Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 16 marca 2010 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Kodeks wykroczeń
Spis treści
- Treść obwieszczenia
- Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń
- Część OGÓLNA
- Rozdział I - Zasady odpowiedzialności
- Rozdział II - Kary, środki karne i zasady ich wymiaru
- Rozdział III - Zastosowanie środków oddziaływania wychowawczego
- Rozdział IV - Warunkowe zawieszenie wykonania kary aresztu
- Rozdział V - Przedawnienie orzekania, wykonania kary oraz zatarcie ukarania
- Rozdział VI - Wyjaśnienie wyrażeń ustawowych
- Rozdział VII - Stosunek do ustaw szczególnych
- Część SZCZEGÓLNA
- Rozdział VIII - Wykroczenia przeciwko porządkowi i spokojowi publicznemu
- Rozdział IX - Wykroczenia przeciwko instytucjom państwowym, samorządowym i społecznym
- Rozdział X - Wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu osób i mienia
- Rozdział XI - Wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji
- Rozdział XII - Wykroczenia przeciwko osobie
- Rozdział XIII - Wykroczenia przeciwko zdrowiu
- Rozdział XIV - Wykroczenia przeciwko mieniu
- Rozdział XV - Wykroczenia przeciwko interesom konsumentów
- Rozdział XVI - Wykroczenia przeciwko obyczajności publicznej
- Rozdział XVII - Wykroczenia przeciwko urządzeniom użytku publicznego
- Rozdział XVIII - Wykroczenia przeciwko obowiązkowi ewidencji
- Rozdział XIX - Szkodnictwo leśne, polne i ogrodowe
- Część OGÓLNA
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych
i niektórych innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:
1)
ustawą z dnia 25 września 1981 r. o zwalczaniu spekulacji ,
2)
ustawą z dnia 26 maja 1982 r. o zmianie niektórych przepisów prawa karnego i prawa
o wykroczeniach ,
3)
ustawą z dnia 1 lutego 1983 r. - Prawo o ruchu drogowym ,
4)
ustawą z dnia 28 lipca 1983 r. o zmianie niektórych przepisów z zakresu prawa karnego
i prawa o wykroczeniach ,
5)
ustawą z dnia 15 listopada 1984 r. o łączności ,
6)
ustawą z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ,
7)
ustawą z dnia 10 maja 1985 r. o zmianie niektórych przepisów prawa karnego i prawa
o wykroczeniach ,
8)
ustawą z dnia 24 października 1986 r. o zmianie niektórych przepisów prawa o wykroczeniach ,
9)
ustawą z dnia 17 czerwca 1988 r. o zmianie niektórych przepisów prawa karnego i prawa
o wykroczeniach ,
10)
ustawą z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej ,
11)
ustawą z dnia 29 maja 1989 r. o zmianie niektórych przepisów prawa karnego, prawa
o wykroczeniach oraz innych ustaw ,
12)
ustawą z dnia 5 lipca 1990 r. - Prawo o zgromadzeniach ,
13)
ustawą z dnia 28 września 1990 r. o zmianie niektórych przepisów prawa karnego i prawa
o wykroczeniach ,
14)
ustawą z dnia 23 listopada 1990 r. o łączności ,
15)
ustawą z dnia 26 lipca 1991 r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu
drogowego ,
16)
ustawą z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej ,
17)
ustawą z dnia 28 lutego 1992 r. o zmianie niektórych przepisów prawa karnego, prawa
o wykroczeniach i o postępowaniu w sprawach nieletnich ,
18)
ustawą z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych ,
19)
ustawą z dnia 2 grudnia 1994 r. o zmianie ustawy - Kodeks wykroczeń ,
20)
ustawą z dnia 12 maja 1995 r. o zmianie ustawy o łączności oraz niektórych innych
ustaw ,
21)
ustawą z dnia 12 lipca 1995 r. o zmianie Kodeksu karnego, Kodeksu karnego wykonawczego
oraz o podwyższeniu dolnych i górnych granic grzywien i nawiązek w prawie karnym ,
22)
ustawą z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zmianie ustawy o lasach oraz o zmianie niektórych
ustaw ,
23)
ustawą z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu
zwierząt rzeźnych i mięsa oraz o Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej ,
24)
ustawą z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym ,
25)
ustawą z dnia 20 czerwca 1997 r. o zmianie ustawy o zakładach opieki zdrowotnej oraz
o zmianie niektórych innych ustaw ,
26)
ustawą z dnia 27 czerwca 1997 r. o bibliotekach ,
27)
ustawą z dnia 2 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu
drogowego ,
28)
ustawą z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt ,
29)
ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych ,
30)
ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych ,
31)
ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu
osób ,
32)
ustawą z dnia 28 sierpnia 1998 r. o zmianie ustawy - Kodeks wykroczeń, ustawy - Kodeks
postępowania w sprawach o wykroczenia, ustawy o ustroju kolegiów do spraw wykroczeń,
ustawy - Kodeks pracy i niektórych innych ustaw ,
33)
ustawą z dnia 10 września 1999 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks karny skarbowy ,
34)
ustawą z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej ,
35)
ustawą z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności
za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny ,
36)
ustawą z dnia 13 lipca 2000 r. o ochronie nabywców prawa korzystania z budynku lub
pomieszczenia mieszkalnego w oznaczonym czasie w każdym roku oraz o zmianie ustaw
Kodeks cywilny, Kodeks wykroczeń i ustawy o księgach wieczystych i hipotece ,
37)
ustawą z dnia 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne ,
38)
ustawą z dnia 16 listopada 2000 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych
oraz o zmianie niektórych ustaw ,
39)
ustawą z dnia 20 lipca 2001 r. o kredycie konsumenckim ,
40)
ustawą z dnia 25 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o zawodzie lekarza weterynarii i izbach
lekarsko-weterynaryjnych, ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt
rzeźnych i mięsa oraz o Inspekcji Weterynaryjnej oraz ustawy o organizacji hodowli
i rozrodzie zwierząt gospodarskich ,
41)
ustawą z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania w sprawach
o wykroczenia ,
42)
ustawą z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ,
43)
ustawą z dnia 6 września 2001 r. o towarach paczkowanych ,
44)
ustawą z dnia 15 lutego 2002 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz
o podatku akcyzowym, o zmianie ustawy o Policji oraz o zmianie ustawy - Kodeks wykroczeń ,
45)
ustawą z dnia 1 marca 2002 r. o zmianach w organizacji i funkcjonowaniu centralnych
organów administracji rządowej i jednostek im podporządkowanych oraz o zmianie niektórych
ustaw ,
46)
ustawą z dnia 24 lipca 2002 r. o zmianie ustawy o warunkach zdrowotnych żywności i
żywienia oraz innych ustaw ,
47)
ustawą z dnia 18 grudnia 2003 r. o zakładach leczniczych dla zwierząt ,
48)
ustawą z dnia 5 marca 2004 r. o zmianie ustawy o usługach turystycznych oraz o zmianie
ustawy - Kodeks wykroczeń ,
49)
ustawą z dnia 18 marca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks postępowania
karnego oraz ustawy - Kodeks wykroczeń ,
50)
ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów
oraz o zmianie niektórych innych ustaw ,
51)
ustawą z dnia 2 lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności
gospodarczej ,
52)
ustawą z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne ,
53)
ustawą z dnia 21 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz
o zmianie niektórych innych ustaw ,
54)
ustawą z dnia 22 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o Straży Granicznej oraz niektórych
innych ustaw ,
55)
ustawą z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zmianie ustawy o Straży Granicznej oraz niektórych
innych ustaw
- ujętych w obwieszczeniu Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 4 czerwca 2007 r. w
sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Kodeks wykroczeń ,
56)
ustawą z dnia 10 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej
oraz o zmianie niektórych innych ustaw ,
57)
ustawą z dnia 9 października 2009 r. o dyscyplinie wojskowej ,
58)
ustawą z dnia 5 listopada 2009 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks
postępowania karnego, ustawy - Kodeks karny wykonawczy, ustawy - Kodeks karny skarbowy
oraz niektórych innych ustaw ,
59)
ustawą z dnia 8 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia
oraz niektórych innych ustaw
oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 9 lutego 2010 r.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy nie obejmuje:
1)
art. 18 ustawy z dnia 25 września 1981 r. o zwalczaniu spekulacji , który stanowi:
2)
art. 2 § 2 i 3 oraz art. 7 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. o zmianie niektórych przepisów
prawa karnego i prawa o wykroczeniach , które stanowią:
Art. 2.
„§ 2. Ilekroć ustawy przewidują za wykroczenie inne dolne lub górne granice grzywny
niż wynikające z przepisów części ogólnej Kodeksu wykroczeń, ustala się je w poczwórnej wysokości.
§ 3.
Ilekroć ustawy przewidują za wykroczenie dolną lub górną granicę nawiązki oraz określają
wartość kwotową mienia, towaru oraz wyrządzonej szkody, ustala się ją w poczwórnej
wysokości.
”
„
Art. 7.
Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.
”
;
3)
art. 96 ustawy z dnia 1 lutego 1983 r. - Prawo o ruchu drogowym , który stanowi:
4)
art. 5 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o zmianie niektórych przepisów z zakresu prawa
karnego i prawa o wykroczeniach , który stanowi:
„
Art. 5.
Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.
”
;
5)
art. 87 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o łączności , który stanowi:
6)
art. 53 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych , który stanowi:
„
Art. 53.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 1985 r.
”
;
7)
art. 6 ust. 2 i 3 oraz art. 13 ustawy z dnia 10 maja 1985 r. o zmianie niektórych
przepisów prawa karnego i prawa o wykroczeniach , które stanowią:
Art. 6.
„2. Ilekroć przepisy ustaw przewidują za wykroczenie inne dolne lub górne granice
grzywny niż wynikające z przepisów części ogólnej Kodeksu wykroczeń, ustala się je w dwu i pół raza wyższej wysokości.
3.
Ilekroć przepisy ustaw przewidują za wykroczenie dolną lub górną granicę nawiązki
albo określają wartość kwotową mienia, towaru lub wyrządzonej szkody, ustala się je
w dwu i pół raza wyższej wysokości.
”
„
Art. 13.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1985 r.
”
;
8)
art. 3 ustawy z dnia 24 października 1986 r. o zmianie niektórych przepisów prawa
o wykroczeniach , który stanowi:
„
Art. 3.
Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.
”
;
9)
art. 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1988 r. o zmianie niektórych przepisów prawa karnego
i prawa o wykroczeniach , który stanowi:
10)
art. 54 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej , który stanowi:
„
Art. 54.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1989 r.
”
;
11)
art. 8 ustawy z dnia 29 maja 1989 r. o zmianie niektórych przepisów prawa karnego,
prawa o wykroczeniach oraz innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 8.
1.
Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.
2.
Przepisy art. 2 pkt 2 i 3 oraz art. 5 wchodzą w życie z dniem 1 października 1989 r.
3.
Przepis art. 6 pkt 3 wchodzi w życie z dniem objęcia urzędu przez Prezydenta Polskiej
Rzeczypospolitej Ludowej.
”
;
12)
art. 19 ustawy z dnia 5 lipca 1990 r. - Prawo o zgromadzeniach , który stanowi:
13)
art. 7 ustawy z dnia 28 września 1990 r. o zmianie niektórych przepisów prawa karnego
i prawa o wykroczeniach , który stanowi:
„
Art. 7.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
14)
art. 94 ustawy z dnia 23 listopada 1990 r. o łączności , który stanowi:
15)
art. 25 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu
drogowego , który stanowi:
16)
art. 78 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej , który stanowi:
17)
art. 9 ustawy z dnia 28 lutego 1992 r. o zmianie niektórych przepisów prawa karnego,
prawa o wykroczeniach i o postępowaniu w sprawach nieletnich , który stanowi:
18)
art. 27 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych , który stanowi:
„
Art. 27.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisu
art. 15, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1995 r.
”
;
19)
art. 2 ustawy z dnia 2 grudnia 1994 r. o zmianie ustawy - Kodeks wykroczeń , który stanowi:
„
Art. 2.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
20)
art. 8 ustawy z dnia 12 maja 1995 r. o zmianie ustawy o łączności oraz niektórych
innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 8.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
21)
art. 6 ustawy z dnia 12 lipca 1995 r. o zmianie Kodeksu karnego, Kodeksu karnego wykonawczego
oraz o podwyższeniu dolnych i górnych granic grzywien i nawiązek w prawie karnym , który stanowi:
„
Art. 6.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
22)
art. 11 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zmianie ustawy o lasach oraz o zmianie
niektórych ustaw , który stanowi:
„
Art. 11.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.
1 pkt 43, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.
”
;
23)
art. 66 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt,
badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz o Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej , który stanowi:
„
Art. 66.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
24)
art. 152 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym , który stanowi:
„
Art. 152.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r., z wyjątkiem:
1)
art. 49 ust. 2 pkt 5, art. 80, 99 i 109 ust. 4, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca
1998 r.,
2)
art. 39 ust. 3 i art. 85, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.,
3)
art. 74 ust. 2 pkt 2 lit. a), art. 77, 87, 88, 90-98 i 100-108, które wchodzą w życie
z dniem 1 lipca 1999 r.
”
;
25)
art. 26 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. o zmianie ustawy o zakładach opieki zdrowotnej
oraz o zmianie niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 26.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów
art. 63-63c ustawy nowelizowanej w art. 1 oraz art. 18-21 ustawy, które wchodzą w
życie z dniem 1 stycznia 1998 r.
”
;
26)
art. 32 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o bibliotekach , który stanowi:
„
Art. 32.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
27)
art. 37 ustawy z dnia 2 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania międzynarodowego
transportu drogowego , który stanowi:
„
Art. 37.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
28)
art. 44 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt , który stanowi:
„
Art. 44.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z tym że przepis art.
12 ust. 4 oraz art. 34 ust. 3 w zakresie wykonywania uboju przez przyuczonego ubojowca
wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.
”
;
29)
art. 41 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych , który stanowi:
„
Art. 41.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r., z wyjątkiem art. 39 ust. 1, 3 i
4, który wchodzi w życie z dniem następującym po upływie kadencji rad gmin wybranych
w dniu 19 czerwca 1994 r.
”
;
30)
art. 52 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych , który stanowi:
„
Art. 52.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1998 r.
”
;
31)
art. 27 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego
przewozu osób , który stanowi:
„
Art. 27.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 1998 r.
”
;
32)
art. 12 i 16 ustawy z dnia 28 sierpnia 1998 r. o zmianie ustawy - Kodeks wykroczeń,
ustawy - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia, ustawy o ustroju kolegiów do
spraw wykroczeń, ustawy - Kodeks pracy i niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
Art. 12.
1.
Nie wykonuje się:
1)
kary aresztu orzeczonej za wykroczenie w części przekraczającej 30 dni,
2)
kary ograniczenia wolności w części przekraczającej 1 miesiąc.
2.
Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty prawomocnym wyrokiem skazującym za przestępstwo
na karę pozbawienia wolności stanowi wykroczenie, orzeczona kara podlegająca wykonaniu
ulega zamianie na karę aresztu w wysokości równej górnej granicy ustawowego zagrożenia
za taki czyn, a jeśli ustawa nie przewiduje za ten czyn kary aresztu, na karę ograniczenia
wolności lub grzywny, przyjmując 1 dzień pozbawienia wolności za równoważny grzywnie
w kwocie od 10 złotych do 150 złotych i nie przekraczając górnej granicy tego rodzaju
kary przewidzianej za ten czyn.
3.
Jeżeli przestępstwo, o którym mowa w ust. 2, popełniono nieumyślnie, orzeczona kara
pozbawienia wolności podlegająca wykonaniu nie ulega zamianie na karę aresztu, gdy
nowa ustawa daje możliwość wyboru między aresztem a inną karą.
4.
Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty prawomocnym wyrokiem skazującym za przestępstwo
stanowi wykroczenie, stosuje się do tego czynu przepisy Kodeksu wykroczeń dotyczące przedawnienia wykonania kary oraz zatarcia ukarania.
”
„
Art. 16.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 1998 r.
”
;
33)
art. 17 ustawy z dnia 10 września 1999 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks karny skarbowy , który stanowi:
„
Art. 17.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 17 października 1999 r.
”
;
34)
art. 100 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej , który stanowi:
„
Art. 100.1 orzeczenie
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., z wyjątkiem przepisów art. 4 pkt
3 i 4, rozdziału 5 i 6 oraz art. 89, art. 90 i art. 98 ust. 1 i 2, które wchodzą w
życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, oraz art. 13 w zakresie dotyczącym możliwości
realizacji określonych obowiązków za pośrednictwem rachunku w spółdzielczej kasie
oszczędnościowo-kredytowej, art. 79 oraz art. 88 ust. 2 i 3, które wchodzą w życie
po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
35)
art. 24 ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz
o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny , który stanowi:
36)
art. 15 ustawy z dnia 13 lipca 2000 r. o ochronie nabywców prawa korzystania z budynku
lub pomieszczenia mieszkalnego w oznaczonym czasie w każdym roku oraz o zmianie ustaw
Kodeks cywilny, Kodeks wykroczeń i ustawy o księgach wieczystych i hipotece , który stanowi:
„
Art. 15.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
37)
art. 151 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne , który stanowi:
„
Art. 151.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., z wyjątkiem przepisów:
1)
art. 131 pkt 3 i 4, art. 136 ust. 2, art. 141 oraz art. 144, które wchodzą w życie
z dniem ogłoszenia ustawy,
2)
art. 109 ust. 2-9, art. 112 ust. 1-4 i 8, art. 113, art. 131 pkt 2 lit. b), pkt 8
lit. a), pkt 9 i 12, art. 136 ust. 1 i 3, art. 137 oraz art. 139, które wchodzą w
życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia ustawy,
3)
art. 9 oraz art. 25 ust. 1, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.,
4)
art. 32, art. 59 ust. 1 oraz art. 112 ust. 5 i 6, które wchodzą w życie z dniem 1
stycznia 2004 r.,
5)
art. 110 ust. 1 pkt 11-13, które wchodzą w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą
Polską członkostwa w Unii Europejskiej.
”
;
38)
art. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2000 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach
ekonomicznych oraz o zmianie niektórych ustaw , który stanowi:
„
Art. 7.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 1 i pkt
3, art. 2 i art. 6, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.
”
;
39)
art. 22 ustawy z dnia 20 lipca 2001 r. o kredycie konsumenckim , który stanowi:
„
Art. 22.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
40)
art. 8 ustawy z dnia 25 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o zawodzie lekarza weterynarii
i izbach lekarsko-weterynaryjnych, ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt,
badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz o Inspekcji Weterynaryjnej oraz ustawy o organizacji
hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich , który stanowi:
„
Art. 8.
1.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z zastrzeżeniem ust.
2-6.
2.
Przepisy art. 2 pkt 48 wchodzą w życie z dniem ogłoszenia ustawy.
3.
Przepisy:
1)
art. 2:
a)
pkt 3,
b)
pkt 6 w odniesieniu do bydła,
c)
pkt 13 w zakresie dotyczącym art. 14 ust. 14 pkt 3,
d)
pkt 18, 20, 21, 24 lit. a) i pkt 25,
e)
pkt 26 w zakresie dotyczącym art. 29 ust. 1, 2, 3 pkt 1,
f)
pkt 28 w zakresie dotyczącym art. 31 ust. 3 pkt 3,
g)
pkt 32 w zakresie dotyczącym art. 35 ust. 1 pkt 10 i 11,
h)
pkt 35 w zakresie dotyczącym art. 39a ust. 1 pkt 7, 9 i 11 oraz ust. 2,
i)
pkt 46, 47, 50,
j)
pkt 51 w zakresie dotyczącym art. 51 ust. 2 pkt 4a i 4b w odniesieniu do bydła oraz
pkt 4c,
k)
pkt 53 i 54,
2)
art. 3:
a)
pkt 10 w zakresie dotyczącym art. 14 ust. 3,
b)
pkt 11 w zakresie dotyczącym art. 20 ust. 3,
c)
pkt 23 w zakresie dotyczącym art. 40a,
3)
art. 6
- wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.
4.
Przepisy art. 2:
1)
pkt 4 w zakresie dotyczącym art. 5 ust. 1a, ust. 3 i 3c w odniesieniu do gospodarstw,
w których utrzymywane są zwierzęta gospodarskie,
2)
pkt 5 w zakresie dotyczącym art. 6 ust. 1 i 3 w odniesieniu do gospodarstw, w których
utrzymywane są zwierzęta gospodarskie,
3)
pkt 6 w odniesieniu do owiec, kóz, świń, koni, jeleni i danieli,
4)
pkt 19,
5)
pkt 24 w zakresie dotyczącym art. 25 ust. 3a i 9,
6)
pkt 26 w zakresie dotyczącym art. 27 i art. 29 ust. 4 i 5,
7)
pkt 30 w zakresie dotyczącym art. 32 pkt 5,
8)
pkt 51 w zakresie dotyczącym art. 51 ust. 2 pkt 4a i 4b w odniesieniu do owiec, kóz,
świń i koni oraz pkt 4d
- wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.
5.
Przepisy:
1)
art. 1 pkt 3,
2)
art. 2:
a)
pkt 4 w zakresie dotyczącym art. 5 ust. 1 pkt 12, ust. 3e i 3f,
b)
pkt 10 w zakresie dotyczącym art. 11 ust. 8 i 9 pkt 3,
c)
pkt 11 w zakresie dotyczącym art. 12 ust. 1, 3 i 5,
d)
pkt 13 w zakresie dotyczącym art. 14 ust. 4 pkt 2 lit. f), ust. 10, 14 pkt 6 oraz
ust. 18 i 19,
e)
pkt 14 w zakresie dotyczącym art. 15 ust. 1, 3, 6, 7 i 8,
f)
pkt 17,
g)
(uchylona),
h)
pkt 33 lit. b) i c),
3)
art. 3:
a)
pkt 16 w zakresie dotyczącym art. 24 ust. 3,
b)
pkt 22,
c)
pkt 23 w zakresie dotyczącym art. 40f
- wchodzą w życie z dniem przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej.
6.
Przepis art. 2 pkt 45 wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.
”
;
41)
art. 14 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania
w sprawach o wykroczenia , który stanowi:
„
Art. 14.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 17 października 2001 r.
”
;
42)
art. 110 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym , który stanowi:
„
Art. 110.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., z tym że rozdział 9 wchodzi w życie
z dniem 1 listopada 2001 r., z wyjątkiem art. 50, art. 68-75 i art. 80-82, które wchodzą
w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
43)
art. 35 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o towarach paczkowanych , który stanowi:
„
Art. 35.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r., z wyjątkiem art. 6 ust. 3 i 4,
art. 20 i art. 26, które wchodzą w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską
członkostwa w Unii Europejskiej.
”
;
44)
art. 5 ustawy z dnia 15 lutego 2002 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług
oraz o podatku akcyzowym, o zmianie ustawy o Policji oraz o zmianie ustawy - Kodeks
wykroczeń , który stanowi:
„
Art. 5.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 3 i
4, które wchodzą w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
45)
art. 81 ustawy z dnia 1 marca 2002 r. o zmianach w organizacji i funkcjonowaniu centralnych
organów administracji rządowej i jednostek im podporządkowanych oraz o zmianie niektórych
ustaw , który stanowi:
„
Art. 81.1 orzeczenie
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2002 r., z wyjątkiem:
1)
art. 31, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 2002 r.,
2)
art. 52 pkt 12 lit. a), art. 59, art. 62 pkt 1, art. 71 ust. 2 i art. 79, które wchodzą
w życie z dniem ogłoszenia,
3)
art. 1 ust. 1 pkt 1, ust. 5 oraz ust. 6 i art. 10 pkt 1, które wchodzą w życie z dniem
31 marca 2002 r.,
4)
art. 50 pkt 7, który wchodzi w życie z dniem 6 kwietnia 2002 r.,
5)
art. 2 ust. 3, art. 25, art. 36 pkt 1, 2 i 4, art. 41, art. 48, art. 52 pkt 5, art.
63 pkt 1 oraz art. 80 ust. 1 pkt 1, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2002 r.,
6)
art. 27 i art. 52 pkt 13 w zakresie dotyczącym art. 33a ust. 1 pkt 9, które wchodzą
w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.,
7)
art. 2 ust. 1, art. 14, art. 33, art. 35, art. 46 pkt 1 i 4, art. 52 pkt 2, art. 54
oraz art. 63 pkt 3, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.
”
;
46)
art. 15 ustawy z dnia 24 lipca 2002 r. o zmianie ustawy o warunkach zdrowotnych żywności
i żywienia oraz innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 15.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z tym że:
1)
art. 1 pkt 9 wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.,
2)
art. 1 pkt 12 wchodzi w życie z dniem 10 listopada 2002 r.,
3)
(uchylony).
”
;
47)
art. 35 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o zakładach leczniczych dla zwierząt , który stanowi:
„
Art. 35.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
48)
art. 7 ustawy z dnia 5 marca 2004 r. o zmianie ustawy o usługach turystycznych oraz
o zmianie ustawy - Kodeks wykroczeń , który stanowi:
„
Art. 7.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r.
”
;
49)
art. 4 ustawy z dnia 18 marca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks
postępowania karnego oraz ustawy - Kodeks wykroczeń , który stanowi:
„
Art. 4.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r.
”
;
50)
art. 7 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o ochronie konkurencji i
konsumentów oraz o zmianie niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 7.
Ustawa wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w
Unii Europejskiej.
”
;
51)
art. 90 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie
działalności gospodarczej , który stanowi:
„
Art. 90.1 orzeczenie
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:
1)
art. 27 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.;
2)
art. 15 pkt 2 i art. 23 pkt 1, 3 i 4, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.;
3)
art. 23 pkt 2, art. 69 i art. 70, które wchodzą w życie z dniem 1 października 2008 r.
”
;
52)
art. 235 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne , który stanowi:
„
Art. 235.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 81 ust.
5, art. 100, art. 118 ust. 7, art. 150 ust. 3, art. 180 ust. 2 i art. 183-185, które
wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.
”
;
53)
art. 9 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług
oraz o zmianie niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 9.1 orzeczenie
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 2005 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 20, pkt 22
lit. a oraz lit. b w zakresie dotyczącym ust. 3a pkt 6, pkt 39 oraz art. 2, 4 i 5,
które wchodzą w życie po upływie 90 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
54)
art. 26 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o Straży Granicznej oraz
niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 26.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:
1)
art. 1 pkt 2-7, pkt 8 w zakresie dotyczącym art. 10 ust. 1 pkt 17 lit. c, pkt 29,
36, 40 i 42, art. 3-6, art. 8, art. 10 i 11 oraz art. 13-21 i art. 23, które wchodzą
w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia;
2)
art. 1 pkt 1 lit. a tiret pierwsze, tiret drugie w zakresie dotyczącym pkt 5b, pkt
8 w zakresie dotyczącym art. 10 ust. 2-4, pkt 10 lit. a tiret pierwsze w zakresie
dotyczącym pkt 2b oraz lit. f w zakresie dotyczącym ust. 7b, pkt 38, art. 2 pkt 6,
art. 9, art. 12 i art. 24, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.;
3)
art. 2 pkt 7, który wchodzi w życie z dniem określonym w decyzji Rady o stosowaniu
przez Rzeczpospolitą Polską art. 2 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między
Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki
Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, podpisanej
w Schengen dnia 19 czerwca 1990 r.
”
;
55)
art. 22 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zmianie ustawy o Straży Granicznej oraz
niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 22.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia z wyjątkiem:
1)
art. 1 pkt 1 lit. a tiret drugie w części dotyczącej pkt 5c, pkt 14, art. 3 i art.
6, które wchodzą w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia;
2)
art. 2, który wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
56)
art. 14 ustawy z dnia 10 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej
oraz o zmianie niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
Art. 14.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 45 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt
8-13, które wchodzą w życie z dniem 31 marca 2009 r.
”
;
57)
art. 98 ustawy z dnia 9 października 2009 r. o dyscyplinie wojskowej , który stanowi:
„
Art. 98.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.
”
;
58)
art. 12 i 14 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy
- Kodeks postępowania karnego, ustawy - Kodeks karny wykonawczy, ustawy - Kodeks karny
skarbowy oraz niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
Art. 12.
W razie wątpliwości, czy stosować przepisy dotychczasowe, czy przepisy w brzmieniu
nadanym niniejszą ustawą, stosuje się przepisy nowe.
”
„
Art. 14.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
59)
art. 13 ustawy z dnia 8 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o bezpieczeństwie żywności
i żywienia oraz niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 13.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:
1)
art. 1 pkt 3 lit. s oraz pkt 9, 10 i pkt 53 lit. a tiret drugie w zakresie dotyczącym
art. 103 ust. 1 pkt 1b lit. a, oraz art. 10, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;
2)
art. 1 pkt 3 lit. a, b, l, p, r oraz pkt 13 i pkt 53 lit. a tiret drugie w zakresie
dotyczącym art. 103 ust. 1 pkt 1b lit. b, które wchodzą w życie z dniem 20 stycznia
2011 r.;
3)
art. 1 pkt 12, który wchodzi w życie z dniem wejścia w życie przepisów, o których
mowa w art. 30 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 z dnia 16
grudnia 2008 r. w sprawie dodatków do żywności.
”
.
Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń
Część OGÓLNA
Rozdział I
Zasady odpowiedzialności
Art. 1.1 orzeczenie
§ 1.
Odpowiedzialności za wykroczenie podlega ten tylko, kto popełnia czyn społecznie szkodliwy,
zabroniony przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia pod groźbą kary aresztu,
ograniczenia wolności, grzywny do 5 000 złotych lub nagany.
§ 2.
Nie popełnia wykroczenia sprawca czynu zabronionego, jeżeli nie można mu przypisać
winy w czasie czynu.
Art. 2.
§ 1.
Jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia wykroczenia,
stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio,
jeżeli jest względniejsza dla sprawcy.
§ 2.
Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty orzeczeniem nie jest już zabroniony pod groźbą
kary, ukaranie uważa się za niebyłe.
Art. 3.
§ 1.
Na zasadach określonych w niniejszej ustawie odpowiada ten, kto popełnił wykroczenie
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak również na polskim statku wodnym lub
powietrznym.
§ 2.
Odpowiedzialność za wykroczenie popełnione za granicą zachodzi tylko wtedy, gdy przepis
szczególny taką odpowiedzialność przewiduje.
Art. 4.
§ 1.
Wykroczenie uważa się za popełnione w czasie, w którym sprawca działał lub zaniechał
działania, do którego był obowiązany.
§ 2.
Wykroczenie uważa się za popełnione na miejscu, gdzie sprawca działał lub zaniechał
działania, do którego był obowiązany, albo gdzie skutek nastąpił lub miał nastąpić.
Art. 5.
Wykroczenie można popełnić zarówno umyślnie, jak i nieumyślnie, chyba że ustawa przewiduje
odpowiedzialność tylko za wykroczenie umyślne.
Art. 6.
§ 1.
Wykroczenie umyślne zachodzi wtedy, gdy sprawca ma zamiar popełnienia czynu zabronionego,
to jest chce go popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia na to się godzi.
§ 2.
Wykroczenie nieumyślne zachodzi, jeżeli sprawca nie mając zamiaru jego popełnienia,
popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach,
mimo że możliwość popełnienia tego czynu przewidywał albo mógł przewidzieć.
Art. 7.
§ 1.
Nieświadomość tego, że czyn jest zagrożony karą, nie wyłącza odpowiedzialności, chyba
że nieświadomość była usprawiedliwiona.
§ 2.
Nie popełnia wykroczenia umyślnego, kto pozostaje w błędzie co do okoliczności stanowiącej
znamię czynu zabronionego.
Art. 8.
Na zasadach określonych w niniejszej ustawie odpowiada ten, kto popełnia czyn zabroniony
po ukończeniu lat 17.
Art. 9.1 orzeczenie
§ 1.
Jeżeli czyn wyczerpuje znamiona wykroczeń określonych w dwóch lub więcej przepisach
ustawy, stosuje się przepis przewidujący najsurowszą karę, co nie stoi na przeszkodzie
orzeczeniu środków karnych na podstawie innych naruszonych przepisów.
§ 2.
Jeżeli jednocześnie orzeka się o ukaraniu za dwa lub więcej wykroczeń, wymierza się
łącznie karę w granicach zagrożenia określonych w przepisie przewidującym najsurowszą
karę, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu środków karnych na podstawie innych naruszonych
przepisów.
Art. 10.1 orzeczenie
§ 1.
Jeżeli czyn będący wykroczeniem wyczerpuje zarazem znamiona przestępstwa, orzeka się
za przestępstwo i za wykroczenie, z tym że jeżeli orzeczono za przestępstwo i za wykroczenie
karę lub środek karny tego samego rodzaju, wykonuje się surowszą karę lub środek karny.
W razie uprzedniego wykonania łagodniejszej kary lub środka karnego zalicza się je
na poczet surowszych.
§ 2.
Przy zaliczaniu kar przyjmuje się jeden dzień aresztu za równoważny jednemu dniowi
pozbawienia wolności, dwóm dniom ograniczenia wolności oraz grzywnie w kwocie od 20
do 150 złotych.
§ 3.
Karę aresztu orzeczoną za wykroczenie uważa się za karę tego samego rodzaju co kara
pozbawienia wolności orzeczona za przestępstwo.
§ 4.
Zaliczeniu, o którym mowa w § 1, nie podlegają środki karne w postaci:
1)
nawiązki, jeżeli za wykroczenie i za przestępstwo orzeczono je na rzecz różnych podmiotów;
2)
obowiązku naprawienia szkody, jeżeli za wykroczenie i za przestępstwo orzeczono je
w związku z różnym rodzajem szkód.
Art. 11.
§ 1.
Odpowiada za usiłowanie, kto w zamiarze popełnienia czynu zabronionego swoim zachowaniem
bezpośrednio zmierza do jego dokonania, które jednak nie następuje.
§ 2.
Odpowiedzialność za usiłowanie zachodzi, gdy ustawa tak stanowi.
§ 3.
Karę za usiłowanie wymierza się w granicach zagrożenia przewidzianego dla danego wykroczenia.
§ 4.
Nie podlega karze za usiłowanie, kto dobrowolnie odstąpił od czynu lub zapobiegł skutkowi
stanowiącemu znamię czynu zabronionego.
Art. 12.
Odpowiada za podżeganie, kto chcąc, aby inna osoba dokonała czynu zabronionego, nakłania
ją do tego.
Art. 13.
Odpowiada za pomocnictwo, kto w zamiarze, aby inna osoba dokonała czynu zabronionego,
swoim zachowaniem ułatwia jego popełnienie, w szczególności dostarczając narzędzie,
środek przewozu, udzielając rady lub informacji; odpowiada za pomocnictwo także ten,
kto wbrew prawnemu, szczególnemu obowiązkowi niedopuszczenia do popełnienia czynu
zabronionego swoim zaniechaniem ułatwia innej osobie jego popełnienie.
Art. 14.
§ 1.
Odpowiedzialność za podżeganie i pomocnictwo zachodzi wtedy, gdy ustawa tak stanowi
i tylko w razie dokonania przez sprawcę czynu zabronionego.
§ 2.
Każdy ze współdziałających w popełnieniu czynu zabronionego odpowiada w granicach
swojej umyślności lub nieumyślności, niezależnie od odpowiedzialności pozostałych
współdziałających.
§ 3.
Karę za podżeganie lub za pomocnictwo wymierza się w granicach zagrożenia przewidzianego
dla danego wykroczenia.
Art. 15.
Nie popełnia wykroczenia, kto w obronie koniecznej odpiera bezpośredni bezprawny zamach
na jakiekolwiek dobro chronione prawem.
Art. 16.
§ 1.
Nie popełnia wykroczenia, kto działa w celu uchylenia bezpośredniego niebezpieczeństwa
grożącego dobru chronionemu prawem, jeżeli niebezpieczeństwa nie można inaczej uniknąć,
a dobro poświęcone nie przedstawia wartości oczywiście większej niż dobro ratowane.
§ 2.
Przepisu § 1 nie stosuje się, gdy sprawca poświęca dobro, które ma szczególny obowiązek
chronić nawet z narażeniem się na niebezpieczeństwa osobiste.
Art. 17.
§ 1.
Nie popełnia wykroczenia, kto, z powodu choroby psychicznej, upośledzenia umysłowego
lub innego zakłócenia czynności psychicznych, nie mógł w czasie czynu rozpoznać jego
znaczenia lub pokierować swoim postępowaniem.
§ 2.
Jeżeli w czasie popełnienia wykroczenia zdolność rozpoznawania znaczenia czynu lub
kierowania postępowaniem była w znacznym stopniu ograniczona, można odstąpić od wymierzenia
kary lub środka karnego.
§ 3.
Przepisów § 1 i 2 nie stosuje się, gdy sprawca wykroczenia wprawił się w stan nietrzeźwości
lub odurzenia powodujący wyłączenie lub ograniczenie poczytalności, które przewidywał
albo mógł przewidzieć.
Rozdział II
Kary, środki karne i zasady ich wymiaru
Art. 18.2 orzeczenia
Karami są:
1)
areszt;
2)
ograniczenie wolności;
3)
grzywna;
4)
nagana.
Art. 19.1 orzeczenie
Kara aresztu trwa najkrócej 5, najdłużej 30 dni; wymierza się ją w dniach.
Art. 20.
§ 1.
Kara ograniczenia wolności trwa 1 miesiąc.
§ 21)W tym brzmieniu obowiązuje do dnia wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 2..
W czasie odbywania kary ograniczenia wolności ukarany:
1)
nie może bez zgody sądu zmieniać miejsca stałego pobytu;
2)
jest obowiązany do wykonywania pracy wskazanej przez sąd;
3)
ma obowiązek udzielania wyjaśnień dotyczących przebiegu odbywania kary.
§ 22)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 1 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks postępowania karnego, ustawy - Kodeks karny wykonawczy, ustawy - Kodeks karny skarbowy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 206, poz. 1589), która wejdzie w życie z dniem 8 czerwca 2010 r..
W czasie odbywania kary ograniczenia wolności ukarany:
1)
nie może bez zgody sądu zmieniać miejsca stałego pobytu;
2)
jest obowiązany do wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne;
3)
ma obowiązek udzielania wyjaśnień dotyczących przebiegu odbywania kary.
Art. 21.
§ 1.
Obowiązek określony w art. 20 § 2 pkt 2 polega na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej
pracy na cele społeczne w odpowiednim zakładzie pracy, placówce służby zdrowia, opieki
społecznej, organizacji lub instytucji niosącej pomoc charytatywną lub na rzecz społeczności
lokalnej w wymiarze od 20 do 40 godzin.
§ 2.
W stosunku do osoby zatrudnionej organ orzekający, zamiast obowiązku określonego w
§ 1, może orzec potrącenie od 10 do 25% wynagrodzenia za pracę na rzecz Skarbu Państwa
albo na cel społeczny wskazany przez organ orzekający; w okresie odbywania kary ukarany
nie może rozwiązać bez zgody sądu stosunku pracy.
§ 33)W tym brzmieniu obowiązuje do dnia wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 4..
Miejsce, czas, rodzaj lub sposób wykonywania obowiązku pracy, o którym mowa w § 1,
określa sąd po wysłuchaniu ukaranego.
§ 3.
Art. 22.
Wymierzając karę ograniczenia wolności, organ orzekający może zobowiązać ukaranego
do:
1)
naprawienia w całości albo w części szkody wyrządzonej wykroczeniem;
2)
przeproszenia pokrzywdzonego.
Art. 23.
Jeżeli ukarany uchyla się od wykonywania kary ograniczenia wolności, ulega ona zamianie
na zastępczą karę grzywny, przy czym miesiąc ograniczenia wolności przyjmuje się za
równoważny grzywnie od 75 do 2 250 złotych, a jeżeli okoliczności wskazują na to,
że egzekucja grzywny nie będzie skuteczna - na zastępczą karę aresztu, przy czym miesiąc
ograniczenia wolności odpowiada 15 dniom aresztu.
Art. 24.1 orzeczenie
§ 1.
Grzywnę wymierza się w wysokości od 20 do 5 000 złotych, chyba że ustawa stanowi inaczej.
§ 2.
Jeżeli za wykroczenie popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wymierzono
karę aresztu, orzeka się obok tej kary również grzywnę, chyba że orzeczenie grzywny
nie byłoby celowe.
§ 3.
Wymierzając grzywnę, bierze się pod uwagę dochody sprawcy, jego warunki osobiste i
rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe.
Art. 25.2 orzeczenia
§ 1.
Jeżeli egzekucja grzywny w kwocie przekraczającej 500 złotych okaże się bezskuteczna,
można po wyrażeniu zgody przez ukaranego zamienić grzywnę na pracę społecznie użyteczną,
określając jej rodzaj i czas trwania. Praca społecznie użyteczna trwa najkrócej tydzień,
najdłużej 2 miesiące. Przepisy art. 20 § 2 i art. 21 § 1 stosuje się odpowiednio.
§ 2.
Jeżeli ukarany w warunkach określonych w § 1 nie wyrazi zgody na podjęcie pracy społecznie
użytecznej albo mimo wyrażenia zgody jej nie wykonuje, można orzec zastępczą karę
aresztu, przyjmując jeden dzień aresztu za równoważny grzywnie od 20 do 150 złotych;
kara zastępcza nie może przekroczyć 30 dni aresztu.
§ 3.
Grzywnę niepodlegającą zamianie na zastępczą karę aresztu w myśl § 2 można w szczególnie
uzasadnionych wypadkach umorzyć.
Art. 26.
Nie można wymierzyć kary aresztu lub zastępczej kary aresztu, jeżeli warunki osobiste
sprawcy uniemożliwiają odbycie tej kary.
Art. 27.
§ 1.
Od zastępczej kary aresztu sprawca może być uwolniony w każdym czasie przez wpłacenie
kwoty pieniężnej przypadającej jeszcze do uiszczenia.
§ 2.
Jeżeli grzywna została uiszczona w części, karę zastępczą zmniejsza się w sposób odpowiadający
stosunkowi kwoty zapłaconej w wysokości grzywny.
Art. 28.1 orzeczenie
§ 1.
Środkami karnymi są:
1)
zakaz prowadzenia pojazdów;
2)
przepadek przedmiotów;
3)
nawiązka;
4)
obowiązek naprawienia szkody;
5)
podanie orzeczenia o ukaraniu do publicznej wiadomości w szczególny sposób;
6)
inne środki karne określone przez ustawę.
§ 2.
Środki karne można orzec, jeżeli są one przewidziane w przepisie szczególnym, a orzeka
się je, jeżeli przepis szczególny tak stanowi.
§ 3.
Przepadek przedmiotów można orzec, choćby zachodziła okoliczność wyłączająca ukaranie
sprawcy.
§ 4.
Obowiązek naprawienia szkody orzeka się w sposób określony w przepisie szczególnym.
Art. 29.
§ 1.
Zakaz prowadzenia pojazdów wymierza się w miesiącach lub latach, na okres od 6 miesięcy
do 3 lat.
§ 2.
Orzekając zakaz prowadzenia pojazdów określa się rodzaj pojazdu, którego zakaz dotyczy.
§ 3.
Zakaz, o którym mowa w § 1, obowiązuje od uprawomocnienia się orzeczenia. Orzekając
zakaz nakłada się obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu,
jeżeli dokument ten nie został zatrzymany. Do chwili wykonania tego obowiązku okres,
na który orzeczono zakaz, nie biegnie.
§ 4.
Na poczet zakazu prowadzenia pojazdów zalicza się okres zatrzymania prawa jazdy lub
innego dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu.
Art. 30.
§ 1.
Przepadek przedmiotów obejmuje narzędzia lub inne przedmioty, które służyły lub były
przeznaczone do popełnienia wykroczenia, a jeżeli przepis szczególny tak stanowi -
także przedmioty pochodzące bezpośrednio lub pośrednio z wykroczenia.
§ 2.
Przepadek przedmiotów niebędących własnością sprawcy wykroczenia można orzec tylko
wtedy, gdy przepis szczególny tak stanowi.
§ 3.
Przepadek przedmiotów następuje z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia.
§ 4.
Przedmioty objęte przepadkiem przechodzą na własność Skarbu Państwa, chyba że ustawa
stanowi inaczej.
§ 5.
Przepadku nie orzeka się, jeżeli byłoby to niewspółmierne do wagi popełnionego wykroczenia,
chyba że chodzi o przedmiot pochodzący bezpośrednio z wykroczenia.
Art. 31.
§ 1.
Podanie orzeczenia o ukaraniu do publicznej wiadomości w szczególny sposób orzeka
się wtedy, gdy może to mieć znaczenie wychowawcze.
§ 2.
Kara określona w § 1 polega na ogłoszeniu orzeczenia w zakładzie pracy, w uczelni,
w miejscu zamieszkania ukaranego, w innym właściwym miejscu lub w inny stosowny sposób.
Ogłoszenie może nastąpić na koszt ukaranego.
Art. 32.
Nawiązkę orzeka się na rzecz pokrzywdzonego w wypadkach przewidzianych w przepisach
szczególnych.
Art. 33.2 orzeczenia
§ 1.
Organ orzekający wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych
przez ustawę za dane wykroczenie, oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu
i biorąc pod uwagę cele kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele zapobiegawcze
i wychowawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do ukaranego.
§ 2.
Wymierzając karę, organ orzekający bierze pod uwagę w szczególności rodzaj i rozmiar
szkody wyrządzonej wykroczeniem, stopień winy, pobudki, sposób działania, stosunek
do pokrzywdzonego, jak również właściwości, warunki osobiste i majątkowe sprawcy,
jego stosunki rodzinne, sposób życia przed popełnieniem i zachowanie się po popełnieniu
wykroczenia.
§ 3.
Jako okoliczności łagodzące uwzględnia się w szczególności:
1)
działanie sprawcy wykroczenia pod wpływem ciężkich warunków rodzinnych lub osobistych;
2)
działanie sprawcy wykroczenia pod wpływem silnego wzburzenia wywołanego krzywdzącym
stosunkiem do niego lub do innych osób;
3)
działanie z pobudek zasługujących na uwzględnienie;
4)
prowadzenie przez sprawcę nienagannego życia przed popełnieniem wykroczenia i wyróżnianie
się spełnianiem obowiązków, zwłaszcza w zakresie pracy;
5)
przyczynienie się lub staranie się sprawcy o przyczynienie się do usunięcia szkodliwych
następstw swego czynu.
§ 4.
Jako okoliczności obciążające uwzględnia się w szczególności:
2)
działanie sprawcy w celu osiągnięcia bezprawnej korzyści majątkowej;
3)
działanie w sposób zasługujący na szczególne potępienie;
5)
uprzednie ukaranie sprawcy za podobne przestępstwo lub wykroczenie;
6)
chuligański charakter wykroczenia;
76)W brzmieniu ustalonym przez art. 90 pkt 1 ustawy z dnia 9 października 2009 r. o dyscyplinie wojskowej (Dz. U. Nr 190, poz. 1474), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.)
działanie pod wpływem alkoholu, środka odurzającego lub innej podobnie działającej
substancji lub środka;
8)
popełnienie wykroczenia na szkodę osoby bezradnej lub osoby, której sprawca powinien
okazać szczególne względy;
9)
popełnienie wykroczenia we współdziałaniu z małoletnim.
§ 5.
Przepisy § 1-4 stosuje się odpowiednio do środków karnych.
Art. 34.1 orzeczenie
Okoliczności wpływające na wymiar kary i środka karnego uwzględnia się tylko co do
osoby, której dotyczą.
Art. 35.
Jeżeli ustawa daje możność wyboru między aresztem a inną karą, areszt można orzec
tylko wtedy, gdy czyn popełniono umyślnie, a zarazem za orzeczeniem kary aresztu przemawia
waga czynu lub okoliczności sprawy świadczą o demoralizacji sprawcy albo sposób jego
działania zasługuje na szczególne potępienie.
Art. 36.
§ 1.
Naganę można orzec wtedy, gdy ze względu na charakter i okoliczności czynu lub właściwości
i warunki osobiste sprawcy należy przypuszczać, że zastosowanie tej kary jest wystarczające
do wdrożenia go do poszanowania prawa i zasad współżycia społecznego.
§ 2.
Nie można orzec nagany za wykroczenie o charakterze chuligańskim.
Art. 37.
Jeżeli wykroczeniem o charakterze chuligańskim została wyrządzona szkoda, można orzec
nawiązkę do wysokości 1 000 złotych na rzecz pokrzywdzonego albo na rzecz Polskiego
Czerwonego Krzyża lub na inny cel społeczny wskazany przez organ orzekający.
Art. 38.
Ukaranemu co najmniej dwukrotnie za podobne wykroczenia umyślne, który w ciągu dwóch
lat od ostatniego ukarania popełnia ponownie podobne wykroczenie umyślne, można wymierzyć
karę aresztu, choćby było zagrożone karą łagodniejszą.
Art. 39.
§ 1.
W wypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie można - biorąc pod uwagę charakter
i okoliczności czynu lub właściwości i warunki osobiste sprawcy - zastosować nadzwyczajne
złagodzenie kary albo odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego.
§ 2.
Nadzwyczajne złagodzenie polega na wymierzeniu kary poniżej dolnej granicy ustawowego
zagrożenia albo kary łagodniejszego rodzaju.
§ 4.
W razie odstąpienia od wymierzenia kary można zastosować do sprawcy środek oddziaływania
społecznego, mający na celu przywrócenie naruszonego porządku prawnego lub naprawienie
wyrządzonej krzywdy, polegający zwłaszcza na przeproszeniu pokrzywdzonego, uroczystym
zapewnieniu niepopełniania więcej takiego czynu albo zobowiązania sprawcy do przywrócenia
stanu poprzedniego.
Rozdział III
Zastosowanie środków oddziaływania wychowawczego
Art. 40.
Art. 41.
W stosunku do sprawcy czynu można poprzestać na zastosowaniu pouczenia, zwróceniu
uwagi, ostrzeżeniu lub na zastosowaniu innych środków oddziaływania wychowawczego.
Rozdział IV
Warunkowe zawieszenie wykonania kary aresztu
Art. 42.
§ 1.
Wykonanie kary aresztu można warunkowo zawiesić, jeżeli ze względu na okoliczności
popełnienia wykroczenia, właściwości i warunki osobiste sprawcy oraz jego zachowanie
się po popełnieniu wykroczenia należy przypuszczać, że pomimo niewykonania kary nie
popełni on nowego podobnego przestępstwa lub wykroczenia.
§ 2.
Warunkowe zawieszenie wykonania kary następuje na okres próby, który nie może być
krótszy niż 6 miesięcy i nie może przekroczyć roku. Okres próby biegnie od uprawomocnienia
się orzeczenia.
§ 3.
Jeżeli wykroczeniem została wyrządzona szkoda w mieniu, warunkowe zawieszenie wykonania
kary może być orzeczone tylko wtedy, gdy szkoda została w całości naprawiona.
Art. 43.
Warunkowego zawieszenia wykonania kary nie stosuje się do sprawcy, który:
1)
w ciągu 2 lat przed popełnieniem wykroczenia był już karany za podobne przestępstwo
lub wykroczenie albo
2)
popełnił wykroczenie o charakterze chuligańskim
- chyba że ze względu na wyjątkowe okoliczności organ orzekający uzna zawieszenie
wykonania kary za celowe.
Art. 44.
§ 1.
Sąd, który orzekł karę aresztu zarządza wykonanie kary, jeżeli ukarany w okresie próby
popełnił podobne do poprzedniego przestępstwo lub wykroczenie.
§ 2.
Sąd, który orzekł karę aresztu może zarządzić wykonanie kary, jeżeli ukarany w okresie
próby popełnił inne przestępstwo lub wykroczenie niż wymienione w § 1.
§ 3.
Jeżeli w okresie próby i w ciągu dalszych 2 miesięcy nie zarządzono wykonania kary,
ukaranie uważa się za niebyłe.
Rozdział V
Przedawnienie orzekania, wykonania kary oraz zatarcie ukarania
Art. 45.
§ 1.
Karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok; jeżeli
w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat
od popełnienia czynu.
§ 2.
W razie uchylenia prawomocnego rozstrzygnięcia, przedawnienie biegnie od daty uchylenia
rozstrzygnięcia.
§ 3.
Orzeczona kara lub środek karny nie podlega wykonaniu, jeżeli od daty uprawomocnienia
się rozstrzygnięcia upłynęły 3 lata.
Art. 46.
§ 1.
Ukaranie uważa się za niebyłe po upływie 2 lat od wykonania, darowania lub przedawnienia
wykonania kary.
§ 2.
Jeżeli ukarany przed upływem okresu przewidzianego w § 1 popełnił nowe wykroczenie,
za które wymierzono mu karę aresztu, ograniczenia wolności lub grzywny, ukaranie za
oba wykroczenia uważa się za niebyłe po upływie 2 lat od wykonania, darowania albo
od przedawnienia wykonania kary za nowe wykroczenie.
§ 3.
Jeżeli orzeczono środek karny, uznanie ukarania za niebyłe nie może nastąpić przed
jego wykonaniem, darowaniem albo przedawnieniem wykonania.
Rozdział VI
Wyjaśnienie wyrażeń ustawowych
Art. 47.
§ 1.
Czynem zabronionym jest zachowanie o znamionach określonych w ustawie karnej.
§ 2.
Przestępstwami i wykroczeniami podobnymi są przestępstwa i wykroczenia należące do
tego samego rodzaju; przestępstwa i wykroczenia z zastosowaniem przemocy lub groźby
jej użycia albo przestępstwa i wykroczenia popełnione w celu osiągnięcia korzyści
majątkowej uważa się za przestępstwa i wykroczenia podobne.
§ 3.
Osobą najbliższą jest małżonek, wstępny, zstępny, rodzeństwo, powinowaty w tej samej
linii lub stopniu, osoba pozostająca w stosunku przysposobienia oraz jej małżonek,
a także osoba pozostająca we wspólnym pożyciu.
§ 4.
Instytucją państwową, samorządową lub społeczną jest również przedsiębiorstwo, w którym
Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego jest udziałowcem, spółdzielnia,
związek zawodowy, inna organizacja społeczna lub jednostka wojskowa.
§ 5.
Charakter chuligański mają wykroczenia polegające na umyślnym godzeniu w porządek
lub spokój publiczny albo umyślnym niszczeniu lub uszkadzaniu mienia, jeżeli sprawca
działał publicznie oraz w rozumieniu powszechnym bez powodu lub z oczywiście błahego
powodu, okazując przez to rażące lekceważenie podstawowych zasad porządku prawnego.
§ 6.
Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu bierze się pod uwagę rodzaj i charakter
naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności
popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru,
motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia.
§ 7.
Rzeczą ruchomą lub przedmiotem jest także polski albo obcy pieniądz lub inny środek
płatniczy oraz dokument uprawniający do otrzymania sumy pieniężnej albo zawierający
obowiązek wypłaty kapitału, odsetek, udziału w zyskach albo stwierdzenie uczestnictwa
w spółce.
§ 8.
Dokumentem jest każdy przedmiot lub inny zapisany nośnik informacji, z którym jest
związane określone prawo, albo który ze względu na zawartą w nim treść stanowi dowód
prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mającej znaczenie prawne.
Rozdział VII
Stosunek do ustaw szczególnych
Art. 48.1 orzeczenie
Przepisy części ogólnej Kodeksu wykroczeń stosuje się do wykroczeń przewidzianych w innych ustawach, jeżeli ustawy te nie zawierają
przepisów odmiennych.
Część SZCZEGÓLNA
Rozdział VIII
Wykroczenia przeciwko porządkowi i spokojowi publicznemu
Art. 49.
§ 1.
Kto w miejscu publicznym demonstracyjnie okazuje lekceważenie Narodowi Polskiemu,
Rzeczypospolitej Polskiej lub jej konstytucyjnym organom,
podlega karze aresztu albo grzywny.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto narusza przepisy o godle, barwach i hymnie Rzeczypospolitej
Polskiej.
Art. 49a.
§ 1.
Kto wbrew przepisom przekracza granicę Rzeczypospolitej Polskiej, podlega karze grzywny.
§ 2.
Usiłowanie i pomocnictwo są karalne.
Art. 50.1 orzeczenie
Kto nie opuszcza zbiegowiska publicznego pomimo wezwania właściwego organu,
podlega karze aresztu albo grzywny.
Art. 51.2 orzeczenia
§ 1.
Kto krzykiem, hałasem, alarmem lub innym wybrykiem zakłóca spokój, porządek publiczny,
spoczynek nocny albo wywołuje zgorszenie w miejscu publicznym,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 210)W brzmieniu ustalonym przez art. 90 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 6..
Jeżeli czyn określony w § 1 ma charakter chuligański lub sprawca dopuszcza się go,
będąc pod wpływem alkoholu, środka odurzającego lub innej podobnie działającej substancji
lub środka,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 3.
Podżeganie i pomocnictwo są karalne.
Art. 52.
§ 1.
Kto:
1)
przeszkadza lub usiłuje przeszkodzić w organizowaniu lub w przebiegu niezakazanego
zgromadzenia,
2)
zwołuje zgromadzenie bez wymaganego zawiadomienia albo przewodniczy takiemu zgromadzeniu
lub zgromadzeniu zakazanemu,
3)
przewodniczy zgromadzeniu po rozwiązaniu go przez przewodniczącego lub przedstawiciela
organu gminy,
4)
bezprawnie zajmuje lub wzbrania się opuścić miejsce, którym inna osoba lub organizacja
prawnie rozporządza jako zwołujący lub przewodniczący zgromadzenia,
5)
bierze udział w zgromadzeniu posiadając przy sobie broń, materiały wybuchowe lub inne
niebezpieczne narzędzia
- podlega karze aresztu do 14 dni, karze ograniczenia wolności albo karze grzywny.
§ 2.
Podżeganie i pomocnictwo są karalne.
Art. 52a11)W tym brzmieniu obowiązuje do dnia wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 12..
Kto:
1)
publicznie nawołuje do popełnienia przestępstwa, w tym i przestępstwa skarbowego lub
je pochwala,
2)
publicznie nawołuje do nieposłuszeństwa lub przeciwdziałania przemocą ustawie albo
prawnemu rozporządzeniu organu państwowego,
jeżeli zasięg czynu albo jego skutki nie były znaczne
-
-podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
Art. 52a12)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Kto:
1)
publicznie nawołuje do popełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego,
2)
publicznie nawołuje do przeciwdziałania przemocą aktowi stanowiącemu źródło powszechnie
obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej,
3)
publicznie pochwala popełnienie przestępstwa,
jeżeli zasięg czynu albo jego skutki nie były znaczne
-
-podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
Art. 52b.
Kto zużywa olej opałowy do celów napędowych, podlega karze grzywny do 500 zł.
Art. 53.
Art. 54.
Kto wykracza przeciwko wydanym z upoważnienia ustawy przepisom porządkowym o zachowaniu
się w miejscach publicznych,
podlega karze grzywny do 500 złotych albo karze nagany.
Art. 55.
Kto kąpie się w miejscu, w którym jest to zabronione,
podlega karze grzywny do 250 złotych albo karze nagany.
Art. 56.
§ 1.
Kto bez wymaganego zezwolenia lub wbrew jego warunkom organizuje lub przeprowadza
publiczną zbiórkę ofiar,
podlega karze grzywny.
§ 2.
Podżeganie i pomocnictwo są karalne.
§ 3.
Można orzec przepadek przedmiotów uzyskanych ze zbiórki przeprowadzonej wbrew warunkom
zezwolenia, orzeka się zaś ich przepadek, gdy zbiórkę przeprowadzono bez zezwolenia.
§ 4.
Można orzec przepadek przedmiotów uzyskanych z czynu określonego w § 1 także wtedy,
gdy zostały one przekazane przez sprawcę innej osobie lub instytucji, jak i przepadek
pieniędzy uzyskanych za zebrane ofiary w naturze i rzeczy nabytych za uzyskane ze
zbiórki pieniądze.
§ 5.
Przedmioty, co do których orzeczono przepadek, należy przekazać instytucji pomocy
społecznej lub instytucji kulturalno-oświatowej.
Art. 57.1 orzeczenie
§ 1.
Kto organizuje lub przeprowadza publiczną zbiórkę ofiar na uiszczenie grzywny orzeczonej
za przestępstwo, w tym i przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe
albo nie będąc osobą najbliższą dla skazanego lub ukaranego uiszcza za niego grzywnę
lub ofiarowuje mu albo osobie dla niego najbliższej pieniądze na ten cel,
podlega karze aresztu albo grzywny.
§ 2.
Podżeganie i pomocnictwo są karalne.
§ 3.
Zebrane ofiary lub pieniądze uzyskane za zebrane ofiary w naturze a także pieniądze
wpłacone na poczet grzywny lub ofiarowane na ten cel podlegają przepadkowi.
§ 4.
Przedmioty, co do których orzeczono przepadek, należy przekazać instytucji pomocy
społecznej lub instytucji kulturalno-oświatowej.
Art. 58.
§ 1.
Kto, mając środki egzystencji lub będąc zdolny do pracy, żebrze w miejscu publicznym,
podlega karze ograniczenia wolności, grzywny do 1 500 złotych albo karze nagany.
§ 2.
Kto żebrze w miejscu publicznym w sposób natarczywy lub oszukańczy,
podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności.
Art. 59.
Art. 60.
Art. 601.
§ 1.
Kto wykonuje działalność gospodarczą bez wymaganego zgłoszenia do ewidencji działalności
gospodarczej, wpisu do rejestru działalności regulowanej lub bez wymaganej koncesji
albo zezwolenia, podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto nie dopełnia obowiązku zgłaszania do ewidencji działalności
gospodarczej zmian danych objętych wpisem.
§ 316)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 10 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 141, poz. 888), która weszła w życie z dniem 20 września 2008 r..
Kto będąc przedsiębiorcą wprowadza do obrotu towar bez wymaganych oznaczeń, podlega
karze grzywny.
§ 4.
Kto:
1)
wykonuje bez wymaganych uprawnień zadania przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek,
2)
świadcząc usługi hotelarskie używa nazw rodzajowych lub określenia kategorii obiektów
hotelarskich bez decyzji lub niezgodnie z decyzją,
2a)
świadcząc usługi hotelarskie, używa oznaczeń, które mogą wprowadzić klientów w błąd
co do rodzaju lub kategorii obiektu hotelarskiego,
3)
wbrew obowiązkowi świadczy usługi hotelarskie w obiekcie niezgłoszonym do ewidencji,
4)
świadczy usługi hotelarskie wbrew decyzji nakazującej wstrzymanie ich świadczenia
- podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 5.
Kto w zakresie działalności swojego przedsiębiorstwa:
1)
zawiera z nabywcą, będącym osobą fizyczną, umowę, na podstawie której uzyskuje on
prawo korzystania z budynku lub pomieszczenia mieszkalnego w oznaczonym czasie w każdym
roku bez zachowania właściwych wymogów, dotyczących jej treści lub formy,
2)
żąda od nabywcy prawa korzystania z budynku lub pomieszczenia mieszkalnego w oznaczonym
czasie w każdym roku, świadczenia przed upływem określonego w ustawie terminu do odstąpienia
- podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 6.
Kto zawierając umowę, na podstawie której nabywca uzyskuje prawo korzystania z budynku
lub pomieszczenia mieszkalnego w oznaczonym czasie w każdym roku w nieuczciwy sposób
i sprzecznie z treścią nabywanego prawa oświadcza, że przedmiotem umowy jest własność
-
-podlega karze grzywny.
§ 7.
Art. 61.
§ 1.
Kto przywłaszcza sobie stanowisko, tytuł lub stopień albo publicznie używa lub nosi
odznaczenie, odznakę, strój lub mundur, do których nie ma prawa,
podlega karze grzywny do 1 000 złotych albo karze nagany.
§ 2.
Kto ustanawia, wytwarza, rozpowszechnia publicznie, używa lub nosi: godło, chorągiew
albo inną odznakę lub mundur, co do których został wydany zakaz, albo odznakę lub
mundur organizacji prawnie nieistniejącej, albo odznakę lub mundur, na których ustanowienie
lub noszenie nie uzyskano wymaganego zezwolenia,
podlega karze aresztu albo grzywny.
§ 3.
W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 można orzec, a w razie popełnienia
wykroczenia określonego w § 2 orzeka się przepadek wymienionych w tych przepisach
przedmiotów, jak również innych przedmiotów służących do popełnienia wykroczenia,
takich jak pieczęcie, stemple, papier firmowy lub bilety wizytowe, choćby nie stanowiły
własności sprawcy.
Art. 62.
Art. 63.
§ 1.
Kto bez złożenia pisemnego wniosku o dokonanie wpisu do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych
wykonuje działalność telekomunikacyjną,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności lub grzywny.
§ 3.
Kto wprowadza do obrotu urządzenia radiowe i telekomunikacyjne urządzenia końcowe
podlegające obowiązkowej ocenie zgodności z zasadniczymi wymaganiami, nieposiadające
wymaganego znaku zgodności,
podlega karze grzywny.
§ 4.
Art. 63a.2 orzeczenia
§ 1.
Kto umieszcza w miejscu publicznym do tego nieprzeznaczonym ogłoszenie, plakat, afisz,
apel, ulotkę, napis lub rysunek albo wystawia je na widok publiczny w innym miejscu
bez zgody zarządzającego tym miejscem,
podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 2.
W razie popełnienia wykroczenia można orzec przepadek przedmiotów stanowiących przedmiot
wykroczenia oraz nawiązkę w wysokości do 1 500 złotych lub obowiązek przywrócenia
do stanu poprzedniego.
Art. 64.1 orzeczenie
§ 1.
Kto, będąc właścicielem, administratorem, dozorcą lub użytkownikiem nieruchomości,
nie dopełnia obowiązku umieszczenia w odpowiednim miejscu albo utrzymania w należytym
stanie tabliczki z numerem porządkowym nieruchomości, nazwą ulicy lub placu albo miejscowości,
podlega karze grzywny do 250 złotych albo karze nagany.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto nie dopełnia obowiązku oświetlenia tabliczki z numerem
porządkowym nieruchomości.
Rozdział IX
Wykroczenia przeciwko instytucjom państwowym, samorządowym i społecznym
Art. 65.2 orzeczenia
§ 1.
Kto umyślnie wprowadza w błąd organ państwowy lub instytucję upoważnioną z mocy ustawy
do legitymowania:
1)
co do tożsamości własnej lub innej osoby,
2)
co do swego obywatelstwa, zawodu, miejsca zatrudnienia lub zamieszkania,
podlega karze grzywny.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto wbrew obowiązkowi nie udziela właściwemu organowi państwowemu
lub instytucji, upoważnionej z mocy ustawy do legitymowania, wiadomości lub dokumentów
co do okoliczności wymienionych w § 1.
Art. 66.
§ 1.
Kto ze złośliwości lub swawoli, chcąc wywołać niepotrzebną czynność fałszywym alarmem,
informacją lub innym sposobem, wprowadza w błąd instytucję użyteczności publicznej
albo inny organ ochrony bezpieczeństwa, porządku publicznego lub zdrowia,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny do 1 500 złotych.
§ 2.
Jeżeli wykroczenie spowodowało niepotrzebną czynność, można orzec nawiązkę do wysokości
1 000 złotych.
Art. 67.1 orzeczenie
§ 1.
Kto umyślnie uszkadza lub usuwa ogłoszenie wystawione publicznie przez instytucję
państwową, samorządową albo organizację społeczną lub też w inny sposób umyślnie uniemożliwia
zaznajomienie się z takim ogłoszeniem,
podlega karze aresztu albo grzywny.
§ 2.
Kto umyślnie uszkadza lub usuwa ogłoszenie, afisz lub plakat wystawiony publicznie
przez instytucję artystyczną, rozrywkową lub sportową albo w inny sposób umyślnie
uniemożliwia zaznajomienie się z takim ogłoszeniem, afiszem lub plakatem,
podlega karze grzywny do 1 000 złotych albo karze nagany.
Art. 68.
§ 1.
Kto bez właściwego zamówienia wyrabia pieczęć, godło lub znak instytucji państwowej,
samorządowej albo organizacji społecznej lub też taką pieczęć, godło lub znak wydaje
osobie nieupoważnionej do odbioru,
podlega karze grzywny.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto bezprawnie posiada, zamawia lub nabywa taką pieczęć.
§ 3.
W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 lub 2 pieczęć, godło lub znak podlegają
przepadkowi.
Art. 69.
Kto umyślnie niszczy, uszkadza, usuwa lub w inny sposób czyni bezskutecznymi znaki
umieszczone przez organ państwowy w celu stwierdzenia tożsamości przedmiotu, zamknięcia
go lub poddania rozporządzeniu władzy,
podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany.
Rozdział X
Wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu osób i mienia
Art. 70.
§ 1.
Kto, będąc niezdolny do czynności, której nieumiejętne wykonanie może wywołać niebezpieczeństwo
dla życia lub zdrowia człowieka, taką czynność przedsiębierze albo kto porucza ją
osobie do jej wykonania niezdolnej lub wbrew obowiązkowi nadzoru dopuszcza do wykonania
takiej czynności przez osobę niezdolną,
podlega karze aresztu albo grzywny.
§ 222)W brzmieniu ustalonym przez art. 90 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 6..
Tej samej karze podlega, kto wbrew obowiązkowi zachowania trzeźwości znajduje się
w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub innej podobnie działającej substancji
lub środka i podejmuje w tym stanie czynności zawodowe lub służbowe.
§ 3.
W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 lub 2, można orzec podanie orzeczenia
do publicznej wiadomości w szczególny sposób.
Art. 71.
Kto przez wadliwe wykonanie urządzeń lub uczynienie ich niezdatnymi do funkcjonowania
zgodnie z przeznaczeniem albo przez niewłaściwe ich użytkowanie lub samowolne uruchomienie
wywołuje stan niebezpieczny dla życia lub zdrowia człowieka,
podlega karze aresztu albo grzywny.
Art. 72.
Kto wbrew swemu obowiązkowi nie dokonuje odpowiedniego zabezpieczenia miejsca niebezpiecznego
dla życia lub zdrowia człowieka,
podlega karze aresztu albo grzywny.
Art. 73.
Kto wbrew swemu obowiązkowi nie zawiadamia odpowiedniego organu lub osoby o wiadomym
mu niebezpieczeństwie grożącym życiu lub zdrowiu człowieka albo mieniu w znacznych
rozmiarach,
podlega karze aresztu albo grzywny.
Art. 74.
§ 1.
Kto niszczy, uszkadza, usuwa lub czyni nieczytelnymi znaki lub napisy ostrzegające
o grożącym niebezpieczeństwie dla życia lub zdrowia człowieka albo ogrodzenie lub
inne urządzenie zapobiegające takiemu niebezpieczeństwu,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 2.
W razie popełnienia wykroczenia można orzec obowiązek zapłaty równowartości zniszczonego
lub uszkodzonego przedmiotu albo obowiązek przywrócenia do stanu poprzedniego, a także
orzec podanie orzeczenia o ukaraniu do publicznej wiadomości w szczególny sposób.
Art. 75.
§ 1.
Kto bez zachowania należytej ostrożności wystawia lub wywiesza ciężkie przedmioty
albo nimi rzuca, wylewa płyny, wyrzuca nieczystości albo doprowadza do wypadania takich
przedmiotów lub wylewania się płynów,
podlega karze grzywny do 500 złotych albo karze nagany.
§ 2.
Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w § 1 ze złośliwości lub swawoli,
podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny.
Art. 76.
Kto rzuca kamieniami lub innymi przedmiotami w pojazd mechaniczny będący w ruchu,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
Art. 77.1 orzeczenie
Kto nie zachowuje zwykłych lub nakazanych środków ostrożności przy trzymaniu zwierzęcia,
podlega karze grzywny do 250 złotych albo karze nagany.
Art. 78.1 orzeczenie
Kto przez drażnienie lub płoszenie doprowadza zwierzę do tego, że staje się niebezpieczne,
podlega karze grzywny do 1 000 złotych albo karze nagany.
Art. 79.
§ 1.
Kto wbrew swemu obowiązkowi zaniecha oświetlenia miejsc dostępnych dla publiczności,
podlega karze grzywny do 250 złotych albo karze nagany.
§ 2.
Kto ze złośliwości lub swawoli oświetlenie takie gasi,
podlega karze grzywny do 500 złotych.
Art. 80.
§ 1.
Kto:
1)
przejeżdża pojazdem lub konno albo przepędza zwierzę gospodarskie przez wał przeciwpowodziowy
w miejscu do tego nieprzeznaczonym lub wzdłuż po wale, na którym nie ma drogi o dostatecznie
mocnej nawierzchni,
2)
orze lub bronuje ziemię na wale przeciwpowodziowym albo obok wału w odległości mniejszej
niż 3 m od stopy wału,
3)
rozkopuje wał przeciwpowodziowy, wbija słup lub osadza znak albo zasadza drzewo lub
krzew na wale,
4)
kopie studnię, sadzawkę, dół lub rów obok wału przeciwpowodziowego w odległości mniejszej
niż 50 m od stopy wału,
5)
pasie na wale przeciwpowodziowym zwierzę gospodarskie,
6)
uszkadza umocnienie na wale przeciwpowodziowym,
podlega karze grzywny albo karze nagany.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto narusza inne niż określone w § 1 ograniczenia w użytkowaniu
wałów przeciwpowodziowych, wprowadzone przez właściwy organ administracji państwowej
lub samorządowej.
§ 3.
W razie popełnienia wykroczenia można orzec obowiązek przywrócenia do stanu poprzedniego.
Art. 81.1 orzeczenie
Kto niszczy lub uszkadza urządzenia służące do ochrony brzegów wód morskich lub śródlądowych,
a w szczególności wszelkie umocnienia lub roślinność ochronną,
podlega karze grzywny do 1 000 złotych albo karze nagany.
Art. 8223)W tym brzmieniu obowiązuje do dnia wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 25..1 orzeczenie
§ 1.
Kto nieostrożnie obchodzi się z ogniem lub wykracza przeciwko przepisom dotyczącym
zapobiegania i zwalczania pożarów, a w szczególności:
1)
nie wyposaża budynku w odpowiednie urządzenia lub sprzęt przeciwpożarowy lub nie utrzymuje
ich w stanie zdatnym do użytku,
2)
utrudnia okresowe czyszczenie komina lub nie dokonuje bez zwłoki naprawy uszkodzeń
komina i wszelkich przewodów dymowych,
3)
nie usuwa lub nie zabezpiecza w obrębie budynków urządzeń lub materiałów stwarzających
niebezpieczeństwo powstania pożaru,
4)
eksploatuje w sposób niewłaściwy urządzenia energetyczne lub cieplne lub pozostawia
je uszkodzone w stanie mogącym spowodować wybuch lub pożar,
5)
nie zachowuje przepisowej odległości od budynków przy ustawianiu stert i stogów lub
nie zachowuje obowiązujących warunków bezpieczeństwa przeciwpożarowego podczas omłotów,
7)
w lesie lub na terenie śródleśnym albo w odległości mniejszej niż 100 m od granicy
lasu:
a)
używa ciągnika lub innej maszyny bez należytego zabezpieczenia przed iskrzeniem,
b)
roznieca ogień poza miejscami wyznaczonymi do tego celu,
c)
pozostawia rozniecony ogień,
d)
korzysta z otwartego płomienia,
e)
wypala wierzchnią warstwę gleby lub pozostałości roślinne,
f)
porzuca nieugaszone zapałki lub niedopałki papierosów,
g)
dopuszcza się innych czynności mogących wywołać niebezpieczeństwo pożaru,
8)
roznieca lub pozostawia ognisko w pobliżu mostu drewnianego albo przejeżdża przez
taki most z otwartym ogniem lub z niezamkniętym paleniskiem,
9)
wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi ochrony lasu przed pożarem, nie wykonuje zabiegów
profilaktycznych i ochronnych, zapobiegających powstawaniu i rozprzestrzenianiu się
pożarów,
podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany.
§ 2.
Kto zostawia małoletniego do lat 7 w okolicznościach umożliwiających mu wzniecenie
pożaru,
podlega karze grzywny albo karze nagany.
Art. 8225)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..1 orzeczenie
§ 1.
Kto dokonuje czynności, które mogą spowodować pożar, jego rozprzestrzenianie się,
utrudnienie prowadzenia działania ratowniczego lub ewakuacji, polegających na:
1)
niedozwolonym używaniu otwartego ognia, paleniu tytoniu i stosowaniu innych czynników
mogących zainicjować zapłon materiałów palnych,
2)
wykonywaniu prac niebezpiecznych pod względem pożarowym bez ich wymaganego zabezpieczenia,
3)
używaniu instalacji, urządzeń i narzędzi niepoddanych wymaganej kontroli lub niesprawnych
technicznie albo użytkowaniu ich w sposób niezgodny z przeznaczeniem lub warunkami
określonymi przez producenta, jeżeli może się to przyczynić do powstania pożaru, wybuchu
lub rozprzestrzeniania ognia,
4)
napełnianiu gazem płynnym butli na stacjach paliw, stacjach gazu płynnego i w innych
obiektach nieprzeznaczonych do tego celu,
5)
nieprzestrzeganiu zasad bezpieczeństwa przy używaniu lub przechowywaniu materiałów
niebezpiecznych pożarowo, w tym gazu płynnego w butlach,
6)
garażowaniu pojazdu silnikowego w obiektach i pomieszczeniach nieprzeznaczonych do
tego celu z nieopróżnionym zbiornikiem paliwa i nieodłączonym na stałe zasilaniem
akumulatorowym,
7)
składowaniu materiałów palnych na drogach komunikacji ogólnej służących ewakuacji
lub umieszczaniu przedmiotów na tych drogach w sposób zmniejszający ich szerokość
albo wysokość poniżej wymaganych wartości,
8)
składowaniu materiałów palnych na nieużytkowych poddaszach lub na drogach komunikacji
ogólnej w piwnicach,
9)
składowaniu materiałów palnych pod ścianami obiektu bądź przy granicy działki, w sposób
naruszający zasady bezpieczeństwa pożarowego,
10)
uniemożliwianiu lub ograniczaniu dostępu do urządzeń przeciwpożarowych, gaśnic, urządzeń
uruchamiających instalacje gaśnicze i sterujących takimi instalacjami oraz innymi
instalacjami wpływającymi na stan bezpieczeństwa pożarowego obiektu, wyłączników i
tablic rozdzielczych prądu elektrycznego, kurków głównej instalacji gazowej, a także
wyjść ewakuacyjnych oraz okien dla ekip ratowniczych,
11)
uniemożliwianiu lub ograniczaniu dostępu do źródeł wody do celów przeciwpożarowych,
podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany.
§ 2.
Kto, będąc obowiązany na podstawie przepisów o ochronie przeciwpożarowej do zapewnienia
warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu lub terenu, nie dopełnia obowiązków polegających
na:
1)
zapewnieniu osobom przebywającym w obiekcie lub na terenie odpowiednich warunków ewakuacji,
2)
wyposażaniu obiektu lub terenu w urządzenia przeciwpożarowe i gaśnice,
3)
utrzymywaniu urządzeń przeciwpożarowych i gaśnic w stanie pełnej sprawności technicznej
i funkcjonalnej,
4)
umieszczeniu w widocznych miejscach instrukcji postępowania na wypadek pożaru wraz
z wykazem telefonów alarmowych oraz wymaganych informacji,
5)
oznakowaniu obiektu odpowiednimi znakami bezpieczeństwa,
6)
utrzymywaniu dróg pożarowych w stanie umożliwiającym wykorzystanie tych dróg przez
pojazdy jednostek ochrony przeciwpożarowej,
7)
zapewnieniu usuwania zanieczyszczeń z przewodów dymowych i spalinowych,
8)
zachowaniu pasa ochronnego o szerokości minimum 2 m i nawierzchni z materiałów niepalnych
lub gruntowej oczyszczonej, wokół placów składowych, składowisk przy obiektach oraz
przy obiektach tymczasowych o konstrukcji palnej,
9)
przestrzeganiu zasad zabezpieczenia przeciwpożarowego podczas zbioru, transportu lub
składowania palnych płodów rolnych,
10)
zapobieganiu powstawaniu i rozprzestrzenianiu się pożarów w lesie poprzez wykonywanie
wymaganych zabiegów ochronnych,
podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany.
§ 3.
Kto na terenie lasu, na terenach śródleśnych, na obszarze łąk, torfowisk i wrzosowisk,
jak również w odległości do 100 m od nich roznieca ogień poza miejscami wyznaczonymi
do tego celu albo pali tytoń, z wyjątkiem miejsc na drogach utwardzonych i miejsc
wyznaczonych do pobytu ludzi,
podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany.
§ 4.
Kto wypala trawy, słomę lub pozostałości roślinne na polach w odległości mniejszej
niż 100 m od zabudowań, lasów, zboża na pniu i miejsc ustawienia stert lub stogów
bądź w sposób powodujący zakłócenia w ruchu drogowym, a także bez zapewnienia stałego
nadzoru miejsca wypalania,
podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany.
§ 5.
Kto w inny sposób nieostrożnie obchodzi się z ogniem,
podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany.
§ 6.
Kto zostawia małoletniego do lat 7 w okolicznościach, w których istnieje prawdopodobieństwo
wzniecenia przez niego pożaru,
podlega karze grzywny albo karze nagany.
Art. 82a26)Dodany przez art. 5 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
§ 1.
Kto w razie powstania pożaru nie dopełnia obowiązku określonego w przepisach o ochronie
przeciwpożarowej oraz Państwowej Straży Pożarnej w postaci:
1)
niezwłocznego zawiadomienia osób znajdujących się w strefie zagrożenia oraz: centrum
powiadamiania ratunkowego lub jednostki ochrony przeciwpożarowej albo Policji bądź
wójta albo sołtysa,
2)
podporządkowania się zarządzeniu kierującego działaniem ratowniczym,
3)
udzielenia niezbędnej pomocy kierującemu działaniem ratowniczym, na jego żądanie,
podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto utrudnia prowadzenie działań ratowniczych, a w szczególności
utrudnia dojazd do obiektów zagrożonych jednostkom ochrony przeciwpożarowej, prowadzącym
działania ratownicze.
§ 3.
Kto uniemożliwia lub utrudnia przeprowadzenie czynności kontrolno-rozpoznawczych z
zakresu ochrony przeciwpożarowej przez uprawnionego strażaka Państwowej Straży Pożarnej,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
Art. 83.
§ 1.
Kto nieostrożnie obchodzi się z materiałami wybuchowymi, łatwo zapalnymi lub substancjami
promieniotwórczymi albo wykracza przeciwko przepisom o wyrobie, sprzedaży, przechowywaniu,
używaniu lub przewożeniu takich materiałów,
podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany.
§ 2.
W razie popełnienia wykroczenia można orzec przepadek przedmiotów stanowiących przedmiot
wykroczenia.
Rozdział XI
Wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji
Art. 84.1 orzeczenie
Kto wbrew obowiązkowi nie oznacza w sposób odpowiadający wymaganiom i łatwo dostrzegalny,
zarówno w dzień, jak i w porze nocnej, jakiejkolwiek przeszkody w ruchu drogowym,
urządzenia lub przedmiotu znajdujących się na drodze lub też miejsca prowadzonych
robót, jeżeli to może zagrozić bezpieczeństwu ruchu albo utrudnić ruch na drodze,
podlega karze aresztu albo grzywny.
Art. 85.1 orzeczenie
§ 1.
Kto samowolnie ustawia, niszczy, uszkadza, usuwa, włącza lub wyłącza znak, sygnał,
urządzenie ostrzegawcze lub zabezpieczające albo zmienia ich położenie, zasłania je
lub czyni niewidocznymi,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto samowolnie niszczy, uszkadza, usuwa lub ustawia znak
turystyczny.
§ 3.
W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 lub 2 można orzec obowiązek zapłaty
równowartości zniszczonego lub uszkodzonego przedmiotu albo obowiązek przywrócenia
do stanu poprzedniego.
Art. 86.4 orzeczenia
§ 1.
Kto, nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu
drogowym,
podlega karze grzywny.
§ 2.
Kto dopuszcza się wykroczenia określonego w § 1, znajdując się w stanie po użyciu
alkoholu lub podobnie działającego środka,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 3.
W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 przez osobę prowadzącą pojazd można
orzec zakaz prowadzenia pojazdów.
Art. 87.1 orzeczenie
§ 1.
Kto, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka, prowadzi
pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym,
podlega karze aresztu albo grzywny nie niższej niż 50 złotych.
§ 2.
Kto, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka, prowadzi
na drodze publicznej lub w strefie zamieszkania inny pojazd niż określony w § 1,
podlega karze aresztu do 14 dni albo grzywny.
§ 3.
W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 lub 2 orzeka się zakaz prowadzenia
pojazdów.
Art. 88.2 orzeczenia
Kto na drodze publicznej lub w strefie zamieszkania prowadzi pojazd bez wymaganych
przepisami świateł lub pozostawia pojazd bez wymaganego przepisami oświetlenia,
podlega karze grzywny.
Art. 89.
Kto, mając obowiązek opieki lub nadzoru nad małoletnim do lat 7, dopuszcza do przebywania
małoletniego na drodze publicznej lub na torach pojazdu szynowego,
podlega karze grzywny albo karze nagany.
Art. 90.1 orzeczenie
Kto tamuje lub utrudnia ruch na drodze publicznej lub w strefie zamieszkania,
podlega karze grzywny albo karze nagany.
Art. 91.1 orzeczenie
Kto zanieczyszcza drogę publiczną lub na tej drodze pozostawia pojazd lub inny przedmiot
albo zwierzę w okolicznościach, w których może to spowodować niebezpieczeństwo lub
stanowić utrudnienie w ruchu drogowym,
podlega karze grzywny do 1 500 złotych albo karze nagany.
Art. 92.5 orzeczeń
§ 1.
Kto nie stosuje się do znaku lub sygnału drogowego albo do sygnału lub polecenia osoby
uprawnionej do kierowania ruchem lub do kontroli ruchu drogowego,
podlega karze grzywny albo karze nagany.
§ 2.
Kto w celu uniknięcia kontroli nie stosuje się do sygnału osoby uprawnionej do kontroli
ruchu drogowego, nakazującego zatrzymanie pojazdu,
podlega karze aresztu albo grzywny.
§ 3.
W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 2 można orzec zakaz prowadzenia pojazdów.
Art. 93.
§ 1.
Prowadzący pojazd, który, uczestnicząc w wypadku drogowym, nie udziela niezwłocznej
pomocy ofierze wypadku,
podlega karze aresztu albo grzywny.
§ 2.
W razie popełnienia wykroczenia o którym mowa w § 1 orzeka się zakaz prowadzenia pojazdów.
Art. 94.1 orzeczenie
§ 1.
Kto prowadzi na drodze publicznej pojazd, nie mając do tego uprawnienia,
podlega karze grzywny.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto prowadzi na drodze publicznej pojazd pomimo braku dopuszczenia
pojazdu do ruchu.
Art. 95.1 orzeczenie
Kto prowadzi na drodze publicznej pojazd, nie mając przy sobie wymaganych dokumentów,
podlega karze grzywny do 250 złotych albo karze nagany.
Art. 95a.
Kto posługuje się dowodem rejestracyjnym zawierającym dane o spełnieniu przez pojazd
wymagań technicznych określonych w przepisach ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług niezgodne ze stanem faktycznym, podlega karze grzywny do 500 zł.
Art. 96.3 orzeczenia
§ 1.
Właściciel, posiadacz, użytkownik lub prowadzący pojazd, który:
1)
dopuszcza do prowadzenia pojazdu na drodze publicznej lub w strefie zamieszkania osobę
niemającą sprawności fizycznej lub psychicznej w stopniu umożliwiającym należyte prowadzenie
pojazdu,
2)
dopuszcza do prowadzenia pojazdu na drodze publicznej osobę niemającą wymaganych uprawnień,
3)
dopuszcza do prowadzenia pojazdu na drodze publicznej lub w strefie zamieszkania osobę
znajdującą się w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka,
4)
dopuszcza pojazd do jazdy na drodze publicznej pomimo braku wymaganych dokumentów
stwierdzających dopuszczenie pojazdu do ruchu,
5)
dopuszcza pojazd do jazdy na drodze publicznej, pomimo że pojazd nie jest należycie
zaopatrzony w wymagane urządzenia i przyrządy albo pomimo że nie nadają się one do
spełnienia swego przeznaczenia,
6)
dopuszcza do korzystania z pojazdu samochodowego w sposób niezgodny z jego przeznaczeniem,
podlega karze grzywny.
§ 2.
Tej samej karze za czyny określone w § 1 pkt 1, 3-6 oraz za nieumyślne dopuszczenie
do prowadzenia pojazdu na drodze publicznej przez osobę niemającą wymaganych uprawnień
podlega dyspozytor pojazdu lub osoba, do której obowiązków należą jego czynności,
a jeżeli takiej osoby nie wyznaczono - kierownik jednostki dysponującej pojazdem.
Art. 96a.
§ 1.
Kto, nie będąc do tego uprawnionym, posiada w pojeździe urządzenia stanowiące obowiązkowe
wyposażenie pojazdu uprzywilejowanego w ruchu, wysyłające sygnały świetlne w postaci
niebieskich lub czerwonych świateł błyskowych albo sygnał dźwiękowy o zmiennym tonie,
a także elementy oznakowania w postaci napisów,
podlega karze grzywny.
§ 2.
Kto, nie będąc do tego uprawnionym, używa w pojeździe sygnałów świetlnych w postaci
niebieskich lub czerwonych świateł błyskowych albo sygnału dźwiękowego o zmiennym
tonie,
podlega karze aresztu do 14 dni albo grzywny.
§ 3.
Urządzenia lub elementy oznakowania, o których mowa w § 1 i 2, podlegają przepadkowi,
choćby nie stanowiły własności sprawcy.
Art. 97.2 orzeczenia
Kto wykracza przeciwko innym przepisom o bezpieczeństwie lub o porządku ruchu na drogach
publicznych,
podlega karze grzywny do 3 000 złotych albo karze nagany.
Art. 98.
Kto, prowadząc pojazd poza drogą publiczną, nie zachowuje należytej ostrożności, czym
zagraża bezpieczeństwu innych osób, lub nie stosuje się do przepisów regulujących
korzystanie z dróg wewnętrznych lub innych miejsc dostępnych dla ruchu pojazdów,
podlega karze grzywny albo karze nagany.
Art. 99.
§ 1.
Kto:
128)W tym brzmieniu obowiązuje do dnia wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 29.)
bez zezwolenia zajmuje drogę publiczną lub pas drogowy, urządzenia lub budynek drogowy,
na cele niezwiązane z gospodarką i komunikacją drogową,
2)
niszczy lub uszkadza drogę publiczną lub drogę w strefie zamieszkania, przynależności
lub urządzenia drogowe,
3)
usuwa lub niszczy zasłony odśnieżne,
428)W tym brzmieniu obowiązuje do dnia wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 29.)
prowadzi roboty w pasie drogowym bez zezwolenia lub wbrew obowiązkowi nie przywraca
tego pasa do stanu użyteczności,
podlega karze grzywny albo karze nagany.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto przy zadrzewianiu lub zakrzewianiu albo przy prowadzeniu
robót ziemnych nie zachowuje przepisowej odległości od linii kolejowych.
Art. 100.1 orzeczenie
Kto:
1)
zaorywa lub w inny sposób zwęża pas drogowy lub pas przydrożny,
2)
włóczy po drodze publicznej lub porzuca na niej przedmioty albo używa pojazdów niszczących
nawierzchnię drogi,
3)
uszkadza rowy, skarpy nasypów lub wykopów albo samowolnie rozkopuje drogę publiczną,
4)
wypasa zwierzę gospodarskie w pasie drogowym,
podlega karze grzywny do 1 000 złotych albo karze nagany.
Art. 101.2 orzeczenia
Kto uchyla się od obowiązku oczyszczania i usuwania z odcinków dróg publicznych o
twardej nawierzchni, przechodzących przez obszary o zabudowie ciągłej lub skupionej
poza miastami i osiedlami, błota, kurzu, śniegu lub lodu,
podlega karze grzywny do 1 000 złotych albo karze nagany.
Art. 102.1 orzeczenie
Kto uchyla się od obowiązku utrzymania w należytym stanie zjazdów z dróg publicznych
do przyległych nieruchomości,
podlega karze grzywny do 1 000 złotych albo karze nagany.
Art. 103.
Kto bez ważnej przyczyny uchyla się od nałożonego obowiązku świadczeń osobistych lub
rzeczowych, mających na celu zwalczanie zagrożenia przerwania komunikacji na skutek
zasp śnieżnych, powodzi lub usuwisk, albo wykonuje te świadczenia nienależycie,
podlega karze grzywny albo karze nagany.
Rozdział XII
Wykroczenia przeciwko osobie
Art. 104.
Kto skłania do żebrania małoletniego lub osobę bezradną albo pozostającą w stosunku
zależności od niego lub oddaną pod jego opiekę,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
Art. 105.
§ 1.
Kto przez rażące naruszenie obowiązków wynikających z władzy rodzicielskiej dopuszcza
do popełnienia przez nieletniego czynu zabronionego przez ustawę jako przestępstwo,
w tym i przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe i wskazującego
na demoralizację nieletniego,
podlega karze grzywny albo karze nagany.
§ 2.
Jeżeli czyn określony w § 1 popełnia osoba, pod której nadzór odpowiedzialny oddano
nieletniego,
podlega karze ograniczenia wolności, grzywny albo karze nagany.
§ 3.
W wypadkach określonych w § 1 i 2, jeżeli nieletni czynem swym wyrządził szkodę, można
orzec nawiązkę do wysokości 1 000 złotych.
Art. 106.
Kto, mając obowiązek opieki lub nadzoru nad małoletnim do lat 7 albo nad inną osobą
niezdolną rozpoznać lub obronić się przed niebezpieczeństwem, dopuszcza do jej przebywania
w okolicznościach niebezpiecznych dla zdrowia człowieka,
podlega karze grzywny albo karze nagany.
Art. 107.
Kto w celu dokuczenia innej osobie złośliwie wprowadza ją w błąd lub w inny sposób
złośliwie niepokoi,
podlega karze ograniczenia wolności, grzywny do 1 500 złotych albo karze nagany.
Art. 108.
Kto szczuje psem człowieka,
podlega karze grzywny do 1 000 złotych albo karze nagany.
Rozdział XIII
Wykroczenia przeciwko zdrowiu
Art. 10931)W tym brzmieniu obowiązuje do dnia wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 32..
§ 1.
Kto zanieczyszcza wodę służącą do picia lub do pojenia zwierząt, znajdującą się poza
urządzeniami przeznaczonymi do zaopatrywania ludności w wodę,
podlega karze grzywny do 1 500 złotych albo karze nagany.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto umyślnie zanieczyszcza wodę w pływalni, kąpielisku lub
w innym obiekcie o podobnym przeznaczeniu.
Art. 10932)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
§ 1.
Kto:
1)
zanieczyszcza wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, lub
2)
dostarcza wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, nie spełniając wymagań określonych
w przepisach o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, lub
3)
nie będąc do tego uprawnionym, dostarcza wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi
w myśl przepisów o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków,
podlega karze grzywny albo karze nagany.
§ 2.
Kto zanieczyszcza wodę służącą do pojenia zwierząt, znajdującą się poza urządzeniami
przeznaczonymi do zaopatrywania ludności w wodę,
podlega karze grzywny do 1 500 złotych albo karze nagany.
§ 3.
Tej samej karze podlega, kto umyślnie zanieczyszcza wodę w pływalni, kąpielisku lub
w innym obiekcie o podobnym przeznaczeniu lub dostarcza do tych obiektów wodę niespełniającą
wymagań określonych w przepisach o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu
ścieków.
Art. 11033)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 21, poz. 105), która weszła w życie z dniem 11 marca 2010 r..
Kto zatrudnia przy pracy, przy wykonywaniu której istnieje możliwość przeniesienia
zakażenia na inne osoby, osobę, która ze względu na stan zdrowia potwierdzony aktualnymi
badaniami dla celów sanitarno-epidemiologicznych, w rozumieniu przepisów o zapobieganiu
oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, nie może być zatrudniona przy
tego rodzaju pracy lub której stan zdrowia utrudnia utrzymanie higieny osobistej,
podlega karze grzywny.
Art. 111.
§ 1.
Kto nie dopełnia obowiązku zapewnienia należytego stanu sanitarnego, zwłaszcza w zakresie
utrzymania czystości oraz używania przez pracowników wymaganego ubioru:
134)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 33.)
w zakładzie produkującym lub wprowadzającym do obrotu środki spożywcze,
2)
w miejscu uzyskiwania mleka,
podlega karze grzywny.
§ 235)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 33..
Tej samej karze podlega, kto nie zachowuje należytej czystości w produkcji lub w obrocie
środkami spożywczymi.
Art. 112.
Art. 113.
Kto nie zachowuje należytej czystości przy świadczeniu usług w zakładach żywienia
zbiorowego, w kąpieliskach, zakładach fryzjerskich, kosmetycznych, pralniczych lub
noclegowych albo kto dopuszcza do takich czynności osobę dotkniętą chorobą zakaźną,
podlega karze grzywny.
Art. 114.
Kto odmawia udzielenia organowi służby zdrowia wyjaśnień mogących mieć znaczenie dla
wykrycia gruźlicy, choroby wenerycznej lub innej choroby zakaźnej lub źródła zakażenia
albo dla zapobiegania szerzeniu się takich chorób,
podlega karze grzywny albo karze nagany.
Art. 115.
§ 1.
Kto, pomimo zastosowania środków egzekucji administracyjnej, nie poddaje się obowiązkowemu
szczepieniu ochronnemu przeciwko gruźlicy lub innej chorobie zakaźnej albo obowiązkowemu
badaniu stanu zdrowia, mającemu na celu wykrycie lub leczenie gruźlicy, choroby wenerycznej
lub innej choroby zakaźnej,
podlega karze grzywny do 1 500 złotych albo karze nagany.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto, sprawując pieczę nad osobą małoletnią lub bezradną,
pomimo zastosowania środków egzekucji administracyjnej, nie poddaje jej określonemu
w § 1 szczepieniu ochronnemu lub badaniu.
Art. 116.
§ 1.
Kto, wiedząc o tym, że:
1)
jest chory na gruźlicę, chorobę weneryczną lub inną chorobę zakaźną albo podejrzany
o tę chorobę,
2)
styka się z chorym na chorobę określoną w punkcie 1 lub z podejrzanym o to, że jest
chory na gruźlicę lub inną chorobę zakaźną,
3)
jest nosicielem zarazków choroby określonej w punkcie 1 lub podejrzanym o nosicielstwo,
nie przestrzega nakazów lub zakazów zawartych w przepisach o zapobieganiu tym chorobom
lub o ich zwalczaniu albo nie przestrzega wskazań lub zarządzeń leczniczych wydanych
na podstawie tych przepisów przez organy służby zdrowia,
podlega karze grzywny albo karze nagany.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto, sprawując pieczę nad osobą małoletnią lub bezradną,
nie dopełnia obowiązku spowodowania, aby osoba ta zastosowała się do określonych w
§ 1 nakazów, zakazów, wskazań lub zarządzeń leczniczych.
Art. 11737)W tym brzmieniu obowiązuje do dnia wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 38..1 orzeczenie
Kto, mając obowiązek utrzymania czystości i porządku w obrębie nieruchomości, nie
wykonuje swoich obowiązków lub nie stosuje się do wskazań i nakazów wydanych przez
właściwe organy w celu zabezpieczenia należytego stanu sanitarnego i zwalczania chorób
zakaźnych,
podlega karze grzywny do 1 500 złotych albo karze nagany.
Art. 11738)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..1 orzeczenie
§ 1.
Kto, mając obowiązek utrzymania czystości i porządku w obrębie nieruchomości, nie
wykonuje swoich obowiązków lub nie stosuje się do wskazań i nakazów wydanych przez
właściwe organy w celu zabezpieczenia należytego stanu sanitarnego i zwalczania chorób
zakaźnych,
podlega karze grzywny do 1 500 złotych albo karze nagany.
§ 2.
Tej samej karze podlega przewoźnik obowiązany do zapewnienia podróżnym odpowiednich
warunków higieny, który nie utrzymuje środka transportu we właściwym stanie sanitarnym.
Art. 118.
§ 1.
Kto:
1)
dokonuje uboju zwierzęcia bez wymaganego zezwolenia lub niezgodnie z warunkami określonymi
w tym zezwoleniu,
2)
usuwa części zwierzęcia przed wykonaniem wymaganego badania po uboju,
3)
nie poddaje mięsa badaniu, jeżeli takie badanie jest wymagane
- podlega karze grzywny.
§ 2.
Kto wprowadza do obrotu mięso:
1)
bez wymaganego oznakowania i świadectwa,
2)
warunkowo zdatne do spożycia lub niezdatne do spożycia, wbrew określonemu sposobowi
jego wykorzystania
- podlega karze aresztu albo grzywny.
§ 3.
W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 i 2, można orzec przepadek mięsa,
chociażby nie stanowiło własności sprawcy wykroczenia.
Rozdział XIV
Wykroczenia przeciwko mieniu
Art. 119.
§ 1.
Kto kradnie lub przywłaszcza sobie cudzą rzecz ruchomą, jeżeli jej wartość nie przekracza
250 złotych,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 2.
Usiłowanie, podżeganie i pomocnictwo są karalne.
§ 3.
Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 dopuścił się go na szkodę osoby najbliższej,
ściganie następuje na żądanie pokrzywdzonego.
§ 4.
W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1, można orzec obowiązek zapłaty równowartości
ukradzionego lub przywłaszczonego mienia, jeżeli szkoda nie została naprawiona.
Art. 120.
§ 1.
Kto w celu przywłaszczenia dopuszcza się wyrębu drzewa w lesie albo kradnie lub przywłaszcza
sobie z lasu drzewo wyrąbane lub powalone, jeżeli wartość drzewa nie przekracza 75
złotych,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 2.
Usiłowanie oraz podżeganie i pomocnictwo są karalne.
§ 3.
W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 orzeka się nawiązkę w wysokości
podwójnej wartości wyrąbanego, ukradzionego lub przywłaszczonego drzewa, a ponadto,
jeżeli ukradzione lub przywłaszczone drzewo nie zostało odebrane, orzeka się obowiązek
zapłaty jego równowartości.
Art. 121.
§ 1.
Kto, pomimo nieuiszczenia dwukrotnie nałożonej na niego kary pieniężnej określonej
w taryfie, po raz trzeci w ciągu roku bez zamiaru uiszczenia należności wyłudza przejazd
koleją lub innym środkiem lokomocji,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto bez zamiaru uiszczenia należności wyłudza pożywienie
lub napój w zakładzie żywienia zbiorowego, przejazd środkiem lokomocji należącym do
przedsiębiorstwa niedysponującego karami pieniężnymi określonymi w taryfie, wstęp
na imprezę artystyczną, rozrywkową lub sportową, działanie automatu lub inne podobne
świadczenie, o którym wie, że jest płatne.
§ 3.
W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 2 można orzec obowiązek zapłaty równowartości
wyłudzonego mienia.
Art. 122.
§ 1.
Kto nabywa mienie wiedząc o tym, że pochodzi ono z kradzieży lub z przywłaszczenia,
lub pomaga do jego zbycia albo w celu osiągnięcia korzyści majątkowej mienie to przyjmuje
lub pomaga do jego ukrycia, jeżeli wartość mienia nie przekracza 250 złotych, a gdy
chodzi o mienie określone w art. 120 § 1, jeżeli wartość nie przekracza 75 złotych,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 2.
Kto nabywa mienie, o którym na podstawie towarzyszących okoliczności powinien i może
przypuszczać, że zostało uzyskane za pomocą kradzieży lub przywłaszczenia, lub pomaga
do jego zbycia albo w celu osiągnięcia korzyści majątkowej mienie to przyjmuje lub
pomaga do jego ukrycia, jeżeli wartość mienia nie przekracza 250 złotych, a gdy chodzi
o mienie określone w art. 120 § 1, jeżeli wartość nie przekracza 75 złotych,
podlega karze grzywny do 1 500 złotych albo karze nagany.
§ 3.
Usiłowanie wykroczenia określonego w § 1 oraz podżeganie do niego i pomocnictwo są
karalne.
Art. 123.
§ 1.
Kto z nienależącego do niego ogrodu bezprawnie zabiera w nieznacznej ilości owoce,
warzywa lub kwiaty,
podlega karze grzywny do 250 złotych albo karze nagany.
§ 2.
Ściganie następuje na żądanie pokrzywdzonego.
§ 3.
W razie popełnienia wykroczenia można orzec nawiązkę do wysokości 50 złotych.
Art. 124.
§ 1.
Kto cudzą rzecz umyślnie niszczy, uszkadza lub czyni niezdatną do użytku, jeżeli szkoda
nie przekracza 250 złotych,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 2.
Usiłowanie, podżeganie i pomocnictwo są karalne.
§ 3.
Ściganie następuje na żądanie pokrzywdzonego.
§ 4.
W razie popełnienia wykroczenia można orzec obowiązek zapłaty równowartości wyrządzonej
szkody lub obowiązek przywrócenia do stanu poprzedniego.
Art. 125.
Kto w ciągu dwóch tygodni od dnia znalezienia cudzej rzeczy albo przybłąkania się
cudzego zwierzęcia nie zawiadomi o tym organu Policji lub innego organu państwowego
albo w inny właściwy sposób nie poszukuje posiadacza,
podlega karze grzywny do 500 złotych albo karze nagany.
Art. 126.
§ 1.
Kto zabiera w celu przywłaszczenia, przywłaszcza sobie albo umyślnie niszczy lub uszkadza
cudzą rzecz przedstawiającą wartość niemajątkową,
podlega karze grzywny albo karze nagany.
§ 2.
Ściganie następuje na żądanie pokrzywdzonego.
Art. 127.
§ 1.
Kto samowolnie używa cudzej rzeczy ruchomej,
podlega karze grzywny albo nagany.
§ 2.
Ściganie następuje na żądanie pokrzywdzonego.
Art. 128.
§ 1.
Kto w celu osiągnięcia korzyści majątkowej urządza grę hazardową albo użycza do niej
środków lub pomieszczenia,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 2.
Pieniądze i inne przedmioty służące do gry podlegają przepadkowi, choćby nie stanowiły
własności sprawcy.
Art. 129.
§ 1.
Kto:
1)
wyrabia, posiada lub nabywa wytrychy, jeżeli nie trudni się zawodem, w którym są one
potrzebne,
2)
dostarcza wytrychów osobie nietrudniącej się takim zawodem,
3)
wyrabia, posiada lub nabywa klucze do cudzego domu, mieszkania lub innego pomieszczenia
albo schowania bez zezwolenia osoby uprawnionej lub organu administracji,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto wyrabia, posiada lub nabywa narzędzia przeznaczone do
dokonywania kradzieży albo kto dostarcza takich narzędzi innym osobom.
§ 3.
Wytrychy, klucze lub narzędzia podlegają przepadkowi, choćby nie stanowiły własności
sprawcy.
Art. 130.
§ 1.
Przepisów art. 119, 120, 122 i 124 nie stosuje się:
2)
jeżeli przedmiotem czynu jest broń, amunicja, materiały lub przyrządy wybuchowe.
§ 2.
Przepisu art. 119 nie stosuje się, jeżeli sprawca popełnia kradzież z włamaniem.
§ 3.
Przepisów art. 119 i 120 nie stosuje się, jeżeli sprawca używa gwałtu na osobie albo
grozi jego natychmiastowym użyciem, aby utrzymać się w posiadaniu zabranego mienia,
a gdy chodzi o zabranie innej osobie mienia w celu przywłaszczenia, także wtedy, gdy
sprawca doprowadza człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności.
Art. 131.
Przepisy art. 119, 122 i 124 stosuje się również w razie popełnienia wykroczenia za
granicą.
Rozdział XV
Wykroczenia przeciwko interesom konsumentów
Art. 132.
Art. 133.
§ 1.
Kto nabywa w celu odprzedaży z zyskiem bilety wstępu na imprezy artystyczne, rozrywkowe
lub sportowe albo kto bilety takie sprzedaje z zyskiem,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 2.
Usiłowanie oraz podżeganie i pomocnictwo są karalne.
Art. 134.
§ 1.
Kto przy sprzedaży towaru lub świadczeniu usług oszukuje nabywcę co do ilości, wagi,
miary, gatunku, rodzaju lub ceny, jeżeli nabywca poniósł lub mógł ponieść szkodę nieprzekraczającą
100 złotych,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto przy nabyciu produktów rolnych lub hodowlanych oszukuje
dostawcę co do ilości, wagi, miary, gatunku lub ceny, jeżeli dostawca poniósł lub
mógł ponieść szkodę nieprzekraczającą 100 złotych.
§ 3.
Usiłowanie wykroczenia określonego w § 1 lub 2 oraz podżeganie i pomocnictwo są karalne.
Art. 135.
Kto, zajmując się sprzedażą towarów w przedsiębiorstwie handlu detalicznego lub w
przedsiębiorstwie gastronomicznym, ukrywa przed nabywcą towar przeznaczony do sprzedaży
lub umyślnie bez uzasadnionej przyczyny odmawia sprzedaży takiego towaru,
podlega karze grzywny.
Art. 136.
§ 1.
Kto z towarów przeznaczonych do sprzedaży umyślnie usuwa utrwalone na nich oznaczenie
określające ich cenę, termin przydatności do spożycia lub datę produkcji, jakość lub
ilość nominalną, gatunek lub pochodzenie,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 2.
Kto przeznacza do sprzedaży towary z usuniętym trwałym oznaczeniem ich ceny, terminu
przydatności do spożycia lub daty produkcji, jakości, gatunku lub pochodzenia albo
towary niewłaściwie oznaczone,
podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny do 1 500 złotych.
§ 3.
Usiłowanie wykroczenia określonego w § 1 oraz podżeganie do niego i pomocnictwo są
karalne.
Art. 137.
§ 1.
Kto w przedsiębiorstwie handlowym lub usługowym narusza przepisy o obowiązku uwidaczniania
cen lub ilości nominalnej,
podlega karze grzywny do 1 500 złotych albo karze nagany.
§ 2.
Kierownik punktu sprzedaży detalicznej lub zakładu gastronomicznego, który nie ma
faktur albo innych dowodów dostawy lub przyjęcia na towary przechowywane w punkcie
sprzedaży detalicznej lub zakładzie gastronomicznym,
podlega karze aresztu albo grzywny.
Art. 138.
Kto, zajmując się zawodowo świadczeniem usług, żąda i pobiera za świadczenie zapłatę
wyższą od obowiązującej albo umyślnie bez uzasadnionej przyczyny odmawia świadczenia,
do którego jest obowiązany,
podlega karze grzywny.
Art. 138a.
§ 1.
Kto, zawierając umowę poza lokalem przedsiębiorstwa, nie okazuje konsumentowi dokumentu
potwierdzającego wykonywanie działalności gospodarczej oraz dokumentu tożsamości,
podlega karze grzywny.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto zawierając umowę w cudzym imieniu poza lokalem przedsiębiorstwa,
nie okazuje ponadto dokumentu potwierdzającego swoje umocowanie.
Art. 138b.
§ 1.
Kto, będąc zobowiązany na mocy orzeczenia sądu do zaniechania wykorzystywania lub
do odwołania zalecenia stosowania ogólnych warunków umów albo wzoru umowy, nie stosuje
się do tego obowiązku, zawierając w umowie niedozwolone postanowienia umowne, podlega
karze grzywny.
§ 2.
Jeżeli orzeczenie sądu, o którym mowa w § 1, dotyczy przedsiębiorcy niebędącego osobą
fizyczną, odpowiedzialność przewidzianą w § 1 ponosi osoba kierująca przedsiębiorstwem
lub osoba upoważniona do zawierania umów z konsumentami.
Art. 138c.
§ 1.
Kto w zakresie działalności swojego przedsiębiorstwa zawiera z konsumentem umowę o
kredyt konsumencki z rażącym naruszeniem wymagań dotyczących treści umowy albo z pominięciem
obowiązku doręczenia jej dokumentu, podlega karze grzywny.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto w ofertach i reklamach dotyczących kredytu konsumenckiego
zawierających jakiekolwiek dane dotyczące kosztu kredytu konsumenckiego, nie podaje
rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania.
§ 3.
Kto przyjmuje od konsumenta weksel lub czek niezawierający klauzuli „nie na zlecenie”
w celu spełnienia lub zabezpieczenia świadczenia wynikającego z umowy o kredyt konsumencki,
podlega karze grzywny.
§ 4.
Jeżeli przedsiębiorcą jest podmiot niebędący osobą fizyczną, odpowiedzialność przewidzianą
w przepisach § 1-3 ponosi osoba kierująca przedsiębiorstwem lub osoba upoważniona
do zawierania umów z konsumentami.
Art. 139.
Rozdział XVI
Wykroczenia przeciwko obyczajności publicznej
Art. 140.1 orzeczenie
Kto publicznie dopuszcza się nieobyczajnego wybryku,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności, grzywny do 1 500 złotych albo karze
nagany.
Art. 141.1 orzeczenie
Kto w miejscu publicznym umieszcza nieprzyzwoite ogłoszenie, napis lub rysunek albo
używa słów nieprzyzwoitych,
podlega karze ograniczenia wolności, grzywny do 1 500 złotych albo karze nagany.
Art. 142.
Kto natarczywie, narzucając się lub w inny naruszający porządek publiczny sposób,
proponuje innej osobie dokonanie z nią czynu nierządnego, mając na celu uzyskanie
korzyści materialnej,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
Rozdział XVII
Wykroczenia przeciwko urządzeniom użytku publicznego
Art. 143.
§ 1.
Kto ze złośliwości lub swawoli utrudnia lub uniemożliwia korzystanie z urządzeń przeznaczonych
do użytku publicznego, a w szczególności uszkadza lub usuwa przyrząd alarmowy, instalację
oświetleniową, zegar, automat, telefon, oznaczenie nazwy miejscowości, ulicy, placu
lub nieruchomości, urządzenie służące do utrzymania czystości lub ławkę,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 2.
W razie popełnienia wykroczenia można orzec obowiązek zapłaty równowartości wyrządzonej
szkody albo obowiązek przywrócenia do stanu poprzedniego.
Art. 144.
§ 1.
Kto na terenach przeznaczonych do użytku publicznego niszczy lub uszkadza roślinność
albo depcze trawnik lub zieleniec lub też dopuszcza do niszczenia ich przez zwierzęta
znajdujące się pod jego nadzorem,
podlega karze grzywny do 1 000 złotych albo karze nagany.
§ 2.
Kto usuwa, niszczy lub uszkadza drzewa lub krzewy stanowiące zadrzewienie przydrożne
lub ochronne albo żywopłot przydrożny,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 3.
W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 lub 2 można orzec nawiązkę do wysokości
500 złotych.
Art. 145.1 orzeczenie
Kto zanieczyszcza lub zaśmieca miejsca dostępne dla publiczności, a w szczególności
drogę, ulicę, plac, ogród, trawnik lub zieleniec,
podlega karze grzywny do 500 złotych albo karze nagany.
Rozdział XVIII
Wykroczenia przeciwko obowiązkowi ewidencji
Art. 146.
§ 1.
Kto nie dopełnia w terminie obowiązku zgłoszenia w urzędzie stanu cywilnego faktu
urodzenia lub zgonu,
podlega karze grzywny do 250 złotych albo karze nagany.
§ 2.
Sprawca nie podlega odpowiedzialności, jeżeli pomimo niedokonania zgłoszenia akt stanu
cywilnego został sporządzony we właściwym czasie.
Art. 147.
§ 1.
Kto nie dopełnia ciążącego na nim obowiązku meldunkowego,
podlega karze ograniczenia wolności, grzywny albo karze nagany.
§ 2.
Kto, będąc do tego obowiązany, nie zawiadamia właściwego organu o niedopełnieniu przez
inną osobę ciążącego na niej obowiązku meldunkowego,
podlega karze grzywny albo karze nagany.
Art. 147a.
§ 1.
Kto prowadzi zakład opieki zdrowotnej lub zakład leczniczy dla zwierząt bez wymaganego
wpisu do rejestru lub ewidencji, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo
grzywny.
§ 2.
Tej samej karze podlega ten, kto podaje do wiadomości publicznej informacje o zakresie
i rodzajach udzielanych świadczeń zdrowotnych lub usług z zakresu medycyny weterynaryjnej
mające formę i treść reklamy.
Rozdział XIX
Szkodnictwo leśne, polne i ogrodowe
Art. 148.
§ 1.
Kto:
1)
dokonuje w nienależącym do niego lesie wyrębu gałęzi, korzeni lub krzewów, niszczy
je lub uszkadza albo karczuje pniaki,
2)
zabiera z nienależącego do niego lasu wyrąbane gałęzie, korzenie lub krzewy albo wykarczowane
pniaki,
podlega karze grzywny.
§ 2.
Jeżeli czyn godzi w mienie osoby najbliższej, ściganie następuje na żądanie pokrzywdzonego.
§ 3.
W razie popełnienia wykroczenia można orzec nawiązkę do wysokości 500 złotych.
Art. 149.
Kto nabywa gałęzie, korzenie, krzewy lub pniaki wiedząc o tym, że pochodzą one z wykroczenia
określonego w art. 148, lub pomaga do ich zbycia albo w celu osiągnięcia korzyści
majątkowej przyjmuje je lub pomaga do ich ukrycia,
podlega karze grzywny.
Art. 150.
§ 1.
Kto uszkadza nienależący do niego ogród warzywny, owocowy lub kwiatowy, drzewo owocowe
lub krzew owocowy,
podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny do 1 500 złotych.
§ 2.
Ściganie następuje na żądanie pokrzywdzonego.
§ 3.
W razie popełnienia wykroczenia orzeka się nawiązkę do wysokości 1 500 złotych.
Art. 151.
§ 1.
Kto pasie zwierzęta gospodarskie na nienależących do niego gruntach leśnych lub rolnych
albo przez takie grunty w miejscach, w których jest to zabronione, przechodzi, przejeżdża
lub przegania zwierzęta gospodarskie,
podlega karze grzywny do 500 złotych albo karze nagany.
§ 2.
Jeżeli grunt jest zaorany, zasiany lub obsadzony, znajduje się w stanie sztucznego
zalesienia, naturalnego odnowienia lub stanowi młodnik leśny do lat 20, sprawca
podlega karze grzywny.
§ 3.
Karze określonej w § 2 podlega również ten, kto przejeżdża lub przegania zwierzęta
gospodarskie przez wodę zamkniętą i zarybioną.
§ 4.
Ściganie następuje na żądanie pokrzywdzonego.
§ 5.
W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1, 2 lub 3 można orzec nawiązkę do
wysokości 1 500 złotych.
Art. 152.
§ 1.
Kto niszczy lub użytkuje kosodrzewinę znajdującą się na siedliskach naturalnych w
górach lub na torfowiskach,
podlega karze grzywny do 1 000 złotych albo karze nagany.
§ 2.
W razie popełnienia wykroczenia można orzec nawiązkę do wysokości 500 złotych.
Art. 153.
§ 1.
Kto w nienależącym do niego lesie:
1)
wydobywa żywicę lub sok brzozowy, obrywa szyszki, zdziera korę, nacina drzewo lub
w inny sposób je uszkadza,
2)
zbiera mech lub ściółkę,
3)
zbiera gałęzie, korę, wióry, trawę, wrzos, szyszki lub zioła albo zdziera darń,
4)
zbiera grzyby lub owoce leśne w miejscach, w których jest to zabronione, albo sposobem
niedozwolonym,
podlega karze grzywny do 250 złotych albo karze nagany.
§ 2.
Jeżeli czyn godzi w mienie osoby najbliższej, ściganie następuje na żądanie pokrzywdzonego.
Art. 154.
§ 1.
Kto na nienależącym do niego gruncie leśnym lub rolnym:
1)
wydobywa piasek, margiel, żwir, glinę lub torf,
2)
niszczy lub uszkadza urządzenia służące do utrzymania zwierząt lub ptaków,
4)
kopie dół lub rów,
podlega karze grzywny do 1 000 złotych albo karze nagany.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto wyrzuca na nienależący do niego grunt polny kamienie,
śmieci, padlinę lub inne nieczystości.
§ 3.
Jeżeli czyn godzi w mienie osoby najbliższej, ściganie następuje na żądanie pokrzywdzonego.
Art. 155.
§ 1.
Kto na gruncie leśnym lub rolnym niszczy lub uszkadza urządzenia melioracyjne,
podlega karze grzywny.
§ 2.
W razie popełnienia wykroczenia można orzec obowiązek zapłaty równowartości wyrządzonej
szkody lub obowiązek przywrócenia do stanu poprzedniego.
Art. 156.
§ 1.
Kto na nienależącym do niego gruncie leśnym lub rolnym niszczy zasiewy, sadzonki lub
trawę,
podlega karze grzywny do 500 złotych albo karze nagany.
§ 2.
Jeżeli czyn godzi w mienie osoby najbliższej, ściganie następuje na żądanie pokrzywdzonego.
§ 3.
W razie popełnienia wykroczenia można orzec nawiązkę do wysokości 500 złotych.
Art. 157.
§ 1.
Kto wbrew żądaniu osoby uprawnionej nie opuszcza lasu, pola, ogrodu, pastwiska, łąki
lub grobli,
podlega karze grzywny do 500 złotych lub karze nagany.
§ 2.
Ściganie następuje na żądanie pokrzywdzonego.
Art. 158.
§ 1.
Właściciel lub posiadacz lasu, który dokonuje wyrębu drzewa w należącym do niego lesie
albo w inny sposób pozyskuje z tego lasu drewno niezgodnie z planem urządzenia lasu,
uproszczonym planem urządzenia lasu lub decyzją określającą zadania z zakresu gospodarki
leśnej albo bez wymaganego pozwolenia,
podlega karze grzywny.
§ 2.
W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 orzeka się przepadek pozyskanego
drewna.
Art. 159.
Kto, wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi w zakresie ochrony lasów, nie wykonuje zabiegów
zapobiegających, wykrywających i zwalczających nadmiernie pojawiające się i rozprzestrzeniające
się organizmy szkodliwe,
podlega karze grzywny.
Art. 160.
§ 1.
Kto, działając bez wymaganego zezwolenia, zmienia las na uprawę rolną,
podlega karze grzywny.
§ 2.
W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 można orzec obowiązek przywrócenia
do stanu poprzedniego.
Art. 161.
Kto, nie będąc do tego uprawniony albo bez zgody właściciela lub posiadacza lasu,
wjeżdża pojazdem silnikowym, zaprzęgowym lub motorowerem do nienależącego do niego
lasu w miejscu, w którym jest to niedozwolone, albo pozostawia taki pojazd w lesie
w miejscu do tego nieprzeznaczonym,
podlega karze grzywny.
Art. 162.
§ 1.
Kto w lasach zanieczyszcza glebę lub wodę albo wyrzuca do lasu kamienie, śmieci, złom,
padlinę lub inne nieczystości, albo w inny sposób zaśmieca las,
podlega karze grzywny albo karze nagany.
§ 2.
Jeżeli czyn sprawcy polega na zakopywaniu, zatapianiu, odprowadzaniu do gruntu w lasach
lub w inny sposób składowaniu w lesie odpadów, sprawca
podlega karze aresztu albo grzywny.
§ 3.
W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 można orzec nawiązkę, a w razie
popełnienia wykroczenia określonego w § 2 orzeka się nawiązkę - do wysokości równej
kosztom rekultywacji gleby, oczyszczenia wody, wydobycia, wykopania, usunięcia z lasu,
a także zniszczenia lub neutralizacji odpadów.
Art. 163.
Kto w lesie rozgarnia ściółkę i niszczy grzyby lub grzybnię,
podlega karze grzywny albo karze nagany.
Art. 164.
Kto wybiera jaja lub pisklęta, niszczy lęgowiska lub gniazda ptasie albo niszczy legowiska,
nory lub mrowiska znajdujące się w lesie albo na nienależącym do niego gruncie rolnym,
podlega karze grzywny albo karze nagany.
Art. 165.
Kto w lesie, w sposób złośliwy, płoszy albo ściga, chwyta, rani lub zabija dziko żyjące
zwierzę, poza czynnościami związanymi z polowaniem lub ochroną lasów, jeżeli czyn
z mocy innego przepisu nie jest zagrożony karą surowszą,
podlega karze grzywny albo karze nagany.
Art. 166.
Kto w lesie puszcza luzem psa, poza czynnościami związanymi z polowaniem,
podlega karze grzywny albo karze nagany.
1)
W tym brzmieniu obowiązuje do dnia wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku
2.
2)
W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 1 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o zmianie
ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks postępowania karnego, ustawy - Kodeks karny
wykonawczy, ustawy - Kodeks karny skarbowy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr
206, poz. 1589), która wejdzie w życie z dniem 8 czerwca 2010 r.
3)
W tym brzmieniu obowiązuje do dnia wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku
4.
4)
Przez art. 5 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
5)
Przez art. 1 pkt 19 lit. c tiret pierwsze ustawy z dnia 28 sierpnia 1998 r. o zmianie
ustawy - Kodeks wykroczeń, ustawy - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia,
ustawy o ustroju kolegiów do spraw wykroczeń, ustawy - Kodeks pracy i niektórych innych
ustaw (Dz. U. Nr 113, poz. 717), która weszła w życie z dniem 1 września 1998 r.
6)
W brzmieniu ustalonym przez art. 90 pkt 1 ustawy z dnia 9 października 2009 r. o dyscyplinie
wojskowej (Dz. U. Nr 190, poz. 1474), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.
7)
Przez art. 5 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 28 września 1990 r. o zmianie niektórych przepisów
prawa karnego i prawa o wykroczeniach (Dz. U. Nr 72, poz. 422), która weszła w życie
z dniem 8 listopada 1990 r.
8)
Przez art. 1 pkt 23 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
9)
Przez art. 1 pkt 24 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
10)
W brzmieniu ustalonym przez art. 90 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 6.
11)
W tym brzmieniu obowiązuje do dnia wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku
12.
12)
W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
13)
Przez art. 30 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o bibliotekach (Dz. U. Nr 85, poz.
539), która weszła w życie z dniem 28 sierpnia 1997 r.
14)
Przez art. 71 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej
(Dz. U. Nr 101, poz. 1178), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.
15)
Przez art. 1 pkt 38 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
16)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 10 lipca 2008 r. o zmianie
ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw
(Dz. U. Nr 141, poz. 888), która weszła w życie z dniem 20 września 2008 r.
17)
Przez art. 2 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 16.
18)
Przez art. 2 ustawy z dnia 16 listopada 2000 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach
ekonomicznych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 117, poz. 1228), która weszła
w życie z dniem 23 grudnia 2000 r.
19)
Przez art. 41 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. Nr 111,
poz. 724), która weszła w życie z dniem 24 października 1997 r.
20)
Przez art. 211 lit. b ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz.
U. Nr 171, poz. 1800), która weszła w życie z dniem 3 września 2004 r.
21)
Przez art. 211 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 20.
22)
W brzmieniu ustalonym przez art. 90 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 6.
23)
W tym brzmieniu obowiązuje do dnia wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku
25.
24)
Przez art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 2 grudnia 1994 r. o zmianie ustawy - Kodeks
wykroczeń (Dz. U. z 1995 r. Nr 6, poz. 29), która weszła w życie z dniem 24 lutego
1995 r.
25)
W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
26)
Dodany przez art. 5 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
27)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2005 r. Nr 14, poz. 113, Nr
90, poz. 756, Nr 143, poz. 1199 i Nr 179, poz. 1484, z 2006 r. Nr 143, poz. 1028 i
1029, z 2007 r. Nr 168, poz. 1187 i Nr 192, poz. 1382, z 2008 r. Nr 74, poz. 444,
Nr 130, poz. 826, Nr 141, poz. 888 i Nr 209, poz. 1320 oraz z 2009 r. Nr 3, poz. 11,
Nr 116, poz. 979, Nr 195, poz. 1504, Nr 201, poz. 1540 i Nr 215, poz. 1666.
28)
W tym brzmieniu obowiązuje do dnia wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku
29.
29)
Przez art. 5 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
30)
Przez art. 97 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125,
poz. 1371), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.
31)
W tym brzmieniu obowiązuje do dnia wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku
32.
32)
W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
33)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 2010 r. o zmianie
ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia oraz niektórych innych ustaw (Dz. U.
Nr 21, poz. 105), która weszła w życie z dniem 11 marca 2010 r.
34)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
33.
35)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
33.
36)
Przez art. 2 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 33.
37)
W tym brzmieniu obowiązuje do dnia wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku
38.
38)
W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
39)
Przez art. 6 ust. 1 pkt 20 ustawy z dnia 10 maja 1985 r. o zmianie niektórych przepisów
prawa karnego i prawa o wykroczeniach (Dz. U. Nr 23, poz. 100), która weszła w życie
z dniem 1 lipca 1985 r.
40)
Przez art. 1 pkt 66 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
41)
Przez art. 1 pkt 67 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
42)
Przez art. 6 ust. 1 pkt 23 ustawy, o której mowa w odnośniku 39.
43)
Przez art. 1 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 24.