Rozdział 1

Przepisy ogólne Art. 1. 1. Tworzy się Policję jako umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeń- stwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. 1a. Nazwa „Policja” przysługuje wyłącznie formacji, o której mowa w ust. 1. 2. Do podstawowych zadań Policji należą: 1) ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra, 2) ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spoko- ju w miejscach publicznych oraz w środkach publicznego transportu i ko- munikacji publicznej, w ruchu drogowym i na wodach przeznaczonych do powszechnego korzystania, 3) inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popeł- nianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym i współ- działanie w tym zakresie z organami państwowymi, samorządowymi i or- ganizacjami społecznymi, 4) wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców, 5) nadzór nad specjalistycznymi uzbrojonymi formacjami ochronnymi w za- kresie określonym w odrębnych przepisach, 6) kontrola przestrzegania przepisów porządkowych i administracyjnych zwią- zanych z działalnością publiczną lub obowiązujących w miejscach publicz- nych, 7) współdziałanie z policjami innych państw oraz ich organizacjami międzyna- rodowymi, a także z organami i instytucjami Unii Europejskiej na podstawie umów i porozumień międzynarodowych oraz odrębnych przepisów; 8) gromadzenie, przetwarzanie i przekazywanie informacji kryminalnych, 9) (uchylony), 10) prowadzenie bazy danych zawierającej informacje o wynikach analizy kwa- su dezoksyrybonukleinowego (DNA), 11) (uchylony). 3. Policja realizuje także zadania wynikające z przepisów prawa Unii Europejskiej oraz umów i porozumień międzynarodowych na zasadach i w zakresie w nich określonych. Art. 2. W zakresie, trybie i na zasadach określonych w odrębnych przepisach zadania prze- widziane dla Policji wykonują w Siłach Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz w stosunku do żołnierzy Żandarmeria Wojskowa i wojskowe organy porządkowe. Art. 3. Wojewoda oraz wójt (burmistrz, prezydent miasta) lub starosta sprawujący władzę administracji ogólnej oraz organy gminy, powiatu i samorządu województwa wyko- nują zadania w zakresie ochrony bezpieczeństwa lub porządku publicznego na zasa- dach określonych w ustawach.

Rozdział 2

Organizacja Policji Art. 4. 1. Policja składa się z następujących rodzajów służb: kryminalnej, prewencyjnej oraz wspomagającej działalność Policji w zakresie organizacyjnym, logistycz- nym i technicznym. 2. W skład Policji wchodzi policja sądowa. Szczegółowy zakres zadań i zasady or- ganizacji policji sądowej określa, w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw sprawiedliwości. 3. W skład Policji wchodzą również: 1) Wyższa Szkoła Policji, ośrodki szkolenia i szkoły policyjne, 2) wyodrębnione oddziały prewencji i pododdziały antyterrorystyczne, 3) instytuty badawcze. 3a. Organizację i zakres działania Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie jako szkoły wyższej oraz tryb wyznaczania i odwoływania rektora oraz wyznaczania, wybo- ru i odwoływania prorektorów reguluje ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365, z późn. zm.¹⁾). 3b. Organizację i zakres działania jednostek badawczo-rozwojowych, o których mowa w ust. 3 pkt 3, oraz tryb powoływania i odwoływania dyrektorów tych jednostek oraz ich zastępców reguluje ustawa z dnia 25 lipca 1985 r. o jednost- kach badawczo-rozwojowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 159 poz. 993 oraz z 2009 r. Nr 168, poz. 1323). 4. Komendant Główny Policji, za zgodą ministra właściwego do spraw wewnętrz- nych, może powoływać, w uzasadnionych przypadkach, inne niż wymienione w ust. 1 rodzaje służb, określając ich właściwość terytorialną, organizację i za- kres działania. Art. 4a. Pracownicy na stanowiskach administracyjnych, technicznych i gospodarczych w komendach i komisariatach Policji, z wyjątkiem stanowisk określonych przez Komendanta Głównego Policji, są zatrudniani na zasadach określonych w przepisach o pracownikach urzędów państwowych. Art. 5. 1. Centralnym organem administracji rządowej, właściwym w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, jest Komendant Główny Policji, podległy ministrowi właściwemu do spraw we- wnętrznych. 2. Komendant Główny Policji jest przełożonym wszystkich funkcjonariuszy Policji, zwanych dalej „policjantami”. 3. Komendanta Głównego Policji powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych. 4. Zastępców Komendanta Głównego Policji, w tym I Zastępcę, powołuje i odwo- łuje minister właściwy do spraw wewnętrznych na wniosek Komendanta Głów- nego Policji. 5. W razie zwolnienia stanowiska Komendanta Głównego Policji, minister właści- wy do spraw wewnętrznych, do czasu powołania nowego komendanta, powierza pełnienie obowiązków Komendanta Głównego Policji, na okres nie dłuższy niż 3 miesiące, jednemu z jego zastępców. 6. W razie czasowej niemożności sprawowania funkcji przez Komendanta Główne- go Policji, minister właściwy do spraw wewnętrznych, do czasu ustania prze- szkody w sprawowaniu tej funkcji przez dotychczasowego komendanta, jednak na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, powierza pełnienie obowiązków Komen- danta Głównego Policji jednemu z jego zastępców. Art. 6. 1. Organami administracji rządowej na obszarze województwa w sprawach, o któ- rych mowa w art. 5 ust. 1, są: 1) wojewoda przy pomocy komendanta wojewódzkiego Policji działającego w jego imieniu albo komendant wojewódzki Policji działający w imieniu własnym w sprawach: a) wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych, dochodzeniowo- śledczych i czynności z zakresu ścigania wykroczeń, b) wydawania indywidualnych aktów administracyjnych, jeżeli ustawy tak stanowią, 2) komendant powiatowy (miejski) Policji, 3) komendant komisariatu Policji. 2. Terytorialny zasięg działania organów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, odpo- wiada zasadniczemu podziałowi administracyjnemu Państwa, z zastrzeżeniem ust. 3–5. 3. Wyłącza się z terytorialnego zasięgu działania komendanta wojewódzkiego Po- licji właściwego dla województwa mazowieckiego obszar m.st. Warszawy oraz powiatów: grodziskiego, legionowskiego, mińskiego, nowodworskiego, otwoc- kiego, piaseczyńskiego, pruszkowskiego, warszawskiego zachodniego i woło- mińskiego. 3a. W miastach będących siedzibą władz miasta na prawach powiatu i powiatu ma- jącego siedzibę władz w tym mieście, można utworzyć komendę miejską Policji wykonującą zadania na obszarze tego miasta i powiatu. 3b. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze rozporządzenia, tworzy i znosi komendy miejskie Policji, o których mowa w ust. 3a, uwzględniając uwa- runkowania administracyjno-geograficzne i demograficzne miasta i powiatu. 4. Komendant Stołeczny Policji wykonuje na obszarze, o którym mowa w ust. 3, zadania i kompetencje odpowiadające zadaniom i kompetencjom komendanta wojewódzkiego Policji. 4a. Na obszarze m.st. Warszawy zadania i kompetencje odpowiadające zadaniom i kompetencjom komendanta powiatowego (miejskiego) Policji wykonuje wła- ściwy terytorialnie komendant rejonowy Policji. 4b. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określa, w drodze rozporządzenia, właściwość terytorialną komendantów rejonowych Policji, tworzy i znosi ko- mendy rejonowe Policji oraz ustala ich nazwy. Właściwość terytorialna komen- dantów rejonowych Policji obejmuje obszar jednej dzielnicy lub kilku dzielnic. 5. Komenda Stołeczna Policji stanowi aparat pomocniczy Komendanta Stołecznego Policji, wykonujący swoje zadania na obszarze, o którym mowa w ust. 3. Art. 6a. 1. W postępowaniu administracyjnym, w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Policji, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, organem wła- ściwym jest komendant powiatowy (miejski) Policji, a na obszarze m.st. War- szawy – komendant rejonowy Policji. 2. W postępowaniu administracyjnym w sprawach, o których mowa w ust. 1, orga- nami wyższego stopnia są: 1) w stosunku do komendanta powiatowego (miejskiego) Policji – komendant wojewódzki Policji, 1a) w stosunku do komendanta rejonowego Policji – Komendant Stołeczny Po- licji, 2) w stosunku do komendanta wojewódzkiego Policji – Komendant Główny Policji. Art. 6b. 1. Komendanta wojewódzkiego Policji powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw wewnętrznych na wniosek Komendanta Głównego Policji złożony po za- sięgnięciu opinii wojewody. 2. Komendanta Stołecznego Policji powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw wewnętrznych na wniosek Komendanta Głównego Policji złożony po za- sięgnięciu opinii wojewody oraz opinii Prezydenta m.st. Warszawy. 3. Komendant Główny Policji, na wniosek komendanta wojewódzkiego lub odpo- wiednio Komendanta Stołecznego Policji, powołuje i odwołuje do trzech zastęp- ców komendanta wojewódzkiego lub Komendanta Stołecznego Policji, w tym I zastępcę. 4. Na stanowisko komendanta wojewódzkiego i Komendanta Stołecznego Policji oraz zastępców komendanta wojewódzkiego i Komendanta Stołecznego Policji powołuje się oficerów Policji, z wyjątkiem stanowisk zastępców do spraw służb wspomagających działalność Policji w zakresie organizacyjnym, logistycznym i technicznym, na które można powołać także osoby niebędące policjantami. 5. W razie zwolnienia stanowiska komendanta wojewódzkiego lub Komendanta Stołecznego Policji Komendant Główny Policji, do czasu powołania nowego komendanta, powierza pełnienie obowiązków komendanta wojewódzkiego albo Komendanta Stołecznego Policji, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, jednemu z jego zastępców lub wyznaczonemu oficerowi. 6. W przypadku nieotrzymania opinii, o których mowa w ust. 1 lub ust. 2, minister właściwy do spraw wewnętrznych, na wniosek Komendanta Głównego Policji, może powołać komendanta wojewódzkiego albo Komendanta Stołecznego Poli- cji po upływie 14 dni od dnia przedstawienia wniosku o wydanie opinii. Art. 6c. 1. Komendanta powiatowego (miejskiego) Policji powołuje i odwołuje komendant wojewódzki Policji, po zasięgnięciu opinii starosty. Przepisu art. 35 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592, z późn. zm.²⁾) nie stosuje się. 2. Komendanta rejonowego Policji powołuje i odwołuje Komendant Stołeczny Po- licji, po zasięgnięciu opinii Prezydenta m.st. Warszawy. Przepisu art. 35 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym nie stosuje się. 3. Komendant wojewódzki Policji, na wniosek komendanta powiatowego (miej- skiego) Policji, powołuje i odwołuje I zastępcę i pozostałych zastępców komen- danta powiatowego (miejskiego) Policji. 4. Komendant Stołeczny Policji, na wniosek komendanta rejonowego Policji, po- wołuje i odwołuje I zastępcę i pozostałych zastępców komendanta rejonowego Policji. 5. Na stanowisko komendanta powiatowego (miejskiego) i komendanta rejonowe- go Policji oraz zastępcy komendanta powiatowego (miejskiego) i komendanta rejonowego Policji, powołuje się oficerów Policji. 6. W razie zwolnienia stanowiska komendanta powiatowego (miejskiego) Policji komendant wojewódzki Policji, do czasu powołania nowego komendanta, po- wierza pełnienie obowiązków komendanta powiatowego (miejskiego) Policji, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, jednemu z jego zastępców lub wyznaczonemu oficerowi. 7. W razie zwolnienia stanowiska komendanta rejonowego Policji Komendant Sto- łeczny Policji, do czasu powołania nowego komendanta, powierza pełnienie obowiązków komendanta rejonowego Policji, na okres nie dłuższy niż 6 miesię- cy, jednemu z jego zastępców lub wyznaczonemu oficerowi. 8. W przypadku nieotrzymania opinii, o których mowa w ust. 1 lub ust. 2, komen- dant wojewódzki albo Komendant Stołeczny Policji może powołać odpowiednio komendanta powiatowego (miejskiego) albo komendanta rejonowego Policji po upływie 14 dni od dnia przedstawienia wniosku o wydanie opinii. Art. 6d. 1. Komendanta komisariatu Policji powołuje i odwołuje komendant powiatowy (miejski) Policji po zasięgnięciu opinii właściwego terytorialnie wójta (burmi- strza lub prezydenta miasta) lub wójtów. Opiniowanie to nie dotyczy komendan- ta komisariatu specjalistycznego. 2. Zastępców komendanta komisariatu Policji powołuje i odwołuje komendant po- wiatowy (miejski) Policji na wniosek komendanta komisariatu Policji. 3. Na stanowisko komendanta komisariatu Policji i zastępcy komendanta komisa- riatu Policji powołuje się oficerów lub aspirantów Policji. 4. W razie zwolnienia stanowiska komendanta komisariatu Policji, komendant po- wiatowy (miejski) Policji, do czasu powołania nowego komendanta, powierza, po zasięgnięciu opinii wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) lub wójtów, peł- nienie obowiązków komendanta komisariatu Policji, na okres nie dłuższy niż 3 miesiące, jednemu z jego zastępców, a w razie braku zastępców – innemu poli- cjantowi. 5. W razie czasowej niemożności sprawowania funkcji przez komendanta komisa- riatu Policji, komendant powiatowy (miejski) Policji, do czasu ustania przeszko- dy w sprawowaniu tej funkcji przez dotychczasowego komendanta, powierza pełnienie obowiązków komendanta komisariatu Policji jednemu z jego zastęp- ców, a w razie braku zastępców – innemu policjantowi. 6. Na obszarze m.st. Warszawy przepisy ust. 1 i 3–5 stosuje się odpowiednio do powoływania i odwoływania komendanta komisariatu Policji przez komendanta rejonowego Policji, po zasięgnięciu opinii Prezydenta m.st. Warszawy. 7. Na obszarze m.st. Warszawy przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio do po- woływania zastępców komendanta komisariatu Policji przez komendanta rejo- nowego Policji. 8. W przypadku nieotrzymania opinii, o której mowa w ust. 1 lub 6: 1) komendant powiatowy (miejski) Policji może powołać komendanta komisa- riatu Policji po upływie 14 dni od dnia przedstawienia wniosku o wydanie opinii, 2) komendant rejonowy Policji może powołać komendanta komisariatu Policji po upływie 21 dni od dnia przedstawienia wniosku o wydanie opinii. Art. 6e. 1. Odwołać ze stanowiska, o którym mowa w art. 6b ust. 1, 2 i 5, art. 6c ust. 1–4, 6 i 7 oraz art. 6d ust. 1, 2 i 6, można w każdym czasie. 2. W przypadku braku opinii, o których mowa w art. 6b ust. 1 i 2, art. 6c ust. 1 i 2 oraz art. 6d ust. 1 i 6, organ uprawniony do powołania na stanowisko komendan- ta może odwołać odpowiednio komendantów: wojewódzkiego i Stołecznego, powiatowego (miejskiego), rejonowego lub komendanta komisariatu Policji, po upływie 14 dni od dnia doręczenia wniosku o wydanie opinii. 3. Policjanta odwołanego ze stanowiska przenosi się do dyspozycji przełożonego policjanta uprawnionego do odwołania ze stanowiska, z zastrzeżeniem, że poli- cjanta odwołanego ze stanowiska komendanta wojewódzkiego i Komendanta Stołecznego Policji przenosi się do dyspozycji Komendanta Głównego Policji. Policjant przez okres 6 miesięcy ma prawo do uposażenia w wysokości przysłu- gującej przed odwołaniem. Art. 6f. Komendant wojewódzki Policji oraz komendant powiatowy (miejski) Policji są prze- łożonymi policjantów na terenie swojego działania. Art. 6g. Komendant Główny Policji, komendant wojewódzki Policji, komendant powiatowy (miejski) Policji wykonują swoje zadania przy pomocy podległych im komend, a komendant komisariatu Policji – przy pomocy komisariatu. Art. 6h. (uchylony). Art. 7. 1. Komendant Główny Policji określa: 1) szczegółowe zasady organizacji i zakres działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji, 2) metody i formy wykonywania zadań przez poszczególne służby policyjne, w zakresie nie objętym innymi przepisami wydanymi na podstawie ustawy, 3) (uchylony); 4) (uchylony); 4a) programy szkoleń zawodowych policjantów, 4b) zakres oraz szczegółowe warunki, tryb przeprowadzania oraz zasady oce- niania testu sprawności fizycznej policjantów; 5) szczegółowe zasady szkolenia zwierząt wykorzystywanych do realizacji za- dań Policji, a także normy ich wyżywienia, 6) szczegółowe warunki bezpieczeństwa i higieny służby, po konsultacji z Pań- stwową Inspekcją Pracy, 7) zasady etyki zawodowej policjantów, po zasięgnięciu opinii związku zawo- dowego policjantów. 2. Komendant wojewódzki Policji określa właściwość terytorialną komisariatów Policji na terenie swojego działania. 3. Komendant Główny Policji może tworzyć i likwidować ośrodki szkolenia i szkoły policyjne. 4. Regulaminy komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji ustala właściwy dla nich komendant Policji w porozumieniu z właściwym prze- łożonym. Regulamin komendy wojewódzkiej Policji nie stanowi części regula- minu urzędu wojewódzkiego. Art. 8. 1. Komendant wojewódzki Policji w porozumieniu z Komendantem Głównym Po- licji tworzy, w razie potrzeby, komisariat kolejowy, wodny, lotniczy lub inny komisariat specjalistyczny. Komendanci komisariatów specjalistycznych podle- gają właściwemu terytorialnie komendantowi wojewódzkiemu Policji. 2. Komendanta komisariatu specjalistycznego Policji powołuje i odwołuje komen- dant wojewódzki Policji. 3. (uchylony). Art. 8a. 1. Komendant powiatowy (miejski) Policji może tworzyć rewiry dzielnicowych oraz posterunki Policji na zasadach określonych przez Komendanta Głównego Policji. 2. Kierownika rewiru oraz kierownika posterunku Policji mianuje i zwalnia ze sta- nowiska komendant powiatowy (miejski) Policji, po zasięgnięciu opinii wójta (burmistrza lub prezydenta miasta), chyba że do wyrażenia opinii w tej sprawie upoważniony został organ wykonawczy jednostki pomocniczej gminy. 3. Do zadań kierownika rewiru oraz kierownika posterunku Policji należy w szcze- gólności: 1) rozpoznawanie zagrożeń i przeciwdziałanie przyczynom ich powstawania, 2) inicjowanie i organizowanie działań społeczności lokalnych mających na ce- lu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz innym zjawi- skom kryminogennym, 3) wykonywanie czynności administracyjno-porządkowych oraz innych nie- cierpiących zwłoki czynności związanych z zawiadomieniem o przestęp- stwie i zabezpieczeniem miejsca zdarzenia. Art. 9. (uchylony). Art. 10. 1. Komendanci Policji, z zastrzeżeniem ust. 1a, składają roczne sprawozdania ze swojej działalności, a także informacje o stanie porządku i bezpieczeństwa pu- blicznego właściwym wojewodom, starostom, wójtom (burmistrzom lub prezy- dentom miast), a także radom powiatu i radom gmin. W razie zagrożenia bez- pieczeństwa publicznego lub zakłócenia porządku publicznego sprawozdania i informacje składa się tym organom niezwłocznie na każde ich żądanie. 1a. Komendant Stołeczny Policji składa sprawozdanie, a także informacje, o których mowa w ust. 1, Wojewodzie Mazowieckiemu oraz, w zakresie dotyczącym dzia- łalności Policji na obszarze m.st. Warszawy, Prezydentowi m.st. Warszawy i Radzie m.st. Warszawy. Komendanci rejonowi Policji nie składają odrębnych sprawozdań. 2. W zakresie wykrywania przestępstw i ścigania ich sprawców sprawozdania i in- formacje, o których mowa w ust. 1, mogą być przekazywane wyłącznie sądom i prokuratorom, na ich żądanie. 3. Rada powiatu (miasta) oraz rada gminy na podstawie sprawozdań i informacji, o których mowa w ust. 1, może określić, w drodze uchwały, istotne dla wspólnoty samorządowej zagrożenia bezpieczeństwa i porządku publicznego. 4. Uchwała, o której mowa w ust. 3, nie może dotyczyć wykonania konkretnej czynności służbowej ani określać sposobu wykonywania zadań przez Policję. 5. Komendanci powiatowi (miejscy) Policji są obowiązani udostępniać komisji bezpieczeństwa i porządku, na żądanie jej przewodniczącego, dokumenty i in- formacje dotyczące pracy Policji na terenie powiatu, z wyjątkiem akt personal- nych pracowników i funkcjonariuszy, materiałów operacyjno-rozpoznawczych lub dochodzeniowo-śledczych oraz akt w indywidualnych sprawach administra- cyjnych. Art. 11. 1. Wójt (burmistrz, prezydent miasta) lub starosta może żądać od właściwego ko- mendanta Policji przywrócenia stanu zgodnego z porządkiem prawnym lub pod- jęcia działań zapobiegających naruszeniu prawa, a także zmierzających do usu- nięcia zagrożenia bezpieczeństwa i porządku publicznego. 2. Żądanie, o którym mowa w ust. 1, nie może dotyczyć czynności operacyjno- rozpoznawczych, dochodzeniowo-śledczych oraz czynności z zakresu ścigania wykroczeń. Żądanie to nie może dotyczyć wykonania konkretnej czynności służbowej ani określać sposobu wykonania zadania przez Policję. 3. Wójt (burmistrz, prezydent miasta) lub starosta ponoszą wyłączną odpowiedzial- ność za treść żądania, o którym mowa w ust. 1. 4. Żądanie, o którym mowa w ust. 1, przekazane ustnie wymaga potwierdzenia na piśmie. 5. Właściwy komendant Policji niezwłocznie przedkłada sprawę komendantowi Po- licji wyższego stopnia, jeżeli nie jest w stanie wykonać żądania, o którym mowa w ust. 1. 6. Żądanie, o którym mowa w ust. 1, naruszające prawo jest nieważne. O nieważności żądania stwierdza wojewoda. Art. 12. 1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określa, w drodze rozporządzenia: 1) uzbrojenie Policji, 2) umundurowanie, dystynkcje i znaki identyfikacyjne policjantów, 3) zasady i sposób noszenia umundurowania oraz orderów, odznaczeń, medali i odznak, 4) normy umundurowania, 5) wzór i tryb nadawania sztandaru jednostkom organizacyjnym Policji, 6) wzór odznak policyjnych oraz szczegółowe zasady i tryb ich nadawania po- licjantom. 2. Komendant Główny Policji określa zasady naliczeń etatowych w Policji. Art. 13. 1. Koszty związane z funkcjonowaniem Policji są pokrywane z budżetu państwa. 1a. Jednostki badawczo-rozwojowe, o których mowa w art. 4 ust. 3 pkt 3, otrzymują z budżetu państwa dotacje celowe i podmiotowe na finansowanie działalności bieżącej związanej z wykonywaniem ustawowych zadań Policji, a w szczególności: 1) prowadzeniem badań naukowych i prac rozwojowych przy realizacji zadań, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 3 i 4; 2) utrzymaniem, prowadzeniem i rozwojem wykrywczych baz danych, w tym bazy danych, o której mowa w art. 1 ust. 2 pkt 10; 3) utrzymaniem, prowadzeniem i rozwojem infrastruktury niezbędnej do gro- madzenia i przetwarzania danych daktyloskopijnych, o których mowa w art. 124 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694, z późn. zm.³⁾) i art. 119 ust. 1 pkt 6. ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2009 r. Nr 189, poz. 1472); 4) realizowaniem zadań w zakresie współpracy międzynarodowej, w tym wy- miany danych daktyloskopijnych i wyników analizy kwasu dezoksyrybonu- kleinowego (DNA), prowadzonej na podstawie ustaw oraz obowiązujących umów i porozumień międzynarodowych; 5) wykonywaniem zadań jednostki uprawnionej do zatwierdzania specyfikacji technicznej oraz do potwierdzania pozbawienia cech użytkowych broni pal- nej wszelkiego rodzaju, o której mowa w art. 6a ust. 1 i 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52 poz. 525, z późn. zm.⁴⁾); 6) wykonywaniem zadań Komendanta Głównego Policji w zakresie nadzoru merytorycznego nad funkcjonowaniem laboratoriów kryminalistycznych komend wojewódzkich Policji; 7) realizowaniem prawa do uposażenia i innych należności ze stosunku służ- bowego policjantów pełniących służbę w tych jednostkach. 2. Etaty Policji określa ustawa budżetowa. 3. Jednostki samorządu terytorialnego, państwowe jednostki organizacyjne, stowa- rzyszenia, fundacje, banki oraz instytucje ubezpieczeniowe mogą uczestniczyć w pokrywaniu wydatków inwestycyjnych, modernizacyjnych lub remontowych oraz kosztów utrzymania i funkcjonowania jednostek organizacyjnych Policji, a także zakupu niezbędnych dla ich potrzeb towarów i usług. 3a–3c. (uchylone). 4. Na wniosek rady powiatu lub rady gminy liczba etatów Policji w rewirach dziel- nicowych i posterunkach Policji na terenie powiatu lub gminy może ulec zwięk- szeniu ponad liczbę ustaloną na zasadach określonych w art. 12 ust. 2, jeżeli or- gany te zapewnią pokrywanie kosztów utrzymania etatów Policji przez okres co najmniej 5 lat, na warunkach określonych w porozumieniu zawartym między organem powiatu lub gminy a właściwym komendantem wojewódzkim Policji i zatwierdzonym przez Komendanta Głównego Policji. 4a. Rada powiatu lub rada gminy może przekazać, na warunkach określonych w po- rozumieniu zawartym między organem wykonawczym powiatu lub gminy a właściwym komendantem powiatowym (miejskim) Policji, środki finansowe stanowiące dochody własne powiatu lub gminy, dla Policji z przeznaczeniem na: 1) rekompensatę pieniężną za czas służby przekraczający normę określoną w art. 33 ust. 2, 2) nagrodę za osiągnięcia w służbie, dla policjantów właściwych miejscowo komend powiatowych (miejskich) i komi- sariatów, którzy realizują zadania z zakresu służby prewencyjnej. 4b. Porozumienie, o którym mowa w ust. 4a, określa w szczególności: 1) rodzaje ustawowych zadań Policji, finansowanych na podstawie porozumie- nia: a) wykonywanych w czasie przekraczającym normę określoną w art. 33 ust. 2, b) za wykonywanie których może być przyznana nagroda za osiągnięcia w służbie, 2) wysokość oraz tryb i terminy przekazywania środków finansowych, o któ- rych mowa w ust. 4a, 3) sposób dokonywania oceny prawidłowości wykonania porozumienia. 4c. Tworzy się Fundusz Wsparcia Policji, zwany dalej „Funduszem”, składający się z funduszy: centralnego, wojewódzkich i Szkół Policji. 4d. Fundusz jest państwowym funduszem celowym. 4e. Środki finansowe uzyskane przez Policję w trybie i na warunkach określonych w ust. 3 i 4a na podstawie umów i porozumień zawartych przez: 1) Komendanta Głównego Policji – są przychodami funduszu centralnego, 2) komendantów odpowiednio wojewódzkich lub Komendanta Stołecznego Policji albo podległych im komendantów powiatowych (miejskich, rejono- wych) Policji – są przychodami wojewódzkich funduszy, 3) Komendanta Wyższej Szkoły Policji oraz komendantów szkół policyjnych – są przychodami funduszu Szkół Policji. 4f. Środki Funduszu są przeznaczone na: 1) pokrywanie wydatków inwestycyjnych, modernizacyjnych lub remontowych oraz kosztów utrzymania i funkcjonowania jednostek organizacyjnych Poli- cji, a także zakup niezbędnych na ich potrzeby towarów i usług, 2) rekompensatę pieniężną dla policjantów za czas służby przekraczający normę określoną w art. 33 ust. 2, 3) nagrody dla policjantów za osiągnięcia w służbie. 4g. Środkami Funduszu dysponują: 1) Komendant Główny Policji – w zakresie funduszu centralnego, 2) odpowiednio komendanci wojewódzcy lub Komendant Stołeczny Policji – w zakresie funduszy wojewódzkich, 3) Komendant Wyższej Szkoły Policji oraz komendanci szkół policyjnych – w zakresie funduszu Szkół Policji. 4h. Komendant Główny Policji sporządza łączny plan finansowy i łączne spra- wozdanie finansowe Funduszu. 4ha. Zmiany kwot przychodów i kosztów Funduszu ujętych w planie finansowym Funduszu oraz przeniesienia wydatków pomiędzy poszczególnymi pozycjami planu dokonuje dysponent środków Funduszu. 4hb. (uchylony). 4hc. (uchylony). 4i. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właś- ciwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, szcze- gółowe zasady gospodarki finansowej Funduszu oraz tryb i terminy sporządzania jego planów i sprawozdań finansowych, uwzględniając postanowienia umów i porozumień oraz racjonalne gospodarowanie środkami. 5. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem wła- ściwym do spraw finansów publicznych określą, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki porozumienia, o którym mowa w ust. 4.

Rozdział 3

Zakres uprawnień Policji Art. 14. 1. W granicach swych zadań Policja w celu rozpoznawania, zapobiegania i wykry- wania przestępstw i wykroczeń wykonuje czynności: operacyjno-rozpoznawcze, dochodzeniowo-śledcze i administracyjno-porządkowe. 2. Policja wykonuje również czynności na polecenie sądu, prokuratora, organów administracji państwowej i samorządu terytorialnego w zakresie, w jakim obo- wiązek ten został określony w odrębnych ustawach. 3. Policjanci w toku wykonywania czynności służbowych mają obowiązek respek- towania godności ludzkiej oraz przestrzegania i ochrony praw człowieka. 4. Policja w celu realizacji ustawowych zadań może korzystać z danych o osobie, w tym również w formie zapisu elektronicznego, uzyskanych przez inne organy, służby i instytucje państwowe w wyniku wykonywania czynności operacyjno- rozpoznawczych oraz przetwarzać je w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926, z późn. zm.⁵⁾), bez wiedzy i zgody osoby, której dane te dotyczą. 5. Administrator danych, o których mowa w ust. 4, jest obowiązany udostępnić da- ne osobowe, z zastrzeżeniem ust. 7, na podstawie imiennego upoważnienia Ko- mendanta Głównego Policji, komendantów wojewódzkich Policji lub uprawnio- nego policjanta, okazanego przez policjanta wraz z legitymacją służbową. Fakt udostępnienia tych danych podlega ochronie na podstawie ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. Nr 182, poz. 1228). 5a. Policja może, w zakresie koniecznym do wykonywania jej ustawowych zadań, korzystać z informacji kryminalnej zgromadzonej w Krajowym Centrum Infor- macji Kryminalnych. 6. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wzór upoważnienia, o którym mowa w ust. 5, uwzględniając wyłącznie niezbędne dane upoważnione- go policjanta oraz szczegółowe warunki wydania upoważnień w imieniu Ko- mendanta Głównego Policji lub komendantów wojewódzkich Policji innym po- licjantom. 7. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, zakres, warunki i tryb przekazywania Policji informacji o osobie, uzyskanych przez organy uprawnio- ne do wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych w czasie wykony- wania tych czynności, uwzględniając wymagania wynikające z przepisów o ochronie informacji niejawnych. Art. 15. 1. Policjanci wykonując czynności, o których mowa w art. 14, mają prawo: 1) legitymowania osób w celu ustalenia ich tożsamości, 2) zatrzymywania osób w trybie i przypadkach określonych w przepisach Ko- deksu postępowania karnego i innych ustaw, 2a) zatrzymywania osób pozbawionych wolności, które na podstawie zezwole- nia właściwego organu opuściły areszt śledczy albo zakład karny i w wy- znaczonym terminie nie powróciły do niego, 3) zatrzymywania osób stwarzających w sposób oczywisty bezpośrednie za- grożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego, a także dla mienia, 3a) pobierania od osób wymazu ze śluzówki policzków: a) w trybie i przypadkach określonych w przepisach Kodeksu postępowa- nia karnego, b) w celu identyfikacji osób o nieustalonej tożsamości oraz osób usiłują- cych ukryć swoją tożsamość, jeżeli ustalenie tożsamości w inny sposób nie jest możliwe, 3b) pobierania materiału biologicznego ze zwłok ludzkich o nieustalonej tożsa- mości, 4) przeszukiwania osób i pomieszczeń w trybie i przypadkach określonych w przepisach Kodeksu postępowania karnego i innych ustaw, 4a) obserwowania i rejestrowania przy użyciu środków technicznych obrazu z pomieszczeń przeznaczonych dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia, policyjnych izb dziecka, pokoi przejściowych oraz tymczasowych pomieszczeń przejściowych; 5) dokonywania kontroli osobistej, a także przeglądania zawartości bagaży i sprawdzania ładunku w portach i na dworcach oraz w środkach transportu lądowego, powietrznego i wodnego, w razie istnienia uzasadnionego podej- rzenia popełnienia czynu zabronionego pod groźbą kary, 5a) obserwowania i rejestrowania przy użyciu środków technicznych obrazu zdarzeń w miejscach publicznych, a w przypadku czynności operacyjno- rozpoznawczych i administracyjno-porządkowych podejmowanych na pod- stawie ustawy – także i dźwięku towarzyszącego tym zdarzeniom, 6) żądania niezbędnej pomocy od instytucji państwowych, organów admini- stracji rządowej i samorządu terytorialnego oraz jednostek gospodarczych prowadzących działalność w zakresie użyteczności publicznej; wymienione instytucje, organy i jednostki obowiązane są, w zakresie swojego działania, do udzielenia tej pomocy, w zakresie obowiązujących przepisów prawa, 7) zwracania się o niezbędną pomoc do innych jednostek gospodarczych i or- ganizacji społecznych, jak również zwracania się w nagłych wypadkach do każdej osoby o udzielenie doraźnej pomocy, w ramach obowiązujących przepisów prawa, 7a) Osoba zatrzymana może zostać umieszczona w pomieszczeniu jednostki or- ganizacyjnej Policji lub pomieszczeniu jednostki organizacyjnej Straży Granicznej przeznaczonym dla osób zatrzymanych. 7b. Pomieszczenia dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wy- trzeźwienia, pokoje przejściowe oraz tymczasowe pomieszczenia przej- ściowe mogą tworzyć i znosić komendanci wojewódzcy Policji oraz Ko- mendant Stołeczny Policji. 8) (uchylony). 2. Osobie zatrzymanej na podstawie ust. 1 pkt 3 przysługują uprawnienia przewi- dziane dla osoby zatrzymanej w Kodeksie postępowania karnego. 3. Zatrzymanie osoby może być zastosowane tylko wówczas, gdy inne środki oka- zały się bezcelowe lub nieskuteczne. 4. Osoba zatrzymana, o której mowa w ust. 1 pkt 3, może być okazywana, fotogra- fowana lub daktyloskopowana tylko wtedy, gdy jej tożsamości nie można ustalić w inny sposób. 5. Osobę zatrzymaną należy niezwłocznie poddać – w razie uzasadnionej potrzeby – badaniu lekarskiemu lub udzielić jej pierwszej pomocy medycznej. 6. Czynności wymienione w ust. 1 powinny być wykonywane w sposób możliwie najmniej naruszający dobra osobiste osoby, wobec której zostają podjęte. 7. Na sposób prowadzenia czynności, o których mowa w ust. 1, przysługuje zażale- nie do miejscowo właściwego prokuratora. 8. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób postępowania przy wykonywaniu uprawnień, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2a, 3, 3a lit. b), 3b i 5– 7, oraz wzory dokumentów stosowanych w tych sprawach, mając na względzie zapewnienie skuteczności działań podejmowanych przez Policję oraz poszano- wanie praw osób, wobec których działania te są podejmowane. 8a. (uchylony). 8b. (uchylony). 9. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem wła- ściwym do spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, tryb przeprowa- dzania badań lekarskich, o których mowa w ust. 5, uwzględniając przypadki uzasadniające potrzebę niezwłocznego udzielenia osobie zatrzymanej pierwszej pomocy medycznej lub potrzebę poddania jej niezbędnym badaniom lekarskim, czas i organizację tych badań oraz sposób ich dokumentowania. 10. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia: 1) warunki, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia w jednostkach organi- zacyjnych Policji dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wy- trzeźwienia, zakres prowadzonej dokumentacji oraz wzory dokumentów wchodzących w jej skład, 2) warunki, jakim powinny odpowiadać pokoje przejściowe w jednostkach or- ganizacyjnych Policji, w których można umieścić osoby zatrzymane lub do- prowadzone na czas wykonania czynności służbowych, oczekiwania na przewóz do pomieszczenia dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia albo do policyjnej izby dziecka lub doprowadzenie do jednostki penitencjarnej, 3) warunki, jakim powinny odpowiadać tymczasowe pomieszczenia przejścio- we, które mogą być tworzone poza jednostkami organizacyjnymi Policji, w których można umieścić osoby zatrzymane lub doprowadzone w związku z naruszeniem porządku prawnego, na czas niezbędny do podjęcia decyzji co do dalszego zakresu i charakteru realizowanych wobec tych osób czynności służbowych, 4) warunki, jakim powinny odpowiadać policyjne izby dziecka, 5) regulamin pobytu osób w pomieszczeniach, pokojach i izbach, o których mowa w ust. 1 pkt 4a, uwzględniając ich lokalizację, wyposażenie, warunki techniczne pomieszczeń i niezbędne części składowe, 6) sposób przechowywania i niszczenia zapisów obrazu z pomieszczeń, pokoi i izb, o których mowa w ust. 1 pkt 4a, oraz udostępniania ich uprawnionym podmiotom oraz warunki właściwego zabezpieczenia utrwalonego obrazu przed utratą, zniekształceniem lub nieuprawnionym ujawnieniem – kierując się potrzebą zapewnienia skuteczności działań podejmowanych przez Policję oraz potrzebą zapewnienia poszanowania praw osób, wobec któ- rych działania te są podejmowane. 11. Zgromadzone zapisy obrazu z pomieszczeń, izb i pokoi, o których mowa w ust. 1 pkt 4a, niezawierające dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego albo postępowania w sprawach o wykroczenia, postępowania dyscypli- narnego lub mogących być wykorzystanymi w postępowaniu w ramach czynno- ści wyjaśniających albo dowodów mających znaczenie dla toczących się takich postępowań, Policja przechowuje przez okres co najmniej 30 dni, nie dłużej jed- nak niż 60 dni od dnia zarejestrowania, a następnie je niszczy. Art. 15a. Funkcjonariusz Policji ma prawo zatrzymania sprawców przemocy w rodzinie stwa- rzających bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego w trybie określo- nym w art. 15. Art. 16. 1. W razie niepodporządkowania się wydanym na podstawie prawa poleceniom or- ganów Policji lub jej funkcjonariuszy, policjanci mogą stosować następujące środki przymusu bezpośredniego: 1) fizyczne, techniczne i chemiczne środki służące do obezwładniania bądź konwojowania osób oraz do zatrzymywania pojazdów, 2) pałki służbowe, 3) wodne środki obezwładniające, 4) psy i konie służbowe, 5) pociski niepenetracyjne, miotane z broni palnej. 2. Policjanci mogą stosować jedynie środki przymusu bezpośredniego odpowiada- jące potrzebom wynikającym z istniejącej sytuacji i niezbędne do osiągnięcia podporządkowania się wydanym poleceniom. 3. (uchylony). 4. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowe przypadki oraz warunki i sposoby użycia środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w ust. 1. Art. 17. 1. Jeżeli środki przymusu bezpośredniego, wymienione w art. 16 ust. 1, okazały się niewystarczające lub ich użycie, ze względu na okoliczności danego zdarzenia, nie jest możliwe, policjant ma prawo użycia broni palnej wyłącznie: 1) w celu odparcia bezpośredniego i bezprawnego zamachu na życie, zdrowie lub wolność policjanta lub innej osoby oraz w celu przeciwdziałania czyn- nościom zmierzającym bezpośrednio do takiego zamachu, 2) przeciwko osobie nie podporządkowującej się wezwaniu do natychmiasto- wego porzucenia broni lub innego niebezpiecznego narzędzia, którego uży- cie zagrozić może życiu, zdrowiu lub wolności policjanta albo innej osoby, 3) przeciwko osobie, która usiłuje bezprawnie, przemocą odebrać broń palną policjantowi lub innej osobie uprawnionej do posiadania broni palnej, 4) w celu odparcia niebezpiecznego bezpośredniego, gwałtownego zamachu na obiekty i urządzenia ważne dla bezpieczeństwa lub obronności państwa, na siedziby naczelnych organów władzy, naczelnych i centralnych organów administracji państwowej albo wymiaru sprawiedliwości, na obiekty gospo- darki lub kultury narodowej oraz na przedstawicielstwa dyplomatyczne i urzędy konsularne państw obcych albo organizacji międzynarodowych, a także na obiekty dozorowane przez uzbrojoną formację ochronną utworzoną na podstawie odrębnych przepisów, 5) w celu odparcia zamachu na mienie, stwarzającego jednocześnie bezpośred- nie zagrożenie dla życia, zdrowia lub wolności człowieka, 6) w bezpośrednim pościgu za osobą, wobec której użycie broni było dopusz- czalne w przypadkach określonych w pkt 1–3 i 5, albo za osobą, wobec któ- rej istnieje uzasadnione podejrzenie popełnienia zabójstwa, zamachu terro- rystycznego, uprowadzenia osoby w celu wymuszenia okupu lub określone- go zachowania, rozboju, kradzieży rozbójniczej, wymuszenia rozbójnicze- go, umyślnego ciężkiego uszkodzenia ciała, zgwałcenia, podpalenia lub umyślnego sprowadzenia w inny sposób niebezpieczeństwa powszechnego dla życia albo zdrowia, 7) w celu ujęcia osoby, o której mowa w pkt 6, jeśli schroniła się ona w miej- scu trudno dostępnym, a z okoliczności towarzyszących wynika, że może użyć broni palnej lub innego niebezpiecznego narzędzia, którego użycie za- grozić może życiu lub zdrowiu, 8) w celu odparcia gwałtownego, bezpośredniego i bezprawnego zamachu na konwój ochraniający osoby, materiały zawierające informacje niejawne, pieniądze albo inne przedmioty wartościowe; 9) w celu ujęcia lub udaremnienia ucieczki osoby zatrzymanej, tymczasowo aresztowanej lub odbywającej karę pozbawienia wolności, jeśli: a) ucieczka osoby pozbawionej wolności stwarza zagrożenie dla życia albo zdrowia ludzkiego, b) istnieje uzasadnione podejrzenie, że osoba pozbawiona wolności może użyć broni palnej, materiałów wybuchowych lub niebezpiecznego na- rzędzia, c) pozbawienie wolności nastąpiło w związku z uzasadnionym podejrze- niem lub stwierdzeniem popełnienia przestępstw, o których mowa w pkt 6. 2. W działaniach oddziałów i pododdziałów zwartych Policji użycie broni palnej może nastąpić tylko na rozkaz ich dowódcy. 3. Użycie broni palnej powinno następować w sposób wyrządzający możliwie naj- mniejszą szkodę osobie, przeciwko której użyto broni palnej. 4. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowo warunki i spo- sób postępowania przy użyciu broni palnej, a także zasady użycia broni palnej przez jednostki wymienione w ust. 2. Art. 18. 1. W razie zagrożenia bezpieczeństwa publicznego lub zakłócenia porządku pu- blicznego, zwłaszcza poprzez sprowadzenie: 1) niebezpieczeństwa powszechnego dla życia, zdrowia lub wolności obywate- li, 2) bezpośredniego zagrożenia dla mienia w znacznych rozmiarach, 3) bezpośredniego zagrożenia obiektów lub urządzeń, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4, 4) zagrożenia przestępstwem o charakterze terrorystycznym bądź jego dokona- nia w stosunku do obiektów mających szczególne znaczenie dla bezpieczeń- stwa lub obronności państwa, bądź mogącym skutkować niebezpieczeń- stwem dla życia ludzkiego – Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrz- nych, w celu zapewnienia bezpieczeństwa publicznego lub przywrócenia po- rządku publicznego, może zarządzić użycie uzbrojonych oddziałów lub podod- działów Policji. 2. W przypadkach niecierpiących zwłoki decyzję, o której mowa w ust. 1, podej- muje minister właściwy do spraw wewnętrznych, zawiadamiając o niej nie- zwłocznie Prezesa Rady Ministrów. 3. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, jeżeli użycie uzbrojonych oddziałów i pododdziałów Policji okaże się niewystarczające, do pomocy uzbrojonym od- działom i pododdziałom Policji mogą być użyte oddziały i pododdziały Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, zwane dalej „Siłami Zbrojnymi”, na pod- stawie postanowienia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej wydanego na wnio- sek Prezesa Rady Ministrów. 4. Pomoc, o której mowa w ust. 3, może być udzielona również w formie prowa- dzonego samodzielnie przez oddziały i pododdziały Sił Zbrojnych przeciwdzia- łania zagrożeniu bądź dokonaniu przestępstwa, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, w przypadku gdy oddziały i pododdziały Policji nie dysponują możliwościami sku- tecznego przeciwdziałania tym zagrożeniom. 5. W przypadkach niecierpiących zwłoki decyzję o udzieleniu pomocy, o której mowa w ust. 3 i 4, podejmuje Minister Obrony Narodowej, na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych, określający zakres i formę pomocy, za- wiadamiając o niej niezwłocznie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej i Prezesa Rady Ministrów. 6. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej niezwłocznie wydaje postanowienie o za- twierdzeniu lub uchyleniu decyzji, o której mowa w ust. 5. 7. Żołnierzom oddziałów i pododdziałów Sił Zbrojnych kierowanych do pomocy uzbrojonym oddziałom i pododdziałom Policji przysługują w zakresie niezbęd- nym do wykonywania ich zadań, wobec wszystkich osób, uprawnienia policjan- tów określone w art. 15–17. Korzystanie z tych uprawnień następuje na zasa- dach i w trybie określonych dla policjantów. 8. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia: 1) szczegółowe warunki i sposób użycia oddziałów i pododdziałów Policji i Sił Zbrojnych, 2) sposób koordynowania działań podejmowanych przez Policję i Siły Zbrojne w formie określonej w ust. 3 i 4, 3) tryb wymiany informacji i sposób logistycznego wsparcia działań Policji prowadzonych z pomocą oddziałów i pododdziałów Sił Zbrojnych. 9. Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 8, powinno uwzględniać: 1) stopień zagrożenia bezpieczeństwa publicznego lub zakłócenia porządku publicznego, w tym przestępstwem o charakterze terrorystycznym, oraz przewidywany rozwój sytuacji, 2) zachowanie ciągłości dowodzenia, w tym oddziałami Sił Zbrojnych, 3) ochronę wymienianych informacji oraz zakres wsparcia logistycznego Poli- cji. Art. 18a. 1. W razie zagrożenia bezpieczeństwa i porządku publicznego, jeżeli siły Policji są niewystarczające do wykonania ich zadań w zakresie ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych uzgodniony z Ministrem Obrony Narodowej, może za- rządzić użycie żołnierzy Żandarmerii Wojskowej do udzielenia pomocy Policji. 2. W wypadku, o którym mowa w ust. 1, żołnierzom Żandarmerii Wojskowej przy- sługują, w zakresie niezbędnym do wykonania ich zadań, wobec wszystkich osób, uprawnienia policjantów, określone w art. 15–17. Korzystanie z tych uprawnień następuje na zasadach i w trybie określonym dla policjantów. Art. 18b. 1. W razie zagrożenia bezpieczeństwa publicznego lub porządku publicznego, jeże- li użycie Policji okaże się niewystarczające, minister właściwy do spraw we- wnętrznych może zarządzić użycie funkcjonariuszy Straży Granicznej do udzie- lenia pomocy Policji. 2. Pomoc, o której mowa w ust. 1, może zostać udzielona przez funkcjonariuszy Straży Granicznej również w formie samodzielnych działań. 3. Funkcjonariuszom Straży Granicznej skierowanym do wykonywania zadań służbowych polegających na udzielaniu pomocy Policji przysługują, w zakresie niezbędnym do wykonywania zadań, uprawnienia policjantów określone w art. 15 ust. 1 pkt 1–3 i 4–5a, art. 16 ust. 1 pkt 1, 2, 4 i 5 oraz art. 17 ust. 1. Korzysta- nie z tych uprawnień następuje na zasadach i w trybie określonych dla policjan- tów. Art. 18c. 1. W przypadkach, o których mowa w art. 18 ust. 1, Komendant Główny Policji lub komendant wojewódzki Policji może zarządzić zastosowanie przez Policję urządzeń uniemożliwiających telekomunikację na określonym obszarze, przez czas niezbędny do wyeliminowania zagrożenia lub jego skutków, z uwzględnie- niem konieczności minimalizacji skutków braku możliwości korzystania z usług telekomunikacyjnych. 2. O zastosowaniu urządzeń, o których mowa w ust. 1, Komendant Główny Policji lub komendant wojewódzki Policji niezwłocznie informuje Prezesa Urzędu Ko- munikacji Elektronicznej. Art. 19. 1. Przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych, podejmowanych przez Policję w celu zapobieżenia, wykrycia, ustalenia sprawców, a także uzy- skania i utrwalenia dowodów ściganych z oskarżenia publicznego, umyślnych przestępstw: 1) przeciwko życiu, określonych w art. 148–150 Kodeksu karnego, 2) określonych w art. 134, art. 135 § 1, art. 136 § 1, art. 156 § 1 i 3, art. 163 § 1 i 3, art. 164 § 1, art. 165 § 1 i 3, art. 166, art. 167, art. 173 § 1 i 3, art. 189, art. 189a, art. 200, art. 200a, art. 211a, art. 223, art. 228 § 1 i 3–5, art. 229 § 1 i 3–5, art. 230 § 1, art. 230a § 1, art. 231 § 2, art. 232, art. 245, art. 246, art. 252 § 1–3, art. 258, art. 269, art. 280–282, art. 285 § 1, art. 286 § 1, art. 296 § 1–3, art. 296a § 1, 2 i 4, art. 299 § 1–6 oraz art. 310 § 1, 2 i 4 Kodeksu karnego, 2a) określonych w art. 46 ust. 1, 2 i 4, art. 47 oraz art. 48 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857), 3) przeciwko obrotowi gospodarczemu, określonych w art. 297–306 Kodeksu karnego, powodujących szkodę majątkową lub skierowanych przeciwko mieniu, jeżeli wysokość szkody lub wartość mienia przekracza pięćdziesię- ciokrotną wysokość najniższego wynagrodzenia za pracę określonego na podstawie odrębnych przepisów, 4) skarbowych, jeżeli wartość przedmiotu czynu lub uszczuplenie należności publicznoprawnej przekraczają pięćdziesięciokrotną wysokość najniższego wynagrodzenia za pracę określonego na podstawie odrębnych przepisów, 4a) skarbowych, o których mowa w art. 107 § 1 Kodeksu karnego skarbowego, 5) nielegalnego wytwarzania, posiadania lub obrotu bronią, amunicją, materia- łami wybuchowymi, środkami odurzającymi lub substancjami psychotro- powymi albo ich prekursorami oraz materiałami jądrowymi i promienio- twórczymi, 6) określonych w art. 8 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Przepisy wprowa- dzające Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 554 i Nr 160, poz. 1083 oraz z 1998 r. Nr 113, poz. 715), 7) określonych w art. 43–46 ustawy z dnia 1 lipca 2005 r. o pobieraniu, prze- chowywaniu i przeszczepianiu komórek, tkanek i narządów (Dz. U. Nr 169, poz. 1411), 8) ściganych na mocy umów i porozumień międzynarodowych, gdy inne środki okazały się bezskuteczne albo będą nieprzydatne, sąd okręgowy może, w drodze postanowienia, zarządzić kontrolę operacyjną, na pisemny wniosek Komendanta Głównego Policji, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, albo na pisemny wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody prokuratora okręgowego właści- wego ze względu na siedzibę składającego wniosek organu Policji. 1a. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, przedstawia się wraz z materiałami uzasad- niającymi potrzebę zastosowania kontroli operacyjnej. 2. Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, wydaje sąd okręgowy właściwy miej- scowo ze względu na siedzibę składającego wniosek organu Policji. 3. W przypadkach niecierpiących zwłoki, jeżeli mogłoby to spowodować utratę in- formacji lub zatarcie albo zniszczenie dowodów przestępstwa, Komendant Główny Policji lub komendant wojewódzki Policji może zarządzić, po uzyska- niu pisemnej zgody właściwego prokuratora, o którym mowa w ust. 1, kontrolę operacyjną, zwracając się jednocześnie do właściwego miejscowo sądu okręgo- wego z wnioskiem o wydanie postanowienia w tej sprawie. W razie nieudziele- nia przez sąd zgody w terminie 5 dni od dnia zarządzenia kontroli operacyjnej, organ zarządzający wstrzymuje kontrolę operacyjną oraz dokonuje protokolar- nego, komisyjnego zniszczenia materiałów zgromadzonych podczas jej stoso- wania. 4. (uchylony). 5. W przypadku potrzeby zarządzenia kontroli operacyjnej wobec osoby podejrza- nej lub oskarżonego, we wniosku organu Policji, o którym mowa w ust. 1, o za- rządzenie kontroli operacyjnej zamieszcza się informację o toczącym się wobec tej osoby postępowaniu. 6. Kontrola operacyjna prowadzona jest niejawnie i polega na: 1) kontrolowaniu treści korespondencji, 2) kontrolowaniu zawartości przesyłek, 3) stosowaniu środków technicznych umożliwiających uzyskiwanie w sposób niejawny informacji i dowodów oraz ich utrwalanie, a w szczególności tre- ści rozmów telefonicznych i innych informacji przekazywanych za pomocą sieci telekomunikacyjnych. 7. Wniosek organu Policji, o którym mowa w ust. 1, o zarządzenie przez sąd okrę- gowy kontroli operacyjnej powinien zawierać w szczególności: 1) numer sprawy i jej kryptonim, jeżeli został jej nadany, 2) opis przestępstwa z podaniem, w miarę możliwości, jego kwalifikacji praw- nej, 3) okoliczności uzasadniające potrzebę zastosowania kontroli operacyjnej, w tym stwierdzonej bezskuteczności lub nieprzydatności innych środków; 4) dane osoby lub inne dane, pozwalające na jednoznaczne określenie podmio- tu lub przedmiotu, wobec którego stosowana będzie kontrola operacyjna, ze wskazaniem miejsca lub sposobu jej stosowania, 5) cel, czas i rodzaj prowadzonej kontroli operacyjnej, o której mowa w ust. 6. 8. Kontrolę operacyjną zarządza się na okres nie dłuższy niż 3 miesiące. Sąd okrę- gowy może, na pisemny wniosek Komendanta Głównego Policji lub komendan- ta wojewódzkiego Policji, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody właściwego prokuratora, o którym mowa w ust. 1, na okres nie dłuższy niż kolejne 3 miesią- ce, wydać postanowienie o jednorazowym przedłużeniu kontroli operacyjnej, je- żeli nie ustały przyczyny tej kontroli. 9. W uzasadnionych przypadkach, gdy podczas stosowania kontroli operacyjnej po- jawią się nowe okoliczności istotne dla zapobieżenia lub wykrycia przestępstwa albo ustalenia sprawców i uzyskania dowodów przestępstwa, sąd okręgowy, na pisemny wniosek Komendanta Głównego Policji, złożony po uzyskaniu pisem- nej zgody Prokuratora Generalnego, może wydać postanowienie o kontroli ope- racyjnej przez czas oznaczony również po upływie okresów, o których mowa w ust. 8. 10. Do wniosków, o których mowa w ust. 3, 8 i 9, stosuje się odpowiednio ust. 1a i 7. Sąd przed wydaniem postanowienia, o którym mowa w ust. 1, 3, 8 i 9, zapoznaje się z materiałami uzasadniającymi wniosek, w szczególności zgromadzonymi podczas stosowania kontroli operacyjnej zarządzonej w tej sprawie. 11. Wnioski, o których mowa w ust. 1, 3–5, 8 i 9, sąd okręgowy rozpoznaje jedno- osobowo, przy czym czynności sądu związane z rozpoznawaniem tych wnio- sków powinny być realizowane w warunkach przewidzianych dla przekazywa- nia, przechowywania i udostępniania informacji niejawnych oraz z odpowied- nim zastosowaniem przepisów wydanych na podstawie art. 181 § 2 Kodeksu po- stępowania karnego. W posiedzeniu sądu może wziąć udział wyłącznie prokura- tor i przedstawiciel organu Policji wnioskującego o zarządzenie kontroli opera- cyjnej. 12. Podmioty wykonujące działalność telekomunikacyjną oraz podmioty świadczące usługi pocztowe są obowiązani do zapewnienia na własny koszt warunków tech- nicznych i organizacyjnych umożliwiających prowadzenie przez Policję kontroli operacyjnej. 13. Kontrola operacyjna powinna być zakończona niezwłocznie po ustaniu przyczyn jej zarządzenia, najpóźniej jednak z upływem okresu, na który została wprowa- dzona. 14. Organ policji, o którym mowa w ust. 1, informuje właściwego prokuratora o wy- nikach kontroli operacyjnej po jej zakończeniu, a na jego żądanie również o przebiegu tej kontroli. 15. W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego lub mających znaczenie dla toczącego się postępowania karnego Ko- mendant Główny Policji lub komendant wojewódzki Policji przekazuje prokura- torowi, o którym mowa w ust. 1, wszystkie materiały zgromadzone podczas sto- sowania kontroli operacyjnej. W postępowaniu przed sądem, w odniesieniu do tych materiałów, stosuje się odpowiednio art. 393 § 1 zdanie pierwsze Kodeksu postępowania karnego. 15a. Wykorzystanie dowodu uzyskanego podczas stosowania kontroli operacyjnej jest dopuszczalne wyłącznie w postępowaniu karnym w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, w stosunku do którego jest dopuszczalne stosowanie takiej kontroli przez jakikolwiek uprawniony podmiot. 15b. Prokurator, o którym mowa w ust. 1, podejmuje decyzję o zakresie i sposobie wykorzystania przekazanych materiałów. Art. 238 § 3–5 oraz art. 239 Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio. 15c. Jeżeli w wyniku stosowania kontroli operacyjnej uzyskano dowód popełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, w stosunku do którego można za- rządzić kontrolę operacyjną, popełnionego przez osobę, wobec której była sto- sowana kontrola operacyjna, innego niż objęte zarządzeniem kontroli operacyj- nej, albo popełnionego przez inną osobę, o zgodzie na jego wykorzystanie w postępowaniu karnym orzeka postanowieniem sąd, który zarządził kontrolę operacyjną albo wyraził na nią zgodę w trybie określonym w ust. 3, na wniosek prokuratora, o którym mowa w ust. 1. 15d. Wniosek, o którym mowa w ust. 15c, prokurator kieruje do sądu nie później niż w ciągu miesiąca od dnia otrzymania materiałów zgromadzonych podczas stosowania kontroli operacyjnej, przekazanych mu przez organ Policji nie- zwłocznie, nie później jednak niż w terminie 2 miesięcy od dnia zakończenia tej kontroli. 15e. Sąd wydaje postanowienie, o którym mowa w ust. 15c, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku przez prokuratora. 16. Osobie, wobec której kontrola operacyjna była stosowana, nie udostępnia się materiałów zgromadzonych podczas trwania tej kontroli. Przepis nie narusza uprawnień wynikających z art. 321 Kodeksu postępowania karnego. 17. Zgromadzone podczas stosowania kontroli operacyjnej materiały niezawierające dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego lub dowodów ma- jących znaczenie dla toczącego się postępowania karnego podlegają niezwłocz- nemu, protokolarnemu i komisyjnemu zniszczeniu. Zniszczenie materiałów za- rządza organ Policji, który wnioskował o zarządzenie kontroli operacyjnej. 17a. O wydaniu i wykonaniu zarządzenia dotyczącego zniszczenia materiałów, o których mowa w ust. 17, organ Policji jest obowiązany do niezwłocznego po- informowania prokuratora, o którym mowa w ust. 1. 18. (uchylony). 19. (uchylony). 20. Na postanowienia sądu w przedmiocie kontroli operacyjnej, o których mowa w ust. 1, 3, 8 i 9, przysługuje zażalenie organowi Policji, który złożył wniosek o wydanie tego postanowienia. Do zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego. 21. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z Ministrem Spra- wiedliwości oraz ministrem właściwym do spraw łączności, określi, w drodze rozporządzenia, sposób dokumentowania kontroli operacyjnej oraz przechowy- wania i przekazywania wniosków i zarządzeń, a także przechowywania, przeka- zywania oraz przetwarzania i niszczenia materiałów uzyskanych podczas stoso- wania tej kontroli, uwzględniając potrzebę zapewnienia niejawnego charakteru podejmowanych czynności i uzyskanych materiałów oraz wzory stosowanych druków i rejestrów. 22. Minister właściwy do spraw wewnętrznych przedstawia corocznie Sejmowi i Senatowi informację o działalności określonej w ust. 1–21, w tym informacje i dane, o których mowa w art. 20 ust. 3. Informacja powinna być przedstawiona Sejmowi i Senatowi do dnia 30 czerwca roku następnego po roku nią objętym. Art. 19a. 1. W sprawach o przestępstwa określone w art. 19 ust. 1 czynności operacyjno- rozpoznawcze zmierzające do sprawdzenia uzyskanych wcześniej wiarygodnych informacji o przestępstwie oraz ustalenia sprawców i uzyskania dowodów prze- stępstwa mogą polegać na dokonaniu w sposób niejawny nabycia, zbycia lub przejęcia przedmiotów pochodzących z przestępstwa, ulegających przepadkowi, albo których wytwarzanie, posiadanie, przewożenie lub którymi obrót są zabro- nione, a także przyjęciu lub wręczeniu korzyści majątkowej. 2. Czynności operacyjno-rozpoznawcze, o których mowa w ust. 1, mogą polegać także na złożeniu propozycji nabycia, zbycia lub przejęcia przedmiotów pocho- dzących z przestępstwa, ulegających przepadkowi, albo których wytwarzanie, posiadanie, przewożenie lub którymi obrót są zabronione, a także przyjęcia lub wręczenia korzyści majątkowej. 3. Komendant Główny Policji lub komendant wojewódzki Policji może zarządzić, na czas określony, czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, po uzyskaniu pisem- nej zgody prokuratora okręgowego właściwego ze względu na siedzibę organu Policji składającego wniosek, którego na bieżąco informuje o wynikach prze- prowadzonych czynności. Prokurator może zarządzić zaniechanie czynności w każdym czasie. 3a. Przed wydaniem pisemnej zgody prokurator zapoznaje się z materiałami uza- sadniającymi przeprowadzenie czynności, o których mowa w ust. 1 i 2. 4. Czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, zarządza się na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Komendant Główny Policji lub komendant wojewódzki Policji może, po uzyskaniu pisemnej zgody prokuratora, o którym mowa w ust. 3, jednorazo- wo przedłużyć stosowanie czynności na czas nie dłuższy niż kolejne 3 miesiące, jeżeli nie ustały przyczyny ich zarządzenia. Przepis ust. 3a stosuje się odpo- wiednio. 5. W uzasadnionych przypadkach, gdy podczas stosowania czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, pojawią się nowe okoliczności istotne dla sprawdzenia uzy- skanych wcześniej wiarygodnych informacji o przestępstwie oraz ustalenia sprawców i uzyskania dowodów przestępstwa, Komendant Główny Policji lub komendant wojewódzki Policji może, po uzyskaniu pisemnej zgody prokuratora, o którym mowa w ust. 3, zarządzić kontynuowanie czynności przez czas ozna- czony również po upływie okresów, o których mowa w ust. 4. Przepis ust. 3a stosuje się odpowiednio. 6. Czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą być niejawnie rejestrowane za pomocą urządzeń służących do rejestracji obrazu lub dźwięku. 7. W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego lub mających znaczenie dla toczącego się postępowania karnego Ko- mendant Główny Policji lub komendant wojewódzki Policji przekazuje prokura- torowi okręgowemu, o którym mowa w ust. 3, wszystkie materiały zgromadzone podczas stosowania czynności, o których mowa w ust. 1 i 2. W postępowaniu przed sądem, w odniesieniu do tych materiałów, stosuje się odpowiednio art. 393 § 1 zdanie pierwsze Kodeksu postępowania karnego. 8. Zgromadzone podczas stosowania czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, mate- riały niezawierające dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania kar- nego lub dowodów mających znaczenie dla toczącego się postępowania karnego podlegają niezwłocznemu, protokolarnemu i komisyjnemu zniszczeniu. Znisz- czenie materiałów zarządza organ Policji, który wnioskował o zarządzenie czynności. 8a. O wydaniu i wykonaniu zarządzenia dotyczącego zniszczenia materiałów, o których mowa w ust. 8, organ Policji jest obowiązany do niezwłocznego poin- formowania prokuratora, o którym mowa w ust. 3> 9. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z Ministrem Spra- wiedliwości, określi, w drodze rozporządzenia, sposób przeprowadzania i do- kumentowania czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, a także przekazywania, przetwarzania i niszczenia materiałów uzyskanych podczas stosowania tych czynności, uwzględniając potrzebę zapewnienia niejawnego charakteru podej- mowanych czynności i uzyskanych materiałów oraz wzory stosowanych druków i rejestrów. Art. 19b. 1. W celu udokumentowania przestępstw, o których mowa w art. 19 ust. 1, albo ustalenia tożsamości osób uczestniczących w tych przestępstwach lub przejęcia przedmiotów przestępstwa Komendant Główny Policji lub komendant woje- wódzki Policji może zarządzić niejawne nadzorowanie wytwarzania, przemiesz- czania, przechowywania i obrotu przedmiotami przestępstwa, jeżeli nie stworzy to zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego. 2. O zarządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zawiadamia się niezwłocznie prokura- tora okręgowego, właściwego ze względu na siedzibę zarządzającego dokonanie czynności organu Policji. Prokurator może nakazać zaniechanie czynności w każdym czasie. 3. Organ Policji, o którym mowa w ust. 1, bieżąco informuje prokuratora okręgo- wego o wynikach przeprowadzonych czynności. 4. Stosownie do zarządzenia, o którym mowa w ust. 1, organy i instytucje publicz- ne oraz przedsiębiorcy są obowiązani dopuścić do dalszego przewozu przesyłki zawierające przedmioty przestępstwa w stanie nienaruszonym lub po ich usunię- ciu albo zastąpieniu w całości lub w części. 5. W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego lub mających znaczenie dla toczącego się postępowania karnego Ko- mendant Główny Policji lub komendant wojewódzki Policji przekazuje prokura- torowi, o którym mowa w ust. 2, wszystkie materiały zgromadzone podczas sto- sowania czynności, o których mowa w ust. 1. W postępowaniu przed sądem, w odniesieniu do tych materiałów, stosuje się odpowiednio art. 393 § 1 zdanie pierwsze Kodeksu postępowania karnego. 6. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z Ministrem Spra- wiedliwości, określi, w drodze rozporządzenia, sposób przeprowadzania i do- kumentowania czynności, o których mowa w ust. 1, uwzględniając potrzebę za- pewnienia niejawnego charakteru podejmowanych czynności i uzyskanych ma- teriałów oraz wzory stosowanych druków i rejestrów. Art. 20. 1. Policja, z zachowaniem ograniczeń wynikających z art. 19, może uzyskiwać in- formacje, w tym także niejawnie, gromadzić je, sprawdzać oraz przetwarzać. 2. (uchylony). 2a. Policja może pobierać, uzyskiwać, gromadzić, przetwarzać i wykorzystywać w celu realizacji zadań ustawowych informacje, w tym dane osobowe, o osobach podejrzanych o popełnienie przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego, nieletnich dopuszczających się czynów zabronionych przez ustawę jako prze- stępstwa ścigane z oskarżenia publicznego, osobach o nieustalonej tożsamości lub usiłujących ukryć swoją tożsamość oraz o osobach poszukiwanych, także bez ich wiedzy i zgody. <2aa. Policja, w celu realizacji zadań ustawowych, może pobierać, uzyskiwać, gromadzić, przetwarzać, sprawdzać i wykorzystywać informacje, w tym dane osobowe, uzyskane lub przetwarzane przez organy innych państw oraz przez Międzynarodową Organizację Policji Kryminalnych – INTER- POL. 2ab. Policja może przekazywać informacje, w tym dane osobowe, służące zapo-

Rozdział 3a

Bandera i znaki rozpoznawcze Art. 22a. Jednostki pływające Policji podnoszą jako banderę flagę państwową z godłem Rze- czypospolitej Polskiej, określoną w odrębnych przepisach. Art. 22b. 1. W czasie wykonywania zadań określonych w ustawie jednostki pływające Policji podnoszą, niezależnie od bandery, flagę Policji. 2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór flagi Policji, okoliczności i warunki jej podnoszenia oraz sposób oznako- wania jednostek pływających i statków powietrznych, a także znaki rozpoznaw- cze używane na nich przez Policję w nocy, uwzględniając sposób umieszczenia bandery i flagi na jednostkach pływających, ze wskazaniem, które z nich podno- szą flagę Policji, oraz oznakowania statków powietrznych Policji, z ustaleniem, które z nich oznakowuje się symbolem Policji.

Rozdział 4

(uchylony)

Rozdział 5

Służba w Policji Art. 25. 1. Służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, który nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej śred- nie wykształcenie oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować, a także dający rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych. 2. Przyjęcie kandydata do służby w Policji następuje po przeprowadzeniu postępo- wania kwalifikacyjnego mającego na celu ustalenie, czy kandydat spełnia wa- runki przyjęcia do służby w Policji oraz określenie jego predyspozycji do peł- nienia tej służby. Postępowanie kwalifikacyjne, z zastrzeżeniem ust. 3, składa się z następujących etapów: 1) złożenie podania o przyjęcie do służby, kwestionariusza osobowego kandy- data do służby, a także dokumentów stwierdzających wymagane wykształ- cenie i kwalifikacje zawodowe oraz zawierających dane o uprzednim za- trudnieniu; 2) test wiedzy; 3) test sprawności fizycznej; 4) test psychologiczny; 5) przeprowadzenie rozmowy kwalifikacyjnej; 6) ustalenie zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Policji; 7) sprawdzenie w ewidencjach, rejestrach i kartotekach prawdziwości danych zawartych w kwestionariuszu osobowym kandydata do służby; 8) przeprowadzenie postępowania sprawdzającego określonego w przepisach o ochronie informacji niejawnych. 3. Postępowanie kwalifikacyjne w stosunku do kandydata ubiegającego się o przy- jęcie do służby w Policji: 1) w charakterze członka personelu lotniczego, posiadającego uprawnienia lot- nicze w określonej specjalności, 2) w charakterze członka personelu medycznego w oddziale prewencji Policji, 3) który złożył dokumenty wymienione w ust. 2 pkt 1 przed upływem 3 lat od dnia zwolnienia z tej służby, jeżeli podczas jej pełnienia uzyskał kwalifika- cje zawodowe podstawowe – składa się z etapów, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 5–8. 4. Postępowanie kwalifikacyjne zarządza i prowadzi Komendant Główny Policji albo komendant wojewódzki (Stołeczny) Policji. 5. Komendant Główny Policji albo komendant wojewódzki (Stołeczny) Policji od- mawia poddania kandydata postępowaniu kwalifikacyjnemu, albo odstępuje od jego prowadzenia w przypadku: 1) niezłożenia kompletu dokumentów, o których mowa w ust. 2 pkt 1; 2) niespełnienia wymagań określonych w ust. 1; 3) uzyskania negatywnego wyniku z jednego z etapów postępowania kwalifi- kacyjnego, o których mowa w ust. 2 pkt 3–6 i 8; 4) zatajenia lub podania nieprawdziwych danych w kwestionariuszu osobo- wym, o którym mowa w ust. 2 pkt 1; 5) niepoddania się przez kandydata przewidzianym w postępowaniu kwalifika- cyjnym czynnościom lub etapom tego postępowania; 6) przystąpienia do ponownego postępowania kwalifikacyjnego pomimo uzy- skania przez niego w poprzednim postępowaniu kwalifikacyjnym negatyw- nego wyniku z etapu postępowania kwalifikacyjnego, o którym mowa w ust. 2 pkt 7 lub 8, gdy z informacji posiadanych przez komendanta prowadzące- go postępowanie wynika, że nie uległy zmianie okoliczności stanowiące podstawę negatywnego wyniku z danego etapu; 7) gdy nie znajduje to uzasadnienia w potrzebach kadrowych Policji. 6. Informacje o wyniku postępowania kwalifikacyjnego stanowią informację pu- bliczną. 7. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia: 1) zakres informacji o planowanym postępowaniu kwalifikacyjnym oraz spo- sób podawania ich do wiadomości; 2) tryb i sposób przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego; 3) wzór kwestionariusza osobowego, o którym mowa w ust. 2 pkt 1; 4) zakres tematyczny testu wiedzy oraz zakres i sposób przeprowadzania testu sprawności fizycznej i testu psychologicznego; 5) sposób dokonywania oceny kandydatów oraz preferencje z tytułu posiada- nego przez nich wykształcenia lub posiadanych umiejętności; 6) sposób zakończenia postępowania kwalifikacyjnego oraz minimalny okres, po którym kandydat do służby może ponownie przystąpić do postępowania kwalifikacyjnego lub poszczególnych jego etapów; 7) zakres informacji o wyniku postępowania kwalifikacyjnego. 8. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 7, minister właściwy do spraw wewnętrznych uwzględni: powszechność dostępu do informacji o postępowaniu kwalifikacyjnym, czynności niezbędne do przeprowadzenia postępowania kwali- fikacyjnego i ustalenia w jego toku predyspozycji kandydata do pełnienia służby w Policji, a także potrzebę zapewnienia sprawności prowadzenia tego postępo- wania, przejrzystości stosowanych kryteriów oceny, obiektywności wyników postępowania i wyboru kandydatów posiadających w największym stopniu ce- chy, umiejętności oraz kwalifikacje przydatne do realizacji zadań służbowych. Art. 25a. 1. Funkcjonariusz Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Celnej, Pań- stwowej Straży Pożarnej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego lub Centralnego Biura Antykorupcyjnego może być na własną prośbę przenie- siony do służby w Policji, jeżeli wykazuje on szczególne predyspozycje do jej pełnienia. 2. Funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 1, do służby w Policji przenosi w poro- zumieniu odpowiednio z Komendantem Głównym Straży Granicznej, Szefem Biura Ochrony Rządu, Szefem Służby Celnej, Komendantem Głównym Pań- stwowej Straży Pożarnej, Szefem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Sze- fem Agencji Wywiadu, Szefem Służby Wywiadu Wojskowego, Szefem Służby Kontrwywiadu Wojskowego lub Szefem Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Komendant Główny Policji za zgodą ministra właściwego do spraw wewnętrz- nych. 3. Funkcjonariusz Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego lub Centralnego Biura Antykorupcyjnego przeniesiony do służby w Policji zachowuje ciągłość służby. 4. Funkcjonariuszowi przenoszonemu w trybie, o którym mowa w ust. 1, nie przy- sługuje odprawa ani inne należności przewidziane dla funkcjonariuszy odcho- dzących ze służby. 5. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób i tryb prowadzenia postępowania w stosunku do funkcjona- riuszy, o których mowa w ust. 1, uwzględniając szczególne kwalifikacje prede- stynujące do służby w Policji, równorzędność okresów służby i stażu, należności oraz uzyskanych w dotychczasowych jednostkach kwalifikacji zawodowych z policyjnymi. Art. 26. 1. Zdolność fizyczną i psychiczną do służby ustalają komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. 2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze rozporządzenia, określa zasady oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby, a także tryb orzekania o tej zdolności oraz właściwość i tryb postępowania komisji lekarskich w tych sprawach. Art. 27. 1. Przed podjęciem służby policjant składa ślubowanie według następującej roty: „Ja, obywatel Rzeczypospolitej Polskiej, świadom podejmowanych obowiąz- ków policjanta, ślubuję: służyć wiernie Narodowi, chronić ustanowiony Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej porządek prawny, strzec bezpieczeń- stwa Państwa i jego obywateli, nawet z narażeniem życia. Wykonując po- wierzone mi zadania, ślubuję pilnie przestrzegać prawa, dochować wierno- ści konstytucyjnym organom Rzeczypospolitej Polskiej, przestrzegać dys- cypliny służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych. Ślu- buję strzec tajemnic związanych ze służbą, honoru, godności i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej. 2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze zarządzenia, ce- remoniał ślubowania, uwzględniając warunki, tryb i termin składania ślubowania przez policjantów, organy uprawnione do przyjmowania ślubowania, przebieg i sposób dokumentowania ślubowania oraz wzór formularza aktu ślubowania. Art. 28. 1. Stosunek służbowy policjanta powstaje w drodze mianowania na podstawie do- browolnego zgłoszenia się do służby. 1a. Mianowanie, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić: 1) na okres służby przygotowawczej lub kandydackiej, 2) na okres służby kontraktowej, 3) na stałe. 1b. Mianowanie w służbie kontraktowej może nastąpić po zawarciu umowy, zwanej dalej „kontraktem”, zawartej pomiędzy osobą, która zgłosiła się do tej służby, a przełożonym wymienionym w art. 32 ust. 1. 1c. Kontrakt zawiera się na okres od 3 do 5 lat. Zawarcie kontraktu z tą samą osobą może nastąpić najwyżej dwukrotnie. 2. Początek służby liczy się od dnia określonego w rozkazie o mianowaniu funk- cjonariusza Policji. 3. Mianowanie może nastąpić po odbyciu zasadniczej służby wojskowej albo po przeniesieniu do rezerwy. 4. Warunku określonego w ust. 3 nie stosuje się do kobiet, policjantów w służbie kandydackiej, a także do osób rozpoczynających naukę lub przeszkolenie zawo- dowe w szkołach resortu spraw wewnętrznych. 5. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze rozporządzenia, określa rodzaje i wzory legitymacji służbowych i innych dokumentów policjantów, or- gany właściwe do ich wydawania oraz zasady dokonywania wpisów w tych do- kumentach. Art. 28a. 1. Mianowanie w służbie kontraktowej może nastąpić na stanowisko podstawowe, jeżeli osoba mianowana ma wykształcenie średnie i odbyła w Policji przeszkole- nie podstawowe lub ukończyła służbę kandydacką i zobowiąże się do uzupełnie- nia przeszkolenia podstawowego w terminie określonym w kontrakcie. 2. Osoba nieposiadająca średniego wykształcenia może być mianowana na stanowi- sko, o którym mowa w ust. 1, jeżeli postępowanie kwalifikacyjne wykaże posia- danie przez tę osobę szczególnych predyspozycji do służby w Policji. 3. Dla policjanta w służbie kontraktowej początkowe 12 miesięcy służby w ramach pierwszego kontraktu jest okresem próbnym. 4. Policjant lub przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1, mogą oświadczyć na piśmie, najpóźniej na jeden miesiąc przed upływem okresu próbnego, o zamiarze rozwiązania stosunku służbowego. W takim przypadku z dniem upływu okresu próbnego policjanta zwalnia się ze służby. 5. W przypadku niezłożenia oświadczeń, o których mowa w ust. 4, policjant pełni nadal służbę kontraktową bez odrębnego mianowania. 6. Najpóźniej na 6 miesięcy przed upływem okresu, na jaki został zawarty kontrakt, policjant lub przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1, mogą wystąpić z wnioskiem o zawarcie kolejnego kontraktu. W przypadku zawarcia kolejnego kontraktu policjant pełni nadal służbę kontraktową. Art. 29. 1. Osobę przyjętą do służby w Policji mianuje się policjantem w służbie przygoto- wawczej na okres 3 lat. 2. Po upływie okresu służby przygotowawczej policjant zostaje mianowany na sta- łe. 3. W szczególnie uzasadnionych przypadkach przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1, z wyłączeniem komendanta powiatowego (miejskiego) Policji, może skrócić okres służby przygotowawczej policjanta albo zwolnić go od odbywania tej służby. 4. W razie przerwy w wykonywaniu przez policjanta obowiązków służbowych, trwającej dłużej niż 3 miesiące, przełożony może przedłużyć okres jego służby przygotowawczej. Art. 30. 1. Osobę podlegającą kwalifikacji wojskowej skierowaną za jej zgodą do służby w oddziałach prewencji Policji mianuje się policjantem w służbie kandydackiej na okres, o którym mowa w art. 56 ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o po- wszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416, z późn. zm.⁹⁾). 2. Policjant w służbie kandydackiej pełni służbę w systemie skoszarowanym. 3. Policjanci w służbie kandydackiej wykonują jedynie czynności administracyjno- porządkowe. 4. Okres służby kandydackiej zalicza się do okresu służby przygotowawczej, jeżeli przerwa pomiędzy służbą kandydacką a podjęciem służby przygotowawczej nie przekracza 3 miesięcy. Art. 31. 1. Osobom, które stosownie do przepisów o powszechnym obowiązku obrony od- bywają ćwiczenia w jednostkach organizacyjnych podległych ministrowi wła- ściwemu do spraw wewnętrznych na podstawie przydziałów organizacyjno- mobilizacyjnych, przysługują w zakresie przydzielonych im zadań uprawnienia policjantów określone w art. 15, 16 i 17. 2. Zakres uprawnień i obowiązków osób, o których mowa w ust. 1, wynikających ze stosunku służby określą odrębne przepisy. Art. 31a. 1. W razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny Policja może być objęta milita- ryzacją, o której mowa w art. 174 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416, z późn. zm.¹⁰⁾). 2. Policjanci pozostający w stosunku służbowym w chwili ogłoszenia mobilizacji lub wybuchu wojny, stają się z mocy prawa policjantami pełniącymi służbę w czasie wojny i pozostają w tej służbie do czasu zwolnienia. Art. 32. 1. Do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalnia- nia z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, ko- mendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół po- licyjnych. 2. Od decyzji, o których mowa w ust. 1, policjantowi służy odwołanie do wyższego przełożonego. 3. Jeżeli decyzję, o której mowa w ust. 1, ustawa zastrzega dla Komendanta Głów- nego Policji, od decyzji takiej służy odwołanie do ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Art. 33. 1. Czas pełnienia służby policjanta jest określony wymiarem jego obowiązków, z uwzględnieniem prawa do wypoczynku. 2. Zadania służbowe policjanta powinny być ustalone w sposób pozwalający na ich wykonanie w ramach 40-godzinnego tygodnia służby, w 3-miesięcznym okresie rozliczeniowym. 3. W zamian za czas służby przekraczający normę określoną w ust. 2 policjantowi udziela się czasu wolnego od służby w tym samym wymiarze albo może mu być przyznana rekompensata pieniężna, o której mowa w art. 13 ust. 4a pkt 1. 4. Przepisu ust. 3 nie stosuje się do policjanta uprawnionego do dodatku funkcyjne- go. 5. Liczba godzin służby przekraczających normę określoną w ust. 2, za którą przy- znano rekompensatę pieniężną, o której mowa w art. 13 ust. 4a pkt 1, nie może przekraczać 1/4 tygodniowego wymiaru czasu służby policjanta w 3- miesięcznym okresie rozliczeniowym. 6. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, rozkład czasu służby, uwzględniając tygodniowy oraz dzienny wymiar czasu służby, przypadki przedłużenia czasu służby ponad ustaloną normę, a także wprowadzenie dla policjantów zmianowego rozkładu czasu służby. Nadto roz- porządzenie winno określić sposób pełnienia przez policjantów dyżurów domo- wych, jak też warunki i tryb udzielania policjantom czasu wolnego od służby lub przyznawania rekompensaty pieniężnej, o której mowa w art. 13 ust. 4a pkt 1, a ponadto grupy policjantów zwolnionych z pełnienia służby w porze nocnej, nie- dziele i święta. Art. 34. 1. Mianowanie lub powołanie na stanowisko służbowe jest uzależnione od posia- danego przez policjanta wykształcenia, uzyskania określonych kwalifikacji za- wodowych, a także stażu służby w Policji. 2. W szczególnie uzasadnionych przypadkach Komendant Główny Policji może wyrazić zgodę na mianowanie na stanowisko służbowe policjanta, także w służ- bie przygotowawczej, przed uzyskaniem przez niego kwalifikacji zawodowych oraz stażu służby wymaganych na tym stanowisku, przy spełnieniu wymagań w zakresie wykształcenia. Kwalifikacje zawodowe policjant jest obowiązany uzy- skać przed mianowaniem na stałe. 3. Warunkiem uzyskania kwalifikacji zawodowych niezbędnych do mianowania na stanowisko służbowe jest ukończenie przez policjanta: 1) szkolenia zawodowego podstawowego, 2) szkolenia zawodowego dla absolwentów szkół wyższych, 3) Wyższej Szkoły Policji. 4. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia: 1) wymagania w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendan- tów Policji i innych stanowiskach służbowych, oraz warunki mianowania na wyższe stanowiska służbowe, uwzględniając zakres wykonywanych przez nich zadań, 2) szczegółowe warunki odbywania szkoleń zawodowych oraz doskonalenia zawodowego w Policji, uwzględniając rodzaje, formy, warunki i tryb ich odbywania, a także organizację i sposób prowadzenia szkoleń i doskonale- nia zawodowego oraz nadzór nad ich realizacją. Art. 35. 1. Policjant podlega okresowemu opiniowaniu służbowemu. 2. Policjant zapoznaje się z opinią służbową w ciągu 14 dni od jej sporządzenia; może on w terminie 14 dni od zapoznania się z opinią wnieść odwołanie do wyższego przełożonego. 3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza opinii służbowej, szczegółowe zasady i tryb opiniowania funk- cjonariuszy, uwzględniając przesłanki opiniowania i jego częstotliwości, kryteria brane pod uwagę przy opiniowaniu, właściwość przełożonych w zakresie wyda- wania opinii, tryb zapoznawania funkcjonariuszy z opinią służbową oraz tryb wnoszenia i rozpatrywania odwołań od opinii. Art. 35a. 1. Policjant może zostać poddany procedurze określającej jego predyspozycje do służby na określonych stanowiskach lub w określonych komórkach organizacyj- nych, poprzez przeprowadzenie testu sprawności fizycznej, badania psycholo- gicznego lub badania psychofizjologicznego. 2. Test lub badania są przeprowadzane przez uprawnioną komórkę organizacyjną Policji. 3. W stosunku do policjantów pełniących służbę lub ubiegających się o podjęcie służby w Komendzie Głównej Policji test i badania zarządza Komendant Głów- ny Policji. 4. W stosunku do policjantów pełniących służbę na obszarze terytorialnego działa- nia komendanta wojewódzkiego, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 3 i 4, test i badania zarządza komendant wojewódzki Policji. 5. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb i warunki ustalania zdolności fizycznej lub psychicznej do służby na okre- ślonych stanowiskach lub w określonych komórkach organizacyjnych oraz prze- prowadzania badań psychofizjologicznych, uwzględniając wykaz komórek or- ganizacyjnych uprawnionych do przeprowadzania testu lub badań, o których mowa w ust. 1, wykaz komórek organizacyjnych i stanowisk służbowych, dla których test lub badania mogą być przeprowadzane, oraz zakres i ramową meto- dykę badań na każde z tych stanowisk. Art. 36. 1. Policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czaso- wego pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. 2. Do przenoszenia lub delegowania policjanta właściwi są: Komendant Główny Policji na obszarze całego państwa, komendant wojewódzki Policji na obszarze właściwego województwa, komendant powiatowy (miejski) Policji na obszarze właściwego powiatu (miasta). Jeżeli przeniesienie między województwami na- stępuje w związku z porozumieniem zainteresowanych przełożonych i policjan- ta, przeniesienia dokonuje komendant wojewódzki Policji, właściwy dla woje- wództwa, w którym policjant ma pełnić służbę. 3. Czas delegacji nie może przekraczać 6 miesięcy. Komendant Główny Policji w wyjątkowych przypadkach może przedłużyć czas delegacji do 12 miesięcy. 4. Komendant Główny Policji może oddelegować policjanta, za jego zgodą, do peł- nienia zadań służbowych poza Policją w kraju i za granicą na czas określony. 5. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb oddelegowania policjanta, o którym mowa w ust. 4, uwzględnia- jąc: 1) charakter lub zakres zadań wykonywanych w czasie oddelegowania oraz odpowiednie do ich realizacji instytucje; 2) warunki otrzymywania oraz wysokość uposażenia i innych świadczeń ze stosunku służbowego; 3) rodzaje, warunki przyznawania oraz wysokość dodatkowych świadczeń związanych z oddelegowaniem; 4) możliwość ograniczenia w całości albo w części prawa do uposażenia lub innych świadczeń ze stosunku służbowego w przypadku otrzymywania ze źródła zagranicznego wynagrodzenia lub innych świadczeń bądź należności przeznaczonych na pokrycie kosztów oddelegowania; 5) sposób realizacji i zakres niektórych praw i obowiązków oddelegowanego, dotyczących prawa do urlopu, podległości służbowej i składania informacji przełożonemu oraz wymóg zapewnienia po zakończeniu oddelegowania stanowiska co najmniej równorzędnego stanowisku zajmowanemu przed oddelegowaniem; 6) tryb postępowania i właściwość przełożonych oraz innych podmiotów i in- stytucji, w szczególności w zakresie wnioskowania o oddelegowanie, odwo- łania z oddelegowania, a także wypłaty należności przysługujących oddele- gowanemu. 6. Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 5, powinno uzależnić zakres uprawnień oddelegowanego od rodzaju wykonywanych zadań, czasu trwania oddelegowa- nia, warunków bytowych i kosztów utrzymania związanych z oddelegowaniem oraz zakresu uprawnień i świadczeń przyznanych w czasie oddelegowania przez stronę zagraniczną lub inny podmiot. Art. 37. Policjantowi można powierzyć pełnienie obowiązków służbowych na innym stano- wisku w tej samej miejscowości na czas nie przekraczający 12 miesięcy; w takim przypadku uposażenie policjanta nie może być obniżone. Art. 37a. Policjanta w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbo- wego można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobo- wych, na okres: 1) poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy, 2) zwolnienia z obowiązku wykonywania zadań służbowych, udzielonego na zasadach określonych w przepisach o związkach zawodowych, 3) delegowania do pełnienia zadań służbowych poza Policją w kraju lub za granicą. Art. 38. 1. Policjanta przenosi się na niższe stanowisko służbowe w razie wymierzenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. 2. Policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadkach: 1) orzeczenia trwałej niezdolności do pełnienia służby na zajmowanym stano- wisku przez komisję lekarską, jeżeli nie ma możliwości mianowania go na stanowisko równorzędne, 2) nieprzydatności na zajmowanym stanowisku, stwierdzonej w opinii służbo- wej w okresie służby przygotowawczej, 3) niewywiązywania się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowi- sku, stwierdzonego w okresie służby stałej w dwóch kolejnych opiniach służbowych, między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy, 4) likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uza- sadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowa- nia go na inne równorzędne stanowisko, 5) niewyrażenia zgody na mianowanie na stanowisko służbowe w okresie po- zostawania w dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. 3. Policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe również na jego prośbę. 4. Policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przy- czyn określonych w ust. 2, może być zwolniony ze służby. Art. 39. 1. Policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciw- ko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego – na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. 2. Policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia prze- ciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dys- cyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby – na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. 3. W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego. 4. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych, uwzględniając organy uprawnione do zawieszania policjanta w czynnościach służbowych, tryb zaskarżania decyzji o zawieszeniu oraz przypadki uchylania lub wygaśnięcia decyzji o zawieszeniu policjanta w czynnościach służbowych przed ukończeniem postępowania karnego. Art. 40. Policjant może być skierowany z urzędu lub na jego prośbę do komisji lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych¹²⁾ w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby, jak również związku poszczególnych schorzeń ze służbą. Art. 41. 1. Policjanta zwalnia się ze służby w przypadkach: 1) orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską, 2) nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służ- by przygotowawczej, 3) wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby, 4) skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, 4a) wymierzenia przez sąd prawomocnym orzeczeniem środka karnego w po- staci zakazu wykonywania zawodu policjanta, 5) zrzeczenia się obywatelstwa polskiego lub nabycia obywatelstwa innego państwa, 6) upływu okresu służby określonego w kontrakcie, jeżeli nie nastąpi zawarcie kolejnego kontraktu lub mianowanie na stałe, 7) upływu okresu próbnego służby kontraktowej, jeżeli policjant lub przełożo- ny skorzystał z uprawnienia określonego w art. 28a ust. 4. 2. Policjanta można zwolnić ze służby w przypadkach: 1) niewywiązywania się z obowiązków służbowych w okresie odbywania służ- by stałej lub służby kontraktowej, stwierdzonego w 2 kolejnych opiniach, między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy, 2) skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe inne niż określone w ust. 1 pkt 4, 3) powołania do innej służby państwowej, a także objęcia funkcji z wyboru w organach samorządu terytorialnego lub stowarzyszeniach, 4) nabycia prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej, 5) gdy wymaga tego ważny interes służby, 6) likwidacji jednostki Policji lub jej reorganizacji połączonej ze zmniejsze- niem obsady etatowej, jeżeli przeniesienie policjanta do innej jednostki lub na niższe stanowisko służbowe nie jest możliwe, 7) upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, 8) popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowe- go, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie, 9) upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. 3. Policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. 3a. (uchylony). 3b. (uchylony). 4. W przypadkach określonych w ust. 2 pkt 6 zwolnienie następuje po upływie 6 miesięcy, a w przypadku służby przygotowawczej, po upływie 3 miesięcy od dnia podjęcia decyzji o likwidacji jednostki Policji lub jej reorganizacji. Art. 42. 1. Uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowi- sko równorzędne. 2. Jeżeli zwolniony policjant w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby nie zgłosi gotowości niezwłocznego jej podjęcia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 3. 3. Jeżeli po przywróceniu do służby okaże się, że mimo zgłoszenia gotowości nie- zwłocznego podjęcia służby policjant nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnie- nia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, chy- ba że zaistnieje inna podstawa zwolnienia. 4. Prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu do służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby. 5. Policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Takie samo świadczenie przysługuje osobie, o której mowa w ust. 3. 6. Okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby, od którego zależą uprawnienia określone w art. 29 ust. 2, art. 52 ust. 1, art. 69 ust. 1, art. 82 ust. 2 i 3, art. 101 ust. 1, art. 110 ust. 1, art. 111 ust. 1 i art. 115 ust. 1. Okresu pozostawania poza służbą, za który policjant nie otrzy- mał świadczenia, nie uważa się za przerwę w służbie w zakresie uprawnień uza- leżnionych od nieprzerwanego jej biegu. 7. Przepisy ust. 1–6 stosuje się odpowiednio do policjanta zwolnionego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 i 9, jeżeli postępowanie karne zostało zakoń- czone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorze- niu postępowania z powodu niepopełnienia przestępstwa albo przestępstwa skarbowego lub braku ustawowych znamion czynu zabronionego. Art. 43. 1. Zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 38 ust. 4 oraz art. 41 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 pkt 1 i 4 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemnie wy- stąpienie ze służby. 2. (uchylony). 3. Zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 8 może nastą- pić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego poli- cjantów. Art. 44. 1. Policjanta nie można zwolnić ze służby w okresie ciąży, w czasie urlopu macie- rzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego lub urlopu wychowawczego, z wyjątkiem przypadków okre- ślonych w art. 41 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz ust. 2 pkt 2, 3, 5 i 6. 2. W razie zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 6 w okresie ciąży, w czasie urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego lub urlopu ojcowskiego przysługuje mu uposażenie do końca okresu ciąży oraz trwania wymienionego urlopu. Art. 44a. Policjantowi zwolnionemu na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 6 w czasie urlopu wy- chowawczego przysługują do końca okresu, na który ten urlop został udzielony: 1) świadczenie pieniężne, wypłacane na zasadach obowiązujących przy wypła- caniu zasiłku wychowawczego; 2) inne uprawnienia przewidziane dla pracowników zwalnianych z pracy w czasie urlopu wychowawczego z przyczyn niedotyczących pracowników. Art. 45. 1. Zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 dokonuje właściwy ko- mendant wojewódzki Policji. 2. Pozostawienie w służbie policjanta, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 2, wy- maga zgody właściwego komendanta wojewódzkiego Policji. 3. W pozostałych przypadkach decyzje w sprawach, o których mowa w art. 37–41, podejmuje przełożony wymieniony w art. 32 ust. 1. Art. 46. 1. Policjant zwolniony ze służby otrzymuje niezwłocznie świadectwo służby oraz na swój wniosek opinię o służbie. 2. Policjant może żądać sprostowania świadectwa służby oraz odwołać się do wyż- szego przełożonego od opinii o służbie w terminie 7 dni od dnia otrzymania opi- nii. 3. Szczegółowe dane, które należy podać w świadectwie służby oraz w opinii o służbie, a także tryb wydawania i prostowania świadectw służby oraz odwoły- wania się od opinii o służbie, określa minister właściwy do spraw wewnętrznych w przepisach wydanych na podstawie art. 81. Art. 46a. Komendant Główny Policji określa, w drodze zarządzenia, zasady prowadzenia przez przełożonych dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem służbo- wym policjantów oraz sposób prowadzenia akt osobowych.

Rozdział 6

Korpusy i stopnie policyjne Art. 47. 1. Ustanawia się korpusy Policji i stopnie policyjne w następującym porządku: 1) w korpusie generałów Policji: a) generalny inspektor Policji, b) nadinspektor Policji, 2) w korpusie oficerów starszych Policji: a) inspektor Policji, b) młodszy inspektor Policji, c) podinspektor Policji, 3) w korpusie oficerów młodszych Policji: a) nadkomisarz Policji, b) komisarz Policji, c) podkomisarz Policji, 4) w korpusie aspirantów Policji: a) aspirant sztabowy Policji, b) starszy aspirant Policji, c) aspirant Policji, d) młodszy aspirant Policji, 5) w korpusie podoficerów Policji: a) sierżant sztabowy Policji, b) starszy sierżant Policji, c) sierżant Policji, 6) w korpusie szeregowych Policji: a) starszy posterunkowy, b) posterunkowy. 2. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, jakie stopnie wojskowe, Stra- ży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Celnej, Państwowej Straży Pożar- nej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Wy- wiadu Wojskowego lub Służby Kontrwywiadu Wojskowego odpowiadają po- szczególnym stopniom policyjnym, uwzględniając równorzędność pierwszych stopni w poszczególnych korpusach. Art. 48. 1. Na stopnie policyjne w korpusie szeregowych Policji mianuje przełożony, o któ- rym mowa w art. 32 ust. 1. Na stopień posterunkowego mianuje się z dniem mianowania na stanowisko służbowe. 2. Na stopnie policyjne w korpusach podoficerów i aspirantów Policji, a także na stopnie komisarza i nadkomisarza Policji, mianuje przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1, z wyjątkiem komendanta powiatowego (miejskiego, rejonowe- go) Policji. 3. Na pierwszy stopień oficerski, z zastrzeżeniem art. 56 ust. 3, oraz na stopnie ge- neralnego inspektora Policji i nadinspektora Policji mianuje Prezydent Rzeczy- pospolitej Polskiej na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Na pozostałe stopnie oficerskie, z zastrzeżeniem ust. 2, mianuje Komendant Głów- ny Policji. Art. 49. 1. Na pierwszy stopień policyjny w korpusie podoficerów Policji może być mia- nowany policjant, który spełnia warunki określone w art. 25 ust. 1 lub 2, ukoń- czył szkolenie zawodowe podstawowe i został mianowany lub powołany na sta- nowisko, dla którego został określony stopień w korpusach podoficerów, aspi- rantów lub oficerów Policji. 2. Na pierwszy stopień policyjny w korpusie aspirantów Policji może być miano- wany podoficer Policji, który spełnia warunki określone w art. 25 ust. 1 i został mianowany lub powołany na stanowisko, dla którego został określony stopień w korpusach aspirantów lub oficerów Policji. Art. 50. Na pierwszy stopień policyjny w korpusie oficerów młodszych Policji może być mianowany policjant, który spełnia warunki określone w art. 25 ust. 1, ukończył stu- dia w Wyższej Szkole Policji lub szkolenie zawodowe dla absolwentów szkół wyż- szych, został mianowany lub powołany na stanowisko, dla którego został określony stopień w korpusie oficerów Policji, i złożył egzamin oficerski. Art. 51. (uchylony). Art. 52. 1. Mianowanie na kolejny wyższy stopień następuje stosownie do zajmowanego stanowiska służbowego oraz w zależności od opinii służbowej. Nadanie tego stopnia nie może jednak nastąpić wcześniej niż po przesłużeniu w dotychczaso- wym stopniu: – posterunkowego – 1 roku, – starszego posterunkowego – 1 roku, – sierżanta – 2 lat, – starszego sierżanta – 2 lat, – sierżanta sztabowego – 2 lat, – młodszego aspiranta – 3 lat, – aspiranta – 3 lat, – starszego aspiranta – 2 lat, – aspiranta sztabowego – 4 lat, – podkomisarza – 3 lat, – komisarza – 4 lat, – nadkomisarza – 4 lat, – podinspektora – 3 lat, – młodszego inspektora – 4 lat, – inspektora – 4 lat. 1a. W szczególnie uzasadnionych przypadkach Prezydent Rzeczypospolitej Pol- skiej, na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych, może mianować inspektora Policji na stopień nadinspektora Policji z pominięciem wymogu prze- służenia w dotychczasowym stopniu okresu, o którym mowa w ust. 1 tiret pięt- naste. 2. (uchylony). 3. W szczególnie uzasadnionych przypadkach minister właściwy do spraw we- wnętrznych, na wniosek Komendanta Głównego Policji, może mianować każde- go policjanta na wyższy stopień, z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z przepisów art. 48 ust. 4 oraz art. 49 i art. 50 ust. 1¹¹⁾. 4. W szczególnie uzasadnionych przypadkach: 1) Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych, może mianować na pierwszy stopień oficerski oraz na stopnie generalnego inspektora Policji i nadinspektora Policji, 2) Komendant Główny Policji może mianować na pozostałe stopnie policyjne – policjanta, który poniósł śmierć w związku z wykonywaniem czynności służ- bowych. Art. 53. 1. Stopnie określone w art. 47 są dożywotnie. 2. Policjanci zwolnieni ze służby mogą używać posiadanych stopni, o których mo- wa w art. 47, z dodaniem określenia „w stanie spoczynku”. 3. Utrata stopnia wymienionego w art. 47 następuje w razie: 1) utraty obywatelstwa polskiego lub 2) skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę dodatkową pozbawienia praw publicznych albo 3) skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności za przestępstwo popełnione z niskich pobudek. Art. 54. 1. O obniżeniu stopnia decyduje przełożony właściwy do mianowania na ten sto- pień. 2. O pozbawieniu stopnia oficerskiego decyduje Komendant Główny Policji. 3. O obniżeniu stopnia lub pozbawieniu stopni generalnego inspektora i nadinspek- tora Policji decyduje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Art. 55. 1. Policjantowi przywraca się stopień w razie uchylenia: 1) prawomocnego skazania na karę dodatkową pozbawienia praw publicznych lub 2) prawomocnego skazania na karę pozbawienia wolności za przestępstwo po- pełnione z niskich pobudek albo 3) decyzji, na podstawie której nastąpiło pozbawienie stopnia, albo 4) kary dyscyplinarnej obniżenia stopnia. 2. Decyzję o przywróceniu stopnia oficerskiego podejmuje Komendant Główny Po- licji. W pozostałych przypadkach decyzję o przywróceniu stopnia podejmuje przełożony właściwy do mianowania na ten stopień. Art. 56. 1. Osobę przyjmowaną do służby i posiadającą stopień wojskowy mianuje się na odpowiedni stopień policyjny. 2. Mianowanie, o którym mowa w ust. 1, uzależnione jest od ukończenia szkolenia zawodowego wymienionego w art. 34 ust. 3. 3. Przy przyjmowaniu do służby osoby posiadającej stopień wojskowy podporucz- nika na odpowiedni pierwszy stopień oficerski mianuje Komendant Główny Po- licji. 4. Osobę przyjmowaną do służby na podstawie art. 25a ust. 1 i posiadającą stopień Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Celnej, Państwowej Straży Pożarnej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego lub Służby Kontrwywiadu Wojskowego mianuje się na odpowiedni stopień policyjny. Art. 57. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb mianowania policjantów na stopnie policyjne oraz wzory wniosku o mianowa- nie na stopień policyjny i aktu mianowania na stopień policyjny, a także tryb ich spo- rządzania oraz przełożonych właściwych w tych sprawach, uwzględniając warunki przystąpienia do egzaminu oficerskiego, jego zakres, tryb i terminy składania, jed- nostki Policji właściwe do przeprowadzania egzaminu oficerskiego oraz terminy mianowania na stopnie policyjne.

Rozdział 7

Obowiązki i prawa policjanta Art. 58. 1. Policjant jest obowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania. 2. Policjant obowiązany jest odmówić wykonania rozkazu lub polecenia przełożo- nego, a także polecenia prokuratora, organu administracji państwowej lub samo- rządu terytorialnego, jeśli wykonanie rozkazu lub polecenia łączyłoby się z po- pełnieniem przestępstwa. 3. O odmowie wykonania rozkazu lub polecenia, o których mowa w ust. 2, poli- cjant powinien zameldować Komendantowi Głównemu Policji z pominięciem drogi służbowej. Art. 59. 1. Przełożony policjanta nie będącego w stanie wykonać polecenia sądu lub proku- ratora w wyznaczonym terminie lub zakresie, o którym mowa w art. 14 ust. 2, jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o przedłużenie terminu, zmianę lub uchylenie polecenia. 2. W przypadku nie usprawiedliwionego niewykonania polecenia w wyznaczonym terminie lub zakresie, na żądanie sądu lub prokuratora przełożony policjanta wszczyna przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne. O wyniku tego postę- powania zawiadamia się odpowiednio sąd lub prokuratora. Art. 60. 1. Policjant w czasie służby jest obowiązany do noszenia przepisowego munduru i wyposażenia. 2. Komendant Główny Policji określa przypadki, w których policjant w czasie wy- konywania obowiązków służbowych nie ma obowiązku noszenia munduru. Art. 61. 1. W przypadkach przewidzianych w art. 60 ust. 2 policjant, wykonując czynności dochodzeniowo-śledcze, a także czynności określone w art. 14 ust. 2 i art. 15 ust. 1 pkt 2–4, obowiązany jest okazać legitymację służbową w taki sposób, aby za- interesowany miał możliwość odczytać i zanotować numer i organ, który wydał legitymację, oraz nazwisko policjanta. 2. Przy wykonywaniu innych czynności administracyjno-porządkowych nie umun- durowany policjant obowiązany jest na żądanie obywatela okazać legitymację służbową lub znak identyfikacyjny w sposób określony w ust. 1. Art. 61a. 1. Policjant jest obowiązany utrzymywać sprawność fizyczną zapewniającą wyko- nywanie przez niego zadań służbowych, w szczególności poprzez udział w doskonaleniu zawodowym, o którym mowa w przepisach dotyczących szcze- gółowych warunków odbywania szkoleń zawodowych oraz doskonalenia zawo- dowego w Policji. 2. Sprawność fizyczną, o której mowa w ust. 1, ocenia się na podstawie wyników testu sprawności fizycznej policjantów. Art. 62. 1. Policjant nie może podejmować zajęcia zarobkowego poza służbą bez pisemnej zgody przełożonego ani wykonywać czynności lub zajęć sprzecznych z obo- wiązkami wynikającymi z ustawy lub podważających zaufanie do Policji. 2. Policjant jest obowiązany złożyć oświadczenie o swoim stanie majątkowym, w tym o majątku objętym małżeńską wspólnością majątkową, przy nawiązywaniu lub rozwiązywaniu stosunku służbowego lub stosunku pracy, corocznie oraz na żądanie przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Oświadczenie to powinno zawierać informacje o źródłach i wysokości uzyskanych przychodów, posiadanych zasobach pieniężnych, nieruchomościach, udziałach i akcjach w spółkach prawa handlowego, a ponadto o nabytym przez tę osobę albo jej mał- żonka od Skarbu Państwa, innej państwowej osoby prawnej, gminy lub związku międzygminnego mieniu, które podlegało zbyciu w drodze przetargu. Oświad- czenie to powinno również zawierać dane dotyczące prowadzenia działalności gospodarczej oraz pełnienia funkcji w spółkach prawa handlowego lub spół- dzielniach, z wyjątkiem funkcji w radzie nadzorczej spółdzielni mieszkaniowej. 3. Oświadczenie o stanie majątkowym coroczne składa się do dnia 31 marca we- dług stanu na dzień 31 grudnia roku poprzedniego. 4. Przełożeni właściwi w sprawach osobowych lub osoby przez nich upoważnione, w celu przeprowadzenia analizy zgodności ze stanem faktycznym złożonych oświadczeń o stanie majątkowym, mają prawo wglądu do ich treści i przetwa- rzania danych w nich zawartych. 5. Informacje zawarte w oświadczeniu o stanie majątkowym stanowią tajemnicę

Rozdział 8

Mieszkania funkcjonariuszy Policji Art. 88. 1. Policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miej- scowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnie- niem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów od- rębnych. 2. Policjant w służbie przygotowawczej może otrzymać tymczasową kwaterę. 3. Policjant traci prawo do lokalu mieszkalnego w razie dyscyplinarnego wydalenia ze służby. 4. Miejscowością pobliską, o której mowa w ust. 1, jest miejscowość, z której czas dojazdu do miejsca pełnienia służby i z powrotem środkami publicznego trans- portu zbiorowego, zgodnie z rozkładem jazdy, łącznie z przesiadkami, nie prze- kracza w obie strony dwóch godzin, licząc od stacji (przystanku) położonej naj- bliżej miejsca zamieszkania do stacji (przystanku) położonej najbliżej miejsca pełnienia służby bez uwzględnienia czasu dojazdu do i od stacji (przystanku) w obrębie miejscowości, z której policjant dojeżdża, oraz miejscowości, w której wykonuje obowiązki służbowe. Art. 89. Członkami rodziny policjanta, których uwzględnia się przy przydziale lokalu miesz- kalnego, są pozostający z policjantem we wspólnym gospodarstwie domowym: 1) małżonek, 2) dzieci (własne lub małżonka, przysposobione lub przyjęte na wychowanie w ramach rodziny zastępczej) pozostające na jego utrzymaniu, nie dłużej jed- nak niż do ukończenia przez nie 25 lat życia, 3) rodzice policjanta i jego małżonka będący na jego wyłącznym utrzymaniu lub jeżeli ze względu na wiek albo inwalidztwo¹⁵⁾, albo inne okoliczności są niezdolni do wykonywania zatrudnienia; za rodziców uważa się również oj- czyma i macochę oraz osoby przyspasabiające. Art. 90. Na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów. Art. 91. 1. Policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. 2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem wła- ściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wy- sokość oraz szczegółowe zasady przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania równoważnika, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając podmioty uprawnione do jego otrzymania, wzory wymaganych dokumentów, organy wła- ściwe do jego przyznawania, odmowy przyznania, wypłaty, cofania albo żądania jego zwrotu oraz sposób postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu upraw- nień do jego otrzymania. Art. 92. 1. Policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. 2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem wła- ściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wy- sokość oraz szczegółowe zasady przyznawania, odmowy przyznania, cofania oraz zwracania równoważnika pieniężnego, o którym mowa w ust. 1, uwzględ- niając podmioty uprawnione do jego otrzymania, sposób ustalania wysokości równoważnika, wzory wymaganych dokumentów, organy właściwe do jego przyznawania, odmowy przyznania, wypłaty, cofania albo żądania jego zwrotu, a także sposób postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień do je- go otrzymania. Art. 93. 1. Policjantowi, który zajmuje lokal mieszkalny w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia służby, przysługuje zwrot kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służ- by w wysokości ceny biletów za przejazd koleją lub autobusem. 2. Zwrot kosztów, o których mowa w ust. 1, nie przysługuje w roku kalendarzo- wym, w którym wykupiono uprawnienia do bezpłatnych przejazdów państwo- wymi środkami komunikacji, na podstawie odrębnych przepisów. Art. 94. 1. Policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji ad- ministracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lo- kalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. 1a. Osoba, która została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne lub przestępstwo skarbowe umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, popełnione w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, albo za przestępstwo określone w art. 258 Kodeksu karnego lub wobec której orzeczono prawomocnie środek kar- ny pozbawienia praw publicznych za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, jest obowiązana do zwrotu pomocy finansowej, o której mowa w ust. 1. 2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania oraz szczegółowe zasady przyznawania, cofania oraz zwraca- nia pomocy finansowej, o której mowa w ust. 1, uwzględniając przypadki, w których pomoc ta jest przyznawana, cofana lub podlega zwrotowi, jak również sposób obliczania wysokości pomocy finansowej przyznawanej lub orzekanej do zwrotu, a także rodzaje dokumentów wymaganych przy ubieganiu się o przy- znanie tej pomocy. Art. 95. 1. Lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi: 1) w razie skorzystania z pomocy finansowej, o której mowa w art. 94, 2) posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno- pensjonatowy, 3) którego małżonek posiada lokal mieszkalny lub dom określony w pkt 2, 4) w razie zbycia przez niego lub jego małżonka własnościowego prawa do spółdzielczego lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość albo dom, o którym mowa w pkt 2, z wyjątkiem przypadków określonych na podstawie art. 96 ust. 3. 2. Decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90, wydaje się, jeżeli policjant: 1) podnajmuje albo oddaje do bezpłatnego używania przydzielony lokal lub je- go część, 2) używa lokal mieszkalny w sposób sprzeczny z umową najmu lub niezgodnie z przeznaczeniem, zaniedbuje obowiązki, dopuszczając do powstania szkód, albo niszczy urządzenia przeznaczone do wspólnego korzystania przez mieszkańców, 3) wykracza w sposób rażący lub uporczywy przeciwko porządkowi domowe- mu, czyniąc uciążliwym korzystanie z innych lokali, 4) jest w zwłoce z zapłatą czynszu lub opłat za świadczenia związane z eksplo- atacją lokalu przez okres co najmniej dwóch pełnych okresów płatności, pomimo uprzedzania na piśmie o zamiarze wydania decyzji o opróżnieniu lokalu i wyznaczenia dodatkowego, miesięcznego terminu zapłaty zaległych i bieżących należności, 5) otrzymał pomoc finansową, o której mowa w art. 94 ust. 1, 6) został przeniesiony do pełnienia służby w innej miejscowości i przydzielono mu w tej lub pobliskiej miejscowości następny lokal mieszkalny, 7) nie zwolnił, w terminie określonym odrębnymi przepisami, wcześniej przy- dzielonego lokalu mieszkalnego, 8) zrzekł się uprawnień do zajmowanego lokalu mieszkalnego, 9) został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne lub przestępstwo skarbowe umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, popeł- nione w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych i w celu osią- gnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, albo za przestępstwo określone w art. 258 Kodeksu karnego lub wobec którego orzeczono prawomocnie środek karny pozbawienia praw publicznych za przestępstwo lub przestęp- stwo skarbowe. 3. Decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się także: 1) jeżeli policjantowi lub jego małżonkowi przysługuje tytuł prawny do innego lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90; w takim przypadku osobom tym przysługuje prawo wyboru jednego z zajmowanych lokali; 2) gdy policjant zwolniony ze służby lub pozostali po policjancie członkowie rodziny zajmują lokal mieszkalny położony w budynku przeznaczonym na cele służbowe lub na terenie obiektu zamkniętego, a osobom tym przydzie- lono lokal mieszkalny w tej samej lub pobliskiej miejscowości, o po- wierzchni odpowiadającej przysługującym normom zaludnienia, 3) w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90, przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby – bez tytułu prawnego. 3a. Decyzję o opróżnieniu lokalu wydaje się również, jeżeli właściciel lokalu wy- powiedział stosunek prawny dotyczący lokalu. 4. Decyzję o opróżnieniu lokalu wydaje się w stosunku do wszystkich osób za- mieszkałych w tym lokalu. Art. 96. 1. Policjantowi przeniesionemu do służby w innej miejscowości, który w poprzed- nim miejscu pełnienia służby posiada lokal mieszkalny, dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy, może być przydzielony lokal mieszkalny na podstawie decyzji administracyjnej w nowym miejscu pełnienia służby, jeżeli: 1) zwolni zajmowany lokal mieszkalny lub dom, 2) zwróci pomoc finansową przyznaną: a) na wkład mieszkaniowy lub wkład budowlany w wysokości zwaloryzo- wanej przez spółdzielnię, b) na spłatę innych należności – w wysokości przyznanej. 2. Policjantowi, który skorzystał z pomocy finansowej, może być przydzielony lo- kal mieszkalny na podstawie decyzji administracyjnej, jeżeli zwolni zajmowany lokal mieszkalny lub dom, o którym mowa w ust. 1, oraz zwróci pomoc finan- sową na zasadach określonych w tym przepisie. 3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb przydzielania lokalu mieszkalnego w przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, szczegółowe zasady zwracania udzielonej pomocy finansowej oraz zwalnia- nia zajmowanych lokali mieszkalnych lub domów określonych w ust. 1, uwzględniając przesłanki uzasadniające przydział lokalu mieszkalnego policjan- towi przeniesionemu do służby w innej miejscowości, sposób postępowania w przypadku, gdy policjant ten skorzystał z pomocy finansowej na uzyskanie loka- lu mieszkalnego, oraz rodzaje dokumentów potwierdzających zwolnienie przez policjanta lokalu mieszkalnego dotychczas zajmowanego. 4. Policjantowi przeniesionemu z urzędu do służby w innej miejscowości, który w poprzednim miejscu pełnienia służby nie zwolnił zajmowanego lokalu mieszkal- nego lub domu, o którym mowa w ust. 1, można przydzielić tymczasową kwate- rę według przysługujących norm, bez uwzględnienia zamieszkałych z nim członków rodziny. Koszty zakwaterowania pokrywane są ze środków budżeto- wych Policji, nie dłużej niż przez 2 lata od dnia przydzielenia tymczasowej kwa- tery. 5. Policjant delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości otrzymuje tymczasową kwaterę. Koszty zakwaterowania pokrywa się ze środ- ków budżetu Policji. Art. 97. 1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem wła- ściwym do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady przydziału i opróżniania oraz normy zaludnienia lokali mieszkalnych, o których mowa w art. 90, a także szczegółowe zasady przydziału lokalu mieszkalnego i tymczasowej kwatery po- licjantowi, opróżnienia lub zamiany tego lokalu i tymczasowej kwatery, oraz or- gany właściwe do wydawania decyzji administracyjnych w tych sprawach, wy- sokość norm zaludnienia i sposób ich ustalania. 2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem wła- ściwym do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozpo- rządzenia, warunki najmu lokali mieszkalnych znajdujących się w budynkach będących własnością Skarbu Państwa pozostających w zarządzie jednostek or- ganizacyjnych Policji, a także sposób obliczania czynszu najmu, prawa i obo- wiązki najemcy oraz wynajmującego, a także części składowe czynszu najmu i okoliczności wpływające na jego wysokość. 3. Dodatkowe normy zaludnienia określone na podstawie ust. 1, związane z zaj- mowanym stanowiskiem służbowym lub posiadanym stopniem, stosuje się rów- nież przy przydziałach policjantom innych lokali mieszkalnych niż wymienione w art. 90. 4. W sprawach spornych, wynikających ze stosunku najmu lokali, o których mowa w ust. 2, rozstrzygają sądy powszechne. 5. Przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w art. 91, 92, 94 i 95 ust. 2–4, następuje w formie decyzji administracyjnej. Art. 98. Policjant zwolniony ze służby, który nie posiada prawa do lokalu mieszkalnego na warunkach określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontr- wywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antyko- rupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, zachowuje prawo do przydzielonego lokalu mieszkalnego według norm powszechnie obowiązujących lub może być przeniesiony do zamiennego lokalu mieszkalnego.

Rozdział 9

Uposażenie i inne świadczenia pieniężne policjantów Art. 99. 1. Prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe. 2. Z tytułu służby policjant otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pienięż- ne określone w ustawie. 3. Przeciętne uposażenie policjantów stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa. 3a. Przez przeciętne uposażenie, o którym mowa w ust. 3, należy rozumieć uposaże- nie wraz z miesięczną równowartością nagrody rocznej. 4. Wielokrotność kwoty bazowej, o której mowa w ust. 3, określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia. Art. 100. Uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposa- żenia. Art. 101. 1. Wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zasze- regowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. 2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem wła- ściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość uposażenia zasadniczego policjantów, uwzględ- niając grupy zaszeregowania i odpowiadające im stawki uposażenia, zaszerego- wanie stanowisk służbowych do poszczególnych grup i odpowiadające im poli- cyjne stopnie etatowe, warunki podwyższania tego uposażenia, a także sposób ustalania jego wzrostu z tytułu wysługi lat. Art. 102. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szcze- gółowe zasady ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, uwzględniając rodzaje okresów służby, pracy i innych okresów podle- gających zaliczeniu do wysługi, sposób jej dokumentowania oraz tryb postępowania w tych sprawach. Art. 103. 1. Policjant przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposa- żenia według stanowiska służbowego. 2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w przypadkach szczególnie uzasad- nionych, może zezwolić na zachowanie przez policjanta przeniesionego na sta- nowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego prawa do zaszeregowania należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku, z jednoczesnym zachowaniem stopnia związanego z tym stanowiskiem. 3. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do policjantów przeniesionych na niższe stanowi- sko służbowe na podstawie art. 38 ust. 1 lub ust. 2 pkt 2 i 3 oraz policjantów przeniesionych na własną prośbę. Art. 104. 1. Policjantowi przysługuje dodatek za stopień w wysokości uzależnionej od posia- danego stopnia policyjnego. 2. Policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny. 3. Na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2 policjant za należyte wykony- wanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy. 4. Niezależnie od dodatków, o których mowa w ust. 1–3, policjantowi mogą być przyznawane dodatki do uposażenia uzasadnione szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami, warunkami lub miejscem pełnienia służby. 5. Dodatkami do uposażenia o charakterze stałym są dodatki ustalone w stawkach miesięcznych. 6. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem wła- ściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość dodatków do uposażenia, o których mowa w ust. 1–4, uwzględniając ich rodzaj i charakter, przesłanki przyznawania lub podwyż- szania na stałe lub na czas określony, warunki obniżania lub cofania oraz stano- wiska uprawniające do dodatku funkcyjnego. Art. 105. 1. Uposażenie i inne świadczenia oraz należności pieniężne są płatne bezpośrednio do rąk policjanta, z zastrzeżeniem ust. 5. 2. Uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym są płatne miesięcznie z góry w pierwszym dniu roboczym każdego miesiąca, z zastrzeże- niem ust. 3 i 5. 3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych może określić, w drodze rozporzą- dzenia, inne terminy płatności dodatków do uposażenia o charakterze stałym, uwzględniając, które z nich są płatne miesięcznie z dołu. 4. Terminy wypłaty innych świadczeń i należności pieniężnych oraz dodatków do uposażenia, niewymienionych w ust. 2, określają przepisy w sprawie warunków ich otrzymywania. 5. Uposażenie i inne świadczenia oraz należności pieniężne mogą być wypłacane w formie bezgotówkowej, na warunkach ustalonych w pisemnym porozumieniu między płatnikiem i policjantem, nie wcześniej jednak niż w terminach, o któ- rych mowa w ust. 2–4. Art. 106. 1. Zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę. 2. Jeżeli prawo do uposażenia powstało lub zmiana uposażenia nastąpiła w ciągu miesiąca, uposażenie na czas do końca miesiąca oblicza się w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia za każdy dzień, gdy przepisy szczególne nie stanowią inaczej. 3. Prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa. Art. 107. 1. Roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszcze- nie stało się wymagalne. 2. Organ właściwy do rozpatrywania roszczeń może nie uwzględnić przedawnienia, jeżeli opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami. 3. Bieg przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i innych świadczeń oraz na- leżności pieniężnych przerywa: 1) każda czynność przed kierownikiem jednostki organizacyjnej podległej mi- nistrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, właściwym do rozpatrywa- nia roszczeń, podjęta bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia, 2) uznanie roszczenia. Art. 108. 1. Policjantowi przysługują następujące świadczenia pieniężne: 1) zasiłek na zagospodarowanie, 2) nagrody oraz zapomogi, 3) nagrody jubileuszowe, 4) dodatkowe wynagrodzenie za wykonywanie zleconych zadań wykraczają- cych poza obowiązki służbowe, 5) należności za podróże służbowe i przeniesienia, 6) świadczenia związane ze zwolnieniem ze służby. 1a. Policjanci mogą otrzymywać nagrody za osiągnięcia w służbie, ze środków fi- nansowych, o których mowa w art. 13 ust. 4a. 2. W razie śmierci policjanta lub członka jego rodziny, przysługują: 1) zasiłek pogrzebowy, 2) odprawa pośmiertna. Art. 109. 1. Policjantowi, w związku z mianowaniem na stałe, przysługuje zasiłek na zago- spodarowanie w wysokości jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi w dniu mianowania na stałe. 2. Zasiłek, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje policjantowi pełniącemu służ- bę w Policji po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej lub innej służby, w czasie której otrzymał taki zasiłek. Art. 110. 1. Policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje na- groda roczna do wysokości jednomiesięcznego uposażenia. 2. Wysokość nagrody rocznej ustala się w relacji do okresu służby pełnionej w ro- ku kalendarzowym, za który przysługuje nagroda, z wyłączeniem okresów nie- wykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż wymienione w art. 121 ust. 1. 3. Okres służby, o którym mowa w ust. 2, nie może być krótszy od 6 miesięcy ka- lendarzowych. 4. Warunku, o którym mowa w ust. 3, nie stosuje się przy ustalaniu uprawnień do nagrody rocznej za rok kalendarzowy, w którym policjant: 1) korzystał z urlopu wychowawczego, 2) został delegowany lub odwołany z delegowania bez prawa do uposażenia w przypadkach, o których mowa w art. 36 ust. 4 i art. 122a, 3) został zwolniony ze służby w związku z nabyciem uprawnień do emerytury lub renty bądź na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 6 i 7, 4) zmarł lub został uznany za zaginionego. 5. Nagrodę roczną obniża się policjantowi, z zastrzeżeniem ust. 7, w przypadku: 1) popełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego stwierdzonego pra- womocnym orzeczeniem sądu, 2) naruszenia dyscypliny służbowej, stwierdzonego w prawomocnie zakończo- nym postępowaniu dyscyplinarnym, 3) otrzymania opinii służbowej, o której mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2, 4) otrzymania pierwszej lub kolejnej opinii służbowej, o której mowa w art. 38 ust. 2 pkt 3. 6. Obniżenie, o którym mowa w ust. 5, może nastąpić w granicach od 20 % do 50 %. 7. Nagroda roczna nie przysługuje policjantowi w przypadku: 1) skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 4, 2) popełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego albo czynu, z powo- du którego policjanta zwolniono ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4a i ust. 2 pkt 2 i 8, 3) popełnienia czynu, za który policjantowi wymierzono jedną z kar dyscypli- narnych, o których mowa w art. 134 pkt 3–6, 4) zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1. 8. Obniżenie lub pozbawienie prawa do nagrody rocznej następuje za rok kalenda- rzowy, w którym policjant popełnił przestępstwo lub czyn, o których mowa w ust. 5 pkt 1 i 2, w art. 41 ust. 1 pkt 4 i 4a oraz ust. 2 pkt 2 i 8, a także w art. 134 pkt 3–6, lub otrzymał opinię, o której mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2 i 3, albo został zwolniony ze służby w przypadkach, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1, a jeżeli nagroda została już wypłacona – za rok, w którym: 1) postępowanie karne lub dyscyplinarne w tej sprawie zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem lub 2) policjant został zwolniony ze służby. 9. Nagrodę roczną wypłaca się do dnia 31 marca roku kalendarzowego następują- cego po roku, za który przysługuje nagroda.

Rozdział 10

Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów Art. 132. 1. Policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarne- go polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu za- sad etyki zawodowej. 2. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawi- nionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. 3. Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności: 1) odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożone- go, względnie organu uprawnionego na podstawie ustawy do wydawania poleceń policjantom, z wyłączeniem rozkazów i poleceń, o których mowa w art. 58 ust. 2, 2) zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawi- dłowy, 3) niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa, 4) wprowadzenie w błąd przełożonego lub innego policjanta, jeżeli spowodo- wało to lub mogło spowodować szkodę służbie, policjantowi lub innej oso- bie, 5) postępowanie przełożonego w sposób przyczyniający się do rozluźnienia dyscypliny służbowej w podległej jednostce organizacyjnej lub komórce or- ganizacyjnej Policji, 6) stawienie się do służby w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działają- cego środka oraz spożywanie alkoholu lub podobnie działającego środka w czasie służby albo w obiektach lub na terenach zajmowanych przez Policję, 7) utrata służbowej broni palnej, amunicji lub legitymacji służbowej, 8) utrata przedmiotu stanowiącego wyposażenie służbowe, którego wykorzy- stanie przez osoby nieuprawnione wyrządziło szkodę obywatelowi lub stworzyło zagrożenie dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa po- wszechnego, 9) utrata materiału zawierającego informacje niejawne. 4. Czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne, wypełniający jednocześnie zna- miona przestępstwa lub wykroczenia albo przestępstwa skarbowego lub wykro- czenia skarbowego, podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej niezależnie od odpowiedzialności karnej. 4a. W przypadku czynu stanowiącego przewinienie dyscyplinarne, wypełniającego jednocześnie znamiona wykroczenia, w przypadku mniejszej wagi lub ukarania grzywną, przełożony dyscyplinarny może nie wszczynać postępowania dyscy- plinarnego, a wszczęte umorzyć. 4b. W przypadku czynu stanowiącego przewinienie dyscyplinarne mniejszej wagi przełożony dyscyplinarny może odstąpić od wszczęcia postępowania i przepro- wadzić ze sprawcą przewinienia dyscyplinarnego udokumentowaną w formie notatki rozmowę dyscyplinującą. 4c. Notatkę, o której mowa w ust. 4b, włącza się do akt osobowych na okres roku.

Rozdział 10a

Kontyngenty policyjne wydzielone do realizacji zadań poza granicami państwa

Rozdział 10b

Realizacja wspólnych działań na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej

Rozdział 11

Przepisy przejściowe i końcowe Art. 146. 1. Z chwilą utworzenia Policji Milicja Obywatelska zostaje rozwiązana. 2–4. (pominięte)²²⁾. Art. 147. 1. Minister Spraw Wewnętrznych zorganizuje Policję w ciągu 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. 2. Z chwilą zorganizowania Policji likwidacji ulegają urzędy spraw wewnętrznych. Art. 148. (pominięty)²³⁾ Art. 149. 1. Z chwilą rozwiązania Milicji Obywatelskiej jej funkcjonariusze stają się poli- cjantami. 2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do tych funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej, którzy do dnia 31 lipca 1989 r. byli funkcjonariuszami Służby Bezpieczeństwa. 3. (pominięty)²⁴⁾. Art. 150. 1. Dotychczasowi funkcjonariusze Milicji Obywatelskiej lub Służby Bezpieczeń- stwa, którzy podejmą służbę w Policji albo zostaną zatrudnieni w jednostkach organizacyjnych podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, zachowują od- powiednio ciągłość służby lub zatrudnienia. 2. (pominięty)²⁵⁾. Art. 151. 1. Funkcjonariusze zwolnieni ze służby w Milicji Obywatelskiej, którzy nie po- dejmą służby lub pracy w jednostkach organizacyjnych podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, zachowują uprawnienia przewidziane dla funkcjonariu- szy zwolnionych ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, chyba że nabyli uprawnienia do zwolnienia ze służby na korzystniejszych warunkach. 2. (pominięty)²⁶⁾. 3. (pominięty)²⁷⁾. Art. 152. Z chwilą wejścia w życie niniejszej ustawy ustaje członkostwo w partiach politycz- nych tych policjantów, którzy do takich organizacji dotąd należeli. Art. 153. Ilekroć w przepisach prawa jest mowa o „Milicji Obywatelskiej” i „funkcjonariuszach Milicji Obywatelskiej”, należy przez to rozumieć „Policję” i „policjantów”. Art. 154–156. (pominięte)²⁸⁾ Art. 157. 1. Traci moc ustawa z dnia 31 lipca 1985 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Bez- pieczeństwa i Milicji Obywatelskiej Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (Dz. U. Nr 38, poz. 181 oraz z 1989 r. Nr 34, poz. 180 i Nr 35, poz. 192), w części doty- czącej Milicji Obywatelskiej²⁹⁾. 2. Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie pozo- stają w mocy przepisy dotychczasowe, jeśli nie są sprzeczne z niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż 1 rok. 3. (pominięty)³⁰⁾. Art. 158. Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.