Ustawaz dnia 18 marca 2010 r.o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych
innych ustaw 1)Niniejszą ustawą zmienia się następujące ustawy: ustawę z dnia 17 czerwca 1966 r.
o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo
budowlane, ustawę z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Treść ustawy
Art. 1.1 orzeczenie
W ustawie z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 7 pkt 4 otrzymuje brzmienie:
„
4)
ustalenia ochrony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji
o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, decyzji o warunkach zabudowy,
decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, decyzji o ustaleniu lokalizacji
linii kolejowej lub decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska
użytku publicznego.
”
;
2)
w art. 13 w ust. 4 uchyla się pkt 1;
3)
w art. 18 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Ochronę zabytków i opiekę nad zabytkami uwzględnia się przy sporządzaniu i aktualizacji
koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju, strategii rozwoju województw, planów
zagospodarowania przestrzennego województw, planu zagospodarowania przestrzennego
morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej, analiz
i studiów z zakresu zagospodarowania przestrzennego powiatu, strategii rozwoju gmin,
studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych
planów zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji
celu publicznego, decyzji o warunkach zabudowy, decyzji o zezwoleniu na realizację
inwestycji drogowej, decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej lub decyzji o
zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego.
”
;
4)
w art. 19 po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
„
1a.
W decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, decyzji o warunkach
zabudowy, decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, decyzji o ustaleniu
lokalizacji linii kolejowej lub decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie
lotniska użytku publicznego uwzględnia się w szczególności ochronę:
1)
zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru i ich otoczenia;
2)
innych zabytków nieruchomych, znajdujących się w gminnej ewidencji zabytków.
”
;
5)
w art. 22:
a)
ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„
4.
Wójt (burmistrz, prezydent miasta) prowadzi gminną ewidencję zabytków w formie zbioru
kart adresowych zabytków nieruchomych z terenu gminy.
”
,
b)
dodaje się ust. 5 i 6 w brzmieniu:
„
5.
W gminnej ewidencji zabytków powinny być ujęte:
1)
zabytki nieruchome wpisane do rejestru;
2)
inne zabytki nieruchome znajdujące się w wojewódzkiej ewidencji zabytków;
3)
inne zabytki nieruchome wyznaczone przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) w porozumieniu
z wojewódzkim konserwatorem zabytków.
6.
Właściwy dyrektor urzędu morskiego prowadzi ewidencję zabytków znajdujących się na
polskich obszarach morskich w formie zbioru kart ewidencyjnych.
”
;
6)
w art. 24 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„
3.
W rozporządzeniu należy określić wzory krajowych, wojewódzkich i gminnych kart ewidencyjnych
oraz dane jakie powinny być ujęte w poszczególnych księgach rejestru, karcie ewidencyjnej
i adresowej zabytku oraz w karcie informacyjnej, a także sposób gromadzenia dokumentów
dotyczących zabytku.
”
;
7)
w art. 32 dodaje się ust. 10 w brzmieniu:
„
10.
O odkryciu przedmiotu, o którym mowa w ust. 1, na polskich obszarach morskich należy
niezwłocznie zawiadomić właściwego dyrektora urzędu morskiego. Przepisy ust. 1 pkt
1 i 2 i ust. 3-8 stosuje się odpowiednio.
”
;
8)
w art. 33 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
„
4.
O znalezieniu przedmiotu, o którym mowa w ust. 1, na polskich obszarach morskich należy
niezwłocznie zawiadomić właściwego dyrektora urzędu morskiego.
”
;
9)
art. 51 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 51.
1.
Jednorazowego pozwolenia na stały wywóz zabytku za granicę wymagają zabytki zaliczane
do jednej z następujących kategorii:
1)
zabytków archeologicznych, które mają więcej niż 100 lat i wchodzą w skład zbiorów
archeologicznych lub zostały pozyskane w wyniku badań archeologicznych bądź przypadkowych
odkryć;
2)
elementów stanowiących integralną część zabytków architektury, wystroju wnętrz, pomników,
posągów i dzieł rzemiosła artystycznego, które mają więcej niż 100 lat;
3)
wykonanych dowolną techniką i na dowolnym materiale dzieł malarstwa, nieobjętych kategoriami
wskazanymi w pkt 4 i 5, które mają więcej niż 50 lat i ich wartość jest wyższa niż
40 000 zł;
4)
wykonanych na dowolnym materiale akwareli, gwaszy i pasteli, które mają więcej niż
50 lat i ich wartość jest wyższa niż 16 000 zł;
5)
mozaik, nieobjętych kategoriami wskazanymi w pkt 1 i 2, oraz wykonanych dowolną techniką
i na dowolnym materiale rysunków, które mają więcej niż 50 lat i ich wartość jest
wyższa niż 12 000 zł;
6)
oryginalnych dzieł grafiki i matryc do ich wykonania oraz oryginalnych plakatów, które
mają więcej niż 50 lat i ich wartość jest wyższa niż 16 000 zł;
7)
oryginalnych rzeźb, posągów lub ich kopii wykonanych tą samą techniką co oryginał,
nieobjętych kategorią wskazaną w pkt 1, które mają więcej niż 50 lat i ich wartość
jest wyższa niż 20 000 zł;
8)
pojedynczych fotografii, filmów oraz ich negatywów, które mają więcej niż 50 lat i
ich wartość jest wyższa niż 6 000 zł;
9)
pojedynczych lub znajdujących się w zbiorach rękopisów, które mają więcej niż 50 lat
i ich wartość jest wyższa niż 4 000 zł;
10)
pojedynczych lub znajdujących się w zbiorach książek, które mają więcej niż 100 lat
i ich wartość jest wyższa niż 6 000 zł;
11)
pojedynczych map drukowanych i partytur, które mają więcej niż 150 lat i ich wartość
jest wyższa niż 6 000 zł;
12)
kolekcji i przedmiotów z kolekcji zoologicznych, botanicznych, mineralnych lub anatomicznych,
których wartość jest wyższa niż 16 000 zł;
13)
kolekcji o znaczeniu historycznym, paleontologicznym, etnograficznym lub numizmatycznym,
których wartość jest wyższa niż 16 000 zł;
14)
środków transportu, które mają więcej niż 50 lat i ich wartość jest wyższa niż 32
000 zł;
15)
innych kategorii, niewymienionych w pkt 1 - 14, obejmujących zabytki, które mają więcej
niż 50 lat i ich wartość jest wyższa niż 16 000 zł.
2.
Zabytki, o których mowa w ust. 1 i 4, mogą być czasowo wywożone za granicę, jeżeli
pozwala na to ich stan zachowania, a osoba fizyczna lub jednostka organizacyjna, w
której posiadaniu znajduje się zabytek, daje rękojmię, że nie ulegnie on zniszczeniu
lub uszkodzeniu i zostanie przywieziony do kraju przed upływem terminu ważności pozwolenia.
3.
Zabytki, o których mowa w ust. 1 i 4, mogą być czasowo wywożone za granicę po uzyskaniu:
1)
jednorazowego pozwolenia na czasowy wywóz zabytku za granicę albo
2)
wielokrotnego pozwolenia indywidualnego na czasowy wywóz zabytku za granicę, albo
3)
wielokrotnego pozwolenia ogólnego na czasowy wywóz zabytku za granicę.
4.
Zabytki:
1)
wpisane do rejestru,
2)
wchodzące w skład zbiorów publicznych, które stanowią własność Skarbu Państwa, jednostek
samorządu terytorialnego oraz innych jednostek organizacyjnych zaliczanych do sektora
finansów publicznych,
3)
znajdujące się w inwentarzach muzeów lub narodowym zasobie bibliotecznym
- nie mogą być wywożone za granicę na stałe.
”
;
10)
w art. 52:
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Jednorazowe pozwolenie na stały wywóz zabytku za granicę wydaje minister właściwy
do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.
”
,
b)
po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
„
1a.
Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego może odmówić wydania
jednorazowego pozwolenia na stały wywóz zabytku za granicę, w przypadku gdy zabytek
posiada szczególną wartość dla dziedzictwa kulturowego.
”
,
c)
uchyla się ust. 3;
11)
w art. 56 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Wojewódzki konserwator zabytków może cofnąć pozwolenie, o którym mowa w art. 51 ust.
3, w drodze decyzji.
”
;
12)
w art. 57 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Osoba fizyczna lub jednostka organizacyjna, która otrzymała pozwolenie, o którym mowa
w art. 51 ust. 3, jest obowiązana po wykorzystaniu tego pozwolenia powiadomić wojewódzkiego
konserwatora zabytków o przywiezieniu zabytku na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia upływu ważności pozwolenia.
”
;
13)
art. 58 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 58.
W odniesieniu do materiałów bibliotecznych pozwolenia, o których mowa w art. 51 ust.
1 i 3, wydaje Dyrektor Biblioteki Narodowej. Przepisy art. 51 ust. 1, 2 i 4, art.
52 ust. 1a oraz art. 53-57 stosuje się odpowiednio.
”
;
14)
art. 59 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 59.
1.
Pozwolenia na wywóz za granicę nie wymagają:
1)
zabytki nieobjęte kategoriami wskazanymi w art. 51 ust. 1;
2)
zabytki przywiezione z terytorium państwa niebędącego członkiem Unii Europejskiej,
które są objęte procedurą odprawy czasowej lub procedurą uszlachetniania czynnego
w rozumieniu przepisów prawa celnego;
3)
zabytki przywiezione z terytorium państwa niebędącego członkiem Unii Europejskiej,
które były objęte procedurą dopuszczenia do obrotu ze zwolnieniem od należności celnych
przywozowych, jeżeli wywóz tych zabytków następuje przed upływem 5 lat od dnia dopuszczenia
do obrotu;
4)
zabytki przywiezione z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej na okres
nie dłuższy niż 3 lata, jeżeli wywozu tych zabytków dokonuje się na terytorium państwa
członkowskiego Unii Europejskiej;
5)
zabytki przywiezione z zagranicy przez osoby korzystające z przywilejów lub immunitetów
dyplomatycznych, w tym przywiezione w celu urządzenia wnętrz przedstawicielstw dyplomatycznych
i urzędów konsularnych;
6)
dzieła twórców żyjących;
7)
zabytki przemieszczane przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium państwa
członkowskiego Unii Europejskiej na terytorium państwa niebędącego członkiem Unii
Europejskiej i objęte kategoriami A.1-A.15 wymienionymi w załączniku do rozporządzenia Rady (EWG) nr 116/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie wywozu dóbr
kultury , jeżeli ich wartość jest niższa od progów finansowych wymienionych w pkt B tego załącznika;
8)
zabytki, które posiadają potwierdzenie wwozu wystawione przez organ celny lub Straż
Graniczną zgodnie z art. 59 ust. 3 pkt 4.
2.
Jeżeli wywóz zabytku jest dokonywany bez pozwolenia, o którym mowa w art. 51 ust.
1 i 3, a cechy zabytku wskazują, że jego wywóz wymaga pozwolenia, organ Straży Granicznej
lub organ celny może zażądać od osoby dokonującej wywozu zabytku okazania dokumentu
potwierdzającego fakt, że wywożony zabytek nie wymaga pozwolenia.
3.
Dokumentem, o którym mowa w ust. 2, jest:
1)
ocena wskazująca czas powstania zabytku wykonana przez instytucję kultury wyspecjalizowaną
w opiece nad zabytkami, rzeczoznawcę ministra właściwego do spraw kultury i ochrony
dziedzictwa narodowego, podmiot gospodarczy wyspecjalizowany w zakresie obrotu zabytkami
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub organ administracji publicznej;
2)
wycena zabytku wykonana przez instytucję kultury wyspecjalizowaną w opiece nad zabytkami,
rzeczoznawcę ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego
lub podmiot gospodarczy wyspecjalizowany w zakresie obrotu zabytkami na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej;
3)
faktura zawierająca dane pozwalające na identyfikację przedmiotu, wystawiona przez
podmiot gospodarczy wyspecjalizowany w zakresie obrotu zabytkami na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej;
4)
potwierdzenie wwozu zabytku na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zawierające fotografię
zabytku, wystawione w przejściach granicznych przez organ celny, a w przypadku jego
braku przez organ Straży Granicznej. Potwierdzenie jest wystawiane jedynie wtedy,
gdy z załączonych dokumentów umożliwiających jednoznaczną identyfikację zabytku oraz
jego wiek i wartość wynika, że należy on do kategorii zabytków, o których mowa w art.
51 ust. 1;
5)
ubezpieczenie przewozu zabytku z zagranicy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
6)
pozwolenie na wywóz zabytku z terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej.
4.
W przypadku gdy osoba dokonująca wywozu zabytku nie przedstawi dokumentu, o którym
mowa w ust. 2, lub istnieje uzasadniona obawa, że dokument ten nie jest wiarygodny,
organ Straży Granicznej lub organ celny może zatrzymać ten zabytek na czas niezbędny
do ustalenia, czy wywóz zabytku mógł być dokonywany bez pozwolenia, o którym mowa
w art. 51 ust. 1 i 3.
5.
Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze
rozporządzenia, wzór dokumentu, o którym mowa w ust. 3 pkt 1, 2 i 4, mając na względzie
konieczność ujednolicenia tych dokumentów.
”
;
15)
art. 61 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 61.
Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze
rozporządzenia, tryb składania wniosków i wydawania jednorazowego pozwolenia na stały
wywóz zabytku za granicę, jednorazowego i wielokrotnych pozwoleń na czasowy wywóz
zabytku za granicę oraz wzory tych pozwoleń, kierując się potrzebą ujednolicenia tych
dokumentów oraz koniecznością zapewnienia ochrony tym zabytkom.
”
;
16)
art. 79 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 79.
1.
Przy rozpatrywaniu wniosków o udzielenie dotacji nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
2.
Dochodzenie przez organy, o których mowa w art. 74, należności wraz z odsetkami w
wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych z tytułu niewykorzystania lub
wykorzystania niezgodnego z przeznaczeniem udzielonej dotacji następuje w trybie przepisów
o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
”
;
17)
w art. 93 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„
3.
W sprawach o wydawanie pozwoleń, określonych w art. 51 ust. 1 i 3, na wywóz zabytków
będących materiałami bibliotecznymi za granicę, prowadzącym postępowanie w pierwszej
instancji jest Dyrektor Biblioteki Narodowej, a organem wyższego stopnia minister
właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.
”
;
18)
w art. 100 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
„
3.
Rzeczoznawca ma prawo do wydawania ocen i opinii dla podmiotów innych niż wskazane
w ust. 2 w zakresie określonym w art. 59 ust. 3 pkt 1 i 2.
”
;
19)
po art. 113 dodaje się art. 113a w brzmieniu:
„
Art. 113a.
Kto w terminie 14 dni od dnia upływu ważności pozwolenia, o którym mowa w art. 51
ust. 3, nie powiadomił o przywiezieniu zabytku na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
podlega karze grzywny.
”
;
20)
w art. 115 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Kto niezwłocznie nie powiadomił wojewódzkiego konserwatora zabytków lub wójta (burmistrza,
prezydenta miasta) albo dyrektora urzędu morskiego o odkryciu w trakcie prowadzenia
robót budowlanych lub ziemnych przedmiotu, co do którego istnieje przypuszczenie,
iż jest on zabytkiem, a także nie wstrzymał wszelkich robót mogących uszkodzić lub
zniszczyć znaleziony przedmiot i nie zabezpieczył, przy użyciu dostępnych środków,
tego przedmiotu i miejsca jego znalezienia, podlega karze grzywny.
”
;
21)
w art. 116 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Kto niezwłocznie nie powiadomił wojewódzkiego konserwatora zabytków lub wójta (burmistrza,
prezydenta miasta) albo dyrektora urzędu morskiego o przypadkowym odkryciu przedmiotu,
co do którego istnieje przypuszczenie, iż jest on zabytkiem archeologicznym, a także
nie zabezpieczył, przy użyciu dostępnych środków, tego przedmiotu i miejsca jego znalezienia,
podlega karze grzywny.
”
.
Art. 2.
W ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 100 § 3 otrzymuje brzmienie:
„
§ 3.
Jeżeli zajęta ruchomość stanowi zabytek w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami , poborca skarbowy oddaje ją pod dozór państwowej lub samorządowej instytucji kultury.
Dozór nad zajętymi ruchomościami ze złota, platyny i srebra oraz innymi kosztownościami
niebędącymi zabytkami sprawuje organ egzekucyjny.
”
;
2)
w art. 105 § 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Zajęte przedmioty stanowiące zabytek w rozumieniu przepisów ustawy, o których mowa
w art. 100 § 3, organ egzekucyjny, w uzgodnieniu z właściwym ze względu na miejsce
zajęcia tych przedmiotów wojewódzkim konserwatorem zabytków, a w przypadku materiałów
bibliotecznych - dyrektorem Biblioteki Narodowej w Warszawie, zgłasza w celu nabycia
instytucji, o której mowa w art. 100 § 3, lub przedsiębiorcy zajmującemu się obrotem
tymi przedmiotami. Oszacowanie wartości takich przedmiotów następuje w trybie przewidzianym
w art. 99 § 3.
”
.
Art. 3.
W ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w art. 39 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„
3.
W stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków,
a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu
budowlanego wydaje właściwy organ w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków.
”
.
Art. 4.
W ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w art. 53 w ust. 4 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„
2)
wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych
formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków;
”
.
Art. 5.
Do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie
niniejszej ustawy stosuje się przepisy tej ustawy.
Art. 6.
1.
W terminie 3 lat od dnia wejścia w życie ustawy Generalny Konserwator Zabytków i wojewódzcy
konserwatorzy zabytków założą odpowiednio krajową i wojewódzką ewidencję zabytków.
2.
W terminie 2 lat od dnia przekazania przez wojewódzkiego konserwatora zabytków wykazu
zabytków, o którym mowa w art. 7, wójt (burmistrz, prezydent miasta) założy gminną
ewidencję zabytków.
Art. 7.2 orzeczenia
W terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy wojewódzki konserwator zabytków
przekaże wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta) i staroście wykaz zabytków, o
których mowa w art. 1 pkt 5 lit. b niniejszej ustawy oraz wykaz zabytków nieruchomych
wyznaczonych przez wojewódzkiego konserwatora zabytków do ujęcia w wojewódzkiej ewidencji
zabytków.
Art. 8.1 orzeczenie
1.
Do czasu założenia gminnej ewidencji zabytków, decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji
celu publicznego oraz decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim
konserwatorem zabytków - w odniesieniu do zabytków znajdujących się w wykazie, o którym
mowa w art. 7 niniejszej ustawy.
2.
Do czasu założenia gminnej ewidencji zabytków, decyzje o zezwoleniu na realizację
inwestycji drogowej, decyzje o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej oraz decyzje
o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego wydaje
się po uzyskaniu opinii wojewódzkiego konserwatora zabytków - w odniesieniu do zabytków
znajdujących się w wykazie, o którym mowa w art. 7 niniejszej ustawy.
3.
Do czasu założenia gminnej ewidencji zabytków, decyzję, o której mowa w art. 39 ust. 3 i art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do
zabytków znajdujących się w wykazie, o którym mowa w art. 7 niniejszej ustawy.
Art. 9.
Jednorazowe pozwolenia na stały wywóz zabytku za granicę, pozwolenia na czasowy wywóz
zabytku za granicę i zaświadczenia wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy
zachowują moc do końca okresu, na który zostały wydane.
Art. 10.
Przepisy wykonawcze wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie
art. 61 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 1 niniejszej ustawy, zachowują moc do
dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 61 ustawy,
o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż
przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 11.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.
1)
Niniejszą ustawą zmienia się następujące ustawy: ustawę z dnia 17 czerwca 1966 r.
o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo
budowlane, ustawę z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
2)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 96, poz. 959 i Nr
238, poz. 2390, z 2006 r. Nr 50, poz. 362 i Nr 126, poz. 875, z 2007 r. Nr 192, poz.
1394 oraz z 2009 r. Nr 31, poz. 206 i Nr 97, poz. 804.
3)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2006 r.
Nr 104, poz. 708 i 711, Nr 133, poz. 935, Nr 157, poz. 1119 i Nr 187, poz. 1381, z
2007 r. Nr 89, poz. 589, Nr 115, poz. 794, Nr 176, poz. 1243 i Nr 192, poz. 1378,
z 2008 r. Nr 209, poz. 1318, z 2009 r. Nr 3, poz. 11, Nr 39, poz. 308, Nr 131, poz.
1075, Nr 157, poz. 1241 i Nr 201, poz. 1540 oraz z 2010 r. Nr 28, poz. 143 i Nr 40,
poz. 229.
4)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 96, poz. 959 i Nr
238, poz. 2390, z 2006 r. Nr 50, poz. 362 i Nr 126, poz. 875, z 2007 r. Nr 192, poz.
1394, z 2009 r. Nr 31, poz. 206 i Nr 97, poz. 804 oraz z 2010 r. Nr 75, poz. 474.
5)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2006 r.
Nr 170, poz. 1217, z 2007 r. Nr 88, poz. 587, Nr 99, poz. 665, Nr 127, poz. 880, Nr
191, poz. 1373 i Nr 247, poz. 1844, z 2008 r. Nr 145, poz. 914, Nr 199, poz. 1227,
Nr 206, poz. 1287, Nr 210, poz. 1321 i Nr 227, poz. 1505 oraz z 2009 r. Nr 18, poz.
97, Nr 31, poz. 206, Nr 160, poz. 1276 i Nr 161, poz. 1279.
6)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 41 i Nr
141, poz. 1492, z 2005 r. Nr 113, poz. 954 i Nr 130, poz. 1087, z 2006 r. Nr 45, poz.
319 i Nr 225, poz. 1635, z 2007 r. Nr 127, poz. 880, z 2008 r. Nr 199, poz. 1227,
Nr 201, poz. 1237 i Nr 220, poz. 1413 oraz z 2010 r. Nr 24, poz. 124.
7)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 96, poz. 959 i Nr
238, poz. 2390, z 2006 r. Nr 50, poz. 362 i Nr 126, poz. 875, z 2007 r. Nr 192, poz.
1394, z 2009 r. Nr 31, poz. 206 i Nr 97, poz. 804 oraz z 2010 r. Nr 75, poz. 474.