Ustawaz dnia 7 maja 2009 r.o zmianie ustawy o żegludze śródlądowej oraz ustawy o dozorze technicznym 1)Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia postanowień:
1)
dyrektywy 2006/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiającej
wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej i uchylającej dyrektywę Rady
82/714/EWG ;
Treść ustawy
2)
dyrektywy 2006/137/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. zmieniającej
dyrektywę 2006/87/WE ustanawiającą wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej ;
3)
dyrektywy Rady 2008/59/WE z dnia 12 czerwca 2008 r. dostosowującej dyrektywę 2006/87/WE
Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającą wymagania techniczne dla statków żeglugi
śródlądowej w związku z przystąpieniem Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej ;
4)
dyrektywy Komisji 2008/87/WE z dnia 22 września 2008 r. zmieniającej dyrektywę 2006/87/WE
Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającą wymagania techniczne dla statków żeglugi
śródlądowej .
Art. 1.
W ustawie z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 5 w ust. 1 dodaje się pkt 8-11 w brzmieniu:
„
8)
państwo członkowskie - państwo członkowskie Unii Europejskiej, państwo członkowskie
Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronę umowy o Europejskim Obszarze
Gospodarczym lub Konfederację Szwajcarską;
9)
państwo trzecie - państwo niebędące państwem członkowskim;
10)
dokument bezpieczeństwa statku - wspólnotowe świadectwo zdolności żeglugowej, wspólnotowe
tymczasowe świadectwo zdolności żeglugowej, świadectwo zdolności żeglugowej albo uproszczone
świadectwo zdolności żeglugowej;
11)
dokument dopuszczający statek do żeglugi - dokument bezpieczeństwa statku albo inny
dokument wydany przez właściwy organ państwa członkowskiego albo państwa trzeciego,
potwierdzający dopuszczenie statku do żeglugi po wodach śródlądowych tego państwa.
”
;
2)
w art. 9 po ust. 2 dodaje się ust. 2a-2c w brzmieniu:
„
2a.
Do właściwości dyrektorów urzędów żeglugi śródlądowej, określonych w przepisach wydanych
na podstawie ust. 2b, należy także przeprowadzanie:
1)
pomiaru statku;
2)
inspekcji technicznej statku.
2b.
Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, dyrektorów
urzędów żeglugi śródlądowej właściwych do przeprowadzania pomiaru statku i inspekcji
technicznej statku, kierując się kryteriami ekonomicznymi i intensywnością ruchu żeglugowego.
2c.
Dyrektorzy urzędów żeglugi śródlądowej, o których mowa w ust. 2a, działają jako organ
inspekcyjny.
”
;
3)
w art. 10 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Zadania, o których mowa w art. 9 ust. 2 pkt 2-8 i 10, wykonują uprawnieni do inspekcji
pracownicy urzędów żeglugi śródlądowej, zwani dalej „inspektorami”.
”
;
4)
po art. 10 dodaje się art. 10a w brzmieniu:
„
Art. 10a.
1.
Zadania organu inspekcyjnego, o którym mowa w art. 9 ust. 2a, wykonuje powoływana
i odwoływana przez ten organ techniczna komisja inspekcyjna, zwana dalej „komisją
inspekcyjną”.
2.
W skład komisji inspekcyjnej wchodzą przewodniczący i eksperci. Jako ekspertów należy
powołać w szczególności: pracownika urzędu żeglugi śródlądowej, specjalistę do spraw
budowy okrętów oraz budowy silników okrętowych w zakresie żeglugi śródlądowej i specjalistę
do spraw nautyki posiadającego patent żeglarski uprawniający do kierowania statkiem.
”
;
5)
art. 11 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 11.
1.
W przypadku stwierdzenia w wyniku inspekcji, że dokument dopuszczający statek do żeglugi
jest nieważny lub że statek nie spełnia wymagań określonych w tym dokumencie, jednakże
taka nieważność albo niezgodność nie stanowi zagrożenia bezpieczeństwa żeglugi, inspektor
wzywa armatora do niezwłocznego usunięcia stwierdzonych naruszeń.
2.
W przypadku stwierdzenia w wyniku inspekcji:
1)
braku dokumentu dopuszczającego statek do żeglugi,
2)
zaniedbania zagrażającego bezpieczeństwu żeglugi, statku lub przebywających na nim
osób albo zagrażającego zanieczyszczeniem środowiska, a także stwierdzenia uchybienia
sanitarnego,
3)
że statek stanowi zagrożenie bezpieczeństwa żeglugi
- inspektor, na podstawie udzielonego upoważnienia, może, w drodze decyzji administracyjnej,
zatrzymać lub skierować statek do najbliższego postoju oraz zatrzymać dokument dopuszczający
statek do żeglugi i dokument kwalifikacyjny kierownika statku do czasu usunięcia stwierdzonych
naruszeń.
3.
O każdym przypadku naruszeń, o których mowa w ust. 1 i 2, o zatrzymaniu statku oraz
o wydanej decyzji powiadamia się na piśmie, wraz z uzasadnieniem, administrację państwa,
w którym został wystawiony dokument dopuszczający statek do żeglugi, w terminie 7
dni od dnia stwierdzenia naruszenia.
”
;
6)
w art. 15:
a)
ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
„
1.
Żeglugę na polskich śródlądowych drogach wodnych może uprawiać:
1)
statek polski;
2)
statek innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego w zakresie i na warunkach
określonych w:
a)
ustawie,
b)
umowach międzynarodowych zawartych przez Rzeczpospolitą Polską albo Unię Europejską
z państwem przynależności statku;
3)
statek państwa trzeciego w zakresie i na warunkach określonych w umowach międzynarodowych
zawartych przez Rzeczpospolitą Polską z państwem przynależności statku.
2.
W przypadku braku umowy międzynarodowej, statek, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit.
b i pkt 3, może uprawiać żeglugę na polskich śródlądowych drogach wodnych po uzyskaniu
pozwolenia:
1)
ministra właściwego do spraw transportu - w przypadku prowadzenia regularnej żeglugi
między polskimi portami lub między portem polskim a portem państwa trzeciego;
2)
dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej właściwego terytorialnie dla miejsca przekroczenia
granicy Rzeczypospolitej Polskiej - w pozostałych przypadkach.
”
,
b)
uchyla się ust. 3a,
c)
ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie:
„
4.
Pozwolenie wydaje się na podstawie wyników inspekcji statku dokonanej przez organ,
o którym mowa w ust. 2 pkt 2, potwierdzającej, że wymiary statku odpowiadają warunkom
drogi wodnej, a jego stan techniczny i wyposażenie są zgodne z polskimi przepisami.
5.
Pozwolenie może być wydane na jedną podróż lub na czas określony, nie dłuższy jednak
niż termin ważności dokumentu dopuszczającego statek do żeglugi. Wydane pozwolenie
może zastrzegać obowiązek korzystania z usług pilota, jeżeli kierownik statku nie
posiada polskiego dokumentu kwalifikacyjnego lub dokumentu uznanego na podstawie art.
35 ust. 5.
”
,
d)
ust. 8 otrzymuje brzmienie:
„
8.
Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzory i tryb
wydawania pozwoleń, w zależności od tego, czy pozwolenia dotyczą regularnej żeglugi
między polskimi portami lub między portem polskim a portem innego państwa czy innych
przypadków uprawiania żeglugi, z uwzględnieniem zakresu inspekcji, rodzaju, przeznaczenia,
stanu technicznego i wyposażenia statku.
”
;
7)
w art. 17 ust. 8 otrzymuje brzmienie:
„
8.
Uznaje się zaświadczenia o spełnieniu wymogu zdolności zawodowej wydane zgodnie z
obowiązującymi w państwach członkowskich przepisami w sprawie dostępu do wykonywania
zawodu przewoźnika towarów w żegludze śródlądowej w transporcie krajowym i międzynarodowym
oraz wzajemnego uznawania dyplomów, zaświadczeń i innych dowodów kwalifikacji formalnych.
”
;
8)
w art. 18:
a)
ust. 5 otrzymuje brzmienie:
„
5.
Do rejestru, o którym mowa w ust. 1 i 2, może być wpisany statek stanowiący własność
osoby fizycznej mającej obywatelstwo innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego
lub osoby prawnej mającej siedzibę w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim,
po przedstawieniu dokumentu stwierdzającego prawo własności do statku oraz innych
dokumentów, o których mowa w ust. 4.
”
,
b)
uchyla się ust. 6;
9)
w art. 26:
a)
ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie:
„
3.
Pomiar statku przeprowadza, na wniosek armatora, organ inspekcyjny, wydając zaświadczenie
z pomiaru statku.
4.
Na podstawie zaświadczenia z pomiaru statku dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej wydaje
świadectwo pomiarowe na okres nie dłuższy niż 15 lat.
”
,
b)
ust. 6 i 7 otrzymują brzmienie:
„
6.
Za świadectwo pomiarowe i czynności pomiaru statku pobiera się opłaty. Wysokość opłaty
za świadectwo pomiarowe określa załącznik do ustawy.
7.
Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wzory:
a)
wniosku o przeprowadzenie pomiaru statku,
b)
zaświadczenia z pomiaru statku,
c)
świadectw pomiarowych;
2)
sposób i zakres wykonywania czynności pomiaru statku;
3)
wysokość i sposób uiszczania opłat za poszczególne czynności pomiaru statku, przy
czym wysokość opłaty za daną czynność nie może przekroczyć 1 000 zł.
”
,
c)
dodaje się ust. 8 w brzmieniu:
„
8.
Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 7, należy uwzględnić odpowiednio:
1)
konieczność zapewnienia sprawności procedur administracyjnych oraz ujednolicenia treści
stosowanych dokumentów;
2)
rodzaj, wielkość i przeznaczenie statku;
3)
koszty osobowe i rzeczowe związane z wykonaniem czynności pomiaru statku, w zależności
od rodzaju czynności, miejsca wykonania czynności albo czasu niezbędnego na ich wykonanie.
”
;
10)
po art. 26 dodaje się art. 26a w brzmieniu:
„
Art. 26a.
1.
Organ inspekcyjny może powierzyć wykonanie określonych czynności pomiaru statku upoważnionym
w tym celu podmiotom. W takim przypadku opłata za wykonanie tych czynności stanowi
przychód wykonującego je podmiotu.
2.
Podmiot, o którym mowa w ust. 1, przekazuje wyniki z wykonanych czynności pomiaru
statku organowi inspekcyjnemu, który na ich podstawie wydaje zaświadczenie z pomiaru
statku.
3.
Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, kryteria,
jakie powinny spełniać podmioty upoważnione do wykonywania czynności pomiaru statku,
oraz sposób ich upoważniania do wykonywania tych czynności, uwzględniając konieczność
zapewnienia odpowiedniego poziomu merytorycznego i technicznego przy wykonywaniu powierzonych
czynności.
4.
Minister właściwy do spraw transportu ogłosi, w drodze obwieszczenia, wykaz podmiotów
upoważnionych do wykonywania czynności pomiaru statku.
”
;
11)
art. 28-34 otrzymują brzmienie:
„
Art. 28.
1.
Statek może być dopuszczony do żeglugi po uzyskaniu jednego z następujących dokumentów
bezpieczeństwa statku:
1)
wspólnotowego świadectwa zdolności żeglugowej,
2)
wspólnotowego tymczasowego świadectwa zdolności żeglugowej,
3)
świadectwa zdolności żeglugowej,
4)
uproszczonego świadectwa zdolności żeglugowej
- stwierdzających, że statek odpowiada wymaganiom bezpieczeństwa określonym w art.
27 pkt 1-4.
2.
W dokumencie bezpieczeństwa statku określa się także skład załogi niezbędny do zapewnienia
bezpiecznej żeglugi.
3.
Dokument bezpieczeństwa statku wydaje oraz przedłuża termin jego ważności dyrektor
urzędu żeglugi śródlądowej na wniosek armatora.
4.
Uznaje się:
1)
wspólnotowe świadectwo zdolności żeglugowej wydane przez właściwy organ innego niż
Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego;
2)
inny dokument dopuszczający statek do żeglugi wydany przez:
a)
właściwy organ innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego zgodnie z obowiązującymi
w państwach członkowskich przepisami o wzajemnym uznawaniu świadectw zdolności żeglugowej
w żegludze śródlądowej,
b)
właściwy organ państwa trzeciego zgodnie z obowiązującymi w państwach członkowskich
przepisami o wzajemnym uznawaniu świadectw zdolności żeglugowej w żegludze śródlądowej,
z zastrzeżeniem ust. 5;
3)
świadectwo wydane zgodnie z art. 22 Konwencji z dnia 17 października 1868 r. o żegludze
na Renie, w brzmieniu nadanym zrewidowaną Konwencją z dnia 20 listopada 1963 r. o
żegludze na Renie, zwanej dalej „Konwencją o żegludze na Renie”.
5.
W przypadku, o którym mowa w ust. 4 pkt 2 lit. b, dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej
wydaje, po przeprowadzeniu inspekcji statku, pozwolenie, o którym mowa w art. 15 ust.
2 pkt 2.
Art. 29.
1.
Wspólnotowe świadectwo zdolności żeglugowej uprawnia do żeglugi po polskich śródlądowych
drogach wodnych lub śródlądowych drogach wodnych innych niż Rzeczpospolita Polska
państw członkowskich, w danym rejonie pływania.
2.
W przypadku wprowadzenia przez inne niż Rzeczpospolita Polska państwo członkowskie
dodatkowych lub ograniczonych wymagań technicznych na określonych drogach wodnych
tego państwa, w celu dopuszczenia do żeglugi na tych drogach, należy uzyskać dodatkowy
wpis do wspólnotowego świadectwa zdolności żeglugowej we właściwym organie tego państwa.
3.
Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wykaz śródlądowych
dróg wodnych państw członkowskich z podziałem na rejony pływania, do których stosuje
się wymagania techniczne dla statków objętych obowiązkiem posiadania wspólnotowego
świadectwa zdolności żeglugowej, mając na względzie zapewnienie harmonizacji warunków
wydawania wspólnotowego świadectwa zdolności żeglugowej.
4.
W celu dokonania zmian we wspólnotowym świadectwie zdolności żeglugowej w zakresie
uprawnień do żeglugi w danym rejonie pływania, statek poddaje się inspekcji technicznej,
o której mowa w art. 34b ust. 1, dla ustalenia czy spełnia on wymagania techniczne
dla tego rejonu pływania.
Art. 30.
Wspólnotowe świadectwo zdolności żeglugowej wydaje się dla:
1)
statków o długości nie mniejszej niż 20 m,
2)
statków, których iloczyn długości, szerokości i zanurzenia jest nie mniejszy niż 100
m3,
3)
holowników i pchaczy przeznaczonych odpowiednio do holowania lub pchania statków,
o których mowa w pkt 1 i 2, lub przemieszczania takich statków w zestawach sprzężonych,
4)
statków przeznaczonych do przewozu ponad 12 pasażerów,
5)
statków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. f
- uprawiających żeglugę po drogach wodnych, o których mowa w art. 29.
Art. 31.
Wymogu uzyskania wspólnotowego świadectwa zdolności żeglugowej nie stosuje się do:
1)
promów;
2)
statków używanych wyłącznie do uprawiania sportu lub rekreacji.
Art. 32.
1.
Do wniosku o wydanie wspólnotowego świadectwa zdolności żeglugowej należy załączyć:
1)
zaświadczenie potwierdzające pozytywny wynik z przeprowadzonej inspekcji technicznej
lub dokument wydany przez instytucję klasyfikacyjną uznaną przez Komisję Europejską;
2)
świadectwo pomiarowe, jeżeli statek podlega obowiązkowi pomiarowemu;
3)
decyzję Transportowego Dozoru Technicznego dopuszczającą do eksploatacji kotły parowe
lub zbiorniki ciśnieniowe przeznaczone do procesów technologicznych, jeżeli statek
jest wyposażony w takie kotły lub zbiorniki;
4)
w przypadku statku nowo zbudowanego, przebudowanego lub wpisanego do rejestru po raz
pierwszy, dodatkowo:
a)
orzeczenie Państwowej Inspekcji Pracy o dopuszczeniu statku do eksploatacji pod względem
bezpieczeństwa i higieny pracy,
b)
opinię wojewódzkiego inspektora sanitarnego o dopuszczeniu statku do eksploatacji
pod względem wymagań sanitarnych.
2.
Podstawę do wydania wspólnotowego świadectwa zdolności żeglugowej stanowią kopie dokumentów
wymienionych w ust. 1 lub wyciągi z tych dokumentów.
3.
Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej odmawia, w drodze decyzji administracyjnej, wydania
wspólnotowego świadectwa zdolności żeglugowej, w przypadku gdy nie zostały spełnione
warunki określone w ust. 1.
4.
We wspólnotowym świadectwie zdolności żeglugowej dokonuje się zmian na wniosek armatora.
5.
Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio w sprawie o przedłużenie terminu ważności
wspólnotowego świadectwa zdolności żeglugowej.
Art. 33.
1.
Wspólnotowe świadectwo zdolności żeglugowej wydaje się na czas oznaczony w zależności
od rodzaju statku, nie dłuższy jednak niż:
1)
5 lat - w przypadku statku pasażerskiego;
2)
10 lat - w przypadku statku innego niż określony w pkt 1.
2.
Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia bezpieczeństwa
żeglugi, może przedłużyć termin ważności wspólnotowego świadectwa zdolności żeglugowej
bez przeprowadzenia inspekcji technicznej statku na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy,
jeżeli statek jest przebudowywany lub znajduje się w miejscu, w którym nie ma możliwości
przeprowadzenia inspekcji technicznej. Przedłużenie terminu ważności wspólnotowego
świadectwa zdolności żeglugowej odnotowuje się w tym świadectwie.
3.
W przypadku gdy wspólnotowe świadectwo zdolności żeglugowej zostało utracone lub uległo
zniszczeniu, dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej, który wydał to świadectwo, wydaje
jego duplikat, na wniosek armatora.
Art. 34.
1.
Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej prowadzi rejestr wydanych wspólnotowych świadectw
zdolności żeglugowej.
2.
Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia:
1)
tryb wydawania, przedłużania, cofania i dokonywania zmian wspólnotowego świadectwa
zdolności żeglugowej,
2)
wzór wniosku o wydanie, przedłużenie lub dokonanie zmian we wspólnotowym świadectwie
zdolności żeglugowej,
3)
wzór wspólnotowego świadectwa zdolności żeglugowej,
4)
wzór rejestru wydanych wspólnotowych świadectw zdolności żeglugowej
- kierując się względami bezpieczeństwa żeglugi, wymaganiami międzynarodowymi oraz
koniecznością ujednolicenia treści stosowanych dokumentów.
”
;
12)
po art. 34a dodaje się art. 34b-34o w brzmieniu:
„
Art. 34b.
1.
W celu wydania wspólnotowego świadectwa zdolności żeglugowej statek, o którym mowa
w art. 30, podlega inspekcji technicznej, przeprowadzanej na wniosek armatora.
2.
Inspekcję techniczną przeprowadza się dla ustalenia, czy statek spełnia wymagania
techniczne w zakresie budowy statków, ich stałych urządzeń, wyposażenia, właściwości
manewrowych, ochrony wód, powietrza lub ochrony przed hałasem.
3.
Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wymagania
techniczne, o których mowa w ust. 2, mając na względzie rejony pływania oraz rodzaj
i przeznaczenie statków, a także konieczność zapewnienia ich bezpieczeństwa, ochrony
środowiska oraz bezpieczeństwa osób przebywających na statkach.
4.
Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej właściwy dla drogi wodnej może, w drodze decyzji
administracyjnej, udzielić odstępstwa od niektórych wymagań technicznych w zakresie
wyposażenia statku, dla statków uprawiających żeglugę na ograniczonych obszarach geograficznych
lub obszarach portowych, biorąc pod uwagę charakter drogi wodnej, rodzaj i przeznaczenie
statku, jeżeli nie spowoduje to zagrożenia bezpieczeństwa żeglugi.
5.
Organ inspekcyjny może odstąpić od przeprowadzenia w całości lub w części inspekcji
technicznej, jeżeli z dokumentu wydanego przez instytucję klasyfikacyjną uznaną przez
Komisję Europejską wynika, że statek spełnia całkowicie lub częściowo wymagania techniczne,
o których mowa w ust. 2.
6.
Minister właściwy do spraw transportu ogłosi, w drodze obwieszczenia, wykaz instytucji
klasyfikacyjnych uznanych przez Komisję Europejską.
Art. 34c.
1.
Organ inspekcyjny wykonuje, w ramach inspekcji technicznej, czynności inspekcyjne
obejmujące w szczególności badania techniczne statku oraz jego wyposażenia.
2.
Po przeprowadzeniu inspekcji technicznej wydaje się zaświadczenie z przeprowadzenia
inspekcji technicznej.
3.
Za czynności inspekcyjne pobiera się opłaty.
4.
Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wzory:
a)
wniosku o przeprowadzenie inspekcji technicznej,
b)
zaświadczenia z przeprowadzenia inspekcji technicznej;
2)
sposób i zakres przeprowadzania inspekcji technicznych;
3)
wysokość i sposób uiszczania opłat za poszczególne czynności inspekcyjne, przy czym
wysokość opłaty za daną czynność nie może przekroczyć 2 000 zł.
5.
Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 4, należy uwzględnić odpowiednio:
1)
konieczność zapewnienia sprawności procedur administracyjnych oraz ujednolicenia treści
stosowanych dokumentów;
2)
rodzaj, wielkość i przeznaczenie statku oraz rejony pływania;
3)
koszty osobowe i rzeczowe związane z przeprowadzeniem czynności inspekcyjnych, w zależności
od rodzaju czynności, miejsca wykonywania czynności albo czasu niezbędnego na ich
wykonanie.
Art. 34d.
1.
Organ inspekcyjny może powierzyć wykonanie określonych czynności inspekcyjnych upoważnionym
w tym celu podmiotom. W takim przypadku opłata za wykonanie tych czynności stanowi
przychód wykonującego je podmiotu.
2.
Podmiot, o którym mowa w ust. 1, przekazuje wyniki z wykonanych czynności inspekcyjnych
organowi inspekcyjnemu, który na ich podstawie wydaje zaświadczenia z przeprowadzenia
inspekcji technicznej.
3.
Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, kryteria,
jakie powinny spełniać podmioty upoważnione do wykonywania czynności inspekcyjnych,
oraz sposób ich upoważniania do wykonywania tych czynności, uwzględniając konieczność
zapewnienia odpowiedniego poziomu merytorycznego i technicznego przy wykonywaniu powierzonych
czynności.
4.
Minister właściwy do spraw transportu ogłosi, w drodze obwieszczenia, wykaz podmiotów
upoważnionych do wykonywania czynności inspekcyjnych.
Art. 34e.
1.
Armator jest obowiązany:
1)
przedstawić statek do inspekcji technicznej:
a)
wstępnej - przed wprowadzeniem statku do eksploatacji,
b)
okresowej - przed upływem terminów określonych w dokumencie bezpieczeństwa statku;
2)
na żądanie organu inspekcyjnego, przedstawić niezwłocznie statek do inspekcji technicznej,
przedłożyć wszystkie dokumenty dotyczące jego bezpieczeństwa oraz udzielić wszelkich
informacji o stanie bezpieczeństwa statku;
3)
na żądanie organu inspekcyjnego, dokonać czynności niezbędnych do umożliwienia przeprowadzenia
inspekcji technicznej.
2.
Koszty czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 3, wlicza się w koszty eksploatacji
statku.
3.
Inspekcję techniczną przeprowadza się, w miarę możliwości, bez uszczerbku dla eksploatacji
statku.
Art. 34f.
1.
W przypadku stwierdzenia lub podejrzenia, że statek został uszkodzony lub nastąpiła
zmiana w jego kadłubie, urządzeniach lub wyposażeniu, jeżeli uszkodzenie lub zmiana
mogą wpłynąć na stan bezpieczeństwa statku, dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej wzywa
armatora do przedstawienia statku do inspekcji technicznej doraźnej.
2.
Organ inspekcyjny, na podstawie pozytywnych wyników inspekcji technicznej doraźnej,
potwierdza zdolność żeglugową statku.
Art. 34g.
1.
W przypadku znaczących zmian lub napraw, które mają wpływ na bezpieczeństwo statku,
w szczególności na stabilność konstrukcji, żeglowność, zdolność wykonywania manewrów,
rodzaj i przeznaczenie statku, przed odbyciem następnego rejsu statek jest ponownie
poddawany inspekcji technicznej.
2.
Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej, na podstawie pozytywnego wyniku inspekcji technicznej,
wydaje nowe lub zmienia dotychczasowe wspólnotowe świadectwo zdolności żeglugowej,
określając parametry techniczne statku.
3.
Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej jest obowiązany poinformować organ państwa członkowskiego,
w którym wydano dotychczasowe wspólnotowe świadectwo zdolności żeglugowej, o wydaniu
nowego świadectwa lub o dokonanych zmianach w dotychczasowym świadectwie, w terminie
miesiąca od dnia wydania nowego świadectwa lub dokonania zmian w dotychczasowym świadectwie.
Art. 34h.
1.
W przypadku zaistnienia okoliczności uniemożliwiających wydanie wspólnotowego świadectwa
zdolności żeglugowej dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej może wydać wspólnotowe tymczasowe
świadectwo zdolności żeglugowej dla statków, o których mowa w art. 30, jeżeli w wyniku
inspekcji zostanie stwierdzone, że statek posiada zdolność żeglugową.
2.
Wspólnotowe tymczasowe świadectwo zdolności żeglugowej wydaje się na czas oznaczony
w zależności od rodzaju i przeznaczenia statku, nie dłuższy jednak niż 6 miesięcy.
3.
Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór, warunki
oraz sposób wydawania wspólnotowego tymczasowego świadectwa zdolności żeglugowej,
mając na względzie konieczność zapewnienia ciągłości ruchu żeglugowego oraz ujednolicenia
treści stosowanych dokumentów.
Art. 34i.
1.
Świadectwo zdolności żeglugowej wydaje się dla statku przeznaczonego do przewozu ładunków
o nośności nie mniejszej niż 15 t, używanego do przewozu ponad 12 pasażerów, oraz
holowników lub pchaczy - innych niż określone w art. 30.
2.
Dla statku innego niż wymieniony w ust. 1 i art. 30 wydaje się uproszczone świadectwo
zdolności żeglugowej.
3.
Przepisu ust. 2 nie stosuje się do statku używanego wyłącznie do uprawiania sportu
lub rekreacji bez napędu mechanicznego lub o napędzie mechanicznym o mocy silników
mniejszej niż 75 kW.
Art. 34j.
1.
W celu wydania świadectwa zdolności żeglugowej albo uproszczonego świadectwa zdolności
żeglugowej statek podlega, na wniosek armatora, przeglądowi technicznemu przeprowadzanemu
przez upoważniony w tym celu podmiot.
2.
Przeglądowi technicznemu nie podlega statek używany wyłącznie do uprawiania sportu
lub rekreacji bez napędu mechanicznego lub o napędzie mechanicznym o mocy silników
mniejszej niż 75 kW.
3.
Podmiot przeprowadzający przegląd techniczny statku wydaje dokument z przeglądu technicznego,
w którym stwierdza, czy statek spełnia wymagania bezpieczeństwa w zakresie budowy
statku, jego stałych urządzeń, wyposażenia, właściwości manewrowych, ochrony wód,
powietrza lub ochrony przed hałasem, o których mowa w art. 27 pkt 1-3.
4.
Świadectwo zdolności żeglugowej i uproszczone świadectwo zdolności żeglugowej wydaje
się na podstawie pozytywnych wyników przeglądu technicznego.
5.
Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia:
1)
sposób upoważniania podmiotów, o których mowa w ust. 1, do wykonywania przeglądów
technicznych statków, uwzględniając konieczność zapewnienia odpowiedniego poziomu
merytorycznego i technicznego przy wykonywaniu powierzonych czynności oraz rodzaj
i przeznaczenie statku;
2)
wymagania w zakresie budowy statku, jego stałych urządzeń, wyposażenia i właściwości
manewrowych oraz dotyczące ochrony wód, powietrza lub ochrony przed hałasem, kierując
się koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa statków oraz osób przebywających na statkach,
albo uzna za obowiązujące w tym zakresie wymagania określone w przepisach technicznych
upoważnionego podmiotu.
Art. 34k.
1.
Do wniosku o wydanie świadectwa zdolności żeglugowej należy załączyć:
1)
dokument z przeglądu technicznego;
2)
świadectwo pomiarowe, jeżeli statek podlega obowiązkowi pomiarowemu;
3)
decyzję Transportowego Dozoru Technicznego dopuszczającą do eksploatacji kotły parowe
lub zbiorniki ciśnieniowe przeznaczone do procesów technologicznych, jeżeli statek
jest wyposażony w takie kotły lub zbiorniki;
4)
w przypadku statku nowo zbudowanego, przebudowanego lub wpisanego do rejestru po raz
pierwszy, z wyłączeniem statku używanego do uprawiania sportu lub rekreacji, dodatkowo:
a)
orzeczenie Państwowej Inspekcji Pracy o dopuszczeniu statku do eksploatacji pod względem
bezpieczeństwa i higieny pracy,
b)
opinię wojewódzkiego inspektora sanitarnego o dopuszczeniu statku do eksploatacji
pod względem wymagań sanitarnych;
5)
w przypadku statku nowo zbudowanego lub przebudowanego używanego wyłącznie do uprawiania
sportu lub rekreacji o napędzie mechanicznym o mocy silników 75 kW i większej, dodatkowo
wyciąg z dokumentu rejestracyjnego.
2.
Podstawę do wydania świadectwa zdolności żeglugowej stanowią kopie dokumentów wymienionych
w ust. 1 lub wyciągi z tych dokumentów oraz dodatkowo, dla statków do przewozu osób,
statków o napędzie mechanicznym do przewozu rzeczy, a także pchania lub holowania,
pozytywny wynik ich inspekcji przeprowadzonej przez organ wydający to świadectwo.
3.
Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej odmawia, w drodze decyzji administracyjnej, wydania
świadectwa zdolności żeglugowej, jeżeli nie zostały spełnione warunki określone w
ust. 1.
4.
W świadectwie zdolności żeglugowej dokonuje się zmian na wniosek armatora.
5.
Przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio w sprawie o wydanie uproszczonego świadectwa
zdolności żeglugowej.
6.
Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio w sprawach o przedłużenie terminu ważności
świadectwa zdolności żeglugowej i uproszczonego świadectwa zdolności żeglugowej.
Art. 34l.
1.
Świadectwo zdolności żeglugowej i uproszczone świadectwo zdolności żeglugowej wydaje
się na czas oznaczony w zależności od rodzaju statku, nie dłuższy jednak niż:
1)
5 lat - w przypadku statku o napędzie mechanicznym;
2)
10 lat - w przypadku statku bez napędu mechanicznego.
2.
Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzory świadectwa
zdolności żeglugowej i uproszczonego świadectwa zdolności żeglugowej oraz terminy,
na jakie się je wydaje, w zależności od rodzajów statków, o których mowa w art. 34i
ust. 1 i 2, tryb ich wydawania, przedłużania, cofania i dokonywania w nich zmian,
kierując się względami bezpieczeństwa żeglugi, wymaganiami międzynarodowymi oraz koniecznością
ujednolicenia treści stosowanych dokumentów.
3.
W przypadku gdy świadectwo zdolności żeglugowej albo uproszczone świadectwo zdolności
żeglugowej zostało utracone lub uległo zniszczeniu, dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej,
który wydał to świadectwo, wydaje jego duplikat, na wniosek armatora.
Art. 34m.
1.
W szczególnie uzasadnionych przypadkach statek nieposiadający świadectwa zdolności
żeglugowej albo uproszczonego świadectwa zdolności żeglugowej może być dopuszczony
do jednorazowej podróży niezwiązanej z eksploatacją na podstawie jednorazowego zezwolenia
wydanego przez dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej właściwego dla miejsca rozpoczęcia
podróży. W zezwoleniu określa się drogę wodną, warunki uprawiania żeglugi i termin
ważności zezwolenia.
2.
Statek, któremu cofnięto świadectwo zdolności żeglugowej albo uproszczone świadectwo
zdolności żeglugowej w czasie podróży z przyczyn określonych w art. 34n ust. 1 pkt
3 i 4, może być dopuszczony na podstawie zezwolenia dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej
do jej zakończenia, jeżeli nie zagraża to bezpieczeństwu żeglugi lub środowisku. W
zezwoleniu określa się drogę wodną, miejsce zakończenia podróży, warunki uprawiania
żeglugi i termin ważności zezwolenia.
Art. 34n.
1.
Dokumenty bezpieczeństwa statku cofa się w razie:
1)
uszkodzenia kadłuba statku lub jego urządzeń zagrażającego bezpieczeństwu żeglugi;
2)
przebudowy statku powodującej zmianę jego charakterystyki;
3)
utraty lub zawieszenia ważności dokumentów wymienionych w art. 32 ust. 1 pkt 1-3 oraz
art. 34k ust. 1 pkt 1-3, które stanowiły podstawę do wydania dokumentu bezpieczeństwa
statku;
4)
gdy stan techniczny statku nie odpowiada warunkom, które stanowiły podstawę do wydania
dokumentu bezpieczeństwa statku.
2.
Dokument bezpieczeństwa statku może być cofnięty w razie stwierdzenia zaniedbań zagrażających
bezpieczeństwu żeglugi, pasażerów lub załogi, a także na udokumentowany wniosek Państwowej
Inspekcji Pracy, Inspekcji Sanitarnej, Transportowego Dozoru Technicznego lub wojewódzkiego
inspektora ochrony środowiska.
3.
Dokument bezpieczeństwa statku cofa, w drodze decyzji administracyjnej, dyrektor urzędu
żeglugi śródlądowej właściwy dla miejsca, w którym znajduje się statek w czasie stwierdzenia
utraty zdolności żeglugowej, zawiadamiając niezwłocznie o tym fakcie armatora statku
i organ, który wydał ten dokument.
Art. 34o.
Za wydanie lub przedłużenie terminu ważności dokumentu bezpieczeństwa statku oraz
za dokonanie w nim zmian, za wydanie duplikatu, a także za wydanie zezwolenia, o którym
mowa w art. 34m, pobiera się opłaty w wysokościach określonych w załączniku do ustawy.
”
;
13)
w art. 35 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
„
5.
Uznaje się dokumenty kwalifikacyjne kierowników statków innych niż Rzeczpospolita
Polska państw członkowskich albo państw trzecich wydane zgodnie z:
1)
przepisami, obowiązującymi w państwach członkowskich, w sprawie uzyskiwania krajowych
patentów kapitanów statków do przewozu towarów i pasażerów śródlądowymi drogami wodnymi;
2)
Konwencją o żegludze na Renie.
”
;
14)
w art. 41 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„
3.
Świadectwo, o którym mowa w ust. 2, wydaje, po otrzymaniu decyzji Transportowego Dozoru
Technicznego dopuszczającej do eksploatacji zbiornik do przewozu materiałów niebezpiecznych
i po przeprowadzeniu inspekcji, dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej na okres nie dłuższy
niż 5 lat. Za wydanie świadectwa pobiera się opłatę w wysokości określonej w załączniku
do ustawy.
”
;
15)
w art. 41e ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„
3.
Świadectwa doradców do spraw bezpieczeństwa przewozu materiałów niebezpiecznych wydane
przez właściwe władze innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego są uznawane
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
”
;
16)
w art. 47a ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„
3.
RIS wprowadza się na śródlądowych drogach wodnych, w szczególności na śródlądowych
drogach wodnych klasy IV i wyższej, które są połączone drogami wodnymi klasy IV lub
wyższej z drogami wodnymi klasy IV lub wyższej innego niż Rzeczpospolita Polska państwa
członkowskiego.
”
;
17)
w art. 47d w pkt 2 lit. b otrzymuje brzmienie:
„
b)
udostępnianie organom administracji publicznej oraz państwom członkowskim elektronicznych
raportów ze statków, zawierających w szczególności dane dotyczące statku i przewożonych
towarów,
”
;
18)
w art. 47f ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„
3.
Obowiązku, o którym mowa w ust. 2, nie stosuje się do użytkownika RIS posiadającego
urządzenie i oprogramowanie, dla których został wydany dokument zgodności przez właściwy
organ państwa członkowskiego.
”
;
19)
art. 60 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 60.
Kto uprawia żeglugę statkiem bez ważnego dokumentu bezpieczeństwa statku lub jednorazowego
zezwolenia na określoną podróż, podlega karze grzywny.
”
;
20)
w załączniku do ustawy część V tabeli otrzymuje brzmienie:
„
|
Art. 2.
W ustawie z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym w art. 44 wprowadza się następujące zmiany:
a)
w pkt 1 lit. d otrzymuje brzmienie:
„
d)
urządzeniami technicznymi:
-
-znajdującymi się na statkach morskich i żeglugi śródlądowej,
-
-znajdującymi się na pontonach,
-
-znajdującymi się w dokach,
-
-znajdującymi się na terenie portów i przystani morskich oraz żeglugi śródlądowej,
-
-związanymi z żeglugą morską i śródlądową, w szczególności urządzeniami ciśnieniowymi, bezciśnieniowymi zbiornikami (cysternami) i dźwignicami,
”
,
b)
dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 w brzmieniu:
„
2.
Wykonywanie dozoru technicznego, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. d, nie obejmuje
statków, na których urządzenia techniczne są objęte nadzorem technicznym instytucji
klasyfikacyjnej.
”
.
Art. 3.
Świadectwa zdolności żeglugowej oraz świadectwa pomiarowe wydane na podstawie dotychczasowych
przepisów zachowują ważność do upływu określonych w nich terminów ważności, jednak
nie dłużej niż do dnia 30 grudnia 2018 r.
Art. 4.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 15 ust. 8, art. 26 ust.
7, art. 28 ust. 5, art. 29 ust. 7 i art. 34 ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują
moc do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 15
ust. 8, art. 26 ust. 7, art. 29 ust. 3, art. 34 ust. 2, art. 34b ust. 3, art. 34c
ust. 4, art. 34d ust. 3, art. 34h ust. 3, art. 34j ust. 5 i art. 34l ust. 2 ustawy,
o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż
przez 12 miesięcy od dnia jej wejścia w życie.
Art. 5.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:
1)
art. 1 pkt 15 i 18, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.;
2)
art. 1 pkt 17, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.
1)
Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia postanowień:
1)
dyrektywy 2006/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiającej
wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej i uchylającej dyrektywę Rady
82/714/EWG ;
2)
dyrektywy 2006/137/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. zmieniającej
dyrektywę 2006/87/WE ustanawiającą wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej ;
3)
dyrektywy Rady 2008/59/WE z dnia 12 czerwca 2008 r. dostosowującej dyrektywę 2006/87/WE
Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającą wymagania techniczne dla statków żeglugi
śródlądowej w związku z przystąpieniem Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej ;
4)
dyrektywy Komisji 2008/87/WE z dnia 22 września 2008 r. zmieniającej dyrektywę 2006/87/WE
Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającą wymagania techniczne dla statków żeglugi
śródlądowej .
2)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r. Nr 74, poz. 676, z
2004 r. Nr 96, poz. 959, z 2006 r. Nr 104, poz. 708, Nr 170, poz. 1217 i Nr 249, poz.
1832, z 2008 r. Nr 227, poz. 1505 oraz z 2009 r. Nr 98, poz. 817.