Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 29 czerwca 2010 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia
Spis treści
- Treść obwieszczenia
- Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia
- Dział I - Przepisy ogólne i objaśnienia określeń ustawowych
- Dział II - Wymagania zdrowotne i znakowanie żywności
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Substancje dodatkowe i enzymy spożywcze
- Rozdział 3 - Aromaty i rozpuszczalniki
- Rozdział 4 - Zanieczyszczenia żywności
- Rozdział 5 - Napromienianie żywności promieniowaniem jonizującym
- Rozdział 6 - Środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego
- Rozdział 7 - Suplementy diety oraz wzbogacanie żywności
- Rozdział 8 - Żywność wprowadzana po raz pierwszy do obrotu
- Rozdział 9 - Naturalne wody mineralne, wody źródlane i wody stołowe
- Rozdział 10 - Grzyby i przetwory grzybowe
- Rozdział 11 - Znakowanie żywności
- Rozdział 12 - Oświadczenia żywieniowe i zdrowotne
- Dział III - Materiały i wyroby przeznaczone do kontaktu z żywnością
- Dział IV - Wymagania higieniczne
- Dział V - Urzędowe kontrole żywności
- Dział VI - Właściwość organów oraz współpraca w zakresie bezpieczeństwa żywności
- Dział VII - Odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną przez środki spożywcze
- Dział VIII - Przepisy karne i kary pieniężne
- Dział IX - Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych
i niektórych innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:
1)
ustawą z dnia 24 października 2008 r. o zmianie ustawy o jakości handlowej artykułów
rolno-spożywczych oraz niektórych innych ustaw ,
2)
ustawą z dnia 21 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej
oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, ustawy o podatkach i opłatach lokalnych
oraz ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia ,
3)
ustawą z dnia 8 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia
oraz niektórych innych ustaw ,
4)
ustawą z dnia 19 lutego 2010 r. o zmianie ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej oraz o
zmianie niektórych innych ustaw
oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 25 czerwca 2010 r.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje:
1)
art. 105-118 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia , które stanowią:
„
Art. 105.
W ustawie z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu
alkoholizmowi w art. 18 w ust. 6 pkt 4 otrzymuje brzmienie:
„
4)
decyzję właściwego państwowego inspektora sanitarnego o zatwierdzeniu zakładu, o której
mowa w art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności
i żywienia .
”
.
Art. 106.
W ustawie z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej w art. 15a w ust. 2 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„
2)
jakości zdrowotnej żywności, w ramach urzędowej kontroli żywności i monitoringu określonych
w przepisach o bezpieczeństwie żywności i żywienia.
”
.
Art. 107.
W ustawie z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 7 w ust. 1:
a)
wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie:
„
W oznakowaniu opakowanych środków spożywczych przeznaczonych bezpośrednio dla konsumenta
finalnego lub do zakładów żywienia zbiorowego podaje się:
”
,
b)
pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„
2)
dane identyfikujące producenta albo producentów, w tym firmę lub nazwę ze wskazaniem
formy prawnej i ich adres, a przypadku osoby fizycznej imię i nazwisko oraz nazwę,
pod którą osoba ta wykonuje działalność, oraz jej adres,
”
;
2)
w art. 15 pkt 1 otrzymuje brzmienie:
„
1)
w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia określi szczegółowy zakres informacji
podawanych w oznakowaniu opakowanych środków spożywczych i środków spożywczych bez
opakowań przeznaczonych bezpośrednio dla konsumenta finalnego lub do zakładów żywienia
zbiorowego oraz sposób znakowania tych środków spożywczych, z wyłączeniem znakowania
wartością odżywczą,
”
;
3)
użyte w art. 7 ust. 3-5 oraz w art. 15 pkt 6 wyrazy „bezpośrednio dla konsumenta”
zastępuje się wyrazami „bezpośrednio dla konsumenta finalnego”;
4)
w art. 17 w ust. 1 w pkt 1 lit. d otrzymuje brzmienie:
„
d)
powiadamianie podpunktu krajowego punktu kontaktowego w ramach sieci systemu wczesnego
ostrzegania o niebezpiecznej żywności i paszach (systemu RASFF) o podjętych decyzjach
dotyczących niebezpiecznych artykułów rolno-spożywczych,
”
.
Art. 108.
W ustawie z dnia 11 stycznia 2001 r. o substancjach i preparatach chemicznych wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 1 w ust. 3 w pkt 3 lit. b otrzymuje brzmienie:
„
b)
środkami spożywczymi, w rozumieniu przepisów o bezpieczeństwie żywności i żywienia,
”
;
2)
w art. 13 w ust. 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie:
„
3)
substancje nowe stosowane wyłącznie jako substancje dodatkowe do żywności, w rozumieniu
przepisów o bezpieczeństwie żywności i żywienia,
”
.
Art. 109.
W ustawie z dnia 22 czerwca 2001 r. o organizmach genetycznie zmodyfikowanych w art. 2 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
W sprawach dotyczących żywności i środków farmaceutycznych stosuje się przepisy o
bezpieczeństwie żywności i żywienia i przepisy o środkach farmaceutycznych, o ile
nie są sprzeczne z przepisami ustawy.
”
.
Art. 110.
W ustawie z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne w art. 72 w ust. 5 pkt 2a otrzymuje brzmienie:
„
2a)
suplementami diety, w rozumieniu przepisów o bezpieczeństwie żywności i żywienia,
”
.
Art. 111.
W ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w art. 92 w ust. 1 pkt 6 otrzymuje brzmienie:
„
6)
o bezpieczeństwie żywności i żywienia
”
.
Art. 112.
W ustawie z dnia 13 września 2002 r. o napojach spirytusowych wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 2 pkt 2 i 3 otrzymują brzmienie:
„
2)
aromatyzowanie - użycie przy wyrobie napojów spirytusowych co najmniej jednej substancji
naturalnej lub preparatu aromatycznego, ewentualnie substancji aromatycznej identycznej
z naturalną, dopuszczonej na podstawie przepisów o bezpieczeństwie żywności i żywienia;
3)
barwienie - użycie przy wyrobie napojów spirytusowych co najmniej jednego barwnika,
dozwolonego na podstawie przepisów o bezpieczeństwie żywności i żywienia;
”
;
2)
w art. 7 pkt 13 otrzymuje brzmienie:
„
13)
innych naturalnych substancji węglowodanowych, dozwolonych na podstawie przepisów
o bezpieczeństwie żywności i żywienia.
”
;
3)
w art. 8 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Do aromatyzowania napojów spirytusowych można stosować substancje dopuszczone na podstawie
przepisów o bezpieczeństwie żywności i żywienia, z zastrzeżeniem ust. 2.
”
.
Art. 113.
W ustawie z dnia 18 grudnia 2003 r. o ochronie roślin wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 38 w ust. 1 pkt 4 otrzymuje brzmienie:
„
4)
został ustalony najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości w środkach spożywczych,
których dotyczy zastosowanie tego środka, na podstawie przepisów rozporządzenia (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lutego 2005 r.
w sprawie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w żywności i
paszy pochodzenia roślinnego i zwierzęcego oraz na ich powierzchni, zmieniającego
dyrektywę Rady 91/414/EWG lub przepisów o bezpieczeństwie żywności i żywienia;
”
;
2)
w art. 54 w pkt 2 lit. f otrzymuje brzmienie:
„
f)
tymczasowe wartości najwyższego dopuszczalnego poziomu pozostałości pestycydów, jeżeli
nie zostały ustalone na podstawie przepisów o bezpieczeństwie żywności i żywienia,
oraz wyniki badań, informacje i dane, na podstawie których ustalono te wartości;
”
;
3)
art. 69 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 69.
W przypadku podejrzenia zastosowania środka ochrony roślin niedopuszczonego do obrotu
lub zastosowania środka w sposób stwarzający zagrożenie zdrowia człowieka lub zwierząt
organy Inspekcji stosują procedurę powiadamiania zgodnie z systemem wczesnego ostrzegania
o niebezpiecznej żywności i paszach w rozumieniu przepisów o bezpieczeństwie żywności
i żywienia.
”
.
Art. 114.
W ustawie z dnia 22 stycznia 2004 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie
tymi wyrobami i organizacji rynku wina wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 1 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„
3.
Ustawa nie narusza przepisów o bezpieczeństwie żywności i żywienia.
”
;
2)
w art. 2:
a)
pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie:
„
1)
aromatyzacja - używanie przy wytwarzaniu fermentowanych napojów winiarskich jednego
lub więcej, dozwolonych na podstawie przepisów o bezpieczeństwie żywności i żywienia,
ziół aromatycznych, przypraw korzennych lub naturalnych i identycznych z naturalnymi
substancji aromatycznych;
2)
barwienie - używanie przy wytwarzaniu fermentowanych napojów winiarskich jednego lub
więcej, dozwolonych na podstawie przepisów o bezpieczeństwie żywności i żywienia,
barwników lub cukru palonego;
”
,
b)
pkt 11 otrzymuje brzmienie:
„
11)
dozwolona substancja dodatkowa lub dozwolona substancja aromatyczna - substancje określone
na podstawie przepisów o bezpieczeństwie żywności i żywienia;
”
;
3)
w art. 6 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
Do słodzenia fermentowanych napojów winiarskich mogą być również stosowane inne substancje
słodzące dozwolone na podstawie przepisów o bezpieczeństwie żywności i żywienia.
”
;
4)
w art. 28 w pkt 3 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie:
„
minister właściwy do spraw zdrowia realizuje zadania w zakresie jakości zdrowotnej
wyrobów winiarskich objętych wspólną organizacją rynku wina na podstawie przepisów
o bezpieczeństwie żywności i żywienia, a także przepisów Unii Europejskiej:
”
.
Art. 115.
W ustawie z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 3 w ust. 2 pkt 8 otrzymuje brzmienie:
„
8)
przyjmowanie informacji o niebezpiecznych produktach żywnościowych oraz paszach od
organów Państwowej Inspekcji Ochrony Roślin i Nasiennictwa, Inspekcji Jakości Handlowej
Artykułów Rolno-Spożywczych, w zakresie kompetencji tych inspekcji, oraz od organów
Inspekcji Handlowej o niebezpiecznych produktach żywnościowych pochodzenia zwierzęcego
oraz ocena ryzyka i stopnia zagrożenia spowodowanego niebezpiecznym produktem żywnościowym
lub paszą, a następnie przekazywanie tych informacji do kierującego siecią systemu
RASFF, o którym mowa w art. 85 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia .
”
;
2)
w art. 13 w ust. 1a pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„
2)
jest odpowiedzialny za zbieranie informacji dotyczących wszystkich stwierdzonych przypadków
niebezpiecznej żywności pochodzenia roślinnego, zwierzęcego i pasz - w zakresie objętym
kompetencjami Inspekcji Weterynaryjnej, Państwowej Inspekcji Ochrony Roślin i Nasiennictwa,
Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych oraz Inspekcji Handlowej -
i za przekazywanie tych informacji do krajowego punktu kontaktowego sieci systemu
RASFF.
”
.
Art. 116.
W ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej w art. 84 pkt 7 otrzymuje brzmienie:
„
7)
nadzorem sanitarnym na podstawie ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej i ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia , w zakresie dotyczącym bezpieczeństwa żywności.
”
.
Art. 117.
W ustawie z dnia 21 stycznia 2005 r. o doświadczeniach na zwierzętach w art. 16 w ust. 1 pkt 6 otrzymuje brzmienie:
„
6)
jednostki organizacyjne posiadające specjalistyczne laboratoria, wykonujące badania
produktów leczniczych, środków spożywczych, substancji i preparatów chemicznych, środków
ochrony roślin, produktów biobójczych i organizmów genetycznie zmodyfikowanych, jeżeli
obowiązek przeprowadzania takich badań wynika z odrębnych przepisów, w szczególności
przepisów: prawa farmaceutycznego, o bezpieczeństwie żywności i żywienia, o substancjach i preparatach chemicznych,
o ochronie roślin, o produktach biobójczych i przepisów o organizmach genetycznie
zmodyfikowanych
”
.
Art. 118.
W ustawie z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
Ustawa określa również właściwość organów Inspekcji Weterynaryjnej w zakresie urzędowych
kontroli produktów pochodzenia zwierzęcego, określonych w przepisach rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia
2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności
z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu
zwierząt , zwanego dalej „rozporządzeniem nr 882/2004”, oraz w przepisach Unii Europejskiej
wydanych w trybie tego rozporządzenia, nieuregulowanym w przepisach o bezpieczeństwie
żywności i żywienia.
”
;
2)
art. 2 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 2.
Przepisy ustawy nie naruszają przepisów o bezpieczeństwie żywności i żywienia.”.
”
;
”
;
2)
art. 8 ustawy z dnia 24 października 2008 r. o zmianie ustawy o jakości handlowej
artykułów rolno-spożywczych oraz niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 8.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:
1)
art. 1 pkt 17 lit. e, lit. f w zakresie dotyczącym art. 40 ust. 4c pkt 1 i 4 oraz
lit. g w zakresie dotyczącym art. 40 ust. 4d pkt 1 lit. a, które wchodzą w życie z
dniem 1 stycznia 2009 r.;
2)
art. 3, który wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
3)
art. 5 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej
i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, ustawy o podatkach i opłatach
lokalnych oraz ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia , który stanowi:
„
Art. 5.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
4)
art. 4-10 oraz art. 12 i 13 ustawy z dnia 8 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o bezpieczeństwie
żywności i żywienia oraz niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
Art. 4.
1.
Środki spożywcze niespełniające wymagań określonych w przepisach ustawy, o której
mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, wyprodukowane i wprowadzone do
obrotu lub przeznaczone do wprowadzenia do obrotu przed dniem wejścia w życie niniejszej
ustawy mogą pozostawać w obrocie do wyczerpania zapasów, nie dłużej jednak niż do
upływu daty minimalnej trwałości albo terminu przydatności do spożycia.
2.
Opakowania środków spożywczych lub etykiety zawierające oznakowanie niespełniające
wymagań określonych w przepisach ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym
niniejszą ustawą, wyprodukowane i wprowadzone do obrotu lub przeznaczone do wprowadzenia
do obrotu przed dniem wejścia w życie ustawy mogą być stosowane nie dłużej niż przez
okres 24 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, a w przypadku opakowań zwrotnych
o trwałym oznakowaniu do wyczerpania się zapasów.
Art. 5.
1.
Substancje dodatkowe dopuszczone do obrotu i stosowania w żywności przepisami wydanymi
na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 1, mogą pozostawać w obrocie
i być stosowane w żywności do dnia wejścia w życie załącznika II do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008
z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie dodatków do żywności , nie dłużej jednak niż do dnia 2 lutego 2011 r.
2.
Środki spożywcze zawierające substancje dodatkowe, o których mowa w ust. 1, wyprodukowane
przed dniem 2 lutego 2011 r., mogą pozostawać w obrocie do wyczerpania zapasów, nie
dłużej jednak niż do upływu daty minimalnej trwałości albo terminu przydatności do
spożycia.
Art. 6.
1.
Wody źródlane wprowadzone do obrotu lub wyprodukowane i przeznaczone do wprowadzenia
do obrotu przed dniem wejścia w życie ustawy, spełniające wymagania określone ustawą,
o której mowa w art. 1, mogą pozostawać w obrocie pod dotychczasową nazwą „naturalne
wody źródlane” do wyczerpania zapasów, nie dłużej jednak niż do upływu daty minimalnej
trwałości.
2.
Oceny i kwalifikacje wód źródlanych dokonane przed dniem wejścia w życie ustawy zachowują
ważność.
Art. 7.
1.
Podmioty działające na rynku spożywczym lub na rynku materiałów i wyrobów przeznaczonych
do kontaktu z żywnością, o których mowa w art. 63 ust. 2 pkt 4-9, 11 i 12 ustawy,
o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, których zakłady nie
są wpisane do rejestru zakładów, są obowiązane, w okresie 6 miesięcy od dnia wejścia
w życie ustawy, złożyć wnioski o wpis do rejestru zakładów.
2.
Wnioski, o których mowa w ust. 1, nie są wymagane, jeżeli zakłady te zostały objęte
rejestrami zakładów na podstawie dotychczasowych przepisów.
Art. 8.
Do postępowań prowadzonych przez organy urzędowej kontroli żywności w zakresie uregulowanym
ustawą, o której mowa w art. 1, wszczętych 5 niezakończonych do dnia wejścia w życie
niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.
Art. 9.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 31 ust. 4, art. 39, art.
44 i art. 70 ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują moc do dnia wejścia w życie
przepisów wydanych na podstawie art. 31 ust. 6, art. 39, art. 44 i art. 70 tej ustawy,
w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez 18 miesięcy od dnia
wejścia w życie ustawy.
Art. 10.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 10 ustawy, o której mowa
w art. 1, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wydanych na podstawie art.
10 tej ustawy, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez 18
miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.
”
„
Art. 12.
Przepis art. 103 ust. 1 pkt 1a ustawy, o której mowa w art. 1, dodany niniejszą ustawą,
traci moc z dniem 20 stycznia 2011 r.
Art. 13.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:
1)
art. 1 pkt 3 lit. s oraz pkt 9, 10 i pkt 53 lit. a tiret drugie w zakresie dotyczącym
art. 103 ust. 1 pkt 1b lit. a, oraz art. 10, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;
2)
art. 1 pkt 3 lit. a, b, l, p, r oraz pkt 13 i pkt 53 lit. a tiret drugie w zakresie
dotyczącym art. 103 ust. 1 pkt 1b lit. b, które wchodzą w życie z dniem 20 stycznia
2011 r.;
3)
art. 1 pkt 12, który wchodzi w życie z dniem wejścia w życie przepisów, o których
mowa w art. 30 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 z dnia 16
grudnia 2008 r. w sprawie dodatków do żywności.
”
;
5)
art. 9 ustawy z dnia 19 lutego 2010 r. o zmianie ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej
oraz o zmianie niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 9.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
.
a)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r.
Nr 167, poz. 1372, z 2003 r. Nr 80, poz. 719 i Nr 122, poz. 1143, z 2004 r. Nr 29,
poz. 257, Nr 99, poz. 1001, Nr 152, poz. 1597 i Nr 273, poz. 2703, z 2005 r. Nr 23,
poz. 186, Nr 132, poz. 1110, Nr 155, poz. 1298 i Nr 179, poz. 1485 oraz z 2006 r.
Nr 170, poz. 1217.
b)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2001 r. Nr 100, poz. 1085,
Nr 123, poz. 1350 i Nr 125, poz. 1367, z 2002 r. Nr 135, poz. 1145 i Nr 142, poz.
1187, z 2003 r. Nr 189, poz. 1852, z 2004 r. Nr 96, poz. 959 i Nr 121, poz. 1263 oraz
z 2005 r. Nr 179, poz. 1485.
c)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r. Nr 25, poz. 253 i Nr
41, poz. 365, z 2003 r. Nr 130, poz. 1187, z 2004 r. Nr 96, poz. 959 oraz z 2006 r.
Nr 50, poz. 360.
d)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r.
Nr 69, poz. 625, Nr 91, poz. 877, Nr 92, poz. 882, Nr 93, poz. 896, Nr 173, poz. 1808,
Nr 210, poz. 2135 i Nr 273, poz. 2703, z 2005 r. Nr 94, poz. 787, Nr 163, poz. 1362,
Nr 179, poz. 1485 i Nr 184, poz. 1539 oraz z 2006 r. Nr 170, poz. 1217.
e)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r.
Nr 273, poz. 2703, z 2005 r. Nr 141, poz. 1184, Nr 155, poz. 1297, Nr 163, poz. 1362,
Nr 172, poz. 1440, Nr 175, poz. 1462 i Nr 180, poz. 1494 i 1497 oraz z 2006 r. Nr
170, poz. 1217 i 1218.
f)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 96, poz. 959, Nr
173, poz. 1808 i Nr 273, poz. 2703, z 2005 r. Nr 163, poz. 1362 oraz z 2006 r. Nr
92, poz. 639 i Nr 170, poz. 1217.
g)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 91, poz. 877 i Nr
273, poz. 2703, z 2005 r. Nr 23, poz. 188, Nr 33, poz. 289, Nr 163, poz. 1362 i Nr
178, poz. 1480 oraz z 2006 r. Nr 17, poz. 127, Nr 144, poz. 1045 i Nr 170, poz. 1217.
h)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 281, poz. 2777,
z 2005 r. Nr 33, poz. 289, Nr 94, poz. 788, Nr 143, poz. 1199, Nr 175, poz. 1460,
Nr 177, poz. 1468, Nr 178, poz. 1480, Nr 179, poz. 1485, Nr 180, poz. 1494 i Nr 183,
poz. 1538 oraz z 2006 r. Nr 17, poz. 127, Nr 144, poz. 1043 i 1045 i Nr 158, poz.
1121.
i)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2006 r.
Nr 104, poz. 708, Nr 143, poz. 1032, Nr 170, poz. 1217 i Nr 171, poz. 1225.
Załącznik
-
Tekst jednolity ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia1)Odnośnik do tytułu ustawy w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8
stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia oraz niektórych
innych ustaw (Dz. U. Nr 21, poz. 105), która weszła w życie z dniem 11 marca 2010 r.Ustawa wykonuje w zakresie swojej regulacji następujące rozporządzenia Wspólnoty Europejskiej:
1)
rozporządzenie Rady (EURATOM) nr 3954/87 z dnia 22 grudnia 1987 r. ustanawiające maksymalne
dozwolone poziomy skażenia radioaktywnego środków spożywczych oraz pasz po wypadku
jądrowym lub w każdym innym przypadku pogotowia radiologicznego ;
2)
rozporządzenie Komisji (EURATOM) nr 944/89 z dnia 12 kwietnia 1989 r. ustanawiające
maksymalne dozwolone poziomy skażenia radioaktywnego w środkach spożywczych o mniejszym
znaczeniu w następstwie wypadku jądrowego lub w każdym innym przypadku pogotowia radiologicznego ;
3)
rozporządzenie Rady (EWG) nr 315/93 z dnia 8 lutego 1993 r. ustanawiające procedury
Wspólnoty w odniesieniu do substancji skażających w żywności ;
4)
rozporządzenie (WE) nr 2232/96 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 października
1996 r. ustanawiające wspólnotową procedurę dla substancji aromatycznych używanych
lub przeznaczonych do użycia w lub na środkach spożywczych ;
5)
rozporządzenie (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 1997 r.
dotyczące nowej żywności i nowych składników żywności ;
6)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1565/2000 z dnia 18 lipca 2000 r. ustanawiające środki
konieczne do przyjęcia programu oceny w zastosowaniu rozporządzenia (WE) nr 2232/96
Parlamentu Europejskiego i Rady ;
7)
rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia
2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski
Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa
żywności ;
8)
rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września
2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy ;
9)
rozporządzenie (WE) nr 1830/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września
2003 r. dotyczące możliwości śledzenia i etykietowania organizmów zmodyfikowanych
genetycznie oraz możliwości śledzenia żywności i produktów paszowych wyprodukowanych
z organizmów zmodyfikowanych genetycznie i zmieniające dyrektywę 2001/18/WE ;
10)
rozporządzenie (WE) nr 1946/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2003 r.
w sprawie transgranicznego przemieszczania organizmów genetycznie zmodyfikowanych ;
11)
rozporządzenie (WE) nr 2065/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 listopada
2003 r. w sprawie środków aromatyzujących dymu wędzarniczego używanych lub przeznaczonych
do użycia w środkach spożywczych lub na ich powierzchni ;
12)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 608/2004 z dnia 31 marca 2004 r. dotyczące etykietowania
żywności oraz składników żywności z dodatkiem fitosteroli, estrów fitosteroli i/lub
estrów fitostanoli ;
13)
rozporządzenie (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia
2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych ;
14)
rozporządzenie (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia
2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności
z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu
zwierząt ;
15)
rozporządzenie (WE) nr 1935/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 października
2004 r. w sprawie materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością oraz
uchylające dyrektywy 80/590/EWG i 89/109/EWG ;
16)
rozporządzenie (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lutego 2005 r.
w sprawie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w żywności i
paszy pochodzenia roślinnego i zwierzęcego oraz na ich powierzchni, zmieniające dyrektywę
Rady 91/414/EWG ;
17)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1895/2005 z dnia 18 listopada 2005 r. w sprawie ograniczenia
wykorzystania niektórych pochodnych epoksydowych w materiałach i wyrobach przeznaczonych
do kontaktu z żywnością ;
18)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów
mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych ;
19)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2074/2005 z dnia 5 grudnia 2005 r. ustanawiające środki
wykonawcze w odniesieniu do niektórych produktów objętych rozporządzeniem (WE) nr
853/2004 i do organizacji urzędowych kontroli na mocy rozporządzeń (WE) nr 854/2004
oraz (WE) nr 882/2004, ustanawiające odstępstwa od rozporządzenia (WE) nr 852/2004
i zmieniające rozporządzenia (WE) nr 853/2004 oraz (WE) nr 854/2004 ;
20)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 401/2006 z dnia 23 lutego 2006 r. ustanawiające metody
pobierania próbek i analizy do celów urzędowej kontroli poziomów mikotoksyn w środkach
spożywczych ;
21)
rozporządzenie Rady (WE) nr 509/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie produktów rolnych
i środków spożywczych będących gwarantowanymi tradycyjnymi specjalnościami ;
22)
rozporządzenie Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń
geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych ;
23)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 627/2006 z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie wykonania
rozporządzenia (WE) nr 2065/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do
kryteriów jakościowych dla uznanych metod analitycznych w zakresie pobierania próbek,
identyfikacji i charakterystyki początkowych produktów wędzarniczych ;
24)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1881/2006 z dnia 19 grudnia 2006 r. ustalające najwyższe
dopuszczalne poziomy niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych ;
25)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1882/2006 z dnia 19 grudnia 2006 r. ustanawiające metody
pobierania próbek i analizy do celów urzędowej kontroli poziomu azotanów w niektórych
środkach spożywczych ;
26)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1883/2006 z dnia 19 grudnia 2006 r. ustanawiające metody
pobierania próbek i metody analizy do celów urzędowej kontroli dioksyn i dioksynopodobnych
polichlorowanych bifenyli (PCB) w środkach spożywczych ;
27)
rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia
2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności ;
28)
rozporządzenie (WE) nr 1925/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia
2006 r. w sprawie dodawania do żywności witamin i składników mineralnych oraz niektórych
innych substancji ;
29)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1981/2006 z dnia 22 grudnia 2006 r. ustalające szczegółowe
zasady wykonania przepisów art. 32 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego
i Rady w odniesieniu do wspólnotowego laboratorium referencyjnego dla organizmów zmodyfikowanych
genetycznie ;
30)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2023/2006 z dnia 22 grudnia 2006 r. w sprawie dobrej
praktyki produkcyjnej w odniesieniu do materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu
z żywnością ;
31)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 333/2007 z dnia 28 marca 2007 r. ustanawiające metody
pobierania próbek i metody analiz do celów urzędowej kontroli poziomów ołowiu, kadmu,
rtęci, cyny nieorganicznej, 3-MCPD i benzo[a]pirenu w środkach spożywczych ;
32)
rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji
ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylające rozporządzenie (EWG)
nr 2092/91 ;
33)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 884/2007 z dnia 26 lipca 2007 r. w sprawie środków
nadzwyczajnych zawieszających stosowanie E 128 czerwień 2G jako barwnika żywności ;
34)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 282/2008 z dnia 27 marca 2008 r. w sprawie materiałów
i wyrobów z tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu przeznaczonych do kontaktu
z żywnością oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2023/2006 ;
35)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 353/2008 z dnia 18 kwietnia 2008 r. ustanawiające przepisy
wykonawcze w odniesieniu do wniosków o wydanie zezwolenia na stosowanie oświadczeń
zdrowotnych zgodnie z art. 15 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego
i Rady ;
36)
rozporządzenie Rady (WE) nr 733/2008 z dnia 15 lipca 2008 r. w sprawie warunków regulujących
przywóz produktów rolnych pochodzących z krajów trzecich w następstwie wypadku w elektrowni
jądrowej w Czarnobylu ;
37)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 889/2008 z dnia 5 września 2008 r. ustanawiające szczegółowe
zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w sprawie produkcji ekologicznej
i znakowania produktów ekologicznych w odniesieniu do produkcji ekologicznej, znakowania
i kontroli ;
38)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1235/2008 z dnia 8 grudnia 2008 r. ustanawiające szczegółowe
zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w odniesieniu do ustaleń dotyczących
przywozu produktów ekologicznych z krajów trzecich ;
39)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1243/2008 z dnia 12 grudnia 2008 r. zmieniające załączniki
III i VI do dyrektywy 2006/141/WE w odniesieniu do wymogów dotyczących składu niektórych
preparatów do początkowego żywienia niemowląt ;
40)
rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1331/2008 z dnia 16 grudnia
2008 r. ustanawiające jednolitą procedurę wydawania zezwoleń na stosowanie dodatków
do żywności, enzymów spożywczych i środków aromatyzujących ;
41)
rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1332/2008 z dnia 16 grudnia
2008 r. w sprawie enzymów spożywczych, zmieniające dyrektywę Rady 83/417/EWG, rozporządzenie
Rady (WE) nr 1493/1999, dyrektywę 2000/13/WE, dyrektywę Rady 2001/112/WE oraz rozporządzenie
(WE) nr 258/97 ;
42)
rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 z dnia 16 grudnia
2008 r. w sprawie dodatków do żywności ;
43)
rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1334/2008 z dnia 16 grudnia
2008 r. w sprawie środków aromatyzujących i niektórych składników żywności o właściwościach
aromatyzujących do użycia w oraz na środkach spożywczych oraz zmieniające rozporządzenie
Rady (EWG) nr 1601/91, rozporządzenia (WE) nr 2232/96 oraz (WE) nr 110/2008 oraz dyrektywę
2000/13/WE ;
44)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 41/2009 z dnia 20 stycznia 2009 r. dotyczące składu
i etykietowania środków spożywczych odpowiednich dla osób nietolerujących glutenu ;
45)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 124/2009 z dnia 10 lutego 2009 r. ustalające maksymalne
zawartości w żywności kokcydiostatyków i histomonostatyków pochodzących z nieuniknionego
zanieczyszczenia krzyżowego tymi substancjami pasz, dla których nie są one przeznaczone ;
46)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 450/2009 z dnia 29 maja 2009 r. w sprawie aktywnych
i inteligentnych materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością ;
47)
rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 470/2009 z dnia 6 maja 2009 r.
ustanawiające wspólnotowe procedury określania maksymalnych limitów pozostałości substancji
farmakologicznie czynnych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz uchylające
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 oraz zmieniające dyrektywę 2001/82/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady i rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i
Rady ;
48)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 669/2009 z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie wykonania
rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zwiększonego
poziomu kontroli urzędowych przywozu niektórych rodzajów pasz i żywności niepochodzących
od zwierząt i zmieniające decyzję 2006/504/WE ;
49)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 901/2009 z dnia 28 września 2009 r. dotyczące wieloletniego
skoordynowanego wspólnotowego programu kontroli na lata 2010, 2011 i 2012, mającego
na celu zapewnienie zgodności z najwyższymi dopuszczalnymi poziomami pozostałości
pestycydów w żywności pochodzenia roślinnego i zwierzęcego oraz na jej powierzchni,
oraz ocenę narażenia na nie konsumenta ;
50)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 953/2009 z dnia 13 października 2009 r. w sprawie substancji,
które mogą być dodawane w szczególnych celach odżywczych do środków spożywczych specjalnego
przeznaczenia żywieniowego ;
51)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 975/2009 z dnia 19 października 2009 r. zmieniające
dyrektywę 2002/72/WE w sprawie materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych
do kontaktu ze środkami spożywczymi ;
52)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 983/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie udzielania
i odmowy udzielenia zezwoleń na oświadczenia zdrowotne dotyczące żywności i odnoszące
się do zmniejszenia ryzyka choroby oraz do rozwoju i zdrowia dzieci ;
53)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 984/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie odmowy
udzielenia zezwoleń na niektóre oświadczenia zdrowotne dotyczące żywności inne niż
dotyczące zmniejszenia ryzyka choroby oraz rozwoju i zdrowia dzieci .
Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji transpozycji następujących dyrektyw
Wspólnot Europejskich:
1)
dyrektywy Rady 78/142/EWG z dnia 30 stycznia 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw
Państw Członkowskich odnoszących się do materiałów i wyrobów zawierających monomer
chlorku winylu przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi ;
2)
dyrektywy Komisji 80/766/EWG z dnia 8 lipca 1980 r. ustanawiającej wspólnotową metodę
analizy do celów urzędowej kontroli poziomu monomeru chlorku winylu w materiałach
i wyrobach, które przeznaczone są do kontaktu ze środkami spożywczymi ;
3)
dyrektywy Komisji 81/432/EWG z dnia 29 kwietnia 1981 r. ustanawiającej wspólnotową
metodę analizy do celów urzędowej kontroli chlorku winylu uwalnianego z materiałów
i wyrobów do środków spożywczych ;
4)
pierwszej dyrektywy Komisji 81/712/EWG z dnia 28 lipca 1981 r. ustanawiającej wspólnotowe metody
analiz w celu kontroli spełniania kryteriów czystości przez niektóre dodatki stosowane
w środkach spożywczych ;
5)
dyrektywy Rady 82/711/EWG z dnia 18 października 1982 r. ustanawiającej podstawowe
zasady, niezbędne w badaniach migracji składników materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych
przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi ;
6)
dyrektywy Rady 84/500/EWG z dnia 15 października 1984 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw
Państw Członkowskich dotyczących wyrobów ceramicznych przeznaczonych do kontaktu ze
środkami spożywczymi ;
7)
dyrektywy Rady 85/572/EWG z dnia 19 grudnia 1985 r. ustanawiającej wykaz płynów modelowych
do zastosowania w badaniach migracji składników materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych
przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi ;
8)
dyrektywy Komisji 87/250/EWG z dnia 15 kwietnia 1987 r. w sprawie oznaczania zawartości
alkoholu na etykietach napojów alkoholowych przeznaczonych do sprzedaży konsumentowi
końcowemu ;
9)
dyrektywy Rady 88/388/EWG z dnia 22 czerwca 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw
Państw Członkowskich odnoszących się do środków aromatyzujących przeznaczonych do
użytku w środkach spożywczych i materiałów źródłowych służących do ich produkcji ;
10)
dyrektywy Rady 89/107/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw
Państw Członkowskich dotyczących dodatków do środków spożywczych dopuszczonych do
użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi ;
11)
dyrektywy Rady 89/108/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw
Państw Członkowskich odnoszących się do głęboko mrożonych środków spożywczych przeznaczonych
do spożycia przez ludzi ;
12)
dyrektywy Rady 89/369/EWG z dnia 14 czerwca 1989 r. w sprawie wskazówek lub oznakowań
identyfikacyjnych partii towaru, do której należy dany środek spożywczy ;
13)
dyrektywy Rady 90/496/EWG z dnia 24 września 1990 r. w sprawie oznaczania wartości
odżywczej środków spożywczych ;
14)
dyrektywy Komisji 92/2/EWG z dnia 13 stycznia 1992 r. ustanawiającej procedurę pobierania
próbek oraz wspólnotową metodę analizy do celów urzędowej kontroli temperatur głęboko
mrożonych środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi ;
15)
dyrektywy Rady 92/52/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie preparatów dla niemowląt
i receptur przeznaczonych na wywóz do państw trzecich ;
16)
dyrektywy Rady 93/5/EWG z dnia 25 lutego 1993 r. w sprawie pomocy Komisji i współpracy
Państw Członkowskich w naukowym badaniu zagadnień dotyczących żywności ;
17)
dyrektywy Komisji 93/11/EWG z dnia 15 marca 1993 r. dotyczącej uwalniania N- nitrozoamin
i substancji zdolnych do tworzenia N- nitrozoamin ze smoczków do karmienia niemowląt
i smoczków do uspokajania wykonanych z kauczuku naturalnego lub elastomerów syntetycznych ;
18)
dyrektywy 94/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1994 r. w sprawie
substancji słodzących używanych w środkach spożywczych ;
19)
dyrektywy 94/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1994 r. w sprawie
barwników używanych w środkach spożywczych ;
20)
dyrektywy Komisji 94/54/WE z dnia 18 listopada 1994 r. dotyczącej obowiązkowego umieszczania
na etykietach niektórych środków spożywczych danych szczegółowych innych niż wymienione
w dyrektywie Rady 79/112/EWG ;
21)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 95/2/WE z dnia 20 lutego 1995 r. w sprawie
dodatków do żywności innych niż barwniki i substancje słodzące ;
22)
dyrektywy Komisji 96/3/WE z dnia 26 stycznia 1996 r. przyznającej odstępstwo od niektórych
przepisów dyrektywy Rady 93/43/EWG w sprawie higieny środków spożywczych w odniesieniu
do transportu morskiego płynnych olejów i tłuszczów luzem ;
23)
dyrektywy Komisji 96/8/WE z dnia 26 lutego 1996 r. w sprawie żywności przeznaczonej
do użycia w dietach o obniżonej energetyczności ;
24)
dyrektywy Komisji 98/28/WE z dnia 29 kwietnia 1998 r. przyznającej odstępstwo od niektórych
przepisów dyrektywy 93/43/EWG w sprawie higieny środków spożywczych w odniesieniu
do transportu morskiego cukru nierafinowanego luzem ;
25)
dyrektywy 1999/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lutego 1999 r. w sprawie
zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących środków spożywczych oraz składników
środków spożywczych poddanych działaniu promieniowania jonizującego ;
26)
dyrektywy 1999/3/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lutego 1999 r. w sprawie
ustanowienia wspólnotowego wykazu środków spożywczych oraz składników środków spożywczych
poddanych działaniu promieniowania jonizującego ;
27)
dyrektywy Komisji 1999/21/WE z dnia 25 marca 1999 r. w sprawie dietetycznych środków
spożywczych specjalnego przeznaczenia medycznego ;
28)
dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie
zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji
i reklamy środków spożywczych ;
29)
dyrektywy Komisji 2001/15/WE z dnia 15 lutego 2001 r. w sprawie substancji, które
mogą być dodawane w szczególnych celach odżywczych do żywności specjalnego przeznaczenia
żywieniowego ;
30)
dyrektywy 2002/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. w sprawie
zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do suplementów żywnościowych ;
31)
dyrektywy Komisji 2002/63/WE z dnia 11 lipca 2002 r. ustanawiającej wspólnotowe metody
pobierania próbek do celów urzędowej kontroli pozostałości pestycydów w produktach
pochodzenia roślinnego i zwierzęcego oraz na ich powierzchni oraz uchylającej dyrektywę
79/700/EWG ;
32)
dyrektywy Komisji 2002/67/WE z dnia 18 lipca 2002 r. w sprawie etykietowania środków
spożywczych zawierających chininę oraz środków spożywczych zawierających kofeinę ;
33)
dyrektywy Komisji 2002/72/WE z dnia 6 sierpnia 2002 r. w sprawie materiałów i wyrobów
z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi ;
34)
dyrektywy Komisji 2003/40/WE z dnia 16 maja 2003 r. ustanawiającej wykaz, stężenia
graniczne i wymogi w zakresie etykietowania dla składników naturalnych wód mineralnych
oraz warunki zastosowania powietrza wzbogaconego w ozon do oczyszczania naturalnych
wód mineralnych i wód źródlanych ;
35)
dyrektywy Komisji 2006/125/WE z dnia 5 grudnia 2006 r. w sprawie przetworzonej żywności
na bazie zbóż oraz żywności dla niemowląt i małych dzieci ;
36)
dyrektywy Komisji 2006/141/WE z dnia 22 grudnia 2006 r. w sprawie preparatów do początkowego
żywienia niemowląt i preparatów do dalszego żywienia niemowląt oraz zmieniającej dyrektywę
1999/21/WE ;
37)
dyrektywy Komisji 2007/42/WE z dnia 29 czerwca 2007 r. w sprawie materiałów i wyrobów
wykonanych z folii z regenerowanej celulozy przeznaczonych do kontaktu ze środkami
spożywczymi ;
38)
dyrektywy Komisji 2008/60/WE z dnia 17 czerwca 2008 r. ustanawiającej szczególne kryteria
czystości dotyczące substancji słodzących stosowanych w środkach spożywczych ;
39)
dyrektywy Komisji 2008/84/WE z dnia 27 sierpnia 2008 r. ustanawiającej szczególne
kryteria czystości dla dodatków do środków spożywczych innych niż barwniki i substancje
słodzące ;
40)
dyrektywy Komisji 2008/128/WE z dnia 22 grudnia 2008 r. ustanawiającej szczególne
kryteria czystości dotyczące barwników stosowanych w środkach spożywczych ;
41)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/32/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w
sprawie zbliżenia przepisów ustawowych państw członkowskich dotyczących rozpuszczalników
do ekstrakcji stosowanych w produkcji środków spożywczych i składników żywności ;
42)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/39/WE z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie
środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego ;
43)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/54/WE z dnia 18 czerwca 2009 r. w sprawie
wydobywania i wprowadzania do obrotu naturalnych wód mineralnych .
1)
rozporządzenie Rady (EURATOM) nr 3954/87 z dnia 22 grudnia 1987 r. ustanawiające maksymalne
dozwolone poziomy skażenia radioaktywnego środków spożywczych oraz pasz po wypadku
jądrowym lub w każdym innym przypadku pogotowia radiologicznego ;
2)
rozporządzenie Komisji (EURATOM) nr 944/89 z dnia 12 kwietnia 1989 r. ustanawiające
maksymalne dozwolone poziomy skażenia radioaktywnego w środkach spożywczych o mniejszym
znaczeniu w następstwie wypadku jądrowego lub w każdym innym przypadku pogotowia radiologicznego ;
3)
rozporządzenie Rady (EWG) nr 315/93 z dnia 8 lutego 1993 r. ustanawiające procedury
Wspólnoty w odniesieniu do substancji skażających w żywności ;
4)
rozporządzenie (WE) nr 2232/96 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 października
1996 r. ustanawiające wspólnotową procedurę dla substancji aromatycznych używanych
lub przeznaczonych do użycia w lub na środkach spożywczych ;
5)
rozporządzenie (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 1997 r.
dotyczące nowej żywności i nowych składników żywności ;
6)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1565/2000 z dnia 18 lipca 2000 r. ustanawiające środki
konieczne do przyjęcia programu oceny w zastosowaniu rozporządzenia (WE) nr 2232/96
Parlamentu Europejskiego i Rady ;
7)
rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia
2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski
Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa
żywności ;
8)
rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września
2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy ;
9)
rozporządzenie (WE) nr 1830/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września
2003 r. dotyczące możliwości śledzenia i etykietowania organizmów zmodyfikowanych
genetycznie oraz możliwości śledzenia żywności i produktów paszowych wyprodukowanych
z organizmów zmodyfikowanych genetycznie i zmieniające dyrektywę 2001/18/WE ;
10)
rozporządzenie (WE) nr 1946/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2003 r.
w sprawie transgranicznego przemieszczania organizmów genetycznie zmodyfikowanych ;
11)
rozporządzenie (WE) nr 2065/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 listopada
2003 r. w sprawie środków aromatyzujących dymu wędzarniczego używanych lub przeznaczonych
do użycia w środkach spożywczych lub na ich powierzchni ;
12)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 608/2004 z dnia 31 marca 2004 r. dotyczące etykietowania
żywności oraz składników żywności z dodatkiem fitosteroli, estrów fitosteroli i/lub
estrów fitostanoli ;
13)
rozporządzenie (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia
2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych ;
14)
rozporządzenie (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia
2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności
z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu
zwierząt ;
15)
rozporządzenie (WE) nr 1935/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 października
2004 r. w sprawie materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością oraz
uchylające dyrektywy 80/590/EWG i 89/109/EWG ;
16)
rozporządzenie (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lutego 2005 r.
w sprawie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w żywności i
paszy pochodzenia roślinnego i zwierzęcego oraz na ich powierzchni, zmieniające dyrektywę
Rady 91/414/EWG ;
17)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1895/2005 z dnia 18 listopada 2005 r. w sprawie ograniczenia
wykorzystania niektórych pochodnych epoksydowych w materiałach i wyrobach przeznaczonych
do kontaktu z żywnością ;
18)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów
mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych ;
19)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2074/2005 z dnia 5 grudnia 2005 r. ustanawiające środki
wykonawcze w odniesieniu do niektórych produktów objętych rozporządzeniem (WE) nr
853/2004 i do organizacji urzędowych kontroli na mocy rozporządzeń (WE) nr 854/2004
oraz (WE) nr 882/2004, ustanawiające odstępstwa od rozporządzenia (WE) nr 852/2004
i zmieniające rozporządzenia (WE) nr 853/2004 oraz (WE) nr 854/2004 ;
20)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 401/2006 z dnia 23 lutego 2006 r. ustanawiające metody
pobierania próbek i analizy do celów urzędowej kontroli poziomów mikotoksyn w środkach
spożywczych ;
21)
rozporządzenie Rady (WE) nr 509/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie produktów rolnych
i środków spożywczych będących gwarantowanymi tradycyjnymi specjalnościami ;
22)
rozporządzenie Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń
geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych ;
23)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 627/2006 z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie wykonania
rozporządzenia (WE) nr 2065/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do
kryteriów jakościowych dla uznanych metod analitycznych w zakresie pobierania próbek,
identyfikacji i charakterystyki początkowych produktów wędzarniczych ;
24)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1881/2006 z dnia 19 grudnia 2006 r. ustalające najwyższe
dopuszczalne poziomy niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych ;
25)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1882/2006 z dnia 19 grudnia 2006 r. ustanawiające metody
pobierania próbek i analizy do celów urzędowej kontroli poziomu azotanów w niektórych
środkach spożywczych ;
26)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1883/2006 z dnia 19 grudnia 2006 r. ustanawiające metody
pobierania próbek i metody analizy do celów urzędowej kontroli dioksyn i dioksynopodobnych
polichlorowanych bifenyli (PCB) w środkach spożywczych ;
27)
rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia
2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności ;
28)
rozporządzenie (WE) nr 1925/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia
2006 r. w sprawie dodawania do żywności witamin i składników mineralnych oraz niektórych
innych substancji ;
29)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1981/2006 z dnia 22 grudnia 2006 r. ustalające szczegółowe
zasady wykonania przepisów art. 32 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego
i Rady w odniesieniu do wspólnotowego laboratorium referencyjnego dla organizmów zmodyfikowanych
genetycznie ;
30)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2023/2006 z dnia 22 grudnia 2006 r. w sprawie dobrej
praktyki produkcyjnej w odniesieniu do materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu
z żywnością ;
31)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 333/2007 z dnia 28 marca 2007 r. ustanawiające metody
pobierania próbek i metody analiz do celów urzędowej kontroli poziomów ołowiu, kadmu,
rtęci, cyny nieorganicznej, 3-MCPD i benzo[a]pirenu w środkach spożywczych ;
32)
rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji
ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylające rozporządzenie (EWG)
nr 2092/91 ;
33)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 884/2007 z dnia 26 lipca 2007 r. w sprawie środków
nadzwyczajnych zawieszających stosowanie E 128 czerwień 2G jako barwnika żywności ;
34)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 282/2008 z dnia 27 marca 2008 r. w sprawie materiałów
i wyrobów z tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu przeznaczonych do kontaktu
z żywnością oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2023/2006 ;
35)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 353/2008 z dnia 18 kwietnia 2008 r. ustanawiające przepisy
wykonawcze w odniesieniu do wniosków o wydanie zezwolenia na stosowanie oświadczeń
zdrowotnych zgodnie z art. 15 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego
i Rady ;
36)
rozporządzenie Rady (WE) nr 733/2008 z dnia 15 lipca 2008 r. w sprawie warunków regulujących
przywóz produktów rolnych pochodzących z krajów trzecich w następstwie wypadku w elektrowni
jądrowej w Czarnobylu ;
37)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 889/2008 z dnia 5 września 2008 r. ustanawiające szczegółowe
zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w sprawie produkcji ekologicznej
i znakowania produktów ekologicznych w odniesieniu do produkcji ekologicznej, znakowania
i kontroli ;
38)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1235/2008 z dnia 8 grudnia 2008 r. ustanawiające szczegółowe
zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w odniesieniu do ustaleń dotyczących
przywozu produktów ekologicznych z krajów trzecich ;
39)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1243/2008 z dnia 12 grudnia 2008 r. zmieniające załączniki
III i VI do dyrektywy 2006/141/WE w odniesieniu do wymogów dotyczących składu niektórych
preparatów do początkowego żywienia niemowląt ;
40)
rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1331/2008 z dnia 16 grudnia
2008 r. ustanawiające jednolitą procedurę wydawania zezwoleń na stosowanie dodatków
do żywności, enzymów spożywczych i środków aromatyzujących ;
41)
rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1332/2008 z dnia 16 grudnia
2008 r. w sprawie enzymów spożywczych, zmieniające dyrektywę Rady 83/417/EWG, rozporządzenie
Rady (WE) nr 1493/1999, dyrektywę 2000/13/WE, dyrektywę Rady 2001/112/WE oraz rozporządzenie
(WE) nr 258/97 ;
42)
rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 z dnia 16 grudnia
2008 r. w sprawie dodatków do żywności ;
43)
rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1334/2008 z dnia 16 grudnia
2008 r. w sprawie środków aromatyzujących i niektórych składników żywności o właściwościach
aromatyzujących do użycia w oraz na środkach spożywczych oraz zmieniające rozporządzenie
Rady (EWG) nr 1601/91, rozporządzenia (WE) nr 2232/96 oraz (WE) nr 110/2008 oraz dyrektywę
2000/13/WE ;
44)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 41/2009 z dnia 20 stycznia 2009 r. dotyczące składu
i etykietowania środków spożywczych odpowiednich dla osób nietolerujących glutenu ;
45)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 124/2009 z dnia 10 lutego 2009 r. ustalające maksymalne
zawartości w żywności kokcydiostatyków i histomonostatyków pochodzących z nieuniknionego
zanieczyszczenia krzyżowego tymi substancjami pasz, dla których nie są one przeznaczone ;
46)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 450/2009 z dnia 29 maja 2009 r. w sprawie aktywnych
i inteligentnych materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością ;
47)
rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 470/2009 z dnia 6 maja 2009 r.
ustanawiające wspólnotowe procedury określania maksymalnych limitów pozostałości substancji
farmakologicznie czynnych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz uchylające
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 oraz zmieniające dyrektywę 2001/82/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady i rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i
Rady ;
48)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 669/2009 z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie wykonania
rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zwiększonego
poziomu kontroli urzędowych przywozu niektórych rodzajów pasz i żywności niepochodzących
od zwierząt i zmieniające decyzję 2006/504/WE ;
49)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 901/2009 z dnia 28 września 2009 r. dotyczące wieloletniego
skoordynowanego wspólnotowego programu kontroli na lata 2010, 2011 i 2012, mającego
na celu zapewnienie zgodności z najwyższymi dopuszczalnymi poziomami pozostałości
pestycydów w żywności pochodzenia roślinnego i zwierzęcego oraz na jej powierzchni,
oraz ocenę narażenia na nie konsumenta ;
50)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 953/2009 z dnia 13 października 2009 r. w sprawie substancji,
które mogą być dodawane w szczególnych celach odżywczych do środków spożywczych specjalnego
przeznaczenia żywieniowego ;
51)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 975/2009 z dnia 19 października 2009 r. zmieniające
dyrektywę 2002/72/WE w sprawie materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych
do kontaktu ze środkami spożywczymi ;
52)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 983/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie udzielania
i odmowy udzielenia zezwoleń na oświadczenia zdrowotne dotyczące żywności i odnoszące
się do zmniejszenia ryzyka choroby oraz do rozwoju i zdrowia dzieci ;
53)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 984/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie odmowy
udzielenia zezwoleń na niektóre oświadczenia zdrowotne dotyczące żywności inne niż
dotyczące zmniejszenia ryzyka choroby oraz rozwoju i zdrowia dzieci .
1)
dyrektywy Rady 78/142/EWG z dnia 30 stycznia 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw
Państw Członkowskich odnoszących się do materiałów i wyrobów zawierających monomer
chlorku winylu przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi ;
2)
dyrektywy Komisji 80/766/EWG z dnia 8 lipca 1980 r. ustanawiającej wspólnotową metodę
analizy do celów urzędowej kontroli poziomu monomeru chlorku winylu w materiałach
i wyrobach, które przeznaczone są do kontaktu ze środkami spożywczymi ;
3)
dyrektywy Komisji 81/432/EWG z dnia 29 kwietnia 1981 r. ustanawiającej wspólnotową
metodę analizy do celów urzędowej kontroli chlorku winylu uwalnianego z materiałów
i wyrobów do środków spożywczych ;
4)
pierwszej dyrektywy Komisji 81/712/EWG z dnia 28 lipca 1981 r. ustanawiającej wspólnotowe metody
analiz w celu kontroli spełniania kryteriów czystości przez niektóre dodatki stosowane
w środkach spożywczych ;
5)
dyrektywy Rady 82/711/EWG z dnia 18 października 1982 r. ustanawiającej podstawowe
zasady, niezbędne w badaniach migracji składników materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych
przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi ;
6)
dyrektywy Rady 84/500/EWG z dnia 15 października 1984 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw
Państw Członkowskich dotyczących wyrobów ceramicznych przeznaczonych do kontaktu ze
środkami spożywczymi ;
7)
dyrektywy Rady 85/572/EWG z dnia 19 grudnia 1985 r. ustanawiającej wykaz płynów modelowych
do zastosowania w badaniach migracji składników materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych
przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi ;
8)
dyrektywy Komisji 87/250/EWG z dnia 15 kwietnia 1987 r. w sprawie oznaczania zawartości
alkoholu na etykietach napojów alkoholowych przeznaczonych do sprzedaży konsumentowi
końcowemu ;
9)
dyrektywy Rady 88/388/EWG z dnia 22 czerwca 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw
Państw Członkowskich odnoszących się do środków aromatyzujących przeznaczonych do
użytku w środkach spożywczych i materiałów źródłowych służących do ich produkcji ;
10)
dyrektywy Rady 89/107/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw
Państw Członkowskich dotyczących dodatków do środków spożywczych dopuszczonych do
użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi ;
11)
dyrektywy Rady 89/108/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw
Państw Członkowskich odnoszących się do głęboko mrożonych środków spożywczych przeznaczonych
do spożycia przez ludzi ;
12)
dyrektywy Rady 89/369/EWG z dnia 14 czerwca 1989 r. w sprawie wskazówek lub oznakowań
identyfikacyjnych partii towaru, do której należy dany środek spożywczy ;
13)
dyrektywy Rady 90/496/EWG z dnia 24 września 1990 r. w sprawie oznaczania wartości
odżywczej środków spożywczych ;
14)
dyrektywy Komisji 92/2/EWG z dnia 13 stycznia 1992 r. ustanawiającej procedurę pobierania
próbek oraz wspólnotową metodę analizy do celów urzędowej kontroli temperatur głęboko
mrożonych środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi ;
15)
dyrektywy Rady 92/52/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie preparatów dla niemowląt
i receptur przeznaczonych na wywóz do państw trzecich ;
16)
dyrektywy Rady 93/5/EWG z dnia 25 lutego 1993 r. w sprawie pomocy Komisji i współpracy
Państw Członkowskich w naukowym badaniu zagadnień dotyczących żywności ;
17)
dyrektywy Komisji 93/11/EWG z dnia 15 marca 1993 r. dotyczącej uwalniania N- nitrozoamin
i substancji zdolnych do tworzenia N- nitrozoamin ze smoczków do karmienia niemowląt
i smoczków do uspokajania wykonanych z kauczuku naturalnego lub elastomerów syntetycznych ;
18)
dyrektywy 94/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1994 r. w sprawie
substancji słodzących używanych w środkach spożywczych ;
19)
dyrektywy 94/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1994 r. w sprawie
barwników używanych w środkach spożywczych ;
20)
dyrektywy Komisji 94/54/WE z dnia 18 listopada 1994 r. dotyczącej obowiązkowego umieszczania
na etykietach niektórych środków spożywczych danych szczegółowych innych niż wymienione
w dyrektywie Rady 79/112/EWG ;
21)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 95/2/WE z dnia 20 lutego 1995 r. w sprawie
dodatków do żywności innych niż barwniki i substancje słodzące ;
22)
dyrektywy Komisji 96/3/WE z dnia 26 stycznia 1996 r. przyznającej odstępstwo od niektórych
przepisów dyrektywy Rady 93/43/EWG w sprawie higieny środków spożywczych w odniesieniu
do transportu morskiego płynnych olejów i tłuszczów luzem ;
23)
dyrektywy Komisji 96/8/WE z dnia 26 lutego 1996 r. w sprawie żywności przeznaczonej
do użycia w dietach o obniżonej energetyczności ;
24)
dyrektywy Komisji 98/28/WE z dnia 29 kwietnia 1998 r. przyznającej odstępstwo od niektórych
przepisów dyrektywy 93/43/EWG w sprawie higieny środków spożywczych w odniesieniu
do transportu morskiego cukru nierafinowanego luzem ;
25)
dyrektywy 1999/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lutego 1999 r. w sprawie
zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących środków spożywczych oraz składników
środków spożywczych poddanych działaniu promieniowania jonizującego ;
26)
dyrektywy 1999/3/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lutego 1999 r. w sprawie
ustanowienia wspólnotowego wykazu środków spożywczych oraz składników środków spożywczych
poddanych działaniu promieniowania jonizującego ;
27)
dyrektywy Komisji 1999/21/WE z dnia 25 marca 1999 r. w sprawie dietetycznych środków
spożywczych specjalnego przeznaczenia medycznego ;
28)
dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie
zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji
i reklamy środków spożywczych ;
29)
dyrektywy Komisji 2001/15/WE z dnia 15 lutego 2001 r. w sprawie substancji, które
mogą być dodawane w szczególnych celach odżywczych do żywności specjalnego przeznaczenia
żywieniowego ;
30)
dyrektywy 2002/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. w sprawie
zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do suplementów żywnościowych ;
31)
dyrektywy Komisji 2002/63/WE z dnia 11 lipca 2002 r. ustanawiającej wspólnotowe metody
pobierania próbek do celów urzędowej kontroli pozostałości pestycydów w produktach
pochodzenia roślinnego i zwierzęcego oraz na ich powierzchni oraz uchylającej dyrektywę
79/700/EWG ;
32)
dyrektywy Komisji 2002/67/WE z dnia 18 lipca 2002 r. w sprawie etykietowania środków
spożywczych zawierających chininę oraz środków spożywczych zawierających kofeinę ;
33)
dyrektywy Komisji 2002/72/WE z dnia 6 sierpnia 2002 r. w sprawie materiałów i wyrobów
z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi ;
34)
dyrektywy Komisji 2003/40/WE z dnia 16 maja 2003 r. ustanawiającej wykaz, stężenia
graniczne i wymogi w zakresie etykietowania dla składników naturalnych wód mineralnych
oraz warunki zastosowania powietrza wzbogaconego w ozon do oczyszczania naturalnych
wód mineralnych i wód źródlanych ;
35)
dyrektywy Komisji 2006/125/WE z dnia 5 grudnia 2006 r. w sprawie przetworzonej żywności
na bazie zbóż oraz żywności dla niemowląt i małych dzieci ;
36)
dyrektywy Komisji 2006/141/WE z dnia 22 grudnia 2006 r. w sprawie preparatów do początkowego
żywienia niemowląt i preparatów do dalszego żywienia niemowląt oraz zmieniającej dyrektywę
1999/21/WE ;
37)
dyrektywy Komisji 2007/42/WE z dnia 29 czerwca 2007 r. w sprawie materiałów i wyrobów
wykonanych z folii z regenerowanej celulozy przeznaczonych do kontaktu ze środkami
spożywczymi ;
38)
dyrektywy Komisji 2008/60/WE z dnia 17 czerwca 2008 r. ustanawiającej szczególne kryteria
czystości dotyczące substancji słodzących stosowanych w środkach spożywczych ;
39)
dyrektywy Komisji 2008/84/WE z dnia 27 sierpnia 2008 r. ustanawiającej szczególne
kryteria czystości dla dodatków do środków spożywczych innych niż barwniki i substancje
słodzące ;
40)
dyrektywy Komisji 2008/128/WE z dnia 22 grudnia 2008 r. ustanawiającej szczególne
kryteria czystości dotyczące barwników stosowanych w środkach spożywczych ;
41)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/32/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w
sprawie zbliżenia przepisów ustawowych państw członkowskich dotyczących rozpuszczalników
do ekstrakcji stosowanych w produkcji środków spożywczych i składników żywności ;
42)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/39/WE z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie
środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego ;
43)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/54/WE z dnia 18 czerwca 2009 r. w sprawie
wydobywania i wprowadzania do obrotu naturalnych wód mineralnych .
Dział I
Przepisy ogólne i objaśnienia określeń ustawowych
Art. 1.
1.
Ustawa określa wymagania i procedury niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa żywności
i żywienia zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia
2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego
Europejski Urząd do Spraw Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w
sprawie bezpieczeństwa żywności , zwanego dalej „rozporządzeniem nr 178/2002”.
2.
Ustawa określa:
12)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
wymagania zdrowotne żywności - w zakresie nieuregulowanym w rozporządzeniach Unii
Europejskiej;
2)
wymagania dotyczące przestrzegania zasad higieny:
a)
żywności - w zakresie nieuregulowanym w rozporządzeniu (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia
2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych , zwanym dalej „rozporządzeniem nr 852/2004”,
b)
materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością - w zakresie nieuregulowanym
w rozporządzeniu (WE) nr 1935/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 października
2004 r. w sprawie materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością oraz
uchylającym dyrektywy 80/590/EWG i 89/109/EWG , zwanym dalej „rozporządzeniem nr 1935/2004”;
3)
właściwość organów w zakresie przeprowadzania urzędowych kontroli żywności na zasadach
określonych w rozporządzeniu (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia
2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności
z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu
zwierząt , zwanym dalej „rozporządzeniem nr 882/2004”;
4)
wymagania dotyczące przeprowadzania urzędowych kontroli żywności - w zakresie nieuregulowanym
w rozporządzeniu nr 882/2004.
Art. 2.
1.
Ustawy nie stosuje się do:
1)
środków spożywczych produkowanych, przetwarzanych i przechowywanych w gospodarstwie
domowym na potrzeby własne oraz do własnego spożycia w tym gospodarstwie;
2)
żywności pochodzenia zwierzęcego w zakresie uregulowanym w rozporządzeniu (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia
2004 r. ustanawiającym szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności
pochodzenia zwierzęcego , zwanym dalej „rozporządzeniem nr 853/2004”, rozporządzeniu (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia
2004 r. ustanawiającym szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli
w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez
ludzi i w ustawie z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego ;
3)
artykułów rolno-spożywczych w zakresie jakości handlowej tych artykułów określonej
przepisami ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych .
2.
Ustawy nie stosuje się do osób zbierających indywidualnie grzyby rosnące w warunkach
naturalnych, objęte wykazem określonym na podstawie art. 44 pkt 1.
Art. 3.2 orzeczenia
1.
Żywnością (środkiem spożywczym) jest każda substancja lub produkt w rozumieniu art.
2 rozporządzenia nr 178/2002.
2.
Produkty niespełniające wymagań prawa żywnościowego nie mogą być oznakowane i wprowadzane
do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako żywność.
3.
Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1)
analiza ryzyka - analizę ryzyka w rozumieniu art. 3 pkt 10 rozporządzenia nr 178/2002;
25)W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 6.)
aromaty (środki aromatyzujące) - substancje aromatyczne, preparaty aromatyczne, aromaty
przetworzone, aromaty dymu wędzarniczego lub ich mieszaniny, przeznaczone do użycia
w środkach spożywczych albo na ich powierzchni, w celu nadania zapachu lub smaku;
aromaty nie obejmują:
a)
substancji jadalnych i produktów przeznaczonych do spożycia w stanie niezmienionym,
z lub bez procesów rekonstytucji,
b)
substancji, które posiadają wyłącznie słodki, kwaśny lub słony smak,
c)
produktów pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego naturalnie posiadających właściwości
aromatyzujące
- jeżeli nie są one użyte jako źródło aromatów;
26)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1; wejdzie w życie z dniem 20 stycznia 2011 r.)
aromat (środek aromatyzujący) - środek aromatyzujący w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1334/2008
z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie środków aromatyzujących i niektórych składników
żywności o właściwościach aromatyzujących do użycia w oraz na środkach spożywczych
oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 1601/91, rozporządzenia (WE) nr 2232/96
oraz (WE) nr 110/2008 oraz dyrektywę 2000/13/WE , zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1334/2008”;
37)W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 8.)
aromat dymu wędzarniczego - ekstrakty dymu wędzarniczego stosowanego w tradycyjnych
procesach wędzenia żywności;
3)
47)W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 8.)
aromat przetworzony - produkty otrzymane zgodnie z dobrą praktyką produkcyjną przez
ogrzewanie do temperatury nie wyższej niż 180°C przez okres nie dłuższy niż 15 minut
mieszaniny składników, bez względu na to czy mają one właściwości aromatyzujące, z
których co najmniej jeden składnik zawiera azot aminowy, a inny jest cukrem redukującym;
4)
5)
bezpieczeństwo żywności - ogół warunków, które muszą być spełniane, dotyczących w
szczególności:
a)
stosowanych substancji dodatkowych i aromatów,
b)
poziomów substancji zanieczyszczających,
c)
pozostałości pestycydów,
d)
warunków napromieniania żywności,
e)
cech organoleptycznych,
i działań, które muszą być podejmowane na wszystkich etapach produkcji lub obrotu
żywnością
-
-w celu zapewnienia zdrowia i życia człowieka;
6)
cechy organoleptyczne - zespół cech obejmujących smak, zapach, wygląd, w tym barwę
i konsystencję, środków spożywczych, które można wyodrębnić i ocenić przy pomocy zmysłów
człowieka;
7)
data minimalnej trwałości - datę, do której prawidłowo przechowywany środek spożywczy
zachowuje swoje właściwości; data powinna być poprzedzona określeniem „najlepiej spożyć
przed” albo określeniem „najlepiej spożyć przed końcem”;
8)
dobra praktyka higieniczna (Good Hygienic Practice - GHP) - działania, które muszą
być podjęte, i warunki higieniczne, które muszą być spełniane i kontrolowane na wszystkich
etapach produkcji lub obrotu, aby zapewnić bezpieczeństwo żywności;
99)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
dobra praktyka produkcyjna (Good Manufacturing Practice - GMP) - w odniesieniu do
produkcji żywności: działania, które muszą być podjęte, i warunki, które muszą być
spełniane, aby produkcja żywności odbywała się w sposób zapewniający bezpieczeństwo
żywności, zgodnie z jej przeznaczeniem, a w odniesieniu do produkcji materiałów i
wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością - dobra praktyka produkcyjna w rozumieniu
art. 3 lit. a rozporządzenia (WE) nr 2023/2006 z dnia 22 grudnia 2006 r. w sprawie
dobrej praktyki produkcyjnej w odniesieniu do materiałów i wyrobów przeznaczonych
do kontaktu z żywnością , zwanego dalej „rozporządzeniem nr 2023/2006”;
10)
dostawy bezpośrednie - działalność, o której mowa w art. 1 ust. 2 lit. c rozporządzenia
nr 852/2004;
10a10)Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
enzym spożywczy - enzym spożywczy w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1332/2008
z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie enzymów spożywczych, zmieniającego dyrektywę Rady
83/417/EWG, rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999, dyrektywę 2000/13/WE, dyrektywę
Rady 2001/112/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 258/97 , zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1332/2008”;
11)
informowanie o ryzyku - informowanie o ryzyku w rozumieniu art. 3 pkt 13 rozporządzenia
nr 178/2002;
12)
materiały i wyroby przeznaczone do kontaktu z żywnością - materiały i wyroby, do których
ma zastosowanie rozporządzenie nr 1935/2004, zgodnie z art. 1 ust. 2 i 3 tego rozporządzenia;
13)
monitoring - monitorowanie w rozumieniu art. 2 pkt 8 rozporządzenia nr 882/2004;
14)
najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości pestycydów - najwyższy dopuszczalny poziom
pozostałości (Najwyższy Dopuszczalny Poziom - NDP) w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit.
d rozporządzenia (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lutego 2005 r.
w sprawie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w żywności i
paszy pochodzenia roślinnego i zwierzęcego oraz na ich powierzchni, zmieniającego
dyrektywę Rady 91/414/EWG , zwanego dalej „rozporządzeniem nr 396/2005”;
1511)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. e ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
naturalna woda mineralna - wodę podziemną wydobywaną jednym lub kilkoma otworami naturalnymi
lub wierconymi, różniącą się od wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi pierwotną
czystością pod względem chemicznym i mikrobiologicznym oraz charakterystycznym stabilnym
składem mineralnym, a w określonych przypadkach także właściwościami mającymi znaczenie
fizjologiczne, powodującymi korzystne oddziaływanie na zdrowie ludzi;
17)
nowa żywność - żywność i składniki żywności, do których ma zastosowanie rozporządzenie (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 1997 r.
dotyczące nowej żywności i nowych składników żywności , zwane dalej „rozporządzeniem nr 258/97”, zgodnie z art. 1 tego rozporządzenia;
18)
ocena ryzyka - ocenę ryzyka w rozumieniu art. 3 pkt 11 rozporządzenia nr 178/2002;
19)
opakowany środek spożywczy - określoną ilość środka spożywczego przeznaczoną w takiej
postaci dla konsumenta finalnego lub do zakładu żywienia zbiorowego, umieszczoną w
opakowaniu, przed oferowaniem konsumentowi lub do zakładu żywienia zbiorowego, w taki
sposób, że zmiana zawartości jest niemożliwa bez otwarcia lub zmiany tego opakowania,
bez względu na to, czy opakowanie obejmuje cały środek spożywczy lub jego część;
2013)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. g ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
otwór - miejsce czerpania (wydobywania) naturalnej wody mineralnej lub wody źródlanej
z naturalnego źródła lub z odwiertu;
20a14)Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. h ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
oświadczenie zdrowotne - oświadczenie zdrowotne w rozumieniu art. 2 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących
żywności , zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1924/2006”;
2115)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. i ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
oświadczenie żywieniowe - oświadczenie żywieniowe w rozumieniu art. 2 ust. 2 pkt 4
rozporządzenia nr 1924/2006;
21a16)Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. j ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
podmiot działający na rynku materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością
- podmiot działający na rynku w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. d rozporządzenia nr
1935/2004;
22)
podmiot działający na rynku spożywczym - podmiot w rozumieniu art. 3 pkt 3 rozporządzenia
nr 178/2002;
22a17)Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. k ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
podmiot zajmujący się recyklingiem - podmiot zajmujący się recyklingiem materiałów
i wyrobów z tworzyw sztucznych w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. f rozporządzenia Komisji (WE) nr 282/2008 z dnia 27 marca 2008 r.
w sprawie materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu przeznaczonych
do kontaktu z żywnością oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2023/2006 , zwanego dalej „rozporządzeniem nr 282/2008”;
23)
pozostałości pestycydów - pozostałości pestycydów w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit.
c rozporządzenia nr 396/2005;
24)
prawo żywnościowe - prawo żywnościowe w rozumieniu art. 3 pkt 1 rozporządzenia nr
178/2002;
2518)W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 19.)
preparat aromatyczny - produkt inny niż naturalne substancje aromatyczne, zagęszczony
lub nie, posiadający właściwości aromatyzujące, który jest otrzymywany w wyniku odpowiednich
procesów fizycznych (włącznie z destylacją i ekstrakcją rozpuszczalnikami ekstrakcyjnymi),
albo w drodze procesów enzymatycznych lub mikrobiologicznych, z produktów pochodzenia
roślinnego lub zwierzęcego, w postaci surowców lub po ich przetworzeniu do spożycia
przez ludzi za pomocą tradycyjnych metod produkcji żywności (włącznie z suszeniem,
prażeniem i fermentacją);
25)
2620)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. m ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
preparat do dalszego żywienia niemowląt - środek spożywczy specjalnego przeznaczenia
żywieniowego stanowiący podstawowy płynny składnik stopniowo różnicującej się diety,
stosowany w żywieniu niemowląt od momentu wprowadzenia odpowiedniego żywienia uzupełniającego;
2720)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. m ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
preparat do początkowego żywienia niemowląt - środek spożywczy specjalnego przeznaczenia
żywieniowego stosowany w żywieniu niemowląt przez pierwsze miesiące życia, pokrywający
całkowite zapotrzebowanie żywieniowe do czasu wprowadzenia odpowiedniego żywienia
uzupełniającego;
28)
produkcja pierwotna - produkcję podstawową w rozumieniu art. 3 pkt 17 rozporządzenia
nr 178/2002;
29)
produkcja środków spożywczych - czynności obejmujące przygotowywanie surowców do przerobu,
ich przechowywanie, poddawanie procesom technologicznym, pakowanie i znakowanie oraz
wszelkie inne czynności związane z przygotowywaniem do obrotu, a także przechowywanie
wyrobów gotowych do czasu wprowadzenia ich do obrotu;
29a21)Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. n ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
przetwórca - przetwórcę w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. e rozporządzenia nr 282/2008;
30)
rozpuszczalnik - substancję przeznaczoną do rozpuszczania środków spożywczych lub
ich składników, łącznie z substancjami zanieczyszczającymi obecnymi w tych środkach
spożywczych lub na ich powierzchni albo w ich składnikach;
31)
rozpuszczalnik ekstrakcyjny - rozpuszczalnik użyty do ekstrakcji w procesie przetwarzania
surowców, środków spożywczych, ich komponentów lub składników, który jest z nich usunięty,
chyba że znajduje się w tych środkach spożywczych lub składnikach jako pozostałość
lub pochodne z powodów niezamierzonych, lecz technologicznie nieuniknionych;
32)
ryzyko - ryzyko w rozumieniu art. 3 pkt 9 rozporządzenia nr 178/2002;
3322)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. o ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
składnik odżywczy - składnik odżywczy w rozumieniu art. 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia
nr 1924/2006;
3422)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. o ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
składnik żywności - każdą substancję występującą w żywności, w tym substancje dodatkowe
i enzymy, użytą przy wytwarzaniu lub przygotowywaniu środków spożywczych, obecną w
gotowym produkcie, nawet jeżeli jest ona w zmienionej formie;
34a23)Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. p ustawy, o której mowa w odnośniku 1; wejdzie w życie z dniem 20 stycznia 2011 r.)
składnik żywności o właściwościach aromatyzujących - składnik żywności o właściwościach
aromatyzujących w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. i rozporządzenia nr 1334/2008;
3524)W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 25.)
substancja aromatyczna - substancję chemiczną posiadającą właściwości aromatyzujące,
w tym:
a)
naturalną substancję aromatyczną otrzymaną w wyniku odpowiednich procesów fizycznych,
włącznie z destylacją i ekstrakcją rozpuszczalnikami, enzymatycznych lub mikrobiologicznych,
z surowców pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego, zarówno nieprzetworzonych, jak
i po ich przetworzeniu do spożycia przez ludzi tradycyjnymi metodami produkcji żywności
(włącznie z suszeniem, prażeniem i fermentacją),
b)
identyczną z naturalną substancję aromatyczną otrzymaną w wyniku syntezy chemicznej
lub wyodrębnioną przy zastosowaniu procesów chemicznych; pod względem chemicznym jest
ona identyczna z substancjami naturalnie występującymi w produktach pochodzenia roślinnego
lub zwierzęcego, o których mowa w lit. a,
c)
syntetyczną substancję aromatyczną otrzymaną w wyniku syntezy chemicznej; pod względem
chemicznym nie jest ona identyczna z substancjami naturalnie występującymi w produktach
pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego, o których mowa w lit. a;
35)
3626)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. s ustawy, o której mowa w odnośniku 1; wszedł w życie z dniem 8 lutego 2010 r.)
substancja dodatkowa - dodatek do żywności w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008
z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie dodatków do żywności , zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1333/2008”;
3726)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. s ustawy, o której mowa w odnośniku 1; wszedł w życie z dniem 8 lutego 2010 r.)
substancja pomagająca w przetwarzaniu - substancję pomocniczą w przetwórstwie w rozumieniu
art. 3 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 1333/2008;
38)
substancja zanieczyszczająca - substancję zanieczyszczającą w rozumieniu art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 315/93 z dnia 8 lutego 1993 r. ustanawiającego
procedury Wspólnoty w odniesieniu do substancji skażających w żywności , zwanego dalej „rozporządzeniem nr 315/93”;
39)
suplement diety - środek spożywczy, którego celem jest uzupełnienie normalnej diety,
będący skoncentrowanym źródłem witamin lub składników mineralnych lub innych substancji
wykazujących efekt odżywczy lub inny fizjologiczny, pojedynczych lub złożonych, wprowadzany
do obrotu w formie umożliwiającej dawkowanie, w postaci: kapsułek, tabletek, drażetek
i w innych podobnych postaciach, saszetek z proszkiem, ampułek z płynem, butelek z
kroplomierzem i w innych podobnych postaciach płynów i proszków przeznaczonych do
spożywania w małych, odmierzonych ilościach jednostkowych, z wyłączeniem produktów
posiadających właściwości produktu leczniczego w rozumieniu przepisów prawa farmaceutycznego;
40)
surowce - produkty produkcji pierwotnej w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. b rozporządzenia
nr 852/2004;
41)
system analizy zagrożeń i krytycznych punktów kontroli (Hazard Analysis and Critical
Control Points), zwany dalej „systemem HACCP” - postępowanie mające na celu zapewnienie
bezpieczeństwa żywności przez identyfikację i oszacowanie skali zagrożeń z punktu
widzenia wymagań zdrowotnych żywności oraz ryzyka wystąpienia zagrożeń podczas przebiegu
wszystkich etapów produkcji i obrotu żywnością; system ten ma również na celu określenie
metod eliminacji lub ograniczania zagrożeń oraz ustalenie działań korygujących;
42)
system wczesnego ostrzegania o niebezpiecznej żywności i paszach (Rapid Alert System
for Food and Feed), zwany dalej „systemem RASFF” - postępowanie organów urzędowej
kontroli żywności i innych podmiotów realizujących zadania z zakresu bezpieczeństwa
żywności, zgodnie z zasadami określonymi w art. 50-52 rozporządzenia nr 178/2002;
43)
środek spożywczy specjalnego przeznaczenia żywieniowego - środek spożywczy, który
ze względu na specjalny skład lub sposób przygotowania wyraźnie różni się od środków
spożywczych powszechnie spożywanych i zgodnie z informacją zamieszczoną na opakowaniu
jest wprowadzany do obrotu z przeznaczeniem do zaspokajania szczególnych potrzeb żywieniowych:
a)
osób, których procesy trawienia i metabolizmu są zachwiane lub osób, które ze względu
na specjalny stan fizjologiczny mogą odnieść szczególne korzyści z kontrolowanego
spożycia określonych substancji zawartych w żywności - taki środek spożywczy może
być określany jako „dietetyczny”,
b)
zdrowych niemowląt i małych dzieci w wieku od roku do 3 lat;
44)
środek spożywczy szkodliwy dla zdrowia lub życia człowieka - środek spożywczy, którego
spożycie w warunkach normalnych i zgodnie z przeznaczeniem może spowodować negatywne
skutki dla zdrowia lub życia człowieka, w szczególności, jeżeli:
a)
nie spełnia wymagań zdrowotnych określonych w dziale II,
b)
zawiera:
-
-substancje zanieczyszczające lub zanieczyszczenia mikrobiologiczne w ilościach przekraczających dopuszczalne poziomy określone w rozporządzeniach Unii Europejskiej27)Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych (Dz. Urz. UE L 338 z 22.12.2005, str. 1, z późn. zm.); rozporządzenie Komisji (WE) nr 1881/2006 z dnia 19 grudnia 2006 r. ustalające najwyższe dopuszczalne poziomy niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych (Dz. Urz. UE L 364 z 20.12.2006, str. 5, z późn. zm.); odnośnik w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. t tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 1. oraz inne zanieczyszczenia,
-
-pozostałości skażeń promieniotwórczych w ilościach przekraczających poziomy określone w rozporządzeniach Unii Europejskiej28)Rozporządzenie Rady (EURATOM) nr 3954/87 z dnia 22 grudnia 1987 r. ustanawiające maksymalne dozwolone poziomy skażenia radioaktywnego środków spożywczych oraz pasz po wypadku jądrowym lub w każdym innym przypadku pogotowia radiologicznego (Dz. Urz. WE L 371 z 30.12.1987, str. 11, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 1, str. 333); rozporządzenie Komisji (EURATOM) nr 944/89 z dnia 12 kwietnia 1989 r. ustanawiające maksymalne dozwolone poziomy skażenia radioaktywnego w środkach spożywczych o mniejszym znaczeniu w następstwie wypadku jądrowego lub w każdym innym przypadku pogotowia radiologicznego (Dz. Urz. WE L 101 z 13.04.1989, str. 17; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 1, str. 347); rozporządzenie Rady (WE) nr 733/2008 z dnia 15 lipca 2008 r. w sprawie warunków regulujących przywóz produktów rolnych pochodzących z krajów trzecich w następstwie wypadku w elektrowni jądrowej w Czarnobylu (Dz. Urz. UE L 201 z 30.06.2008, str. 1); odnośnik w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. t tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 1.,
-
-weterynaryjne produkty lecznicze w ilościach przekraczających dopuszczalne poziomy lub zabronione określone w rozporządzeniach Unii Europejskiej29)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 470/2009 z dnia 6 maja 2009 r. ustanawiające wspólnotowe procedury określania maksymalnych limitów pozostałości substancji farmakologicznie czynnych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 oraz zmieniające dyrektywę 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 152 z 16.06.2009, str. 11); odnośnik w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. t tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 1.,
-
-inne substancje szkodliwe dla zdrowia lub życia człowieka określone w przepisach Unii Europejskiej30)Rozporządzenie Komisji (WE) nr 124/2009 z dnia 10 lutego 2009 r. ustalające maksymalne zawartości w żywności kokcydiostatyków i histomonostatyków pochodzących z nieuniknionego zanieczyszczenia krzyżowego tymi substancjami pasz, dla których nie są one przeznaczone (Dz. Urz. UE L 40 z 11.02.2009, str. 7); odnośnik dodany przez art. 1 pkt 3 lit. t tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 1.;
45)
środek spożywczy zafałszowany - środek spożywczy, którego skład lub inne właściwości
zostały zmienione, a konsument nie został o tym poinformowany w sposób określony w
art. 45 oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 50, albo środek spożywczy, w
którym zostały wprowadzone zmiany mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu
lub innych właściwości; środek spożywczy jest środkiem spożywczym zafałszowanym, w
szczególności jeżeli:
a)
dodano do niego substancje zmieniające jego skład lub obniżające jego wartość odżywczą,
b)
odjęto składnik lub zmniejszono zawartość jednego lub kilku składników decydujących
o wartości odżywczej lub innej właściwości środka spożywczego,
c)
dokonano zabiegów, które ukryły jego rzeczywisty skład lub nadały mu wygląd środka
spożywczego o należytej jakości,
d)
niezgodnie z prawdą podano jego nazwę, skład, datę lub miejsce produkcji, termin przydatności
do spożycia lub datę minimalnej trwałości albo w inny sposób nieprawidłowo go oznakowano
- wpływając przez te działania na bezpieczeństwo środka spożywczego;
46)
środek spożywczy zepsuty - środek spożywczy, którego skład lub właściwości uległy
zmianom wskutek nieprawidłowości zaistniałych na etapie produkcji, obrotu lub pod
wpływem działań czynników naturalnych, takich jak: wilgotność, czas, temperatura lub
światło, albo wskutek obecności drobnoustrojów, a także zanieczyszczeń, powodujących,
że nie nadaje się on do spożycia zgodnie z jego przeznaczeniem w rozumieniu art. 14
ust. 2 lit. b i ust. 5 rozporządzenia nr 178/2002;
47)
termin przydatności do spożycia - termin, po upływie którego środek spożywczy traci
przydatność do spożycia; termin ten jest podawany w przypadku środków spożywczych
nietrwałych mikrobiologicznie, łatwo psujących się; data powinna być poprzedzona określeniem
„należy spożyć do:”;
48)
ujęcie wód podziemnych - zespół urządzeń wodnych służących do wydobywania wody podziemnej
i jednocześnie zabezpieczających tę wodę przed zanieczyszczeniem;
49)
urzędowe kontrole żywności - urzędowe kontrole w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia
nr 882/2004 w zakresie odnoszącym się do bezpieczeństwa żywności;
50)
wartość odżywcza - szczególne wartości środka spożywczego ze względu na:
a)
energię (wartość kaloryczną), niezależnie od tego, czy środek spożywczy jej dostarcza
i w jakiej ilości, lub
b)
składniki odżywcze, niezależnie od tego, czy środek spożywczy je zawiera, czy nie;
5131)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. u ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
woda stołowa - wodę powstałą przez dodanie:
a)
naturalnej wody mineralnej lub soli mineralnych zawierających co najmniej jeden składnik
mający znaczenie fizjologiczne, taki jak: sód, magnez, wapń, chlorki, siarczany, wodorowęglany
lub węglany do wody źródlanej albo
b)
wody źródlanej lub soli mineralnych, o których mowa w lit. a, do naturalnej wody mineralnej;
51a32)Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. v ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
woda źródlana - wodę podziemną wydobywaną jednym lub kilkoma otworami naturalnymi
lub wierconymi, pierwotnie czystą pod względem chemicznym i mikrobiologicznym, nieróżniącą
się właściwościami i składem mineralnym od wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi
określonej w przepisach ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu
ścieków ;
52)
wprowadzanie żywności do obrotu - wprowadzanie na rynek w rozumieniu art. 3 pkt 8
rozporządzenia nr 178/2002;
54)
zakład - przedsiębiorstwo spożywcze w rozumieniu art. 3 pkt 2 rozporządzenia nr 178/2002;
54a34)Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. x ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
zakład działający na rynku materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością
- przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. c rozporządzenia nr 1935/2004;
55)
zakład żywienia zbiorowego - zakład wykonujący działalność w zakresie zorganizowanego
żywienia konsumentów;
56)
zakład żywienia zbiorowego typu zamkniętego - zakład wykonujący działalność w zakresie
zorganizowanego żywienia określonych grup konsumentów, w szczególności w szpitalach,
zakładach opiekuńczo-wychowawczych, żłobkach, przedszkolach, szkołach, internatach,
zakładach pracy, z wyłączeniem żywienia w samolotach i innych środkach transportu
oraz wojskowych polowych punktów żywieniowych;
57)
zanieczyszczenia - substancje zanieczyszczające, zanieczyszczenia biologiczne oraz
ciała obce, szkodniki lub ich części;
58)
zarządzanie ryzykiem - zarządzanie ryzykiem w rozumieniu art. 3 pkt 12 rozporządzenia
nr 178/2002;
59)
żywność genetycznie zmodyfikowana - genetycznie zmodyfikowaną żywność w rozumieniu
art. 2 pkt 6 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia
22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy , zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1829/2003”;
60)
żywność tradycyjna - produkty rolne i środki spożywcze:
a)
których nazwy są zarejestrowane zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 509/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie produktów
rolnych i środków spożywczych będących gwarantowanymi tradycyjnymi specjalnościami lub rozporządzeniem Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń
geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych , lub
b)
w stosunku do których wnioski o rejestrację zostały wysłane do Komisji Europejskiej
zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o rejestracji i ochronie nazw i oznaczeń produktów
rolnych i środków spożywczych oraz o produktach tradycyjnych , lub
c)
umieszczone na liście produktów tradycyjnych prowadzonej przez ministra właściwego
do spraw rynków rolnych;
61)
żywność przeznaczona bezpośrednio dla konsumenta finalnego - żywność przeznaczoną
bezpośrednio dla konsumentów finalnych w rozumieniu art. 3 pkt 18 rozporządzenia nr
178/2002.
Art. 3a35)Dodany przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
1.
Ilekroć w ustawie jest mowa o państwie członkowskim Unii Europejskiej, należy przez
to rozumieć również państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu
(EFTA) - stronę umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.
2.
Ilekroć w ustawie jest mowa o państwie trzecim, należy przez to rozumieć państwo inne
niż wymienione w ust. 1.
Art. 4.
Do postępowania przeprowadzanego przez organy urzędowej kontroli żywności stosuje
się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej.
Dział II
Wymagania zdrowotne i znakowanie żywności
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 5.
Art. 637)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
1.
Środki spożywcze niespełniające wymagań określonych w przepisach niniejszego działu
wdrażających dyrektywy Unii Europejskiej i wymagań rozporządzeń Unii Europejskiej
dotyczących bezpieczeństwa żywności nie mogą być wprowadzane do obrotu na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej.
2.
Środki spożywcze niespełniające wymagań określonych w przepisach niniejszego działu
niewdrażających dyrektyw Unii Europejskiej nie mogą być wprowadzane do obrotu na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej.
3.
Dopuszcza się do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środki spożywcze niespełniające
wymagań, o których mowa w ust. 2, jeżeli zostały:
1)
wyprodukowane lub wprowadzone do obrotu w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej,
zgodnie z prawem tego państwa, lub
2)
wyprodukowane w państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA),
będącym stroną umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, albo wyprodukowane lub wprowadzone
do obrotu w Republice Turcji, zgodnie z prawem tych państw, w zakresie, w jakim korzystają
ze swobody przepływu towarów na podstawie umów zawartych ze Wspólnotą Europejską
- pod warunkiem, że nie stanowią zagrożenia dla zdrowia lub życia człowieka.
4.
W przypadku uzasadnionego podejrzenia, że środek spożywczy, o którym mowa w ust. 3,
może zagrażać zdrowiu lub życiu człowieka, właściwy organ urzędowej kontroli żywności
żąda przedstawienia przez podmiot działający na rynku spożywczym w wyznaczonym terminie
informacji potwierdzających spełnianie równoważnych wymagań zdrowotnych, w tym dokumentów
wydanych przez właściwe władze państwa pochodzenia.
Art. 6a38)Dodany przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
1.
Środki spożywcze niespełniające wymagań zdrowotnych określonych w przepisach niniejszego
działu i w przepisach Unii Europejskiej dotyczących bezpieczeństwa żywności nie mogą
być stosowane do produkcji innych środków spożywczych.
2.
Środki spożywcze zawierające zanieczyszczenia lub inne substancje w ilościach szkodliwych
dla zdrowia mogą być wykorzystane do produkcji środków spożywczych oraz wprowadzane
do obrotu po obniżeniu tych zanieczyszczeń lub substancji do dopuszczalnych poziomów
lub po ich usunięciu, pod warunkiem że:
1)
uzyskanie dopuszczalnych poziomów nie będzie wynikiem mieszania tych środków spożywczych
ze środkami spożywczymi spełniającymi wymagania zdrowotne oraz
2)
właściwy organ urzędowej kontroli żywności stwierdzi, w drodze decyzji, ich przydatność
do spożycia lub do produkcji innych środków spożywczych.
Art. 7.
1.
Jeżeli na podstawie nowych informacji lub po dokonaniu ponownej oceny dotychczasowych
informacji zaistnieją dostateczne podstawy do stwierdzenia, że środek spożywczy może
zagrażać zdrowiu lub życiu człowieka, pomimo spełniania wymagań zdrowotnych określonych
w przepisach niniejszego działu wdrażających dyrektywy Unii Europejskiej lub w rozporządzeniach
Unii Europejskiej dotyczących bezpieczeństwa żywności, to obrót takim środkiem spożywczym
może być zawieszony lub ograniczony albo mogą zostać ustanowione szczególne wymagania
dla takiego środka spożywczego.
2.
Jeżeli istnieją dostateczne podstawy do stwierdzenia, że środek spożywczy specjalnego
przeznaczenia żywieniowego, znajdujący się w obrocie w państwach członkowskich Unii
Europejskiej, dla którego nie określono szczegółowych wymagań zdrowotnych, nie jest
odpowiedni do zaspokajania szczególnych potrzeb żywieniowych zgodnie z jego przeznaczeniem
lub zagraża zdrowiu lub życiu człowieka, to obrót takim środkiem spożywczym może być
zawieszony lub ograniczony albo mogą zostać ustanowione szczególne wymagania dla takiego
środka spożywczego.
3.
Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa
może, w drodze rozporządzenia, zawiesić lub ograniczyć obrót albo ustanowić szczególne
wymagania dla środków spożywczych, o których mowa w ust. 1 lub 2, uwzględniając konieczność
zapewnienia bezpieczeństwa zdrowia lub życia człowieka oraz fakt, że rozporządzenie
obowiązuje do dnia wejścia w życie odpowiednich przepisów Unii Europejskiej albo do
dnia odmowy przyjęcia przez Komisję Europejską lub Radę Unii Europejskiej takich przepisów.
4.
Minister właściwy do spraw zdrowia przekazuje niezwłocznie rozporządzenie, o którym
mowa w ust. 3, wraz z uzasadnieniem, innym państwom członkowskim Unii Europejskiej
i Komisji Europejskiej.
Art. 8.
Właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny, w drodze decyzji, zakazuje wprowadzania
do obrotu lub nakazuje wycofanie z obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
jako środka spożywczego specjalnego przeznaczenia żywieniowego albo suplementu diety,
produktu, który nie spełnia wymagań określonych dla tych środków spożywczych w niniejszym
dziale.
Rozdział 2
Substancje dodatkowe i enzymy spożywcze
Art. 940)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 1; wszedł w życie z dniem 8 lutego 2010 r..
Wymagania dotyczące substancji dodatkowych do żywności określa rozporządzenie nr 1333/2008.
Art. 1041)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 1; wszedł w życie z dniem 8 lutego 2010 r..
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wykaz substancji dodatkowych (dozwolonych substancji dodatkowych), które mogą być
wprowadzane do obrotu i stosowane w żywności, w tym w aromatach, zgodnie z ich funkcjami
technologicznymi, oraz szczegółowe warunki ich stosowania, w tym rodzaj środków spożywczych,
w których mogą być stosowane, oraz ich dopuszczalne maksymalne poziomy,
2)
specyfikacje i kryteria czystości substancji dodatkowych
- mając na względzie potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa żywności oraz wymagania w
tym zakresie obowiązujące w Unii Europejskiej.
Art. 10a42)Dodany przez art. 1 pkt 11 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Wymagania dotyczące enzymów spożywczych określa rozporządzenie nr 1332/2008.
Art. 1143)W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 44..
1.
Minister właściwy do spraw zdrowia może, w drodze rozporządzenia, zezwolić na wprowadzanie
do obrotu i stosowanie w żywności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej substancji
dodatkowych niezamieszczonych w wykazie, o którym mowa w art. 10 pkt 3, jeżeli stosowanie
tych substancji będzie zgodne z wymaganiami określonymi w art. 9.
2.
Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw zdrowia
określa w szczególności:
1)
warunki stosowania substancji dodatkowej, w tym rodzaj środków spożywczych, w których
substancja dodatkowa może być stosowana, oraz jej maksymalne dopuszczalne poziomy,
2)
szczególny sposób znakowania środków spożywczych, w których zastosowano substancję
dodatkową, jeżeli jest to uzasadnione potrzebą ochrony zdrowia lub życia człowieka
- mając na względzie zapewnienie bezpieczeństwa żywności.
3.
Minister właściwy do spraw zdrowia, w terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie
rozporządzenia, o którym mowa w ust. 1, przekazuje Komisji Europejskiej i pozostałym
państwom członkowskim Unii Europejskiej treść rozporządzenia.
4.
Minister właściwy do spraw zdrowia występuje do Komisji Europejskiej z wnioskiem o
dopuszczenie substancji dodatkowej objętej rozporządzeniem, o którym mowa w ust. 1,
do obrotu i stosowania w żywności na terytorium Wspólnoty Europejskiej, dołączając
do wniosku uzasadnienie oraz propozycję dotyczącą warunków stosowania substancji dodatkowej.
5.
Jeżeli po pojawieniu się nowych informacji lub po ponownej ocenie dotychczasowych
informacji dotyczących substancji dodatkowej objętej rozporządzeniem, o którym mowa
w ust. 1, zachodzi uzasadnione podejrzenie, że stosowanie tej substancji dodatkowej
może być niezgodne z wymaganiami określonymi w art. 9, minister właściwy do spraw
zdrowia odstępuje od wystąpienia do Komisji Europejskiej z wnioskiem, o którym mowa
w ust. 4.
6.
Jeżeli w odniesieniu do substancji dodatkowej objętej rozporządzeniem, o którym mowa
w ust. 1:
1)
wystąpią okoliczności, o których mowa w ust. 5, lub
2)
Komisja Europejska w terminie 2 lat od dnia wejścia w życie rozporządzenia, o którym
mowa w ust. 1, zezwalającego na wprowadzanie do obrotu i stosowanie w żywności na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej substancji dodatkowej, nie przedstawi propozycji
dopuszczenia tej substancji dodatkowej do obrotu i stosowania w żywności na terytorium
Wspólnoty Europejskiej, lub
3)
Rada Unii Europejskiej w terminie 18 miesięcy od dnia przedstawienia propozycji przez
Komisję Europejską nie przyjmie odpowiednich środków, lub
4)
zezwolenie wydane przez właściwy organ innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej
na wprowadzanie do obrotu i stosowanie w żywności na terytorium tego państwa tej samej
substancji dodatkowej zostało następnie uchylone przez ten organ z powodu niepodjęcia
przez Komisję Europejską lub Radę Unii Europejskiej działań, o których mowa w pkt
2 lub 3
- minister właściwy do spraw zdrowia niezwłocznie dokonuje zmiany w tym rozporządzeniu
w odpowiednim zakresie.
7.
Jeżeli, w związku z postępem naukowym lub technicznym, jaki nastąpił od dnia wejścia
w życie zmienionego rozporządzenia, stosowanie substancji dodatkowej jest zgodne z
wymaganiami określonymi w art. 9, może zostać wydane kolejne rozporządzenie zezwalające
na wprowadzanie do obrotu i stosowanie w żywności tej samej substancji dodatkowej.
Rozdział 3
Aromaty i rozpuszczalniki
Art. 12.
Aromaty i rozpuszczalniki używane lub stosowane w produkcji żywności nie mogą zawierać
pierwiastków i substancji chemicznych w ilościach szkodliwych dla zdrowia człowieka.
Art. 1345)W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 46..
1.
Stosowanie aromatów i innych składników żywności o właściwościach aromatyzujących
powinno być uzasadnione technologicznie i nie może prowadzić do występowania w żywności,
w postaci gotowej do spożycia, substancji aktywnych w ilościach mogących niekorzystnie
oddziaływać na zdrowie człowieka.
2.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1)
warunki stosowania aromatów, w tym maksymalne dopuszczalne poziomy zawartości w aromatach
pierwiastków szkodliwych dla zdrowia oraz maksymalne dopuszczalne poziomy zawartości
w żywności substancji aktywnych pochodzących z aromatów i innych składników żywności
o właściwościach aromatyzujących, mogących niekorzystnie oddziaływać na zdrowie człowieka,
2)
szczegółowe wymagania w zakresie oznakowania aromatów przeznaczonych i nieprzeznaczonych
bezpośrednio dla konsumenta finalnego
- mając na względzie potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa żywności oraz jednolite wymagania
obowiązujące w Unii Europejskiej w tym zakresie.
3.
Minister właściwy do spraw zdrowia może określić, w rozporządzeniu, o którym mowa
w ust. 2:
1)
wykaz substancji dodatkowych i rozpuszczalników dopuszczonych do stosowania w aromatach,
2)
wymagania dotyczące pobierania próbek i metod analitycznych stosowanych w trakcie
urzędowej kontroli żywności do oznaczania zawartości pierwiastków i substancji aktywnych
oraz parametrów właściwych dla aromatów zawartych w żywności,
3)
specyfikacje i kryteria czystości aromatów,
4)
kryteria mikrobiologiczne dla aromatów
- mając na względzie potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa żywności oraz jednolite wymagania
w tym zakresie obowiązujące w Unii Europejskiej, jeżeli są ustalone.
Art. 1346)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 1; wejdzie w życie z dniem 20 stycznia 2011 r..
Wymagania dotyczące aromatów i składników żywności o właściwościach aromatyzujących
określa rozporządzenie nr 1334/2008.
Art. 14.
1.
Stosowanie rozpuszczalników ekstrakcyjnych w produkcji żywności lub składników żywności
powinno być uzasadnione technologicznie i nie może powodować występowania w żywności
lub jej składnikach pozostałości w ilościach mogących niekorzystnie oddziaływać na
zdrowie człowieka.
2.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1)
maksymalne dopuszczalne poziomy zawartości w rozpuszczalnikach ekstrakcyjnych pierwiastków
szkodliwych dla zdrowia,
2)
wykaz substancji i materiałów dopuszczonych do stosowania jako rozpuszczalniki ekstrakcyjne,
warunki ich stosowania oraz maksymalne dopuszczalne poziomy pozostałości w żywności
lub składnikach żywności,
3)
szczegółowe wymagania w zakresie oznakowania rozpuszczalników ekstrakcyjnych
- mając na względzie potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa żywności oraz jednolite wymagania
w tym zakresie obowiązujące w Unii Europejskiej.
3.
Minister właściwy do spraw zdrowia może określić w rozporządzeniu, o którym mowa w
ust. 2:
1)
wymagania dotyczące pobierania próbek i metod analitycznych stosowanych w trakcie
urzędowej kontroli żywności do oznaczania parametrów właściwych dla rozpuszczalników
ekstrakcyjnych,
2)
specyfikacje i kryteria czystości rozpuszczalników ekstrakcyjnych
- mając na względzie potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa żywności oraz jednolite wymagania
w tym zakresie obowiązujące w Unii Europejskiej, jeżeli są ustalone.
Rozdział 4
Zanieczyszczenia żywności
Art. 15.
147)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 14 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Wymagania dotyczące najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów, które
mogą znajdować się w środkach spożywczych lub na ich powierzchni, określa rozporządzenie
nr 396/2005.
2.
Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa
określi, w drodze rozporządzenia:
1)
sposób pobierania próbek żywności na potrzeby urzędowej kontroli żywności i monitoringu
w celu oznaczania poziomów pozostałości pestycydów, w tym wielkość i liczbę pobieranych
próbek,
2)
procedury, w tym definicje, stosowane przy pobieraniu próbek,
3)
kryteria dla metod analitycznych,
4)
sposób podawania i interpretacji wyników analiz,
5)
sposób transportu i przechowywania próbek przed przystąpieniem do analizy
- mając na względzie zapewnienie bezpieczeństwa żywności oraz jednolite wymagania
w tym zakresie obowiązujące w Unii Europejskiej.
Art. 1648)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Środki spożywcze produkowane i wprowadzane do obrotu muszą spełniać wymagania:
1)
mikrobiologiczne określone w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów
mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych ;
2)
w zakresie najwyższych dopuszczalnych poziomów substancji zanieczyszczających określonych
w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1881/2006 z dnia 19 grudnia 2006 r. ustalającym najwyższe
dopuszczalne poziomy niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych , zwanym dalej „rozporządzeniem nr 1881/2006”.
Art. 1748)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
1.
Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa
może określić, w drodze rozporządzenia, maksymalne poziomy substancji zanieczyszczających
innych niż określone w rozporządzeniu nr 1881/2006, które mogą się znajdować w środkach
spożywczych lub na ich powierzchni, przeznaczonych do obrotu lub do produkcji innych
środków spożywczych, mając na względzie potwierdzone dane naukowe, potrzebę zapewnienia
bezpieczeństwa żywności oraz ochronę zdrowia publicznego.
2.
Minister właściwy do spraw zdrowia może wydać rozporządzenie, o którym mowa w ust.
1, z zachowaniem trybu i po spełnieniu warunków określonych w art. 5 ust. 3 rozporządzenia
nr 315/93.
3.
Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa
może określić, w drodze rozporządzenia, na potrzeby urzędowej kontroli żywności i
monitoringu, w celu oznaczania poziomów zawartości substancji zanieczyszczających
innych niż określone w rozporządzeniach Unii Europejskiej49)Rozporządzenie Komisji (WE) nr 401/2006 z dnia 23 lutego 2006 r. ustanawiające metody
pobierania próbek i analizy do celów urzędowej kontroli poziomów mikotoksyn w środkach
spożywczych (Dz. Urz. UE L 70 z 23.02.2006, str. 12); rozporządzenie Komisji (WE)
nr 1882/2006 z dnia 19 grudnia 2006 r. ustanawiające metody pobierania próbek do celów
urzędowej kontroli poziomów azotanów w niektórych środkach spożywczych (Dz. Urz. UE
L 364 z 20.12.2006, str. 25), rozporządzenie Komisji (WE) nr 1883/2006 z dnia 19 grudnia
2006 r. ustanawiające metody pobierania próbek i metody analizy do celów urzędowej
kontroli dioksyn i dioksynopodobnych polichlorowanych bifenyli (PCB) w środkach spożywczych
(Dz. Urz. UE L 364 z 20.12.2006, str. 32), rozporządzenie Komisji (WE) nr 333/2007
z dnia 28 marca 2007 r. ustanawiające metody pobierania próbek i metody analiz do
celów urzędowej kontroli poziomów ołowiu, kadmu, rtęci, cyny nieorganicznej, 3-MCPD
i benzo[a]pirenu w środkach spożywczych (Dz. Urz. UE L 88 z 29.03.2007, str. 29).:
1)
metody pobierania i przygotowywania próbek określonych środków spożywczych,
2)
kryteria dla metod analitycznych stosowanych do oznaczania tych poziomów
- mając na względzie potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa żywności.
Rozdział 5
Napromienianie żywności promieniowaniem jonizującym
Art. 18.
Środki spożywcze mogą być poddawane napromienianiu promieniowaniem jonizującym wyłącznie
w celu:
1)
zmniejszenia liczby przypadków chorób spowodowanych spożyciem żywności przez niszczenie
drobnoustrojów chorobotwórczych;
2)
zapobiegania psuciu się żywności przez opóźnienie lub powstrzymanie procesów rozkładu
i przez niszczenie mikroorganizmów odpowiedzialnych za te procesy;
3)
przedłużenia okresu przydatności do spożycia przez hamowanie naturalnych procesów
biologicznych związanych z dojrzewaniem lub kiełkowaniem;
4)
usunięcia organizmów szkodliwych dla zdrowia roślin lub dla żywności pochodzenia roślinnego.
Art. 19.
Napromienianie żywności promieniowaniem jonizującym jest dopuszczalne wyłącznie, jeżeli:
1)
nie stanowi zagrożenia dla zdrowia lub życia człowieka;
2)
jest korzystne dla konsumentów;
3)
jest uzasadnione technologicznie oraz nie będzie wykonywane w celu zastępowania wymagań
zdrowotnych oraz warunków sanitarnych i higienicznych w produkcji i w obrocie żywnością;
4)
żywność poddawana temu napromienianiu:
a)
spełnia obowiązujące wymagania zdrowotne oraz
b)
nie zawiera substancji chemicznych służących do jej konserwacji lub stabilizacji.
Art. 20.
1.
Dokonywanie napromieniania żywności promieniowaniem jonizującym może być wykonywane
przez podmioty działające na rynku spożywczym, które uzyskały zgodę, w drodze decyzji,
Głównego Inspektora Sanitarnego.
2.
Wniosek o wydanie zgody zawiera:
1)
nazwę lub firmę wnioskodawcy, siedzibę i adres zakładu lub jednostki organizacyjnej
wnioskodawcy, w których będzie dokonywane napromienianie żywności promieniowaniem
jonizującym, oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP), jeżeli taki numer posiadają;
2)
dane zakładu lub jednostki organizacyjnej, w których będzie dokonywane napromienianie
żywności promieniowaniem jonizującym, dotyczące urządzeń i aparatury służących do
napromieniania, stosowanych procedur pomiarowych oraz kwalifikacji personelu odpowiedzialnego
za napromienianie żywności;
3)
informacje o planowanych środkach bezpieczeństwa stosowanych w związku z napromienianiem
żywności;
4)
rodzaj środków spożywczych, które mogą być poddawane napromienianiu promieniowaniem
jonizującym w zakładzie lub jednostce organizacyjnej;
5)
dane dotyczące osoby sprawującej nadzór nad napromienianiem żywności.
3.
Zgoda Głównego Inspektora Sanitarnego jest wydawana pod warunkiem, że:
1)
wyposażenie zakładu lub jednostki organizacyjnej podmiotu działającego na rynku spożywczym,
w których będzie dokonywane napromienianie żywności promieniowaniem jonizującym w
urządzenia i aparaturę do napromieniania żywności, spełniają wymagania określone na
podstawie art. 22 ust. 1 pkt 2, a personel posiada kwalifikacje niezbędne do napromieniania
żywności w sposób zapewniający jej bezpieczeństwo;
2)
zakład lub jednostka organizacyjna będą spełniały wymagania higieniczne zapewniające
bezpieczeństwo żywności;
3)
przestrzegane będą warunki określone w art. 19.
4.
W decyzji, o której mowa w ust. 1, Główny Inspektor Sanitarny nadaje numer identyfikacyjny
zakładowi lub jednostce organizacyjnej podmiotu działającego na rynku spożywczym,
w których będzie dokonywane napromienianie żywności promieniowaniem jonizującym.
5.
W zakładzie lub jednostce organizacyjnej dokonujących napromieniania żywności promieniowaniem
jonizującym są prowadzone rejestry dla każdego z używanych źródeł promieniowania jonizującego
zawierające dane określone na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 4.
6.
Główny Inspektor Sanitarny zawiesza lub cofa zgodę w przypadku stwierdzenia w wyniku
urzędowej kontroli żywności, że napromienianie żywności promieniowaniem jonizującym
jest dokonywane w sposób niezgodny z przepisami ustawy lub z warunkami określonymi
w decyzji, a w szczególności jeżeli nie są przestrzegane warunki określone w art.
19, nie są prowadzone rejestry dla każdego z używanych źródeł promieniowania jonizującego
lub brak jest informacji o zmianach dotyczących danych, o których mowa w ust. 2.
Art. 21.
Główny Inspektor Sanitarny przekazuje do Komisji Europejskiej:
1)
niezwłocznie:
a)
informację o podmiocie działającym na rynku spożywczym, który uzyskał zgodę na dokonywanie
napromieniania żywności promieniowaniem jonizującym,
b)
kopię decyzji o zawieszeniu lub cofnięciu zgody;
2)
corocznie informacje o:
a)
wynikach kontroli przeprowadzanych w zakładach lub jednostkach organizacyjnych podmiotów
działających na rynku spożywczym dokonujących napromieniania żywności promieniowaniem
jonizującym, w szczególności dotyczące rodzaju i ilości środków spożywczych poddawanych
napromienianiu oraz stosowanych dawek promieniowania,
b)
wynikach kontroli przeprowadzanych na etapie obrotu żywnością oraz stosowanych metodach
analitycznych.
Art. 22.
1.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1)
środki spożywcze, które mogą być poddane napromienianiu promieniowaniem jonizującym,
maksymalne dopuszczalne dawki oraz dozwolone źródła promieniowania jonizującego,
2)
szczegółowe warunki napromieniania żywności promieniowaniem jonizującym, w tym wymagania
dotyczące urządzeń służących do napromieniania oraz procedury pomiarowe,
3)
szczególne wymagania w zakresie opakowania i oznakowania środków spożywczych poddanych
napromienianiu promieniowaniem jonizującym,
4)
zakres informacji zamieszczanych w rejestrach, o których mowa w art. 20 ust. 5, oraz
okres ich przechowywania,
5)
szczególne warunki przywozu z państw trzecich środków spożywczych poddanych napromienianiu
promieniowaniem jonizującym
- mając na względzie potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa żywności oraz jednolite wymagania
w tym zakresie obowiązujące w Unii Europejskiej.
2.
Minister właściwy do spraw zdrowia może określić w rozporządzeniu, o którym mowa w
ust. 1:
1)
dodatkowe warunki wydania zgody na dokonywanie napromieniania żywności promieniowaniem
jonizującym,
2)
metody analityczne, stosowane do celów urzędowej kontroli żywności i monitoringu,
pobieranych próbek żywności napromienianej promieniowaniem jonizującym
- mając na względzie potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa żywności oraz jednolite wymagania
obowiązujące w Unii Europejskiej w tym zakresie, jeżeli są ustalone.
Art. 23.
1.
Przepisów art. 18-22 nie stosuje się do środków spożywczych wystawionych na działanie
promieniowania jonizującego powstałego na skutek zastosowania urządzeń pomiarowych
lub kontrolnych pod warunkiem, że wchłonięta dawka nie przekracza poziomu 0,01 Gy
dla urządzeń kontrolnych, w których wykorzystuje się neutrony, oraz 0,5 Gy w pozostałych
przypadkach, przy maksymalnym poziomie energii promieniowania wynoszącym 10 MeV w
przypadku promieni rentgenowskich, 14 MeV w przypadku neutronów i 5 MeV w innych przypadkach.
2.
Przepisów art. 19 pkt 3 i pkt 4 lit. b, art. 20 - 22 nie stosuje się do napromieniania
żywności przygotowywanej pod nadzorem lekarza dla pacjentów wymagających diety o sterylnej
czystości.
Rozdział 6
Środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego
Art. 24.
1.
Środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego muszą spełniać:
1)
wymagania określone dla środków spożywczych powszechnie spożywanych oraz
2)
szczególne wymagania w zakresie składu oraz sposobu produkcji, zapewniające, że środki
te będą zaspokajały specjalne potrzeby żywieniowe konsumentów finalnych zgodnie ze
swoim przeznaczeniem.
2.
Środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego, ze względu na swoje przeznaczenie,
obejmują w szczególności następujące grupy:50)Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 16 ustawy, o której
mowa w odnośniku 1.
1)
preparaty do początkowego żywienia niemowląt, w tym mleko początkowe, oraz preparaty
do dalszego żywienia niemowląt, w tym mleko następne;
2)
środki spożywcze uzupełniające, obejmujące produkty zbożowe przetworzone i inne środki
spożywcze dla niemowląt i małych dzieci w wieku od roku do 3 lat;
3)
środki spożywcze stosowane w dietach o ograniczonej zawartości energii w celu redukcji
masy ciała;
4)
dietetyczne środki spożywcze specjalnego przeznaczenia medycznego;
5)
środki spożywcze zaspokajające zapotrzebowanie organizmu przy intensywnym wysiłku
fizycznym, zwłaszcza sportowców;
6)
środki spożywcze dla osób z zaburzeniami metabolizmu węglowodanów (cukrzyca);
7)
środki spożywcze niskosodowe, w tym sole dietetyczne o niskiej zawartości sodu lub
bezsodowe;
8)
środki spożywcze bezglutenowe.
3.
Środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego przeznaczone bezpośrednio
dla konsumenta finalnego mogą być wprowadzane do obrotu wyłącznie w opakowaniach obejmujących
w całości te środki, z zastrzeżeniem przepisów, o których mowa w art. 26 ust. 2 pkt
3.
4.
Dopuszcza się upowszechnianie wszelkich użytecznych informacji i zaleceń dotyczących
środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego, kierowanych wyłącznie
do osób posiadających kwalifikacje w zakresie medycyny, farmacji lub żywienia.
Art. 25.
1.
Reklama preparatów do początkowego żywienia niemowląt może być prowadzona wyłącznie
w publikacjach popularnonaukowych specjalizujących się w upowszechnianiu wiedzy z
zakresu opieki nad dzieckiem lub w publikacjach naukowych i musi być ograniczona do
informacji potwierdzonych badaniami naukowymi. Informacje zawarte w reklamie nie mogą
sugerować, że karmienie sztuczne jest równoważne lub korzystniejsze od karmienia piersią.
2.
Zabrania się:
1)
reklamy preparatów do początkowego żywienia niemowląt w miejscach ich sprzedaży;
2)
prowadzenia działalności promocyjnej zachęcającej do nabycia preparatów do początkowego
żywienia niemowląt i przedmiotów służących do karmienia niemowląt, takiej jak rozdawanie
próbek, specjalne wystawy, kupony rabatowe, premie, specjalne wyprzedaże i sprzedaż
wiązana;
3)
oferowania lub dostarczania przez producentów lub dystrybutorów preparatów do początkowego
żywienia niemowląt oraz przedmiotów służących do karmienia niemowląt, ich próbek lub
innych przedmiotów tego typu o charakterze promocyjnym - konsumentom, w tym przede
wszystkim kobietom ciężarnym, rodzicom niemowląt lub członkom ich rodzin, bezpośrednio
lub za pośrednictwem podmiotów udzielających świadczeń zdrowotnych, bezpłatnie lub
po obniżonej cenie.
3.
Preparaty do początkowego żywienia niemowląt oraz przedmioty służące do karmienia
niemowląt, dostarczone bezpłatnie lub po obniżonej cenie, instytucjom sprawującym
opiekę nad niemowlętami lub organizacjom społecznym, których cele statutowe obejmują
pomoc dzieciom lub rodzinie, mogą być wykorzystywane lub przekazywane do wykorzystania
wyłącznie w żywieniu tych niemowląt, które muszą być karmione sztucznie, przez okres
uzasadniony potrzebami żywieniowymi tych niemowląt.
Art. 26.
1.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1)
przeznaczenie środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego należących
do grup wymienionych w art. 24 ust. 2 pkt 1-4,
2)
szczegółowe wymagania, jakie powinny spełniać środki spożywcze specjalnego przeznaczenia
żywieniowego wymienione w art. 24 ust. 2 pkt 1-4, w szczególności w zakresie ich składu,
351)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
wykaz substancji chemicznych należących do kategorii substancji dodawanych w szczególnych
celach żywieniowych do środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego
określonych w art. 24 ust. 2 pkt 1 i 2, które mogą być wykorzystane w produkcji tych
środków spożywczych oraz warunki ich stosowania,
4)
szczególne wymagania i warunki dotyczące oznakowania, prezentacji i reklamy środków
spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego i przedmiotów służących do karmienia
niemowląt,
5)
wymagania w zakresie treści materiałów informacyjnych i edukacyjnych dotyczących żywienia
niemowląt oraz warunki przekazywania takich materiałów przez producentów i dystrybutorów
środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego i przedmiotów służących
do karmienia niemowląt
- mając na względzie potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa żywności oraz jednolite wymagania
w tym zakresie obowiązujące w Unii Europejskiej.
2.
Minister właściwy do spraw zdrowia może określić w rozporządzeniu, o którym mowa w
ust. 1:
1)
szczegółowe przeznaczenie i wymagania, jakie powinny spełniać środki spożywcze specjalnego
przeznaczenia żywieniowego nienależące do grup wymienionych w art. 24 ust. 2 pkt 1-4,
2)
metody pobierania próbek oraz metody analizy stosowane w ramach urzędowej kontroli
środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego,
3)
warunki wprowadzania do obrotu środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego
przeznaczonych bezpośrednio dla konsumenta finalnego bez opakowania obejmującego w
całości środek spożywczy
- mając na względzie potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa żywności oraz jednolite wymagania
w tym zakresie obowiązujące w Unii Europejskiej, jeżeli są ustalone.
Rozdział 7
Suplementy diety oraz wzbogacanie żywności
Art. 27.
1.
Suplementy diety mogą zawierać w swoim składzie witaminy i składniki mineralne, które
naturalnie występują w żywności i spożywane są jako jej część, oraz inne substancje
wykazujące efekt odżywczy lub inny efekt fizjologiczny.
2.
Maksymalny dopuszczalny poziom zawartości witamin i składników mineralnych oraz innych
substancji, o których mowa w ust. 1, w suplementach diety zapewnia, że zwykłe stosowanie
suplementu diety zgodnie z informacją zamieszczoną w oznakowaniu będzie bezpieczne
dla zdrowia i życia człowieka.
3.
Suplementy diety przeznaczone bezpośrednio dla konsumenta finalnego są wprowadzane
do obrotu w opakowaniu.
4.
Suplementy diety są wprowadzane do obrotu, prezentowane i reklamowane pod nazwą „suplement
diety”, która nie może być zastąpiona nazwą handlową (wymyśloną) tego środka spożywczego.
Jeżeli suplement diety jest oznakowany dodatkowo nazwą handlową (wymyśloną), określenie
„suplement diety” jest zamieszczane w bezpośrednim sąsiedztwie tej nazwy.
5.
Oznakowanie, prezentacja i reklama suplementów diety nie mogą zawierać informacji
stwierdzających lub sugerujących, że zbilansowana i zróżnicowana dieta nie może dostarczyć
wystarczających dla organizmu ilości składników odżywczych.
6.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wykaz witamin i składników mineralnych oraz ich formy chemiczne, które mogą być stosowane
w produkcji suplementów diety,
2)
szczególne wymagania w zakresie oznakowania suplementów diety
- mając na względzie potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa żywności oraz jednolite wymagania
w tym zakresie obowiązujące w Unii Europejskiej.
7.
Minister właściwy do spraw zdrowia może określić w rozporządzeniu, o którym mowa w
ust. 6:
1)
dodatkowe wymagania dotyczące zawartości w suplementach diety witamin i składników
mineralnych, w tym kryteria czystości oraz maksymalny i minimalny poziom witamin i
składników mineralnych w suplemencie diety,
2)
wymagania dotyczące zawartości w suplementach diety substancji wykazujących efekt
odżywczy lub inny efekt fizjologiczny, innych niż witaminy i składniki mineralne,
w tym maksymalne i minimalne poziomy tych substancji
- mając na względzie potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa żywności oraz jednolite wymagania
w tym zakresie obowiązujące w Unii Europejskiej, jeżeli są ustalone.
Art. 2852)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 18 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
1.
Do środków spożywczych mogą być dodawane witaminy, składniki mineralne lub inne substancje
wykazujące efekt odżywczy lub inny fizjologiczny, z uwzględnieniem wymagań określonych
w rozporządzeniu (WE) nr 1925/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia
2006 r. w sprawie dodawania do żywności witamin i składników mineralnych oraz niektórych
innych substancji , zwanym dalej „rozporządzeniem nr 1925/2006”.
2.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1)
środki spożywcze, do których są obligatoryjnie dodawane witaminy i składniki mineralne,
2)
poziomy lub maksymalne poziomy witamin i składników mineralnych
- mając na względzie potwierdzone dane naukowe, w tym dotyczące zmiennego zapotrzebowania
różnych grup konsumentów, wymagania określone w art. 12 rozporządzenia nr 1925/2006
oraz potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa żywności.
3.
Minister właściwy do spraw zdrowia może określić w rozporządzeniu, o którym mowa w
ust. 2, zakazy lub ograniczenia w stosowaniu niektórych substancji innych niż witaminy
i składniki mineralne w produkcji określonych środków spożywczych.
Rozdział 8
Żywność wprowadzana po raz pierwszy do obrotu
Art. 2952)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 18 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
1.
W celu monitorowania produktów wprowadzanych do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, podmiot działający na rynku spożywczym, który wprowadza lub ma zamiar wprowadzić
po raz pierwszy do obrotu:
1)
preparaty do początkowego żywienia niemowląt oraz środki spożywcze specjalnego przeznaczenia
żywieniowego, które nie należą do grup określonych w art. 24 ust. 2 pkt 1-3,
2)
suplementy diety,
3)
środki spożywcze, do których dodawane są witaminy, składniki mineralne lub substancje,
o których mowa w załączniku III część B i C do rozporządzenia nr 1925/2006
- jest obowiązany powiadomić o tym Głównego Inspektora Sanitarnego.
2.
W powiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, podmiot działający na rynku spożywczym podaje
następujące dane:
1)
nazwę produktu oraz jego producenta;
2)
postać produktu, w jakiej jest on wprowadzany do obrotu;
3)
wzór oznakowania w języku polskim;
4)
kwalifikację/rodzaj środka spożywczego przyjętą przez podmiot działający na rynku
spożywczym;
5)
skład jakościowy obejmujący dane dotyczące składników zawartych w produkcie, w tym
substancji czynnych;
6)
skład ilościowy składników;
7)
imię i nazwisko albo nazwę, i adres podmiotu powiadamiającego o pierwszym wprowadzeniu
do obrotu oraz numer NIP, jeżeli taki numer podmiot powiadamiający posiada.
3.
Jeżeli środek spożywczy, o którym mowa w ust. 1, znajduje się w obrocie w innym państwie
członkowskim Unii Europejskiej, w powiadomieniu należy ponadto wskazać właściwy organ
tego państwa, który został powiadomiony o wprowadzeniu środka spożywczego do obrotu
lub zezwolił na wprowadzenie środka spożywczego do obrotu w tym państwie, załączając
równocześnie kopię uprzedniego powiadomienia lub zezwolenia.
4.
Powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się w formie dokumentu elektronicznego
powstałego przez wprowadzenie danych do elektronicznego formularza powiadomienia,
którego wzór określają przepisy wydane na podstawie art. 31 ust. 6 pkt 1.
5.
Jeżeli dokument elektroniczny, o którym mowa w ust. 4, nie został opatrzony bezpiecznym
podpisem elektronicznym weryfikowanym przy pomocy ważnego kwalifikowanego certyfikatu
powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać również w formie pisemnej na
formularzu według wzoru, o którym mowa w ust. 4.
6.
Za dzień złożenia powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, uznaje się dzień otrzymania
przez Głównego Inspektora Sanitarnego powiadomienia opatrzonego bezpiecznym podpisem
elektronicznym weryfikowanym przy pomocy ważnego kwalifikowanego certyfikatu lub własnoręcznym
podpisem.
Art. 30.
153)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 19 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Po otrzymaniu powiadomienia, o którym mowa w art. 29 ust. 1, Główny Inspektor Sanitarny
może przeprowadzić postępowanie mające na celu wyjaśnienie, czy produkt objęty powiadomieniem,
ze względu na jego skład, właściwości poszczególnych składników oraz przeznaczenie:
1)
jest środkiem spożywczym zgodnie z zaproponowaną przez podmiot działający na rynku
spożywczym kwalifikacją oraz czy spełnia wymagania dla danego rodzaju środka spożywczego,
w szczególności, czy jako:
a)
środek spożywczy specjalnego przeznaczenia żywieniowego wyraźnie różni się od żywności
przeznaczonej do powszechnego spożycia oraz czy odpowiada szczególnym potrzebom żywieniowym,
zgodnie z jego przeznaczeniem, o którym mowa w art. 3 ust. 3 pkt 43, i spełnia wymagania
określone w przepisach wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 i 2,
b)
suplement diety lub środek spożywczy, do którego dodano witaminy, składniki mineralne
lub inne substancje wykazujące efekt odżywczy lub inny fizjologiczny spełnia warunki
określone w przepisach wydanych - odpowiednio - na podstawie art. 27 ust. 6 i 7 oraz
w rozporządzeniu 1925/2006;
2)
nie spełnia wymagań innego rodzaju produktu przeznaczonego do używania przez ludzi,
w szczególności produktu leczniczego w rozumieniu przepisów prawa farmaceutycznego, kosmetyku w rozumieniu przepisów o kosmetykach lub wyrobu medycznego w rozumieniu
przepisów o wyrobach medycznych.
253)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 19 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Główny Inspektor Sanitarny powiadamia niezwłocznie podmiot, o którym mowa w art. 29
ust. 1, o rozpoczęciu postępowania, o którym mowa w ust. 1.
3.
Postępowanie, o którym mowa w ust. 1, nie może trwać dłużej niż 60 dni roboczych,
z wyłączeniem czasu niezbędnego do udokumentowania spełnienia wymagań, o których mowa
w ust. 1.
454)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 19 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Podmiot, o którym mowa w art. 29 ust. 1, jest powiadamiany pisemnie o wynikach przeprowadzonego
postępowania, z zastrzeżeniem art. 31.
554)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 19 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Główny Inspektor Sanitarny prowadzi rejestr produktów objętych powiadomieniem o pierwszym
wprowadzeniu do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o których mowa w art.
29 ust. 1. Rejestr produktów prowadzony jest w formie elektronicznej i zawiera dane
określone na podstawie art. 31 ust. 6 pkt 2 wprowadzone do rejestru w sposób, o którym
mowa w art. 29 ust. 4.
655)Dodany przez art. 1 pkt 19 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Dane z rejestru, o którym mowa w ust. 5, są publikowane na stronie internetowej Głównego
Inspektoratu Sanitarnego, z wyłączeniem danych stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy.
Art. 3156)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 20 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
1.
W przypadku przeprowadzania postępowania, o którym mowa w art. 30 ust. 1, Główny Inspektor
Sanitarny może:
1)
zażądać opinii Zespołu do Spraw Suplementów Diety działającego w ramach Rady Sanitarno-Epidemiologicznej,
o której mowa w art. 9 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej ;
2)
zobowiązać podmiot, o którym mowa w art. 29 ust. 1, do udokumentowania, że środek
spożywczy spełnia wymagania, o których mowa w art. 30 ust. 1, w szczególności do przedłożenia
opinii jednostki naukowej.
2.
W przypadku przeprowadzania postępowania, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2, mającego na celu wyjaśnienie, że środek spożywczy objęty powiadomieniem
nie spełnia wymagań produktu leczniczego określonego przepisami prawa farmaceutycznego albo wyrobu medycznego w rozumieniu przepisów o wyrobach medycznych, Główny Inspektor
Sanitarny zobowiązuje podmiot, o którym mowa w art. 29 ust. 1, do przedłożenia opinii
Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych.
3.
Opinia Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
jest dla Głównego Inspektora Sanitarnego wiążąca w prowadzonym postępowaniu.
4.
Podmiot obowiązany do przedłożenia opinii jednostki naukowej może dostarczyć opinię
właściwej krajowej jednostki naukowej wymienionej w wykazie, o którym mowa w ust.
6 pkt 3, lub właściwej jednostki naukowej innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej.
5.
Koszty wydania opinii, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 2, ponosi podmiot, o którym
mowa w art. 29 ust. 1.
6.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wzór formularza powiadomienia, o którym mowa w art. 29 ust. 4,
2)
dane zawarte w rejestrze produktów objętych powiadomieniem umożliwiające ich identyfikację
oraz wzór rejestru,
3)
wykaz krajowych jednostek naukowych właściwych do wydawania opinii, o której mowa
w ust. 1 pkt 2,
4)
metody obliczania kosztów ponoszonych przez krajową jednostkę naukową w związku z
wydaniem opinii, w tym w szczególności rodzaje kosztów i średni wymiar czasu pracy
niezbędnego do przygotowania opinii,
5)
wysokość opłaty pobieranej przy wydawaniu opinii przez Urząd Rejestracji Produktów
Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
- mając na względzie zapewnienie sprawnego przebiegu postępowań, o których mowa w
art. 30, kompetencje jednostek zgodnie z zakresem zadań określonych statutami oraz
kwalifikacje personelu i kalkulację kosztów za przygotowywanie opinii.
Art. 32.
158)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 21 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
W przypadku podejrzenia, że środek spożywczy, o którym mowa w art. 29 ust. 1, niespełniający
wymagań określonych dla tego środka, znajduje się w obrocie, właściwy państwowy powiatowy
lub graniczny inspektor sanitarny podejmuje decyzję o czasowym wstrzymaniu wprowadzania
tego środka spożywczego do obrotu lub wycofaniu z obrotu do czasu zakończenia postępowania,
o którym mowa w art. 30 ust. 1.
258)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 21 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Decyzja, o której mowa w ust. 1, jest podejmowana również w przypadku stwierdzenia,
że produkt objęty powiadomieniem spełnia wymagania produktu leczniczego albo wyrobu
medycznego.
3.
W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 2, państwowy powiatowy inspektor
sanitarny, za pośrednictwem państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego, powiadamia
właściwego wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego przesyłając kopię wydanej decyzji.
Rozdział 9
Naturalne wody mineralne, wody źródlane i wody stołowe
Art. 33.
1.
Ujęcia naturalnych wód mineralnych oraz instalacje i urządzenia służące do wydobywania,
transportu i rozlewu tych wód, a także opakowania, muszą zabezpieczać te wody przed
zanieczyszczeniem lub zmianą ich charakterystycznego składu mineralnego.
2.
Naturalne wody mineralne mogą być wprowadzane do obrotu w opakowaniach zamkniętych
w sposób zabezpieczający je przed zanieczyszczeniem oraz zmianą właściwości i zafałszowaniem
naturalnej wody mineralnej.
3.
Oznakowanie wód przeznaczonych do spożycia przez ludzi, niebędących naturalnymi wodami
mineralnymi, nie może wprowadzać konsumenta w błąd informacjami, które sugerowałyby,
że woda ta jest naturalną wodą mineralną, w szczególności nie może zawierać oznaczenia
„naturalna woda mineralna”.
4.
Dopuszcza się znakowanie naturalnych wód mineralnych informacjami: „pobudzające trawienie”,
„może polepszyć funkcje wątrobowo-żółciowe” lub oznaczeniami podobnymi, pod warunkiem
że wody te spełniają szczególne wymagania określone w tym zakresie na podstawie art.
39 pkt 1.
Art. 34.
1.
Naturalne wody mineralne wprowadzane do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
muszą być uznane jako naturalne wody mineralne przez:
1)
Głównego Inspektora Sanitarnego, jeżeli woda wydobywana jest z otworu znajdującego
się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2)
właściwy organ innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, jeżeli woda wydobywana
jest z otworu znajdującego się na terytorium tego państwa, albo
3)
Głównego Inspektora Sanitarnego albo właściwy organ innego państwa członkowskiego
Unii Europejskiej, jeżeli woda wydobywana jest z otworu znajdującego się na terytorium
państwa trzeciego.
2.
Główny Inspektor Sanitarny może uznać, w drodze decyzji, wodę pochodzącą z otworu
znajdującego się na terytorium państwa trzeciego jako naturalną wodę mineralną, jeżeli
właściwy organ tego państwa poświadczy spełnianie przez tę wodę wymagań określonych
w niniejszej ustawie i w przepisach wydanych na jej podstawie oraz zobowiąże się do
przeprowadzania regularnych kontroli warunków wydobywania, transportu i rozlewu tej
wody. Zaświadczenie jest ważne przez okres nieprzekraczający 5 lat od daty jego wydania.
Art. 35.
1.
Główny Inspektor Sanitarny dokonuje, w drodze decyzji, uznania wody jako naturalnej
wody mineralnej na podstawie wniosku zainteresowanego podmiotu.
2.
Wniosek o uznanie wody jako naturalnej wody mineralnej zawiera:
1)
firmę producenta wody, jego siedzibę oraz adres zakładu, w którym będzie produkowana
naturalna woda mineralna;
2)
numer identyfikacji podatkowej (NIP), jeżeli podmiot, o którym mowa w ust. 1, taki
numer posiada;
3)
informacje o nazwie i miejscu położenia otworu lub otworów, z których wydobywana jest
woda;
5)
informacje o właściwościach wody wynikające z przeprowadzonej oceny i kwalifikacji
rodzajowej tej wody;
6)
nazwę handlową (wymyśloną), pod którą woda będzie wprowadzana do obrotu;
7)
wzór etykiety z proponowanym oznakowaniem.
3.
Do wniosku dołącza się:
1)
aktualny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego albo zaświadczenie z Ewidencji Działalności
Gospodarczej;
2)
ocenę i kwalifikację rodzajową naturalnej wody mineralnej objętej wnioskiem o uznanie,
przeprowadzone przez jednostkę naukową lub inny podmiot upoważnione przez Głównego
Inspektora Sanitarnego albo przez jednostkę naukową lub inny podmiot innego państwa
członkowskiego Unii Europejskiej właściwe do przeprowadzania ocen i kwalifikacji rodzajowych
naturalnych wód mineralnych w tych państwach;
3)
zaświadczenie właściwego organu państwa trzeciego, o którym mowa w art. 34 ust. 2,
jeżeli woda pochodzi z otworu znajdującego się na terytorium tego państwa.
Art. 36.
1.
Główny Inspektor Sanitarny w decyzji o uznaniu wody jako naturalnej wody mineralnej
określa:
1)
firmę producenta wody, jego siedzibę oraz adres zakładu, w którym będzie produkowana
naturalna woda mineralna;
2)
nazwę handlową (wymyśloną) naturalnej wody mineralnej;
3)
nazwę otworu lub otworów, z których czerpana jest ta woda;
4)
zawartość charakterystycznych składników mineralnych w litrze wody;
5)
stopień nasycenia dwutlenkiem węgla i jego pochodzenie;
6)
informacje dodatkowe zalecane w ocenie i kwalifikacji rodzajowej wody, świadczące
o szczególnych właściwościach lub przeznaczeniu wody, określone w przepisach wydanych
na podstawie art. 39 pkt 2.
2.
Główny Inspektor Sanitarny nie rzadziej niż raz w roku podaje do wiadomości, w formie
obwieszczenia, w dzienniku urzędowym ministra właściwego do spraw zdrowia, wykaz wód
uznanych jako naturalne wody mineralne.
3.
Główny Inspektor Sanitarny uchyla, w drodze decyzji, dokonane przez siebie uznanie
i zakazuje produkcji i wprowadzania do obrotu naturalnej wody mineralnej, jeżeli:
1)
naturalna woda mineralna lub warunki jej wydobywania, transportu i rozlewu nie odpowiadają
wymaganiom określonym w ustawie oraz w uznaniu, o którym mowa w art. 35 ust. 1;
2)
podmiot, o którym mowa w art. 35 ust. 1, nie złożył nowego zaświadczenia przed upływem
okresu ważności zaświadczenia, o którym mowa w art. 34 ust. 2.
4.
Główny Inspektor Sanitarny przekazuje każdorazowo Komisji Europejskiej informacje
o uznaniu i o uchyleniu uznania wody jako naturalnej wody mineralnej.
Art. 3761)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 24 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
1.
Do wód źródlanych i wód stołowych stosuje się przepisy art. 33 ust. 1-3.
2.
Wody źródlane i wody stołowe podlegają ocenie i kwalifikacji rodzajowej.
Art. 3861)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 24 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
1.
Oceny i kwalifikacje rodzajowe naturalnych wód mineralnych, wód źródlanych i wód stołowych
mogą być przeprowadzane przez jednostkę naukową lub inny podmiot, upoważnione, w drodze
decyzji, przez Głównego Inspektora Sanitarnego albo przez jednostki naukowe lub inne
podmioty innych państw członkowskich Unii Europejskiej właściwe do przeprowadzania
ocen i kwalifikacji rodzajowych naturalnych wód mineralnych w tych państwach.
2.
Jednostka naukowa lub inny podmiot, o których mowa w ust. 1, działające na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, mogą ubiegać się o uzyskanie upoważnienia Głównego Inspektora
Sanitarnego, jeżeli:
1)
są właściwe w zakresie spraw związanych z przeprowadzaniem ocen i kwalifikacji rodzajowych
naturalnych wód mineralnych, wód źródlanych i wód stołowych;
2)
zatrudniają osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje dla przeprowadzania ocen i
kwalifikacji rodzajowych wód;
3)
posiadają co najmniej trzyletnie doświadczenie w zakresie zagadnień objętych przeprowadzaniem
ocen i kwalifikacji rodzajowych naturalnych wód mineralnych, wód źródlanych i wód
stołowych.
3.
Główny Inspektor Sanitarny może cofnąć, w drodze decyzji, upoważnienie, jeżeli jednostka
naukowa lub inny podmiot, o których mowa w ust. 1, nie będą spełniać kryteriów, o
których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2.
Art. 3961)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 24 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1)
szczegółowe wymagania, jakie powinny spełniać naturalne wody mineralne, wody źródlane
i wody stołowe, w tym wymagania mikrobiologiczne, maksymalne dopuszczalne poziomy
naturalnych składników mineralnych tych wód, warunki poddawania tych wód procesom
usuwania składników lub nasycania dwutlenkiem węgła,
2)
wzorcowy zakres badań, sposób przeprowadzania oceny i kwalifikacji rodzajowej wód,
o których mowa w pkt 1,
3)
szczególne wymagania dotyczące oznakowania, prezentacji i reklamy wód, o których mowa
w pkt 1,
4)
szczegółowe wymagania higieniczne dotyczące wydobywania, transportu i rozlewu wód,
o których mowa w pkt 1
- mając na względzie potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa żywności, przestrzeganie
warunków określonych w art. 33 oraz jednolite wymagania w tym zakresie obowiązujące
w Unii Europejskiej.
Art. 40.
Przepisy art. 33-39 nie mają zastosowania do wód leczniczych wykorzystywanych w zakładach
lecznictwa uzdrowiskowego w celach leczniczych określonych w przepisach ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach
ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych oraz tych wód wprowadzanych do obrotu w opakowaniach na zasadach określonych przepisami
prawa farmaceutycznego.
Rozdział 10
Grzyby i przetwory grzybowe
Art. 41.
1.
Grzyby uprawne oraz grzyby rosnące w warunkach naturalnych, świeże lub suszone, objęte
wykazem określonym na podstawie art. 44 pkt 1, mogą być wprowadzane do obrotu lub
stosowane do produkcji przetworów grzybowych oraz środków spożywczych zawierających
grzyby.
2.
Grzyby oraz ich przetwory, o których mowa w ust. 1, muszą spełniać wymagania określone
dla środków spożywczych.
3.
Grzyby świeże i suszone są dopuszczane do obrotu przez klasyfikatorów grzybów lub
grzyboznawców, których uprawnienia określają przepisy wydane na podstawie art. 44
pkt 4.
Art. 42.
1.
Grzyby świeże dopuszcza się do obrotu lub produkcji przetworów grzybowych oraz środków
spożywczych zawierających grzyby, jeżeli:
1)
są jednego gatunku, z wyjątkiem grzybów, które mogą być użyte do produkcji środków
spożywczych;
2)
nie są rozdrobnione, z wyjątkiem podzielonych jeden raz wzdłuż osi ich trzonów, a
także nie mogą to być wyłącznie trzony lub trzony oddzielone od kapeluszy w ilości
przekraczającej liczbę kapeluszy;
3)
nie wykazują zapleśnienia;
4)
nie występują w nich żywe larwy lub kanaliki po larwach muchówek, a ilość grzybów
zaczerwionych pierwotnie nie przekracza 5% masy całkowitej grzybów;
5)
zawartość substancji zanieczyszczających organicznych, w szczególności ściółki, mchu,
igliwia, nie przekracza 0,3% masy całkowitej grzybów;
6)
zawartość substancji zanieczyszczających mineralnych nie przekracza 1% masy całkowitej
grzybów.
3.
Grzyby suszone dopuszcza się do obrotu lub produkcji przetworów grzybowych oraz środków
spożywczych zawierających grzyby, jeżeli:
1)
są jednego gatunku, w postaci całych owocników, kapeluszy lub krajanki;
2)
zaczerwienie pierwotne nie przekracza 5% masy całkowitej grzybów;
3)
nie wykazują zapleśnienia oraz obecności szkodników;
4)
zawilgocenie nie przekracza 12% masy całkowitej grzybów.
4.
Dopuszczenie do obrotu grzybów świeżych rosnących w warunkach naturalnych potwierdzane
jest atestem na grzyby świeże, wydanym przez klasyfikatora grzybów lub grzyboznawcę,
według wzoru określonego na podstawie art. 44 pkt 3.
5.
Dopuszczenie do obrotu grzybów suszonych pozyskiwanych z grzybów rosnących w warunkach
naturalnych potwierdzane jest atestem na grzyby suszone, wydanym przez grzyboznawcę,
według wzoru określonego na podstawie art. 44 pkt 3.
Art. 43.
1.
Uprawnienia klasyfikatora grzybów może uzyskać osoba, która:
1)
jest pełnoletnia;
2)
ukończyła:
a)
co najmniej gimnazjum oraz
b)
kurs specjalistyczny dla kandydatów na klasyfikatorów grzybów;
3)
zdała egzamin przed komisją egzaminacyjną powołaną przez państwowego wojewódzkiego
inspektora sanitarnego.
2.
Uprawnienia grzyboznawcy może uzyskać osoba, która:
1)
jest pełnoletnia;
2)
posiada co najmniej wykształcenie średnie;
3)
ukończyła kurs specjalistyczny dla kandydatów na grzyboznawców;
4)
zdała egzamin przed komisją egzaminacyjną powołaną przez państwowego wojewódzkiego
inspektora sanitarnego działającego z upoważnienia Głównego Inspektora Sanitarnego.
3.
Organem właściwym w sprawach nadawania uprawnień klasyfikatora grzybów i grzyboznawcy,
potwierdzonych świadectwami, oraz pozbawiania tych uprawnień jest państwowy wojewódzki
inspektor sanitarny wskazany w przepisach wydanych na podstawie art. 44.
Art. 4463)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 26 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska
określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wykaz grzybów dopuszczonych do obrotu lub produkcji przetworów grzybowych oraz środków
spożywczych zawierających grzyby,
2)
szczegółowe wymagania dotyczące oznakowania grzybów oraz przetworów grzybowych,
3)
wykaz i rodzaje przetworów grzybowych dopuszczonych do obrotu oraz wymagania, jakie
muszą spełniać te przetwory,
4)
warunki skupu, przechowywania i sprzedaży grzybów oraz wymagania technologiczne i
warunki przetwarzania grzybów,
5)
wzory atestów na grzyby świeże i grzyby suszone,
6)
warunki i tryb uzyskiwania uprawnień klasyfikatora grzybów i grzyboznawcy, w tym ramowe
programy kursów specjalistycznych,
7)
państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego właściwego do nadawania i pozbawiania
uprawnień, o których mowa w pkt 6,
8)
wzory świadectw klasyfikatora grzybów i grzyboznawcy
- mając na względzie potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa żywności oraz racjonalne
gospodarowanie zasobami grzybów rosnących w warunkach naturalnych, w tym ograniczenia
wynikające z przepisów o ochronie przyrody.
Rozdział 11
Znakowanie żywności
Art. 45.
1.
Środki spożywcze wprowadzane do obrotu są oznakowane.
2.
Oznakowanie środka spożywczego obejmuje wszelkie informacje w postaci napisów i innych
oznaczeń, w tym znaki towarowe, nazwy handlowe, elementy graficzne i symbole, dotyczące
środka spożywczego i umieszczone na opakowaniu, etykiecie, obwolucie, ulotce, zawieszce
oraz w dokumentach, które są dołączone do tego środka spożywczego lub odnoszą się
do niego.
3.
Oznakowanie środka spożywczego powszechnie spożywanego nie może zawierać określenia
„dietetyczny” lub w inny sposób sugerować, że jest to środek spożywczy specjalnego
przeznaczenia żywieniowego.
464)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 27 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Środki spożywcze niebędące preparatami do początkowego żywienia niemowląt nie mogą
być oznakowane, prezentowane, reklamowane, promowane i wprowadzane do obrotu jako
środki spożywcze wystarczające do zaspokajania potrzeb żywieniowych prawidłowo rozwijających
się niemowląt w ciągu pierwszych miesięcy życia, do momentu wprowadzenia odpowiedniego
żywienia uzupełniającego.
Art. 46.1 orzeczenie
1.
Oznakowanie środka spożywczego nie może:
1)
wprowadzać konsumenta w błąd, w szczególności:
a)
co do charakterystyki środka spożywczego, w tym jego nazwy, rodzaju, właściwości,
składu, ilości, trwałości, źródła lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji,
b)
przez przypisywanie środkowi spożywczemu działania lub właściwości, których nie posiada,
c)
przez sugerowanie, że środek spożywczy posiada szczególne właściwości, jeżeli wszystkie
podobne środki spożywcze posiadają takie właściwości;
265)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 28 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
przypisywać środkowi spożywczemu właściwości zapobiegania chorobom lub ich leczenia
albo odwoływać się do takich właściwości, z zastrzeżeniem art. 24 ust. 4 i art. 33
ust. 4, oraz zawierać oświadczeń żywieniowych lub zdrowotnych niezgodnych z przepisami
rozporządzenia nr 1924/2006.
2.
Przepis ust. 1 stosuje się również do reklamy oraz do prezentacji środków spożywczych,
w tym w szczególności w odniesieniu do ich kształtu, wyglądu lub opakowania, zastosowanych
materiałów opakowaniowych, sposobu prezentacji oraz otoczenia, w jakim są prezentowane.
Art. 47.
1.
Nazwa środka spożywczego powinna odpowiadać nazwie ustalonej dla danego rodzaju środków
spożywczych w przepisach prawa żywnościowego, a w przypadku braku takich przepisów
powinna być nazwą zwyczajową środka spożywczego lub składać się z opisu tego środka
spożywczego lub sposobu jego użycia, tak aby umożliwić konsumentowi rozpoznanie rodzaju
i właściwości środka spożywczego oraz odróżnienie go od innych produktów.
2.
Nazwa środka spożywczego wyprodukowanego w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej,
pod którą środek spożywczy jest wprowadzany do obrotu w tym państwie zgodnie z obowiązującymi
w nim przepisami, może być stosowana w oznakowaniu tego środka spożywczego wprowadzanego
do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli sama lub w połączeniu z
dodatkowym opisem zamieszczonym w jej bezpośrednim sąsiedztwie umożliwia konsumentowi
rozpoznanie rodzaju i właściwości tego środka spożywczego oraz odróżnienie go od innych
produktów.
3.
Przepisu ust. 2 nie stosuje się, jeżeli nazwa środka spożywczego wyprodukowanego w
innym państwie członkowskim Unii Europejskiej jest stosowana na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej do oznaczania innych środków spożywczych, biorąc pod uwagę ich skład i sposób
wytwarzania.
4.
Nazwie powinny towarzyszyć informacje dotyczące postaci środka spożywczego lub procesów
technologicznych stosowanych w produkcji, w szczególności określające, czy jest to
środek spożywczy sproszkowany, liofilizowany, głęboko mrożony, zagęszczony, wędzony
- w przypadku gdy brak tej informacji może wprowadzać nabywcę w błąd.
5.
Nazwa, pod którą środek spożywczy jest wprowadzany do obrotu, nie może być zastąpiona
znakiem towarowym, nazwą marki lub nazwą handlową (wymyśloną).
Art. 48.
1.
Środki spożywcze muszą być oznakowane w sposób zrozumiały dla konsumenta, napisy muszą
być wyraźne, czytelne i nieusuwalne, umieszczone w widocznym miejscu, a także nie
mogą być w żaden sposób ukryte, zasłonięte lub przesłonięte innymi nadrukami lub obrazkami.
2.
Środki spożywcze wprowadzane do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej muszą
być oznakowane w języku polskim. Środki spożywcze mogą być ponadto oznakowane w innych
językach.
366)Dodany przez art. 5 ustawy z dnia 24 października 2008 r. o zmianie ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 214, poz. 1346), która weszła w życie z dniem 18 grudnia 2008 r..
Wymóg znakowania w języku polskim nie dotyczy środków spożywczych przeznaczonych do
wywozu poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 49.
1.
Oznakowanie środka spożywczego zawiera informacje istotne dla ochrony zdrowia i życia
człowieka, w szczególności:
1)
nazwę, pod którą środek spożywczy jest wprowadzany do obrotu, oraz
2)
inne dane umożliwiające identyfikację oraz odróżnienie środka spożywczego od innych
środków spożywczych.
2.
Informacje dotyczące wartości odżywczej podawane są w oznakowaniu środków spożywczych
specjalnego przeznaczenia żywieniowego, a w odniesieniu do środków spożywczych powszechnie
spożywanych, jeżeli w oznakowaniu, prezentacji albo reklamie tego środka jest podawane
oświadczenie żywieniowe.
367)Dodany przez art. 1 pkt 29 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Poza przypadkami określonymi w ust. 2 znakowanie środków spożywczych wartością odżywczą
jest dobrowolne.
Art. 50.
1.
Minister właściwy do spraw rynków rolnych w porozumieniu z ministrem właściwym do
spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres informacji podawanych
w oznakowaniu opakowanych środków spożywczych i środków spożywczych bez opakowań przeznaczonych
bezpośrednio dla konsumenta finalnego lub do zakładów żywienia zbiorowego oraz sposób
znakowania tych środków spożywczych, z wyłączeniem znakowania wartością odżywczą,
mając na względzie zapewnienie bezpieczeństwa żywności oraz jednolite wymagania w
tym zakresie obowiązujące w Unii Europejskiej.
3.
Szczegółowe wymagania dotyczące oznakowania żywności genetycznie zmodyfikowanej określają
przepisy art. 12 - 14 rozporządzenia nr 1829/2003 oraz art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1830/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22
września 2003 r. dotyczącego możliwości śledzenia i etykietowania organizmów zmodyfikowanych
genetycznie oraz możliwości śledzenia żywności i produktów paszowych wyprodukowanych
z organizmów zmodyfikowanych genetycznie i zmieniającego dyrektywę 2001/18/WE , zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1830/2003”.
469)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 30 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
żywność ekologiczną, określoną przepisami rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji
ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającego rozporządzenie (EWG)
nr 2092/91 , rozporządzenia Komisji (WE) nr 889/2008 z dnia 5 września 2008 r. ustanawiającego
szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w sprawie produkcji
ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych w odniesieniu do produkcji ekologicznej,
znakowania i kontroli i rozporządzenia Komisji (WE) nr 1235/2008 z dnia 8 grudnia 2008 r. ustanawiającego
szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w odniesieniu do
ustaleń dotyczących przywozu produktów ekologicznych z krajów trzecich , można znakować dodatkowo zgodnie z wymogami określonymi w tych rozporządzeniach.
Art. 51.
Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rynków
rolnych może określić, w drodze rozporządzenia, sposób znakowania żywności wartością
odżywczą, mając na względzie jednolite wymagania w tym zakresie obowiązujące w Unii
Europejskiej.
Art. 52.
Środki spożywcze oznakowane datą minimalnej trwałości lub terminem przydatności do
spożycia mogą znajdować się w obrocie do tej daty lub terminu.
Rozdział 12
Oświadczenia żywieniowe i zdrowotne70)Dodany przez art. 1 pkt 31 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
Art. 52a.
Środki spożywcze mogą być znakowane oświadczeniami żywieniowymi i zdrowotnymi pod
warunkiem spełniania wymagań określonych w rozporządzeniu nr 1924/2006.
Art. 52b.
1.
Główny Inspektor Sanitarny jest właściwym organem krajowym w rozumieniu art. 13 ust.
5, art. 14, art. 15 ust. 2 oraz art. 16-19 rozporządzenia nr 1924/2006 w zakresie
odnoszącym się do przyjmowania i przekazywania do Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa
Żywności (EFSA) wniosków podmiotów działających na rynku spożywczym w celu udzielenia
zezwolenia na wpisanie oświadczenia o zmniejszeniu ryzyka choroby lub oświadczenia
odnoszącego się do rozwoju i zdrowia dzieci lub oświadczenia zawierającego wniosek
o ochronę zastrzeżonych danych do wspólnotowego rejestru oświadczeń żywieniowych i
zdrowotnych dotyczących żywności.
2.
Właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny lub państwowy graniczny inspektor
sanitarny są organami właściwymi w sprawach czasowego zawieszania na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej stosowania oświadczenia żywieniowego lub zdrowotnego niezgodnego z przepisami
rozporządzenia nr 1924/2006.
3.
W przypadku wydania decyzji w zakresie, o którym mowa w ust. 2, właściwy państwowy
inspektor sanitarny powiadamia Głównego Inspektora Sanitarnego, przesyłając kopię
ostatecznej decyzji.
Dział III
Materiały i wyroby przeznaczone do kontaktu z żywnością
Art. 5371)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 32 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
1.
Podmioty działające na rynku materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością
są obowiązane przestrzegać wymagań w zakresie dobrej praktyki produkcyjnej określonych
w rozporządzeniu nr 2023/2006.
2.
Podmioty zajmujące się recyklingiem i przetwórcy są obowiązani przestrzegać wymagań
określonych w rozporządzeniu nr 282/2008.
Art. 54.
Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki
oraz ministrem właściwym do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wykaz substancji, których stosowanie jest dozwolone w procesie wytwarzania lub przetwarzania
materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych, z uwzględnieniem dopuszczalnych limitów
migracji lub zawartości tych substancji oraz innych ograniczeń i specyfikacji dla
substancji lub materiałów i wyrobów, a także sposób sprawdzania zgodności tych materiałów
i wyrobów z ustalonymi limitami,
2)
wykaz substancji, których stosowanie jest dozwolone w procesie wytwarzania lub przetwarzania
materiałów i wyrobów z innych tworzyw niż określone w pkt 1, z uwzględnieniem dopuszczalnych
limitów migracji lub zawartości tych substancji oraz innych ograniczeń i specyfikacji
dla substancji lub materiałów i wyrobów, a także sposób sprawdzania zgodności tych
materiałów i wyrobów z ustalonymi limitami
- uwzględniając konieczność zapewnienia bezpieczeństwa zdrowia lub życia człowieka,
ochronę środowiska oraz jednolite wymagania obowiązujące w tym zakresie w Unii Europejskiej.
Art. 55.
Materiały i wyroby przeznaczone do kontaktu z żywnością wprowadzane do obrotu na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej są znakowane w języku polskim. Materiały i wyroby mogą być
ponadto znakowane w innych językach.
Art. 5672)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 33 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Główny Inspektor Sanitarny jest organem właściwym, w rozumieniu art. 13 rozporządzenia
nr 1935/2004, do:
1)
przyjmowania wniosków podmiotów, o których mowa w art. 53, o udzielenie zezwolenia
na stosowanie substancji nieobjętych wykazami, o których mowa w art. 54, oraz na procesy
recyklingu materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych zgodnie z przepisami rozporządzenia
nr 282/2008;
2)
przekazywania tych wniosków do Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności.
Art. 57.
Główny Inspektor Sanitarny prowadzi rejestr wniosków, o których mowa w art. 56.
Art. 58.
1.
W przypadkach określonych w art. 18 ust. 1 rozporządzenia nr 1935/2004 minister właściwy
do spraw zdrowia może, w drodze rozporządzenia, zawiesić lub ograniczyć obrót, w tym
również nakazać wycofanie z obrotu materiałów lub wyrobów przeznaczonych do kontaktu
z żywnością, albo ustanowić szczególne wymagania dla materiałów lub wyrobów spełniających
wymagania określone w niniejszym dziale lub w przepisach wydanych na podstawie art.
54, uwzględniając konieczność zapewnienia bezpieczeństwa żywności oraz fakt, że rozporządzenie
obowiązuje do dnia wejścia w życie odpowiednich przepisów Unii Europejskiej lub do
dnia odmowy przyjęcia przez Komisję Europejską lub Radę Unii Europejskiej takich przepisów.
2.
Minister właściwy do spraw zdrowia przekazuje niezwłocznie, wraz z uzasadnieniem,
rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, innym państwom członkowskim Unii Europejskiej
i Komisji Europejskiej.
Dział IV
Wymagania higieniczne
Rozdział 1
Przepisy ogólne dotyczące wymagań higienicznych
Art. 59.
1.
Podmioty działające na rynku spożywczym są obowiązane przestrzegać w zakładach wymagań
higienicznych określonych w rozporządzeniu nr 852/2004.
273)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 34 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Osoba pracująca w styczności z żywnością powinna uzyskać określone przepisami o zapobieganiu
oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi orzeczenie lekarskie dla celów
sanitarno-epidemiologicznych o braku przeciwwskazań do wykonywania prac, przy wykonywaniu
których istnieje możliwość przeniesienia zakażenia na inne osoby.
3.
Spełnienie wymagań określonych w rozdziale XII załącznika II do rozporządzenia nr
852/2004 jest potwierdzane dokumentacją o przeprowadzonych szkoleniach lub udzielonym
instruktażu osobom wykonującym prace przy produkcji lub w obrocie żywnością oraz osobom
odpowiedzialnym za wdrożenie i stosowanie zasad systemu HACCP w zakładzie.
4.
Podmiot działający na rynku spożywczym jest obowiązany przechowywać w aktach osobowych
orzeczenia lekarskie i dokumentację, o których mowa w ust. 2 i 3, oraz udostępniać
je na żądanie organów urzędowej kontroli żywności.
574)Dodany przez art. 1 pkt 34 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Kopie orzeczenia lekarskiego oraz dokumentacji, o których mowa w ust. 2 i 3, znajdują
się w miejscu wykonywania pracy przez osobę, której dotyczy to orzeczenie lub dokumentacja.
Art. 59a75)Dodany przez art. 3 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. Nr 223, poz. 1463), która weszła w życie z dniem 19 czerwca 2009 r..
Podmioty działające na rynku spożywczym, prowadzące zakłady obrotu żywnością lub gastronomii,
obowiązane są uwzględniać w procedurach dotyczących dobrej praktyki higienicznej oraz
wdrażania i stosowania zasad systemu HACCP prawo wstępu i korzystania z tych zakładów
przez osoby niepełnosprawne z psem asystującym w rozumieniu przepisów o rehabilitacji
zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.
Art. 6076)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 35 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Główny Inspektor Sanitarny i Główny Lekarz Weterynarii, stosownie do kompetencji określonych
w art. 73 ust. 1 pkt 1 i 3, są organami właściwymi w zakresie zadań, o których mowa
w art. 7 i art. 8 rozporządzenia nr 852/2004, dotyczących krajowych poradników dobrej
praktyki higienicznej oraz wdrażania i stosowania zasad systemu HACCP.
Rozdział 2
Rejestracja i zatwierdzanie zakładów
Art. 6177)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 36 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..2 orzeczenia
Państwowy powiatowy inspektor sanitarny lub państwowy graniczny inspektor sanitarny
są organami właściwymi w sprawach rejestracji oraz zatwierdzania, warunkowego zatwierdzania,
przedłużania warunkowego zatwierdzenia, zawieszania oraz cofania zatwierdzenia zakładów,
które:
1)
produkują lub wprowadzają do obrotu żywność pochodzenia niezwierzęcego,
2)
wprowadzają do obrotu produkty pochodzenia zwierzęcego, nieobjętych urzędową kontrolą
organów Inspekcji Weterynaryjnej,
3)
produkują lub wprowadzają do obrotu żywność zawierającą jednocześnie środki spożywcze
pochodzenia niezwierzęcego i produkty pochodzenia zwierzęcego, o której mowa w art.
1 ust. 2 rozporządzenia nr 853/2004, z zastrzeżeniem art. 73 ust. 6,
4)
działają na rynku materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością, w tym
zakładów prowadzonych przez podmioty zajmujące się recyklingiem
- w trybie i na zasadach określonych w rozporządzeniu nr 852/2004 i rozporządzeniu
nr 882/2004.
Art. 62.3 orzeczenia
1.
Właściwy ze względu na siedzibę zakładu lub miejsce prowadzenia przez zakład działalności
państwowy powiatowy inspektor sanitarny lub państwowy graniczny inspektor sanitarny:78)Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 37 lit. a ustawy,
o której mowa w odnośniku 1.
1)
prowadzi rejestr zakładów, o których mowa w art. 61, podlegających urzędowej kontroli
organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej, zwany dalej „rejestrem zakładów”, oraz uaktualnia
na bieżąco dane zawarte w rejestrze;
2)
wydaje decyzje w sprawie zatwierdzenia, warunkowego zatwierdzenia, przedłużenia warunkowego
zatwierdzenia, zawieszenia lub cofania zatwierdzenia zakładów określonych w art. 61
oraz odmowy wpisu do rejestru zakładów, jeżeli zachodzą przesłanki określone w art.
31 ust. 2 rozporządzenia nr 882/2004;
3)
wydaje decyzje o wykreśleniu z rejestru zakładów;
4)
wydaje zaświadczenie o wpisie do rejestru zakładów według wzoru określonego na podstawie
art. 67 ust. 3 pkt 6.
279)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 37 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
W odniesieniu do obiektów lub urządzeń ruchomych i tymczasowych właściwym w sprawach
rejestracji oraz zatwierdzania jest państwowy powiatowy inspektor sanitarny lub państwowy
graniczny inspektor sanitarny:
1)
dla obiektów lub urządzeń ruchomych - właściwy ze względu na siedzibę zakładu,
2)
dla obiektów lub urządzeń tymczasowych - właściwy ze względu na miejsce prowadzenia
działalności przez zakład
- który produkuje lub wprowadza do obrotu żywność z tych obiektów lub urządzeń.
380)Dodany przez art. 1 pkt 37 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
W odniesieniu do urządzeń dystrybucyjnych do sprzedaży żywności właściwym w sprawach
rejestracji jest państwowy powiatowy inspektor sanitarny lub państwowy graniczny inspektor
sanitarny właściwy ze względu na siedzibę zakładu, który produkuje lub wprowadza do
obrotu żywność z tych urządzeń.
Art. 63.
181)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 38 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Zakłady, o których mowa w art. 61, mogą rozpocząć działalność po zatwierdzeniu lub
warunkowym zatwierdzeniu, a w przypadkach określonych w ust. 2, po uzyskaniu wpisu
do rejestru zakładów.
1a82)Dodany przez art. 1 pkt 38 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Zatwierdzanie jest dokonywane na podstawie wniosku podmiotu działającego na rynku
spożywczym prowadzącego zakład.
283)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 38 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Zatwierdzenie nie jest wymagane w odniesieniu do:
1)
działalności w zakresie dostaw bezpośrednich;
2)
urządzeń dystrybucyjnych do sprzedaży żywności;
3)
obiektów lub urządzeń ruchomych lub tymczasowych, uprzednio dopuszczonych do prowadzenia
działalności gospodarczej w zakresie produkcji lub obrotu żywnością w innym państwie
członkowskim Unii Europejskiej;
4)
gospodarstw agroturystycznych;
5)
podmiotów prowadzących działalność w zakresie produkcji win gronowych uzyskanych z
winogron pochodzących z upraw własnych w ilości mniejszej niż 1 000 hl w ciągu roku
kalendarzowego zgodnie z zasadami określonymi w przepisach o wyrobie i rozlewie wyrobów
winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina;
6)
aptek, punktów aptecznych i hurtowni farmaceutycznych określonych przepisami prawa farmaceutycznego;
7)
sklepów zielarskich;
8)
przedsiębiorców prowadzących sprzedaż detaliczną innych niż środki spożywcze produktów
oraz wprowadzających do obrotu środki spożywcze opakowane, trwałe mikrobiologicznie;
9)
producentów gazów technicznych na potrzeby podmiotów działających na rynku spożywczym;
10)
zakładów prowadzących działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa w sprzedaży
żywności „na odległość” (sprzedaży wysyłkowej), w tym sprzedaży przez Internet;
11)
zakładów działających na rynku materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością,
w tym zakładów prowadzonych przez podmioty zajmujące się recyklingiem;
12)
podmiotów działających na rynku spożywczym prowadzących produkcję pierwotną.
384)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 38 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
W przypadkach, o których mowa w ust. 2, podmiot działający na rynku spożywczym lub
na rynku materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością jest obowiązany
złożyć wniosek o wpis do rejestru zakładów.
4.
Urządzenia dystrybucyjne, o których mowa w ust. 2 pkt 2, muszą być oznakowane w sposób
umożliwiający identyfikację zakładu, w tym w szczególności informacjami obejmującymi
imię, nazwisko, adres i numer telefonu albo nazwę, siedzibę, adres zakładu i numer
telefonu.
Art. 64.
185)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 39 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Podmioty działające na rynku spożywczym lub na rynku materiałów i wyrobów przeznaczonych
do kontaktu z żywnością składają wniosek o wpis do rejestru zakładów albo o zatwierdzenie
zakładu i o wpis do rejestru zakładów, w terminie co najmniej 14 dni przed dniem rozpoczęcia
planowanej działalności, w formie pisemnej, według wzorów określonych odpowiednio
na podstawie art. 67 ust. 3 pkt 2 i 3.
1a86)Dodany przez art. 1 pkt 39 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
W przypadku zmiany danych podmiot działający na rynku spożywczym lub na rynku materiałów
i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością składa wniosek o dokonanie zmian
w rejestrze zakładów, w formie pisemnej, według wzoru określonego na podstawie art.
67 ust. 3 pkt 4, w terminie 30 dni od dnia powstania zmiany.
2.
Wniosek zawiera:
187)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 39 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
imię, nazwisko i numer PESEL, miejsce zamieszkania i adres albo nazwę, siedzibę i
adres wnioskodawcy, numer REGON oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP), jeżeli
podmiot takie numery posiada;
2)
określenie rodzaju i zakresu działalności, która ma być prowadzona w zakładzie, w
tym rodzaju żywności, która ma być przedmiotem produkcji lub obrotu;
3)
określenie lokalizacji zakładu lub miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
3.
Do wniosku dołącza się:
1)
aktualny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego albo zaświadczenie o wpisie do Ewidencji
Działalności Gospodarczej, jeżeli wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą;
389)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 39 lit. d tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
zaświadczenie o wpisie do ewidencji gospodarstw rolnych, w rozumieniu przepisów o
krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji
wniosków o przyznanie płatności, zawierające numer identyfikacyjny - w odniesieniu
do podmiotów działających na rynku spożywczym prowadzących działalność w zakresie
produkcji pierwotnej lub dostaw bezpośrednich;
4)
w przypadku zgłoszenia urządzeń dystrybucyjnych, o których mowa w art. 63 ust. 2 pkt
2 - wykaz tych urządzeń zawierający typ urządzenia, nazwę producenta i rok jego produkcji
oraz datę uruchomienia.
Art. 65.
1.
Wpis do rejestru zakładów następuje na podstawie:
190)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 40 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
wniosku podmiotu działającego na rynku spożywczym lub na rynku materiałów i wyrobów
przeznaczonych do kontaktu z żywnością w przypadkach określonych w art. 63 ust. 2;
2)
decyzji o zatwierdzeniu lub warunkowym zatwierdzeniu zakładów, jeżeli są spełnione
wymagania określone w art. 31 ust. 2 lit. b-d rozporządzenia nr 882/2004.
2.
Podmiot działający na rynku spożywczym jest obowiązany do aktualizowania wykazu urządzeń,
o którym mowa w art. 64 ust. 3 pkt 4, przynajmniej dwa razy w roku oraz na żądanie
właściwego państwowego powiatowego inspektora sanitarnego.
3.
Wykreślenie z rejestru zakładów następuje na podstawie:
191)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 40 lit. b tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
wniosku podmiotu działającego na rynku spożywczym lub na rynku materiałów i wyrobów
przeznaczonych do kontaktu z żywnością;
2)
decyzji właściwego państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, o której mowa w
art. 66 ust. 1 pkt 1;
392)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 40 lit. b tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
decyzji właściwego państwowego powiatowego inspektora sanitarnego lub państwowego
granicznego inspektora sanitarnego, jeżeli zakład zaprzestał działalności w zakresie
produkcji lub obrotu żywnością lub materiałami i wyrobami przeznaczonymi do kontaktu
z żywnością, a podmiot działający na rynku spożywczym lub na rynku materiałów i wyrobów
przeznaczonych do kontaktu z żywnością nie złożył wniosku, o którym mowa w pkt 1;
4)
braku aktualizacji, o której mowa w ust. 2.
Art. 66.
1.
W przypadkach określonych w art. 31 ust. 2 lit. e rozporządzenia nr 882/2004 właściwy
państwowy powiatowy inspektor sanitarny wydaje decyzję w sprawie:
1)
cofnięcia zatwierdzenia zakładu;
2)
zawieszenia zatwierdzenia zakładu.
2.
Decyzjom, o których mowa w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.
Art. 67.
1.
Rejestr zakładów zawiera następujące dane:
1)
imię, nazwisko, miejsce zamieszkania i adres albo nazwę, siedzibę i adres wnioskodawcy;
2)
w przypadku osoby fizycznej - numer ewidencyjny powszechnego elektronicznego systemu
ewidencji ludności (PESEL), jeżeli numer taki został nadany;
3)
numer identyfikacji podatkowej (NIP), jeżeli taki numer posiada;
5)
numer wpisu do ewidencji gospodarstw rolnych, o którym mowa w art. 64 ust. 3 pkt 3;
6)
określenie rodzaju i zakresu działalności, która ma być prowadzona w zakładzie, w
tym rodzaju żywności, która ma być przedmiotem produkcji lub obrotu;
7)
termin rozpoczęcia działalności objętej wpisem do rejestru;
8)
informacje o przeprowadzonych urzędowych kontrolach zakładu;
9)
decyzje w sprawie wykreślenia z rejestru.
2.
Wykazy, o których mowa w art. 64 ust. 3 pkt 4, przechowywane są w aktach rejestrowych
dotyczących zakładu posiadającego urządzenia dystrybucyjne.
3.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wzory:
1)
rejestru zakładów,
2)
wniosku o wpis zakładu do rejestru zakładów,
3)
wniosku o zatwierdzenie zakładu i o wpis do rejestru zakładów,
4)
wniosku o dokonanie zmian w rejestrze zakładów,
5)
wniosku o wykreślenie z rejestru zakładów,
6)
zaświadczenia o wpisie do rejestru zakładów
- mając na względzie jednolite wymagania w tym zakresie obowiązujące w Unii Europejskiej.
4.
Minister właściwy do spraw zdrowia może określić, w rozporządzeniu, o którym mowa
w ust. 3, sposób prowadzenia rejestru zakładów w systemie informatycznym, z wyłączeniem
danych objętych tajemnicą przedsiębiorcy, mając na względzie powszechny dostęp do
danych zawartych w rejestrach oraz jednolite wymagania w tym zakresie obowiązujące
w Unii Europejskiej, jeżeli zostaną ustalone.
Rozdział 3
Wymagania szczególne w zakresie higieny
Art. 68.
1.
Podmioty działające na rynku spożywczym prowadzące działalność w ramach dostaw bezpośrednich
są obowiązane przestrzegać zasad dobrej praktyki higienicznej.
2.
Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa
określi, w drodze rozporządzenia:
1)
zakres działalności prowadzonej w ramach dostaw bezpośrednich, w tym wielkość i obszar
dostaw bezpośrednich,
2)
szczegółowe wymagania higieniczne dla działalności prowadzonej w ramach dostaw bezpośrednich
- mając na względzie zapewnienie bezpieczeństwa żywności oraz realizację celów rozporządzenia
nr 852/2004.
Art. 69.
1.
Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa
może określić, w drodze rozporządzenia, wymagania higieniczne w:
1)
zakładach stosujących tradycyjne metody produkcji lub obrotu żywnością, w celu umożliwienia
stosowania tych metod,
2)
zakładach zlokalizowanych w regionach szczególnych ze względu na położenie geograficzne,
w celu uwzględnienia potrzeb tych zakładów,
3)
innych zakładach - wyłącznie w zakresie ich konstrukcji, organizacji i wyposażenia
- dostosowując te wymagania do wymogów określonych w załączniku II do rozporządzenia
nr 852/2004 oraz mając na względzie wielkość zakładu, a także zapewnienie bezpieczeństwa
żywności i realizację celów rozporządzenia nr 852/2004.
2.
Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, należy uwzględnić tryb i warunki określone
w art. 13 ust. 5-7 rozporządzenia nr 852/2004.
3.
Minister właściwy do spraw zdrowia oraz minister właściwy do spraw rolnictwa, każdy
w zakresie swojego działania, działając w porozumieniu, mogą określić, w drodze rozporządzenia,
ogólne odstępstwa od wymagań higienicznych określonych w rozdziale II pkt 1 i rozdziale
V pkt 1 załącznika II do rozporządzenia nr 852/2004 w zakładach produkujących żywność
tradycyjną w zakresie określonym w art. 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2074/2005 z dnia 5 grudnia 2005 r. ustanawiającego
środki wykonawcze w odniesieniu do niektórych produktów objętych rozporządzeniem (WE)
nr 853/2004 i do organizacji urzędowych kontroli na mocy rozporządzeń (WE) nr 854/2004
oraz (WE) nr 882/2004, ustanawiającego odstępstwa od rozporządzenia (WE) nr 852/2004
i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 853/2004 oraz (WE) nr 854/2004 , zwanego dalej „rozporządzeniem nr 2074/2005”, mając na względzie umożliwienie zakładom
stosowania tradycyjnych metod produkcji oraz zapewnienie bezpieczeństwa żywności.
4.
Właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny oraz właściwy powiatowy lekarz weterynarii,
zgodnie z kompetencjami określonymi w art. 73, są organami właściwymi do wydawania
decyzji przyznających indywidualne odstępstwa od wymagań higienicznych określonych
w rozdziale II pkt 1 i rozdziale V pkt 1 załącznika II do rozporządzenia nr 852/2004
zakładom produkującym żywność tradycyjną, jeżeli są spełniane przez zakład wymagania
określone na podstawie ust. 3.
5.
O przyznanych indywidualnych odstępstwach są powiadamiani, odpowiednio, Główny Inspektor
Sanitarny albo Główny Lekarz Weterynarii.
6.
Minister właściwy do spraw zdrowia oraz minister właściwy do spraw rolnictwa, każdy
w zakresie swoich kompetencji, powiadamiają Komisję Europejską oraz pozostałe państwa
członkowskie Unii Europejskiej o przyznanych odstępstwach określonych na podstawie
ust. 3, na zasadach określonych w art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 2074/2005.
7.
Główny Inspektor Sanitarny oraz Główny Lekarz Weterynarii, każdy w zakresie swoich
kompetencji, powiadamiają Komisję Europejską oraz pozostałe państwa członkowskie Unii
Europejskiej o przyznanych odstępstwach określonych na podstawie ust. 4, na zasadach
określonych w art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 2074/2005.
Art. 70.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczególne wymagania
higieniczne w zakresie transportu morskiego:
194)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 42 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
cukru surowego luzem,
2)
olejów płynnych i tłuszczów luzem
- mając na względzie zapewnienie bezpieczeństwa żywności oraz jednolite wymagania
w tym zakresie obowiązujące w Unii Europejskiej.
Art. 71.1 orzeczenie
Zakłady prowadzące działalność gospodarczą w zakresie skupu, przechowywania lub sprzedaży
grzybów oraz produkcji przetworów grzybowych spełniają obowiązujące wymagania higieniczne
oraz muszą zatrudniać klasyfikatorów grzybów lub grzyboznawców.
Art. 72.
195)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 43 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Zakład żywienia zbiorowego typu zamkniętego może przechowywać próbki wszystkich potraw
o krótkim okresie przydatności do spożycia, wyprodukowanych i przeznaczonych do żywienia
konsumentów w tym zakładzie.
295)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 43 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Zakład, o którym mowa w ust. 1, w przypadku wprowadzania do obrotu gotowych potraw
pochodzących z innych zakładów przechowuje próbki poszczególnych potraw otrzymanych
wraz z dostawą partii każdej potrawy o krótkim okresie przydatności do spożycia z
zakładu, w którym zostały wyprodukowane.
395)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 43 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Na podstawie pisemnej umowy zakłady, o których mowa w ust. 2, mogą ustalić, że obowiązek
pobierania i przechowywania próbek potraw będzie dotyczył zakładu, w którym potrawy
te zostały wyprodukowane.
495)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 43 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Pobrane próbki potraw są udostępniane organom Państwowej Inspekcji Sanitarnej na żądanie
tych organów.
5.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, sposób, miejsce,
czas i warunki pobierania i przechowywania próbek, mając na względzie zapewnienie
bezpieczeństwa żywności oraz rodzaj środków spożywczych.
6.
Minister właściwy do spraw zdrowia może określić, w drodze rozporządzenia, wymagania
obowiązujące przy prowadzeniu żywienia zbiorowego typu zamkniętego, mając na względzie
normy żywienia oraz wymagania zdrowotne.
Dział V
Urzędowe kontrole żywności
Rozdział 1
Przeprowadzanie urzędowych kontroli żywności
Art. 7396)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 44 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
1.
Organami urzędowej kontroli żywności, o których mowa w art. 4 rozporządzenia nr 882/2004,
w zakresie bezpieczeństwa żywności, są:
1)
organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej, zgodnie z właściwością określoną przepisami
ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, w odniesieniu do:
a)
żywności pochodzenia niezwierzęcego produkowanej i wprowadzanej do obrotu, przywożonej
z państw trzecich oraz wywożonej i powrotnie wywożonej do tych państw,
b)
produktów pochodzenia zwierzęcego znajdujących się w handlu detalicznym,
c)
żywności zawierającej jednocześnie środki spożywcze pochodzenia niezwierzęcego i produkty
pochodzenia zwierzęcego, o której mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 853/2004,
produkowanej i wprowadzanej do obrotu lub wywożonej do państw trzecich, przywożonej
z tych państw w zakresie nieobjętym decyzją Komisji 2007/275/WE z dnia 17 kwietnia 2007 r. dotyczącą wykazu zwierząt i
produktów mających podlegać kontroli w punktach kontroli granicznej na mocy dyrektyw
Rady 91/496/EWG i 97/78/WE oraz powrotnie wywożonej do tych państw,
d)
prawidłowości stosowania zasad systemu HACCP w zakładach objętych nadzorem Państwowej
Inspekcji Sanitarnej;
2)
organy Wojskowej Inspekcji Sanitarnej, zgodnie z właściwością określoną w przepisach
wydanych na podstawie art. 20a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej;
3)
organy Inspekcji Weterynaryjnej, zgodnie z właściwością określoną przepisami ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej ;
4)
organy Wojskowej Inspekcji Weterynaryjnej, zgodnie z właściwością określoną w przepisach
wydanych na podstawie art. 3 ust. 7 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej;
5)
inne organy w zakresie posiadanych kompetencji.
2.
W sprawach przeprowadzania urzędowych kontroli żywności w odniesieniu do żywności
produkowanej lub wprowadzonej do obrotu z obiektów lub urządzeń ruchomych lub tymczasowych
właściwość organów jest określana każdorazowo według siedziby zakładu lub miejsca
prowadzenia tej działalności.
3.
Organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz organy, o których mowa w ust. 1 pkt 5,
są właściwe w sprawach przeprowadzania urzędowych kontroli materiałów i wyrobów przeznaczonych
do kontaktu z żywnością w zakresie określonym w rozporządzeniu nr 1935/2004 oraz w
rozporządzeniu nr 282/2008.
4.
Urzędowe kontrole, o których mowa w ust. 1, obejmują:
1)
żywność genetycznie zmodyfikowaną oraz organizmy genetycznie zmodyfikowane przeznaczone
do wykorzystania jako żywność w zakresie uregulowanym w rozporządzeniu nr 1829/2003,
rozporządzeniu nr 1830/2003 oraz rozporządzeniu (WE) nr 1946/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2003 r.
w sprawie transgranicznego przemieszczania organizmów genetycznie zmodyfikowanych , zwanym dalej „rozporządzeniem nr 1946/2003”;
2)
wszystkie istotne dane i informacje potwierdzające zapewnianie zgodności z rozporządzeniem
nr 1924/2006 w zakresie stosowanych przez podmiot działający na rynku spożywczym oświadczeń
żywieniowych i zdrowotnych.
5.
Minister właściwy do spraw zdrowia, minister właściwy do spraw rolnictwa oraz Minister
Obrony Narodowej określą, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i sposób współdziałania
w zakresie sprawowania nadzoru organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej z organami
Inspekcji Weterynaryjnej, Wojskowej Inspekcji Sanitarnej oraz Wojskowej Inspekcji
Weterynaryjnej, mając na względzie potrzebę zapewnienia sprawnego nadzoru nad przestrzeganiem
bezpieczeństwa żywności i żywienia, w tym zapewnienie organom Wojskowej Inspekcji
Sanitarnej oraz Wojskowej Inspekcji Weterynaryjnej możliwości przeprowadzania audytów
w zakładach zaopatrujących w żywność lub ubiegających się o takie zaopatrywanie Sił
Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz wojsk obcych przebywających na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej.
6.
Jeżeli środki spożywcze pochodzenia zwierzęcego są produkowane lub przechowywane w
zakładzie produkującym lub przechowującym inne środki spożywcze lub właściwe władze
państwa przeznaczenia wywożonej żywności zawierającej jednocześnie produkty pochodzenia
roślinnego i zwierzęcego, o której mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 853/2004,
wymagają świadectwa zdrowia wystawionego przez urzędowego lekarza weterynarii, szczegółowe
warunki i sposób współdziałania w zakresie sprawowania nadzoru oraz przeprowadzania
urzędowych kontroli żywności, określa porozumienie zawarte między Głównym Inspektorem
Sanitarnym a Głównym Lekarzem Weterynarii.
Art. 74.
Art. 75.
1.
Podmioty działające na rynku spożywczym podlegające urzędowym kontrolom organów Państwowej
Inspekcji Sanitarnej są obowiązane do pokrywania opłat uwzględniających koszty związane
z czynnościami wykonywanymi w ramach urzędowych kontroli żywności:
1)
jeżeli w wyniku tych czynności zostaną stwierdzone przez kontrolujących niezgodności
z przepisami prawa żywnościowego, w tym jeżeli zachodzi konieczność pobrania próbek
żywności albo materiałów lub wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością do badań
i wykonania badań laboratoryjnych w celu potwierdzenia niezgodności;
2)
związanych z przeprowadzeniem ponownych czynności kontrolnych w celu sprawdzenia,
czy niezgodności, o których mowa w pkt 1, zostały usunięte;
3)
związanych z przeprowadzaniem granicznych kontroli sanitarnych.
298)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 46 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Opłatami, o których mowa w ust. 1, jest obciążany producent środka spożywczego lub
inny podmiot działający na rynku spożywczym odpowiedzialny za towar w obrocie.
3.
Jeżeli w trakcie wykonywania czynności kontrolnych stwierdzono niezgodności, o których
mowa w ust. 1, wskazujące, że mogły one powstać na etapie, gdy zakwestionowany środek
spożywczy znajdował się w obrocie i producent nie ponosi odpowiedzialności za powstałe
niezgodności, wówczas opłatami jest obciążany kontrolowany.
4.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat
mających na celu pokrycie kosztów ponoszonych przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej
za czynności wykonywane w ramach urzędowych kontroli żywności, w tym metody obliczania
niektórych opłat, stawki opłat oraz sposób wnoszenia opłat, mając na względzie zasady
ustalania opłat określone w art. 27-29 rozporządzenia nr 882/2004.
Art. 76.
1.
Organom urzędowej kontroli żywności, o których mowa w art. 73 ust. 1, w związku z
przeprowadzaniem urzędowych kontroli, przysługuje prawo:
1)
wstępu do pomieszczeń zakładu o każdej porze;
2)
badania procesów technologicznych i receptur w zakresie niezbędnym do zrealizowania
celu kontroli;
3)
przeglądania ksiąg i innych dokumentów kontrolowanego zakładu, jeżeli jest to niezbędne
ze względu na cel przeprowadzanej kontroli;
499)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 47 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
podejmowania innych czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy, zgodnie z zakresem
uprawnień w ramach urzędowych kontroli żywności, w tym nieodpłatnego pobierania próbek
środków spożywczych lub materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością
w celu wykonania badań laboratoryjnych.
2.
Uzyskane przez organy urzędowej kontroli żywności w trakcie kontroli informacje, dokumenty
i inne dane stanowiące tajemnicę przedsiębiorcy są objęte tajemnicą służbową i nie
mogą być przekazywane innym organom ani ujawniane, jeżeli nie jest to konieczne ze
względu na ochronę życia lub zdrowia człowieka, z wyłączeniem żądania sądu lub prokuratury
w związku z toczącym się postępowaniem.
Art. 77.
Decyzjom organów urzędowej kontroli żywności, o których mowa w art. 54 rozporządzenia
nr 882/2004, w przypadku stwierdzenia uchybień zagrażających zdrowiu lub życiu człowieka,
jest nadawany rygor natychmiastowej wykonalności.
Art. 78.
1.
Badania laboratoryjne dla celów urzędowych kontroli żywności i żywienia w zakresie
bezpieczeństwa żywności wykonują akredytowane:
1)
laboratoria Państwowej Inspekcji Sanitarnej, funkcjonujące w zintegrowanym systemie
badań laboratoryjnych żywności określonym w art. 15a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej;
2100)W brzmieniu ustalonym przez art. 4 ustawy z dnia 19 lutego 2010 r. o zmianie ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 60, poz. 372), która weszła w życie z dniem 28 kwietnia 2010 r.)
laboratoria Inspekcji Weterynaryjnej określone w art. 25 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej;
3101)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 48 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
laboratoria organów, o których mowa w art. 73 ust. 1 pkt 5;
4)
laboratoria referencyjne realizujące zadania określone w art. 33 rozporządzenia nr
882/2004.
2.
Laboratoria, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 4, wykonują badania laboratoryjne dla
celów urzędowych kontroli materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością.
3.
Zadania realizowane przez laboratoria referencyjne są finansowane z budżetu państwa,
z części, której dysponentem są minister właściwy do spraw zdrowia oraz minister właściwy
do spraw rolnictwa, każdy w zakresie swoich kompetencji.
4.
Minister właściwy do spraw zdrowia wyznacza, w drodze rozporządzenia, laboratoria
referencyjne wykonujące badania środków spożywczych podlegających urzędowym kontrolom
organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz materiałów i wyrobów przeznaczonych do
kontaktu z żywnością dla celów urzędowych kontroli żywności i żywienia, mając na względzie
zapewnienie bezpieczeństwa żywności oraz realizację zadań określonych w art. 33 rozporządzenia
nr 882/2004.
Rozdział 2
Graniczne kontrole sanitarne
Art. 79102)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 50 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
1.
Graniczne kontrole sanitarne obejmują żywność pochodzenia niezwierzęcego oraz materiały
lub wyroby przeznaczone do kontaktu z żywnością, przywożone z państw trzecich.
2.
Graniczne kontrole sanitarne obejmują również żywność pochodzenia niezwierzęcego oraz
materiały lub wyroby przeznaczone do kontaktu z żywnością, wprowadzone na terytorium
Unii Europejskiej przez przejście graniczne leżące na terytorium innego państwa członkowskiego
Unii Europejskiej i niepoddane w tym państwie granicznej kontroli sanitarnej, obejmowane
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej procedurą celną, z którą wiąże się dopuszczenie
do obrotu.
3.
Graniczne kontrole sanitarne są przeprowadzane na zasadach określonych w art. 15-24
rozporządzenia nr 882/2004.
4.
Graniczne kontrole sanitarne obejmują żywność pochodzenia niezwierzęcego oraz materiały
lub wyroby przeznaczone do kontaktu z żywnością, wywożone z terytorium Unii Europejskiej,
na podstawie wniosku o dokonanie granicznej kontroli sanitarnej podmiotu działającego
na rynku spożywczym odpowiedzialnego za te towary lub na podstawie powiadomienia organu
celnego.
5.
Graniczne kontrole sanitarne nie obejmują towarów przywożonych lub wywożonych w ilościach
wskazujących na ich niehandlowy charakter, w tym w celu wykonania badań lub doświadczeń
albo w celach reklamy.
Art. 80102)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 50 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
1.
Graniczne kontrole sanitarne są przeprowadzane, z uwzględnieniem wymagań określonych
w art. 16 rozporządzenia nr 882/2004:
1)
przez państwowych granicznych inspektorów sanitarnych - na przejściach granicznych
określonych na podstawie art. 83 ust. 2 pkt 1;
2)
przez państwowych powiatowych inspektorów sanitarnych lub państwowych granicznych
inspektorów sanitarnych właściwych ze względu na miejsce przeznaczenia towarów, siedzibę
importera albo odbiorcy towarów, zgodnie z danymi wskazanymi we wniosku o dokonanie
granicznej kontroli sanitarnej lub określonych w dokumentach przewozowych towarzyszących
towarom, a także w innych właściwych miejscach, o których mowa w art. 15 ust. 2 rozporządzenia
nr 882/2004.
2.
W przypadku podejrzenia niezgodności z wymaganiami zdrowotnymi, albo gdy istnieją
wątpliwości odnośnie identyfikacji towaru, o których mowa w art. 18 rozporządzenia
nr 882/2004, są przeprowadzane kontrole bezpośrednie.
Art. 81.
1.
Osoba odpowiedzialna za przywóz lub wywóz towarów, o których mowa w art. 79 ust. 1,
jest obowiązana powiadomić właściwego państwowego granicznego inspektora sanitarnego
nie później niż na 48 godzin przed planowanym przywozem lub wywozem towarów, a w przypadku
środków spożywczych nietrwałych mikrobiologicznie nie później niż na 24 godziny, składając
wniosek określony na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 1.
2.
Niezbędna do dokonania granicznej kontroli sanitarnej dokumentacja jest przedkładana
w języku polskim lub w innym języku urzędowym Unii Europejskiej. Jeżeli ze względu
na bezpieczeństwo żywności okaże się to niezbędne, właściwy państwowy graniczny lub
powiatowy inspektor sanitarny może zażądać uwierzytelnionego tłumaczenia dokumentacji
przedłożonej w innym języku Unii Europejskiej.
Art. 82.
1.
W wyniku przeprowadzonej kontroli właściwy organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej wydaje
świadectwo stwierdzające spełnianie przez towary objęte graniczną kontrolą sanitarną
wymagań zdrowotnych.
2.
W przypadku stwierdzenia, że towary objęte graniczną kontrolą sanitarną nie spełniają
obowiązujących wymagań zdrowotnych, organ, o którym mowa w ust. 1, podejmuje działania
określone w art. 18-21 rozporządzenia nr 882/2004.
3.
Organy celne nadają dopuszczalne przeznaczenie celne, zgodnie z warunkami określonymi
w świadectwie stwierdzającym spełnianie przez towary objęte graniczną kontrolą sanitarną
wymagań zdrowotnych albo zgodnie z działaniami, o których mowa w ust. 2.
Art. 83.
1.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wzory:
1)
wniosku o dokonanie granicznej kontroli sanitarnej,
2)
świadectwa spełniania wymagań zdrowotnych towaru objętego graniczną kontrolą sanitarną
- mając na względzie zapewnienie bezpieczeństwa żywności.
2.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1103)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 51 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rynków rolnych, ministrem właściwym
do spraw wewnętrznych, ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej, ministrem
właściwym do spraw transportu oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych
- wykaz przejść granicznych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przez które środki
spożywcze oraz materiały lub wyroby przeznaczone do kontaktu z żywnością mogą być
wprowadzane na terytorium Unii Europejskiej,
2)
w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych - sposób współpracy
organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej z organami celnymi w zakresie granicznych
kontroli sanitarnych, w tym w zakresie trybu postępowania tych organów w podejmowaniu
działań określonych w art. 2-6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 339/93 z dnia 8 lutego 1993 r. w sprawie kontroli
zgodności z przepisami w sprawie bezpieczeństwa produktów przywożonych z państw trzecich
- mając na względzie konieczność sanitarnego zabezpieczenia granic Unii Europejskiej
i zapewnienie bezpieczeństwa żywności.
3.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz towarów,
które podlegają granicznej kontroli sanitarnej, z uwzględnieniem klasyfikacji towarów
według kodów taryfy celnej (CN), mając na względzie zapewnienie bezpieczeństwa żywności.
Art. 84.
Tranzyt żywności może odbywać się tylko w szczelnych środkach transportu spełniających
wymagania sanitarne, zabezpieczonych przed ich niekontrolowanym otwarciem zgodnie
z przepisami prawa celnego.
Rozdział 3
System RASFF
Art. 85.
1.
Urzędowe kontrole przeprowadzane przez organy, o których mowa w art. 73 ust. 1, obejmują
zadania dotyczące powiadamiania o niebezpiecznej żywności, w tym żywności pochodzenia
zwierzęcego oraz paszach określonych w przepisach o paszach oraz o materiałach i wyrobach
przeznaczonych do kontaktu z żywnością, w ramach sieci systemu RASFF.
2.
Główny Inspektor Sanitarny kieruje siecią systemu RASFF oraz:
1)
prowadzi krajowy punkt kontaktowy systemu RASFF;
2)
jest odpowiedzialny za funkcjonowanie krajowego punktu kontaktowego;
3)
powiadamia Komisję Europejską o stwierdzonych przypadkach niebezpiecznej żywności
oraz pasz.
3.
W ramach systemu RASFF funkcjonuje podpunkt krajowego punktu kontaktowego, o którym
mowa w art. 13 ust. 1a ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej.
Rozdział 4
Monitoring żywności i żywienia
Art. 86.
1.
Jednostki badawczo-rozwojowe podlegające nadzorowi ministra właściwego do spraw zdrowia
oraz ministra właściwego do spraw rolnictwa opracowują wytyczne do przeprowadzania
badań i koordynują te badania w ramach programu monitoringu żywności i żywienia oraz
pasz realizowane przez organy urzędowej kontroli żywności oraz opracowują opinie naukowe
niezbędne dla oceny ryzyka.
2.
Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa
określi, w drodze rozporządzenia, wykaz jednostek badawczo-rozwojowych, o których
mowa w ust. 1, nadzorowanych przez tych ministrów, mając na względzie zapewnienie
bezpieczeństwa żywności i żywienia, kompetencje jednostki i kwalifikacje personelu.
3.
Zadania, o których mowa w ust. 1, realizowane przez jednostki badawczo-rozwojowe są
finansowane z budżetu państwa, z części, której dysponentem są minister właściwy do
spraw zdrowia oraz minister właściwy do spraw rolnictwa, każdy w zakresie swoich kompetencji.
Art. 87.
1.
Zadania związane z funkcjonowaniem programu monitoringu na potrzeby oceny ryzyka realizuje
Rada do Spraw Monitoringu Żywności i Żywienia, zwana dalej „Radą”, działająca przy
ministrze właściwym do spraw zdrowia.
2.
W skład Rady wchodzi:
1)
po jednym przedstawicielu każdej jednostki badawczo-rozwojowej, o której mowa w art.
86 ust. 2;
2)
dziewięciu przedstawicieli nauki reprezentujących kierunki badań objęte zakresem monitoringu,
z uczelni oraz jednostek badawczo-rozwojowych niebędących wykonawcami tych badań;
3)
po dwóch przedstawicieli ministra właściwego do spraw zdrowia oraz ministra właściwego
do spraw rolnictwa;
4)
po jednym przedstawicielu ministra właściwego do spraw środowiska oraz Prezesa Urzędu
Ochrony Konkurencji i Konsumentów.
3.
Przewodniczącym Rady jest przedstawiciel ministra właściwego do spraw zdrowia, a zastępcą
przewodniczącego - przedstawiciel ministra właściwego do spraw rolnictwa wskazani
przez właściwego ministra.
4.
Członków Rady powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw zdrowia w uzgodnieniu
lub na wniosek ministrów i władz uczelni, których przedstawiciele wchodzą w skład
Rady, oraz Prezesem Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.
5.
Do zadań Rady należy w szczególności:
1)
przygotowywanie perspektywicznych kierunków badań monitoringowych;
2)
przygotowywanie okresowych planów badań monitoringowych;
3)
opiniowanie wykonanych badań monitoringowych w odniesieniu do założonych celów i uzyskiwanych
wyników oraz raportu z badań monitoringowych przygotowywanego corocznie przez jednostki
badawczo-rozwojowe prowadzące badania monitoringowe;
4)
współudział w upowszechnianiu wyników badań monitoringowych, publikowanych w raporcie
z badań monitoringowych w ramach działalności zawodowej członków Rady;
5)
współpraca z organami urzędowej kontroli żywności;
6)
doradztwo naukowe na rzecz organów urzędowej kontroli żywności;
7)
dokonywanie oceny ryzyka.
6.
Dokumenty, o których mowa w ust. 5 pkt 1-3, są przedstawiane przez Radę do akceptacji
przez ministra właściwego do spraw zdrowia i ministra właściwego do spraw rolnictwa.
7.
Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa
określi, w drodze rozporządzenia, regulamin pracy Rady, biorąc pod uwagę zakres jej
zadań.
8.
Członkom Rady, z wyjątkiem członków Rady będących pracownikami urzędów organów administracji
rządowej, za udział w posiedzeniach przysługują diety oraz zwrot kosztów podróży na
obszarze kraju przewidziane w przepisach wydanych na podstawie art. 775 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy .
9.
Obsługę sekretariatu Rady oraz publikację raportu zapewnia minister właściwy do spraw
zdrowia.
Dział VI
Właściwość organów oraz współpraca w zakresie bezpieczeństwa żywności
Art. 88.
1.
Nadzór nad przestrzeganiem przepisów prawa żywnościowego oraz nad wykonywaniem urzędowych
kontroli żywności w zakresie określonym w ustawie sprawuje minister właściwy do spraw
zdrowia, który działa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa oraz
ministrem właściwym do spraw rynków rolnych.
2105)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 49 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Nadzór nad przestrzeganiem przepisów prawa żywnościowego oraz nad wykonywaniem urzędowych
kontroli żywności w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego w zakresie określonym
w art. 73 ust. 1 pkt 3 sprawuje minister właściwy do spraw rolnictwa oraz minister
właściwy do spraw rynków rolnych, działając w porozumieniu z ministrem właściwym do
spraw zdrowia.
3.
Zadania ministrów właściwych do spraw zdrowia, rolnictwa oraz rynków rolnych, o których
mowa w ust. 1 i 2, obejmują zarządzanie ryzykiem i informowanie o ryzyku w zakresie
dotyczącym bezpieczeństwa żywności, przy udziale organów urzędowej kontroli żywności.
4.
Minister właściwy do spraw zdrowia oraz minister właściwy do spraw rolnictwa, każdy
w zakresie swoich kompetencji, opracowują plany awaryjne, o których mowa w art. 13
rozporządzenia nr 882/2004.
Art. 89.
Minister właściwy do spraw zdrowia jest organem właściwym w zakresie koordynacji spraw
z zakresu zapewnienia bezpieczeństwa żywności, w tym działań dotyczących analizy ryzyka.
Art. 90.
1.
Minister właściwy do spraw zdrowia współpracuje z Europejskim Urzędem do Spraw Bezpieczeństwa
Żywności, zwanym dalej „Urzędem”.
2.
Współpraca, o której mowa w ust. 1, obejmuje w szczególności:
1)
wyznaczanie przedstawiciela do Forum Doradczego Urzędu;
2)
składanie do Urzędu wniosków o wydanie opinii naukowych w sprawach objętych zakresem
działania Urzędu;
3)
przekazywanie Urzędowi zgromadzonych danych naukowych dotyczących bezpieczeństwa żywności;
4)
przekazywanie, na żądanie Urzędu, dodatkowych danych niezbędnych do oceny ryzyka;
5)
wyznaczanie jednostek naukowych, które mogą uczestniczyć w wypełnianiu zadań Urzędu,
w szczególności przez wydawanie opinii naukowych.
3.
Współpraca, o której mowa w ust. 1, w odniesieniu do żywności objętej nadzorem ministra
właściwego do spraw rolnictwa lub ministra właściwego do spraw rynków rolnych jest
wykonywana w porozumieniu z właściwym ministrem.
Art. 91.
Minister właściwy do spraw zdrowia jest organem właściwym w szczególności w zakresie
realizacji zadań, o których mowa:
1)
w art. 38 rozporządzenia nr 396/2005;
2)
w art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2065/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia
10 listopada 2003 r. w sprawie środków aromatyzujących dymu wędzarniczego używanych
lub przeznaczonych do użycia w środkach spożywczych lub na ich powierzchni .
Art. 92.
1.
Główny Inspektor Sanitarny jest organem właściwym do zapewnienia przeprowadzenia postępowania
dotyczącego wstępnej oceny naukowej oraz sporządzenia wstępnego sprawozdania odnośnie
do nowej żywności wprowadzanej do obrotu w zakresie określonym przepisami rozporządzenia
nr 258/97 oraz do przyjmowania od Komisji Europejskiej wstępnych sprawozdań przygotowanych
w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej, a także do zgłaszania uwag i uzasadnionych
sprzeciwów do takich sprawozdań.
2.
Postępowanie, o którym mowa w ust. 1, przeprowadzają krajowe jednostki naukowe upoważnione,
w drodze decyzji, przez ministra właściwego do spraw zdrowia, podejmowanej z uwzględnieniem
w szczególności zadań statutowych i kwalifikacji personelu oraz niezależności jednostki
od podmiotów działających na rynku spożywczym.
3.
Koszty dokumentacji, badań lub dowodów naukowych niezbędnych do przygotowania wstępnego
sprawozdania, o którym mowa w ust. 1, ponoszą wnioskodawcy określeni w art. 4 ust.
1 rozporządzenia nr 258/97.
Art. 93.
1.
Główny Inspektor Sanitarny jest organem właściwym do wykonywania czynności dotyczących
żywności genetycznie zmodyfikowanej oraz organizmów genetycznie zmodyfikowanych przeznaczonych
do wykorzystania jako żywność w zakresie określonym w rozporządzeniu nr 1829/2003,
rozporządzeniu nr 1830/2003 oraz rozporządzeniu nr 1946/2003.
2.
Minister właściwy do spraw rolnictwa przekazuje Głównemu Inspektorowi Sanitarnemu
stanowisko wraz z uzasadnieniem w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku, o którym
mowa w art. 27 rozporządzenia nr 1829/2003.
Art. 94.
1.
Minister właściwy do spraw zdrowia koordynuje, działając we współpracy z ministrem
właściwym do spraw rolnictwa, ministrem właściwym do spraw rynków rolnych oraz Prezesem
Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, opracowanie wieloletniego krajowego planu
urzędowych kontroli żywności, o którym mowa w art. 41 i 42 rozporządzenia nr 882/2004,
oraz współpracuje w tym zakresie z państwami członkowskimi Unii Europejskiej oraz
Komisją Europejską.
2.
Główny Inspektor Sanitarny we współpracy z Głównym Lekarzem Weterynarii będącym koordynatorem
zadań inspekcji, o których mowa w ust. 3, oraz Prezesem Urzędu Ochrony Konkurencji
i Konsumentów są organami właściwymi do zadań związanych z opracowaniem i realizacją
wieloletniego krajowego planu, o którym mowa w ust. 1.
3.
Główny Lekarz Weterynarii, w ramach współpracy, o której mowa w ust. 2, jest odpowiedzialny
za koordynowanie:
1)
opracowania planów urzędowych kontroli w części dotyczącej kompetencji Inspekcji Weterynaryjnej,
Państwowej Inspekcji Ochrony Roślin i Nasiennictwa oraz Inspekcji Jakości Handlowej
Artykułów Rolno-Spożywczych;
2)
realizacji planów urzędowych kontroli w zakresie, o którym mowa w pkt 1;
3)
przygotowywania rocznych sprawozdań z realizacji planów w zakresie, o którym mowa
w pkt 1.
Dział VII
Odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną przez środki spożywcze
Art. 95.
W przypadku szkody wyrządzonej przez środki spożywcze odpowiedzialność za tę szkodę
ponosi podmiot działający na rynku spożywczym na zasadach określonych w przepisach
Kodeksu cywilnego dotyczących odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny.
Dział VIII
Przepisy karne i kary pieniężne
Rozdział 1
Przepisy karne
Art. 96.
1.
Kto produkuje lub wprowadza do obrotu środek spożywczy powszechnie spożywany szkodliwy
dla zdrowia lub życia człowieka,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
2.
Kto produkuje lub wprowadza do obrotu, szkodliwy dla zdrowia lub życia człowieka,
środek spożywczy specjalnego przeznaczenia żywieniowego, suplement diety lub nową
żywność,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 3.
3.
Jeżeli sprawca uczynił sobie z popełnienia przestępstwa określonego w ust. 1 lub 2
stałe źródło dochodów albo dopuszcza się przestępstw określonych w ust. 1 i 2 w stosunku
do środków spożywczych o znacznej wartości,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 5.
4.
Jeżeli sprawca czynów określonych w ust. 1 lub 2 działa nieumyślnie,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
Art. 97.
1.
Kto produkuje lub wprowadza do obrotu środek spożywczy zepsuty lub zafałszowany,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
2.
Jeżeli sprawca dopuszcza się przestępstwa określonego w ust. 1 w stosunku do środków
spożywczych o znacznej wartości,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 3.
Art. 98.
1.
Kto prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży żywności „na odległość”
(sprzedaży wysyłkowej), w tym sprzedaży przez internet, bez spełnienia obowiązku określonego
w art. 63 ust. 3,
podlega karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
2.
Jeżeli sprawca uczynił sobie z przestępstwa określonego w ust. 1 stałe źródło dochodów
albo dopuszcza się przestępstw określonych w ust. 1 w stosunku do żywności o znacznej
wartości,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 3.
Art. 99.
1.
Kto:
1)
znakuje żywność genetycznie zmodyfikowaną niezgodnie z art. 12 - 14 rozporządzenia
nr 1829/2003 oraz art. 4 rozporządzenia nr 1830/2003,
2)
wprowadza do obrotu żywność genetycznie zmodyfikowaną bez uzyskania zezwolenia, o
którym mowa w art. 7 rozporządzenia nr 1829/2003, albo dokonuje tej czynności niezgodnie
z warunkami określonymi w tym zezwoleniu,
3)
nie wykonuje obowiązku monitoringu wprowadzonej do obrotu żywności genetycznie zmodyfikowanej
w sposób określony w art. 9 rozporządzenia nr 1829/2003 albo dokonuje tych czynności
niezgodnie z tymi przepisami,
4)
nie wycofuje z obrotu żywności genetycznie zmodyfikowanej, która nie spełnia wymogów
określonych w przepisach rozporządzenia nr 1829/2003,
5)
nie stosuje się do decyzji w sprawie przywozu organizmów genetycznie zmodyfikowanych
przeznaczonych do bezpośredniego wykorzystania jako żywność albo do ich przetwarzania,
o których mowa w art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 1946/2003,
6)
dokonuje transgranicznego przemieszczania organizmów genetycznie zmodyfikowanych przeznaczonych
do bezpośredniego wykorzystania jako żywność lub do ich przetwarzania w sposób niezgodny
z art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 1946/2003,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
2.
Takiej samej karze podlega, kto:
1)
wprowadza do obrotu nową żywność bez uzyskania zezwolenia, o którym mowa w art. 7
rozporządzenia nr 258/97;
2)
znakuje nową żywność niezgodnie z art. 8 rozporządzenia nr 258/97.
Art. 100.1 orzeczenie
1.
Kto:
1)
używa do produkcji lub wprowadza do obrotu środek spożywczy po upływie terminu przydatności
do spożycia lub daty minimalnej trwałości,
2)
dokonuje napromieniania żywności bez uzyskania zgody, o której mowa w art. 20 ust.
1, lub niezgodnie z warunkami w niej określonymi,
3)
wprowadza po raz pierwszy do obrotu środek, o którym mowa w art. 29 ust. 1, bez powiadomienia
Głównego Inspektora Sanitarnego,
4)
reklamuje lub prowadzi działalność promocyjną preparatów do początkowego żywienia
niemowląt wbrew zakazowi określonemu w art. 25 ust. 2,
5)
prowadzi działalność promocyjną przedmiotów służących do karmienia niemowląt wbrew
zakazowi określonemu w art. 25 ust. 2,
6)
oferuje lub dostarcza preparaty do początkowego żywienia niemowląt oraz przedmioty
służące do karmienia niemowląt, ich próbki lub inne przedmioty tego typu o charakterze
promocyjnym, konsumentom wbrew zakazowi określonemu w art. 25 ust. 2,
7)
nie wykonuje czynności w zakresie identyfikacji dostawców lub odbiorców żywności wbrew
obowiązkowi określonemu w art. 18 rozporządzenia nr 178/2002,
8106)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 52 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
nie wdraża w zakładzie procedur opartych na zasadach systemu HACCP wbrew obowiązkowi
określonemu w art. 5 rozporządzenia nr 852/2004 lub nie przestrzega wymagań higienicznych,
wbrew obowiązkowi określonemu w art. 59 ust. 1,
9)
wprowadza do obrotu jako naturalną wodę mineralną wodę, która nie została uznana w
trybie określonym w art. 35 ust. 1,
10)
wykonuje czynności klasyfikatora grzybów lub grzyboznawcy bez posiadania uprawnień
określonych w art. 43,
11107)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 52 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
zatrudnia osoby, co do których stwierdzone zostały przeciwwskazania do wykonywania
prac, przy wykonywaniu których istnieje możliwość przeniesienia zakażenia na inne
osoby wbrew zakazowi, o którym mowa w załączniku II rozdziale VIII ust. 2 rozporządzenia
nr 852/2004 lub osoby nieposiadające orzeczeń lekarskich do celów sanitarno-epidemiologicznych
o braku przeciwwskazań do wykonywania prac, przy wykonywaniu których istnieje możliwość
przeniesienia zakażenia na inne osoby, wbrew obowiązkowi określonemu w art. 59 ust.
2,
13)
wprowadza do obrotu materiał lub wyrób przeznaczony do kontaktu z żywnością niespełniający
wymagań określonych w art. 3 rozporządzenia nr 1935/2004 albo taki materiał lub wyrób
zawierający w swoim składzie substancje inne niż określone w trybie art. 54, albo
taki materiał lub wyrób nieprawidłowo oznakowany,
14109)Dodany przez art. 1 pkt 52 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
nie przestrzega w zakładzie działającym na rynku materiałów i wyrobów przeznaczonych
do kontaktu z żywnością zasad dobrej praktyki produkcyjnej wbrew obowiązkowi określonemu
w art. 4 rozporządzenia nr 2023/2006,
15109)Dodany przez art. 1 pkt 52 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
prowadzi proces recyklingu materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych, bez zezwolenia
Komisji wydanego na zasadach określonych w art. 4-8 rozporządzenia nr 282/2008 lub
w sposób niezgodny z warunkami określonymi w tym zezwoleniu,
16109)Dodany przez art. 1 pkt 52 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
prowadzi działalność w zakresie produkcji lub obrotu materiałami i wyrobami przeznaczonymi
do kontaktu z żywnością, w tym materiałami i wyrobami z tworzyw sztucznych pochodzącymi
z recyklingu, bez złożenia wniosku o wpis do rejestru zakładów w trybie i na zasadach
określonych w art. 63,
podlega karze grzywny.
2.
Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, w stosunku do środków
spożywczych po upływie ich terminu przydatności do spożycia, o znacznej wartości,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
Art. 101.
W sprawach o czyny, o których mowa w art. 100, orzekanie następuje w trybie przepisów
Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.
Art. 102.
1.
W przypadku popełnienia wykroczenia, o którym mowa w art. 100 ust. 1 pkt 13, sąd może
orzec przepadek przedmiotów, które służyły lub były przeznaczone do popełnienia wykroczenia,
chociażby nie stanowiły one własności sprawcy, jeżeli stanowią one zagrożenie dla
zdrowia lub życia człowieka.
2.
W przypadku orzeczenia środka karnego, o którym mowa w ust. 1, koszty zniszczenia
ponosi producent lub podmiot wprowadzający do obrotu materiał lub wyrób przeznaczony
do kontaktu z żywnością.
Rozdział 2
Kary pieniężne
Art. 103.
1.
Kto:
1110)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 53 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
nie przestrzega wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych, w tym w zakresie
prezentacji, reklamy i promocji, określonych w art. 27 ust. 4, art. 33 ust. 3 i 4
oraz art. 45-49, a także wymagań w tym zakresie określonych w przepisach wydanych
na podstawie art. 14 ust. 2 pkt 3, art. 22 ust. 1 pkt 3, art. 26 ust. 1 pkt 4, art.
27 ust. 6 pkt 2, art. 39 pkt 3, art. 44 pkt 2, art. 50 ust. 1 i art. 51,
1a111)Dodany przez art. 1 pkt 53 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 1; traci moc z dniem 20 stycznia 2011 r., zgodnie z art. 12 tej ustawy.)
nie przestrzega wymagań w zakresie znakowania aromatów określonych w przepisach wydanych
na podstawie art. 13 ust. 2 pkt 2,
1b112)Dodany przez art. 1 pkt 53 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
nie przestrzega wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych, określonych w przepisach:
a113)Wszedł w życie z dniem 8 lutego 2010 r.)
rozporządzenia nr 1333/2008 - w zakresie substancji dodatkowych,
b114)Wejdzie w życie z dniem 20 stycznia 2011 r.)
rozporządzenia nr 1334/2008 - w zakresie aromatów,
2)
wprowadza do obrotu jako żywność produkt niebędący żywnością,
3115)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 53 lit. a tiret trzecie ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
nie wycofuje z obrotu środka spożywczego szkodliwego dla zdrowia lub życia człowieka,
środka spożywczego zepsutego oraz środka spożywczego zafałszowanego,
4115)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 53 lit. a tiret trzecie ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
prowadzi działalność w zakresie produkcji lub obrotu żywnością bez złożenia wniosku
o wpis do rejestru zakładów lub o zatwierdzenie zakładu i wpis do rejestru zakładów
lub wbrew decyzji o odmowie zatwierdzenia zakładu w trybie i na zasadach określonych
w art. 6 rozporządzenia nr 852/2004 oraz art. 63,
5)
produkuje lub wprowadza do obrotu żywność w zakresie niezgodnym z decyzją o zatwierdzeniu
zakładu, o której mowa w art. 62 ust. 1 pkt 2,
6116)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 53 lit. a tiret czwarte ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
prowadzi działalność w zakresie produkcji lub obrotu żywnością wbrew decyzji o cofnięciu
lub zawieszeniu zatwierdzenia zakładu, o której mowa w art. 66 ust. 1, lub wbrew decyzji
o czasowym zawieszeniu działania lub zamknięciu całego lub części danego zakładu na
podstawie art. 54 ust. 2 lit. e rozporządzenia nr 882/2004,
7)
utrudnia lub uniemożliwia przeprowadzenie urzędowej kontroli żywności,
podlega karze pieniężnej w wysokości do trzydziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia
miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa
Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu
Ubezpieczeń Społecznych, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor
Polski”.
2117)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 53 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
W przypadkach, o których mowa w ust. 1:
1)
pkt 1-3 - wysokość kary pieniężnej może być wymierzona do pięciokrotnej wartości brutto
zakwestionowanej ilości środka spożywczego lub produktu niebędącego żywnością wprowadzonego
do obrotu jako żywność;
2)
pkt 4 - wysokość kary pieniężnej może być wymierzona do 5 000 zł, nie mniej niż 1 000
zł;
3)
pkt 5 - wysokość kary nie może być mniejsza niż 500 zł.
Art. 104.1 orzeczenie
1.
Kary pieniężne, o których mowa w art. 103, wymierza, w drodze decyzji, właściwy państwowy
wojewódzki inspektor sanitarny.
2.
Ustalając wysokość kary pieniężnej, właściwy państwowy wojewódzki inspektor sanitarny
uwzględnia stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia i zakres naruszenia, dotychczasową
działalność podmiotu działającego na rynku spożywczym i wielkość produkcji zakładu.
3.
Do kar pieniężnych, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio
przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa , z tym że organowi, o którym mowa w ust. 1, przysługują uprawnienia organu podatkowego.
4.
Kary pieniężne stanowią dochód budżetu państwa.
Dział IX
Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe
Rozdział 1
Zmiany w przepisach obowiązujących
Art. 105-118.
(pominięte).119)Zamieszczone w obwieszczeniu.
Rozdział 2
Przepisy przejściowe i końcowe
Art. 119.
Suplementy diety niespełniające wymagań w zakresie oznakowania, wprowadzone do obrotu
przed dniem wejścia w życie ustawy, mogą znajdować się w obrocie do wyczerpania zapasów,
lecz nie dłużej niż przez dwanaście miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.
Art. 120.
1.
Uznania naturalnych wód mineralnych dokonane na podstawie art. 9a ustawy, o której
mowa w art. 127 pkt 1, pozostają w mocy.
2.
Oceny i kwalifikacje rodzajowe naturalnych wód mineralnych, naturalnych wód źródlanych
i wód stołowych dokonane do dnia wejścia w życie ustawy zachowują ważność.
Art. 121.
1.
W przypadku wątpliwości, czy żywność wprowadzana do obrotu była dotychczas stosowana
w celu żywienia ludzi, podmiot działający na rynku spożywczym jest obowiązany przedstawić,
na żądanie właściwego organu urzędowej kontroli żywności, dokumentację potwierdzającą
historię stosowania tej żywności oraz określającą, w jakiej postaci żywność ta lub
jej składniki były stosowane w celu żywienia ludzi w państwach członkowskich Unii
Europejskiej przed dniem 15 maja 1997 r.
2.
W przypadku braku dokumentacji, o której mowa w ust. 1, niezbędne jest przeprowadzenie
postępowania określonego przepisami rozporządzenia nr 258/97.
Art. 122.
1.
Podmioty działające na rynku spożywczym, których zakłady nie są wpisane do rejestru,
o którym mowa w art. 62 ust. 1 pkt 1, są obowiązane, w okresie sześciu miesięcy od
dnia wejścia w życie ustawy, złożyć wnioski o wpis do rejestru zakładów lub o zatwierdzenie
zakładu.
2120)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 54 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Wnioski, o których mowa w art. 64 ust. 1, nie są wymagane, jeżeli zakłady produkujące
lub wprowadzające żywność do obrotu są objęte rejestrami prowadzonymi na podstawie
art. 27a ustawy, o której mowa w art. 127 pkt 1, lub na podstawie przepisów wcześniej
obowiązujących, i spełniają wymagania określone w niniejszej ustawie.
3.
W przypadkach, o których mowa w ust. 2, właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny
dokonuje wpisu zakładu do rejestru zakładów z urzędu, chyba że w terminie, o którym
mowa w ust. 1, podmiot działający na rynku spożywczym zostanie wezwany do złożenia
wniosku lub uzupełnienia danych objętych wnioskiem albo podmiot ten złoży wniosek
o dokonanie zmian w rejestrze lub o wykreślenie zakładu z rejestru.
Art. 123.
Uprawnienia klasyfikatora grzybów i grzyboznawcy uzyskane na podstawie przepisów dotychczasowych
zachowują ważność.
Art. 124121)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 55 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
W sprawach dotyczących uznawania kwalifikacji zawodowych i świadczenia usług transgranicznych
przez klasyfikatorów grzybów lub grzyboznawców stosuje się przepisy ustawy z dnia 18 marca 2008 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych
w państwach członkowskich Unii Europejskiej .
Art. 125.
Rada do Spraw Monitoringu powołana na podstawie art. 40a ust. 3 ustawy, o której mowa
w art. 127 pkt 1, realizuje swoje zadania do dnia powołania Rady do Spraw Monitoringu
Żywności i Żywienia, o której mowa w art. 87 niniejszej ustawy.
Art. 126.
1.
Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 8 ust. 3, art. 9 ust. 4 pkt 1, 2 i 3,
ust. 5, 6 i 7, art. 9a ust. 1, art. 10 ust. 3, art. 20 ust. 2, art. 22 ust. 4, art.
24 ust. 5, art. 40a ust. 2 i 8, art. 41 ust. 6, 7 i 8, art. 44 ust. 4 i art. 48 ust.
2 ustawy, o której mowa w art. 127 pkt 1, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów
wykonawczych wydanych na podstawie art. 10, art. 13 ust. 2, art. 14 ust. 2, art. 15,
16, art. 22 ust. 1, art. 26 ust. 1, art. 27 ust. 6, art. 28 ust. 3, art. 31 ust. 4,
art. 39, art. 44, art. 50 ust. 1, art. 73 ust. 5, art. 83 ust. 2 i 3, art. 86 ust.
2 i art. 87 ust. 7 niniejszej ustawy.
3.
Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 3 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy, o której mowa
w art. 127 pkt 2, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych
na podstawie art. 54 pkt 1 i 2 niniejszej ustawy.
4.
Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 15 pkt 1 ustawy, o której mowa w art.
107, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie
art. 15 tej ustawy, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
Art. 127.
Tracą moc:
1)
ustawa z dnia 11 maja 2001 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia ;
2)
ustawa z dnia 6 września 2001 r. o materiałach i wyrobach przeznaczonych do kontaktu
z żywnością .
Art. 128.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia123)Ustawa została ogłoszona w dniu 27 września 2006 r..
1)
Odnośnik do tytułu ustawy w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8
stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia oraz niektórych
innych ustaw (Dz. U. Nr 21, poz. 105), która weszła w życie z dniem 11 marca 2010 r.Ustawa wykonuje w zakresie swojej regulacji następujące rozporządzenia Wspólnoty Europejskiej:
Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji transpozycji następujących dyrektyw
Wspólnot Europejskich:
1)
rozporządzenie Rady (EURATOM) nr 3954/87 z dnia 22 grudnia 1987 r. ustanawiające maksymalne
dozwolone poziomy skażenia radioaktywnego środków spożywczych oraz pasz po wypadku
jądrowym lub w każdym innym przypadku pogotowia radiologicznego ;
2)
rozporządzenie Komisji (EURATOM) nr 944/89 z dnia 12 kwietnia 1989 r. ustanawiające
maksymalne dozwolone poziomy skażenia radioaktywnego w środkach spożywczych o mniejszym
znaczeniu w następstwie wypadku jądrowego lub w każdym innym przypadku pogotowia radiologicznego ;
3)
rozporządzenie Rady (EWG) nr 315/93 z dnia 8 lutego 1993 r. ustanawiające procedury
Wspólnoty w odniesieniu do substancji skażających w żywności ;
4)
rozporządzenie (WE) nr 2232/96 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 października
1996 r. ustanawiające wspólnotową procedurę dla substancji aromatycznych używanych
lub przeznaczonych do użycia w lub na środkach spożywczych ;
5)
rozporządzenie (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 1997 r.
dotyczące nowej żywności i nowych składników żywności ;
6)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1565/2000 z dnia 18 lipca 2000 r. ustanawiające środki
konieczne do przyjęcia programu oceny w zastosowaniu rozporządzenia (WE) nr 2232/96
Parlamentu Europejskiego i Rady ;
7)
rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia
2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski
Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa
żywności ;
8)
rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września
2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy ;
9)
rozporządzenie (WE) nr 1830/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września
2003 r. dotyczące możliwości śledzenia i etykietowania organizmów zmodyfikowanych
genetycznie oraz możliwości śledzenia żywności i produktów paszowych wyprodukowanych
z organizmów zmodyfikowanych genetycznie i zmieniające dyrektywę 2001/18/WE ;
10)
rozporządzenie (WE) nr 1946/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2003 r.
w sprawie transgranicznego przemieszczania organizmów genetycznie zmodyfikowanych ;
11)
rozporządzenie (WE) nr 2065/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 listopada
2003 r. w sprawie środków aromatyzujących dymu wędzarniczego używanych lub przeznaczonych
do użycia w środkach spożywczych lub na ich powierzchni ;
12)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 608/2004 z dnia 31 marca 2004 r. dotyczące etykietowania
żywności oraz składników żywności z dodatkiem fitosteroli, estrów fitosteroli i/lub
estrów fitostanoli ;
13)
rozporządzenie (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia
2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych ;
14)
rozporządzenie (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia
2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności
z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu
zwierząt ;
15)
rozporządzenie (WE) nr 1935/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 października
2004 r. w sprawie materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością oraz
uchylające dyrektywy 80/590/EWG i 89/109/EWG ;
16)
rozporządzenie (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lutego 2005 r.
w sprawie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w żywności i
paszy pochodzenia roślinnego i zwierzęcego oraz na ich powierzchni, zmieniające dyrektywę
Rady 91/414/EWG ;
17)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1895/2005 z dnia 18 listopada 2005 r. w sprawie ograniczenia
wykorzystania niektórych pochodnych epoksydowych w materiałach i wyrobach przeznaczonych
do kontaktu z żywnością ;
18)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów
mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych ;
19)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2074/2005 z dnia 5 grudnia 2005 r. ustanawiające środki
wykonawcze w odniesieniu do niektórych produktów objętych rozporządzeniem (WE) nr
853/2004 i do organizacji urzędowych kontroli na mocy rozporządzeń (WE) nr 854/2004
oraz (WE) nr 882/2004, ustanawiające odstępstwa od rozporządzenia (WE) nr 852/2004
i zmieniające rozporządzenia (WE) nr 853/2004 oraz (WE) nr 854/2004 ;
20)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 401/2006 z dnia 23 lutego 2006 r. ustanawiające metody
pobierania próbek i analizy do celów urzędowej kontroli poziomów mikotoksyn w środkach
spożywczych ;
21)
rozporządzenie Rady (WE) nr 509/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie produktów rolnych
i środków spożywczych będących gwarantowanymi tradycyjnymi specjalnościami ;
22)
rozporządzenie Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń
geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych ;
23)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 627/2006 z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie wykonania
rozporządzenia (WE) nr 2065/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do
kryteriów jakościowych dla uznanych metod analitycznych w zakresie pobierania próbek,
identyfikacji i charakterystyki początkowych produktów wędzarniczych ;
24)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1881/2006 z dnia 19 grudnia 2006 r. ustalające najwyższe
dopuszczalne poziomy niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych ;
25)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1882/2006 z dnia 19 grudnia 2006 r. ustanawiające metody
pobierania próbek i analizy do celów urzędowej kontroli poziomu azotanów w niektórych
środkach spożywczych ;
26)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1883/2006 z dnia 19 grudnia 2006 r. ustanawiające metody
pobierania próbek i metody analizy do celów urzędowej kontroli dioksyn i dioksynopodobnych
polichlorowanych bifenyli (PCB) w środkach spożywczych ;
27)
rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia
2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności ;
28)
rozporządzenie (WE) nr 1925/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia
2006 r. w sprawie dodawania do żywności witamin i składników mineralnych oraz niektórych
innych substancji ;
29)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1981/2006 z dnia 22 grudnia 2006 r. ustalające szczegółowe
zasady wykonania przepisów art. 32 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego
i Rady w odniesieniu do wspólnotowego laboratorium referencyjnego dla organizmów zmodyfikowanych
genetycznie ;
30)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2023/2006 z dnia 22 grudnia 2006 r. w sprawie dobrej
praktyki produkcyjnej w odniesieniu do materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu
z żywnością ;
31)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 333/2007 z dnia 28 marca 2007 r. ustanawiające metody
pobierania próbek i metody analiz do celów urzędowej kontroli poziomów ołowiu, kadmu,
rtęci, cyny nieorganicznej, 3-MCPD i benzo[a]pirenu w środkach spożywczych ;
32)
rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji
ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylające rozporządzenie (EWG)
nr 2092/91 ;
33)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 884/2007 z dnia 26 lipca 2007 r. w sprawie środków
nadzwyczajnych zawieszających stosowanie E 128 czerwień 2G jako barwnika żywności ;
34)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 282/2008 z dnia 27 marca 2008 r. w sprawie materiałów
i wyrobów z tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu przeznaczonych do kontaktu
z żywnością oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2023/2006 ;
35)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 353/2008 z dnia 18 kwietnia 2008 r. ustanawiające przepisy
wykonawcze w odniesieniu do wniosków o wydanie zezwolenia na stosowanie oświadczeń
zdrowotnych zgodnie z art. 15 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego
i Rady ;
36)
rozporządzenie Rady (WE) nr 733/2008 z dnia 15 lipca 2008 r. w sprawie warunków regulujących
przywóz produktów rolnych pochodzących z krajów trzecich w następstwie wypadku w elektrowni
jądrowej w Czarnobylu ;
37)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 889/2008 z dnia 5 września 2008 r. ustanawiające szczegółowe
zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w sprawie produkcji ekologicznej
i znakowania produktów ekologicznych w odniesieniu do produkcji ekologicznej, znakowania
i kontroli ;
38)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1235/2008 z dnia 8 grudnia 2008 r. ustanawiające szczegółowe
zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w odniesieniu do ustaleń dotyczących
przywozu produktów ekologicznych z krajów trzecich ;
39)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1243/2008 z dnia 12 grudnia 2008 r. zmieniające załączniki
III i VI do dyrektywy 2006/141/WE w odniesieniu do wymogów dotyczących składu niektórych
preparatów do początkowego żywienia niemowląt ;
40)
rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1331/2008 z dnia 16 grudnia
2008 r. ustanawiające jednolitą procedurę wydawania zezwoleń na stosowanie dodatków
do żywności, enzymów spożywczych i środków aromatyzujących ;
41)
rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1332/2008 z dnia 16 grudnia
2008 r. w sprawie enzymów spożywczych, zmieniające dyrektywę Rady 83/417/EWG, rozporządzenie
Rady (WE) nr 1493/1999, dyrektywę 2000/13/WE, dyrektywę Rady 2001/112/WE oraz rozporządzenie
(WE) nr 258/97 ;
42)
rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 z dnia 16 grudnia
2008 r. w sprawie dodatków do żywności ;
43)
rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1334/2008 z dnia 16 grudnia
2008 r. w sprawie środków aromatyzujących i niektórych składników żywności o właściwościach
aromatyzujących do użycia w oraz na środkach spożywczych oraz zmieniające rozporządzenie
Rady (EWG) nr 1601/91, rozporządzenia (WE) nr 2232/96 oraz (WE) nr 110/2008 oraz dyrektywę
2000/13/WE ;
44)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 41/2009 z dnia 20 stycznia 2009 r. dotyczące składu
i etykietowania środków spożywczych odpowiednich dla osób nietolerujących glutenu ;
45)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 124/2009 z dnia 10 lutego 2009 r. ustalające maksymalne
zawartości w żywności kokcydiostatyków i histomonostatyków pochodzących z nieuniknionego
zanieczyszczenia krzyżowego tymi substancjami pasz, dla których nie są one przeznaczone ;
46)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 450/2009 z dnia 29 maja 2009 r. w sprawie aktywnych
i inteligentnych materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością ;
47)
rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 470/2009 z dnia 6 maja 2009 r.
ustanawiające wspólnotowe procedury określania maksymalnych limitów pozostałości substancji
farmakologicznie czynnych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz uchylające
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 oraz zmieniające dyrektywę 2001/82/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady i rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i
Rady ;
48)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 669/2009 z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie wykonania
rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zwiększonego
poziomu kontroli urzędowych przywozu niektórych rodzajów pasz i żywności niepochodzących
od zwierząt i zmieniające decyzję 2006/504/WE ;
49)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 901/2009 z dnia 28 września 2009 r. dotyczące wieloletniego
skoordynowanego wspólnotowego programu kontroli na lata 2010, 2011 i 2012, mającego
na celu zapewnienie zgodności z najwyższymi dopuszczalnymi poziomami pozostałości
pestycydów w żywności pochodzenia roślinnego i zwierzęcego oraz na jej powierzchni,
oraz ocenę narażenia na nie konsumenta ;
50)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 953/2009 z dnia 13 października 2009 r. w sprawie substancji,
które mogą być dodawane w szczególnych celach odżywczych do środków spożywczych specjalnego
przeznaczenia żywieniowego ;
51)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 975/2009 z dnia 19 października 2009 r. zmieniające
dyrektywę 2002/72/WE w sprawie materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych
do kontaktu ze środkami spożywczymi ;
52)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 983/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie udzielania
i odmowy udzielenia zezwoleń na oświadczenia zdrowotne dotyczące żywności i odnoszące
się do zmniejszenia ryzyka choroby oraz do rozwoju i zdrowia dzieci ;
53)
rozporządzenie Komisji (WE) nr 984/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie odmowy
udzielenia zezwoleń na niektóre oświadczenia zdrowotne dotyczące żywności inne niż
dotyczące zmniejszenia ryzyka choroby oraz rozwoju i zdrowia dzieci .
1)
dyrektywy Rady 78/142/EWG z dnia 30 stycznia 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw
Państw Członkowskich odnoszących się do materiałów i wyrobów zawierających monomer
chlorku winylu przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi ;
2)
dyrektywy Komisji 80/766/EWG z dnia 8 lipca 1980 r. ustanawiającej wspólnotową metodę
analizy do celów urzędowej kontroli poziomu monomeru chlorku winylu w materiałach
i wyrobach, które przeznaczone są do kontaktu ze środkami spożywczymi ;
3)
dyrektywy Komisji 81/432/EWG z dnia 29 kwietnia 1981 r. ustanawiającej wspólnotową
metodę analizy do celów urzędowej kontroli chlorku winylu uwalnianego z materiałów
i wyrobów do środków spożywczych ;
4)
pierwszej dyrektywy Komisji 81/712/EWG z dnia 28 lipca 1981 r. ustanawiającej wspólnotowe metody
analiz w celu kontroli spełniania kryteriów czystości przez niektóre dodatki stosowane
w środkach spożywczych ;
5)
dyrektywy Rady 82/711/EWG z dnia 18 października 1982 r. ustanawiającej podstawowe
zasady, niezbędne w badaniach migracji składników materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych
przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi ;
6)
dyrektywy Rady 84/500/EWG z dnia 15 października 1984 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw
Państw Członkowskich dotyczących wyrobów ceramicznych przeznaczonych do kontaktu ze
środkami spożywczymi ;
7)
dyrektywy Rady 85/572/EWG z dnia 19 grudnia 1985 r. ustanawiającej wykaz płynów modelowych
do zastosowania w badaniach migracji składników materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych
przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi ;
8)
dyrektywy Komisji 87/250/EWG z dnia 15 kwietnia 1987 r. w sprawie oznaczania zawartości
alkoholu na etykietach napojów alkoholowych przeznaczonych do sprzedaży konsumentowi
końcowemu ;
9)
dyrektywy Rady 88/388/EWG z dnia 22 czerwca 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw
Państw Członkowskich odnoszących się do środków aromatyzujących przeznaczonych do
użytku w środkach spożywczych i materiałów źródłowych służących do ich produkcji ;
10)
dyrektywy Rady 89/107/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw
Państw Członkowskich dotyczących dodatków do środków spożywczych dopuszczonych do
użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi ;
11)
dyrektywy Rady 89/108/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw
Państw Członkowskich odnoszących się do głęboko mrożonych środków spożywczych przeznaczonych
do spożycia przez ludzi ;
12)
dyrektywy Rady 89/369/EWG z dnia 14 czerwca 1989 r. w sprawie wskazówek lub oznakowań
identyfikacyjnych partii towaru, do której należy dany środek spożywczy ;
13)
dyrektywy Rady 90/496/EWG z dnia 24 września 1990 r. w sprawie oznaczania wartości
odżywczej środków spożywczych ;
14)
dyrektywy Komisji 92/2/EWG z dnia 13 stycznia 1992 r. ustanawiającej procedurę pobierania
próbek oraz wspólnotową metodę analizy do celów urzędowej kontroli temperatur głęboko
mrożonych środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi ;
15)
dyrektywy Rady 92/52/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie preparatów dla niemowląt
i receptur przeznaczonych na wywóz do państw trzecich ;
16)
dyrektywy Rady 93/5/EWG z dnia 25 lutego 1993 r. w sprawie pomocy Komisji i współpracy
Państw Członkowskich w naukowym badaniu zagadnień dotyczących żywności ;
17)
dyrektywy Komisji 93/11/EWG z dnia 15 marca 1993 r. dotyczącej uwalniania N- nitrozoamin
i substancji zdolnych do tworzenia N- nitrozoamin ze smoczków do karmienia niemowląt
i smoczków do uspokajania wykonanych z kauczuku naturalnego lub elastomerów syntetycznych ;
18)
dyrektywy 94/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1994 r. w sprawie
substancji słodzących używanych w środkach spożywczych ;
19)
dyrektywy 94/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1994 r. w sprawie
barwników używanych w środkach spożywczych ;
20)
dyrektywy Komisji 94/54/WE z dnia 18 listopada 1994 r. dotyczącej obowiązkowego umieszczania
na etykietach niektórych środków spożywczych danych szczegółowych innych niż wymienione
w dyrektywie Rady 79/112/EWG ;
21)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 95/2/WE z dnia 20 lutego 1995 r. w sprawie
dodatków do żywności innych niż barwniki i substancje słodzące ;
22)
dyrektywy Komisji 96/3/WE z dnia 26 stycznia 1996 r. przyznającej odstępstwo od niektórych
przepisów dyrektywy Rady 93/43/EWG w sprawie higieny środków spożywczych w odniesieniu
do transportu morskiego płynnych olejów i tłuszczów luzem ;
23)
dyrektywy Komisji 96/8/WE z dnia 26 lutego 1996 r. w sprawie żywności przeznaczonej
do użycia w dietach o obniżonej energetyczności ;
24)
dyrektywy Komisji 98/28/WE z dnia 29 kwietnia 1998 r. przyznającej odstępstwo od niektórych
przepisów dyrektywy 93/43/EWG w sprawie higieny środków spożywczych w odniesieniu
do transportu morskiego cukru nierafinowanego luzem ;
25)
dyrektywy 1999/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lutego 1999 r. w sprawie
zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących środków spożywczych oraz składników
środków spożywczych poddanych działaniu promieniowania jonizującego ;
26)
dyrektywy 1999/3/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lutego 1999 r. w sprawie
ustanowienia wspólnotowego wykazu środków spożywczych oraz składników środków spożywczych
poddanych działaniu promieniowania jonizującego ;
27)
dyrektywy Komisji 1999/21/WE z dnia 25 marca 1999 r. w sprawie dietetycznych środków
spożywczych specjalnego przeznaczenia medycznego ;
28)
dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie
zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji
i reklamy środków spożywczych ;
29)
dyrektywy Komisji 2001/15/WE z dnia 15 lutego 2001 r. w sprawie substancji, które
mogą być dodawane w szczególnych celach odżywczych do żywności specjalnego przeznaczenia
żywieniowego ;
30)
dyrektywy 2002/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. w sprawie
zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do suplementów żywnościowych ;
31)
dyrektywy Komisji 2002/63/WE z dnia 11 lipca 2002 r. ustanawiającej wspólnotowe metody
pobierania próbek do celów urzędowej kontroli pozostałości pestycydów w produktach
pochodzenia roślinnego i zwierzęcego oraz na ich powierzchni oraz uchylającej dyrektywę
79/700/EWG ;
32)
dyrektywy Komisji 2002/67/WE z dnia 18 lipca 2002 r. w sprawie etykietowania środków
spożywczych zawierających chininę oraz środków spożywczych zawierających kofeinę ;
33)
dyrektywy Komisji 2002/72/WE z dnia 6 sierpnia 2002 r. w sprawie materiałów i wyrobów
z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi ;
34)
dyrektywy Komisji 2003/40/WE z dnia 16 maja 2003 r. ustanawiającej wykaz, stężenia
graniczne i wymogi w zakresie etykietowania dla składników naturalnych wód mineralnych
oraz warunki zastosowania powietrza wzbogaconego w ozon do oczyszczania naturalnych
wód mineralnych i wód źródlanych ;
35)
dyrektywy Komisji 2006/125/WE z dnia 5 grudnia 2006 r. w sprawie przetworzonej żywności
na bazie zbóż oraz żywności dla niemowląt i małych dzieci ;
36)
dyrektywy Komisji 2006/141/WE z dnia 22 grudnia 2006 r. w sprawie preparatów do początkowego
żywienia niemowląt i preparatów do dalszego żywienia niemowląt oraz zmieniającej dyrektywę
1999/21/WE ;
37)
dyrektywy Komisji 2007/42/WE z dnia 29 czerwca 2007 r. w sprawie materiałów i wyrobów
wykonanych z folii z regenerowanej celulozy przeznaczonych do kontaktu ze środkami
spożywczymi ;
38)
dyrektywy Komisji 2008/60/WE z dnia 17 czerwca 2008 r. ustanawiającej szczególne kryteria
czystości dotyczące substancji słodzących stosowanych w środkach spożywczych ;
39)
dyrektywy Komisji 2008/84/WE z dnia 27 sierpnia 2008 r. ustanawiającej szczególne
kryteria czystości dla dodatków do środków spożywczych innych niż barwniki i substancje
słodzące ;
40)
dyrektywy Komisji 2008/128/WE z dnia 22 grudnia 2008 r. ustanawiającej szczególne
kryteria czystości dotyczące barwników stosowanych w środkach spożywczych ;
41)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/32/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w
sprawie zbliżenia przepisów ustawowych państw członkowskich dotyczących rozpuszczalników
do ekstrakcji stosowanych w produkcji środków spożywczych i składników żywności ;
42)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/39/WE z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie
środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego ;
43)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/54/WE z dnia 18 czerwca 2009 r. w sprawie
wydobywania i wprowadzania do obrotu naturalnych wód mineralnych .
2)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
3)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2006 r. Nr 171, poz. 1225,
z 2007 r. Nr 64, poz. 429, z 2008 r. Nr 145, poz. 916 i Nr 214, poz. 1346 oraz z 2010 r.
Nr 47, poz. 278 i Nr 81, poz. 528.
4)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2006 r.
Nr 170, poz. 1217, Nr 171, poz. 1225 i Nr 208, poz. 1541, z 2007 r. Nr 176, poz. 1238,
z 2008 r. Nr 214, poz. 1346 i Nr 227, poz. 1505 oraz z 2009 r. Nr 18, poz. 97 i Nr
31, poz. 206.
5)
W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 6.
6)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
1; wejdzie w życie z dniem 20 stycznia 2011 r.
7)
W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 8.
8)
Przez art. 1 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1; wejdzie w życie z dniem
20 stycznia 2011 r.
9)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
10)
Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
11)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. e ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
12)
Przez art. 1 pkt 3 lit. f ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
13)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. g ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
14)
Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. h ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
15)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. i ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
16)
Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. j ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
17)
Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. k ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
18)
W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 19.
19)
Przez art. 1 pkt 3 lit. l ustawy, o której mowa w odnośniku 1; wejdzie w życie z dniem
20 stycznia 2011 r.
20)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. m ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
21)
Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. n ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
22)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. o ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
23)
Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. p ustawy, o której mowa w odnośniku 1; wejdzie w życie
z dniem 20 stycznia 2011 r.
24)
W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 25.
25)
Przez art. 1 pkt 3 lit. r ustawy, o której mowa w odnośniku 1; wejdzie w życie z dniem
20 stycznia 2011 r.
26)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. s ustawy, o której mowa w odnośniku
1; wszedł w życie z dniem 8 lutego 2010 r.
27)
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów
mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych (Dz. Urz. UE L 338 z 22.12.2005,
str. 1, z późn. zm.); rozporządzenie Komisji (WE) nr 1881/2006 z dnia 19 grudnia 2006 r.
ustalające najwyższe dopuszczalne poziomy niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych
(Dz. Urz. UE L 364 z 20.12.2006, str. 5, z późn. zm.); odnośnik w brzmieniu ustalonym
przez art. 1 pkt 3 lit. t tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
28)
Rozporządzenie Rady (EURATOM) nr 3954/87 z dnia 22 grudnia 1987 r. ustanawiające maksymalne
dozwolone poziomy skażenia radioaktywnego środków spożywczych oraz pasz po wypadku
jądrowym lub w każdym innym przypadku pogotowia radiologicznego (Dz. Urz. WE L 371
z 30.12.1987, str. 11, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz.
15, t. 1, str. 333); rozporządzenie Komisji (EURATOM) nr 944/89 z dnia 12 kwietnia
1989 r. ustanawiające maksymalne dozwolone poziomy skażenia radioaktywnego w środkach
spożywczych o mniejszym znaczeniu w następstwie wypadku jądrowego lub w każdym innym
przypadku pogotowia radiologicznego (Dz. Urz. WE L 101 z 13.04.1989, str. 17; Dz.
Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 1, str. 347); rozporządzenie Rady
(WE) nr 733/2008 z dnia 15 lipca 2008 r. w sprawie warunków regulujących przywóz produktów
rolnych pochodzących z krajów trzecich w następstwie wypadku w elektrowni jądrowej
w Czarnobylu (Dz. Urz. UE L 201 z 30.06.2008, str. 1); odnośnik w brzmieniu ustalonym
przez art. 1 pkt 3 lit. t tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
29)
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 470/2009 z dnia 6 maja 2009 r.
ustanawiające wspólnotowe procedury określania maksymalnych limitów pozostałości substancji
farmakologicznie czynnych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz uchylające
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 oraz zmieniające dyrektywę 2001/82/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady i rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i
Rady (Dz. Urz. UE L 152 z 16.06.2009, str. 11); odnośnik w brzmieniu ustalonym przez
art. 1 pkt 3 lit. t tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
30)
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 124/2009 z dnia 10 lutego 2009 r. ustalające maksymalne
zawartości w żywności kokcydiostatyków i histomonostatyków pochodzących z nieuniknionego
zanieczyszczenia krzyżowego tymi substancjami pasz, dla których nie są one przeznaczone
(Dz. Urz. UE L 40 z 11.02.2009, str. 7); odnośnik dodany przez art. 1 pkt 3 lit. t
tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
31)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. u ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
32)
Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. v ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
33)
Przez art. 1 pkt 3 lit. w ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
34)
Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. x ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
35)
Dodany przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
36)
Przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
37)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
38)
Dodany przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
39)
Tytuł rozdziału w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
40)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 1; wszedł
w życie z dniem 8 lutego 2010 r.
41)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 1; wszedł
w życie z dniem 8 lutego 2010 r.
42)
Dodany przez art. 1 pkt 11 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
43)
W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 44.
44)
Przez art. 1 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 1; wchodzi w życie z dniem wejścia
w życie przepisów, o których mowa w art. 30 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego
i Rady (WE) nr 1333/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie dodatków do żywności.
45)
W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 46.
46)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 1; wejdzie
w życie z dniem 20 stycznia 2011 r.
47)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 14 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
48)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
49)
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 401/2006 z dnia 23 lutego 2006 r. ustanawiające metody
pobierania próbek i analizy do celów urzędowej kontroli poziomów mikotoksyn w środkach
spożywczych (Dz. Urz. UE L 70 z 23.02.2006, str. 12); rozporządzenie Komisji (WE)
nr 1882/2006 z dnia 19 grudnia 2006 r. ustanawiające metody pobierania próbek do celów
urzędowej kontroli poziomów azotanów w niektórych środkach spożywczych (Dz. Urz. UE
L 364 z 20.12.2006, str. 25), rozporządzenie Komisji (WE) nr 1883/2006 z dnia 19 grudnia
2006 r. ustanawiające metody pobierania próbek i metody analizy do celów urzędowej
kontroli dioksyn i dioksynopodobnych polichlorowanych bifenyli (PCB) w środkach spożywczych
(Dz. Urz. UE L 364 z 20.12.2006, str. 32), rozporządzenie Komisji (WE) nr 333/2007
z dnia 28 marca 2007 r. ustanawiające metody pobierania próbek i metody analiz do
celów urzędowej kontroli poziomów ołowiu, kadmu, rtęci, cyny nieorganicznej, 3-MCPD
i benzo[a]pirenu w środkach spożywczych (Dz. Urz. UE L 88 z 29.03.2007, str. 29).
50)
Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 16 ustawy, o której
mowa w odnośniku 1.
51)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
52)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 18 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
53)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 19 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
54)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 19 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
55)
Dodany przez art. 1 pkt 19 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
56)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 20 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
57)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2006 r.
Nr 104, poz. 708, Nr 143, poz. 1032, Nr 170, poz. 1217, Nr 171, poz. 1225 i Nr 220,
poz. 1600, z 2007 r. Nr 176, poz. 1238, z 2008 r. Nr 227, poz. 1505 i Nr 234, poz.
1570, z 2009 r. Nr 18, poz. 97, Nr 20, poz. 106, Nr 92, poz. 753 i Nr 157, poz. 1241
oraz z 2010 r. Nr 21, poz. 105, Nr 81, poz. 529 i Nr 130, poz. 871.
58)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 21 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
59)
Tytuł rozdziału w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 22 ustawy, o której mowa w
odnośniku 1.
60)
Przez art. 1 pkt 23 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
61)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 24 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
62)
Przez art. 1 pkt 25 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
63)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 26 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
64)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 27 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
65)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 28 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
66)
Dodany przez art. 5 ustawy z dnia 24 października 2008 r. o zmianie ustawy o jakości
handlowej artykułów rolno-spożywczych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 214,
poz. 1346), która weszła w życie z dniem 18 grudnia 2008 r.
67)
Dodany przez art. 1 pkt 29 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
68)
Przez art. 1 pkt 30 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
69)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 30 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
70)
Dodany przez art. 1 pkt 31 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
71)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 32 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
72)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 33 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
73)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 34 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
74)
Dodany przez art. 1 pkt 34 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
75)
Dodany przez art. 3 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji
zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, ustawy o podatkach
i opłatach lokalnych oraz ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. Nr
223, poz. 1463), która weszła w życie z dniem 19 czerwca 2009 r.
76)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 35 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
77)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 36 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
78)
Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 37 lit. a ustawy,
o której mowa w odnośniku 1.
79)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 37 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
80)
Dodany przez art. 1 pkt 37 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
81)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 38 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
82)
Dodany przez art. 1 pkt 38 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
83)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 38 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
84)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 38 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
85)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 39 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
86)
Dodany przez art. 1 pkt 39 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
87)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 39 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
88)
Przez art. 1 pkt 39 lit. d tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
89)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 39 lit. d tiret drugie ustawy, o której mowa
w odnośniku 1.
90)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 40 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
91)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 40 lit. b tiret pierwsze ustawy, o której mowa
w odnośniku 1.
92)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 40 lit. b tiret drugie ustawy, o której mowa
w odnośniku 1.
93)
Przez art. 1 pkt 41 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
94)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 42 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
95)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 43 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
96)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 44 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
97)
Przez art. 1 pkt 45 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
98)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 46 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
99)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 47 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
100)
W brzmieniu ustalonym przez art. 4 ustawy z dnia 19 lutego 2010 r. o zmianie ustawy
o Inspekcji Weterynaryjnej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 60, poz.
372), która weszła w życie z dniem 28 kwietnia 2010 r.
101)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 48 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
102)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 50 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
103)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 51 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
104)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1998 r.
Nr 106, poz. 668 i Nr 113, poz. 717, z 1999 r. Nr 99, poz. 1152, z 2000 r. Nr 19,
poz. 239, Nr 43, poz. 489, Nr 107, poz. 1127 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 11,
poz. 84, Nr 28, poz. 301, Nr 52, poz. 538, Nr 99, poz. 1075, Nr 111, poz. 1194, Nr
123, poz. 1354, Nr 128, poz. 1405 i Nr 154, poz. 1805, z 2002 r. Nr 74, poz. 676,
Nr 135, poz. 1146, Nr 196, poz. 1660, Nr 199, poz. 1673 i Nr 200, poz. 1679, z 2003 r.
Nr 166, poz. 1608 i Nr 213, poz. 2081, z 2004 r. Nr 96, poz. 959, Nr 99, poz. 1001,
Nr 120, poz. 1252 i Nr 240, poz. 2407, z 2005 r. Nr 10, poz. 71, Nr 68, poz. 610,
Nr 86, poz. 732 i Nr 167, poz. 1398, z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i 711, Nr 133, poz.
935, Nr 217, poz. 1587 i Nr 221, poz. 1615, z 2007 r. Nr 64, poz. 426, Nr 89, poz.
589, Nr 176, poz. 1239, Nr 181, poz. 1288 i Nr 225, poz. 1672, z 2008 r. Nr 93, poz.
586, Nr 116, poz. 740, Nr 223, poz. 1460 i Nr 237, poz. 1654, z 2009 r. Nr 6, poz.
33, Nr 56, poz. 458, Nr 58, poz. 485, Nr 98, poz. 817, Nr 99, poz. 825, Nr 115, poz.
958, Nr 157, poz. 1241 i Nr 219, poz. 1704 oraz z 2010 r. Nr 105, poz. 655.
105)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 49 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
106)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 52 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
107)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 52 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
108)
Przez art. 1 pkt 52 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
109)
Dodany przez art. 1 pkt 52 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
110)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 53 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa
w odnośniku 1.
111)
Dodany przez art. 1 pkt 53 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 1;
traci moc z dniem 20 stycznia 2011 r., zgodnie z art. 12 tej ustawy.
112)
Dodany przez art. 1 pkt 53 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
113)
Wszedł w życie z dniem 8 lutego 2010 r.
114)
Wejdzie w życie z dniem 20 stycznia 2011 r.
115)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 53 lit. a tiret trzecie ustawy, o której mowa
w odnośniku 1.
116)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 53 lit. a tiret czwarte ustawy, o której mowa
w odnośniku 1.
117)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 53 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
118)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2005 r.
Nr 85, poz. 727, Nr 86, poz. 732 i Nr 143, poz. 1199, z 2006 r. Nr 66, poz. 470, Nr
104, poz. 708, Nr 143, poz. 1031, Nr 217, poz. 1590 i Nr 225, poz. 1635, z 2007 r.
Nr 112, poz. 769, Nr 120, poz. 818, Nr 192, poz. 1378 i Nr 225, poz. 1671, z 2008 r.
Nr 118, poz. 745, Nr 141, poz. 888, Nr 180, poz. 1109 i Nr 209, poz. 1316, 1318 i
1320, z 2009 r. Nr 18, poz. 97, Nr 44, poz. 362, Nr 57, poz. 466, Nr 131, poz. 1075,
Nr 157, poz. 1241, Nr 166, poz. 1317, Nr 168, poz. 1323, Nr 213, poz. 1652 i Nr 216,
poz. 1676 oraz z 2010 r. Nr 40, poz. 230, Nr 57, poz. 355 i Nr 127, poz. 858.
119)
Zamieszczone w obwieszczeniu.
120)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 54 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
121)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 55 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
122)
Przez art. 1 pkt 56 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
123)
Ustawa została ogłoszona w dniu 27 września 2006 r.