Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 19 maja 2006 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o bezpieczeństwie morskim
Spis treści
- Treść obwieszczenia
- Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o bezpieczeństwie morskim
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Budowa statku, jego stałych urządzeń i wyposażenie
- Rozdział 3 - Kwalifikacje i skład załogi
- Rozdział 4 - Bezpieczne uprawianie żeglugi
- Rozdział 5 - Ratowanie życia na morzu
- Rozdział 6 - Kary pieniężne
- Rozdział 7 - Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe
- Załącznik do ustawy z dnia 9 listopada 2000 r.
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych
i niektórych innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o bezpieczeństwie morskim , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:
1)
ustawą z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o pracy na morskich statkach handlowych
oraz o zmianie ustawy o bezpieczeństwie morskim ,
2)
ustawą z dnia 17 października 2003 r. o wykonywaniu prac podwodnych ,
3)
ustawą z dnia 12 grudnia 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks morski, ustawy o pracy
na morskich statkach handlowych oraz ustawy o bezpieczeństwie morskim ,
4)
ustawą z dnia 18 grudnia 2003 r. o zmianie ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej
Polskiej i administracji morskiej oraz o zmianie niektórych innych ustaw ,
5)
ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o bezpieczeństwie morskim oraz
o zmianie niektórych innych ustaw ,
6)
ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o wyposażeniu morskim ,
7)
ustawą z dnia 25 listopada 2004 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz o
zmianie niektórych ustaw ,
8)
ustawą z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym ,
9)
ustawą z dnia 1 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza
przez statki oraz o zmianie niektórych innych ustaw
oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 19 maja 2006 r.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje:
1)
art. 55-58 i 60 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o bezpieczeństwie morskim , które stanowią:
„
Art. 55.
W ustawie z dnia 1 grudnia 1961 r. - Kodeks morski skreśla się rozdział 4 działu I tytułu I, art. 56, art. 57 § 2 i art. 222.
Art. 56.
W ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej
Polskiej w art. 3 ust. 1a otrzymuje brzmienie:
„
1a.
Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej mogą brać udział ponadto w zwalczaniu klęsk
żywiołowych, nadzwyczajnych zagrożeń środowiska i likwidacji ich skutków oraz w akcjach
poszukiwania i ratowania życia.
”
Art. 57.
W ustawie z dnia 23 maja 1991 r. o pracy na morskich statkach handlowych wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 3 w pkt 3 wyrazy „Kodeksu morskiego” zastępuje się wyrazami „ustawy z dnia
9 listopada 2000 r. o bezpieczeństwie morskim (Dz. U. Nr 109, poz. 1156)”;
2)
w art. 11 w ust. 1 w pkt 3 kropkę na końcu zastępuje się przecinkiem oraz dodaje się
pkt 4 w brzmieniu:
„
4)
ucznia szkoły morskiej, w celu odbycia praktyki pływania określonej programem nauczania
szkoły.
”
;
3)
w art. 12 w ust. 1 w pkt 2 kropkę na końcu zastępuje się przecinkiem oraz dodaje się
pkt 3 w brzmieniu:
„
3)
dla ucznia na czas trwania praktyki pływania.
”
Art. 58.
W ustawie z dnia 16 marca 1995 r. o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki wprowadza się następujące zmiany:
1)
po art. 23 dodaje się art. 23a w brzmieniu:
„
Art. 23a.
Zadania w zakresie zwalczania zagrożeń i zanieczyszczeń na morzu wykonuje Morska Służba
Poszukiwania i Ratownictwa, określona przepisami ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o bezpieczeństwie morskim .
”
;
2)
w art. 24 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określi:
1)
sposób zwalczania zagrożeń i zanieczyszczeń na morzu,
2)
jednostki organizacyjne współdziałające w zakresie zwalczania zagrożeń na morzu z
Morską Służbą Poszukiwania i Ratownictwa,
3)
podmiot właściwy do opracowania krajowego planu zwalczania zagrożeń i zanieczyszczeń
środowiska morskiego i jego elementy składowe,
4)
zadania organów administracji morskiej w zakresie funkcjonowania systemu zwalczania
zanieczyszczeń na morzu,
5)
zadania i uprawnienia Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa w organizowaniu i
koordynowaniu akcji zwalczania zagrożeń lub zanieczyszczeń na morzu,
mając na względzie celowość i sprawność działań na rzecz ochrony środowiska morskiego,
a także zgodność z postanowieniami konwencji i umów międzynarodowych oraz zaleceń
organizacji międzynarodowych w tym zakresie.
”
”
„
Art. 60.
Do czasu wydania przepisów wykonawczych, o których mowa w ustawie, nie dłużej jednak
niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, zachowują moc dotychczasowe
przepisy wydane na podstawie uchylanych przepisów ustawy, o której mowa w art. 55,
o ile nie są sprzeczne z niniejszą ustawą.
”
;
2)
art. 4 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o pracy na morskich statkach
handlowych oraz o zmianie ustawy o bezpieczeństwie morskim , który stanowi:
„
Art. 4.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.
”
;
3)
art. 34 ustawy z dnia 17 października 2003 r. o wykonywaniu prac podwodnych , który stanowi:
„
Art. 34.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
4)
art. 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks morski, ustawy o
pracy na morskich statkach handlowych oraz ustawy o bezpieczeństwie morskim , który stanowi:
„
Art. 4. Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem
art. 1 pkt 1, który wchodzi w życie z dniem przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej
do Unii Europejskiej.
”
;
5)
art. 8 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o zmianie ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej
Polskiej i administracji morskiej oraz o zmianie niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 8.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
6)
art. 6 i 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o bezpieczeństwie morskim
oraz o zmianie niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
Art. 6.
1.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 2, art. 19
ust. 10 pkt 1-3 oraz art. 25 pkt 1 i 3 ustawy, o której mowa w art. 1 niniejszej ustawy,
zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie
art. 15 ust. 1 pkt 2, art. 19 ust. 8a, 10 i 10a oraz art. 25 pkt 1 i 3 ustawy, o której
mowa w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia
2004 r.
2.
Przepis wykonawczy, o którym mowa w art. 29a ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 1,
powinien zostać wydany do dnia 31 grudnia 2009 r.
Art. 7.
Ustawa wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w
Unii Europejskiej.
”
;
7)
art. 23 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o wyposażeniu morskim , który stanowi:
„
Art. 23.
Ustawa wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w
Unii Europejskiej.
”
;
8)
art. 80 ustawy z dnia 25 listopada 2004 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych
oraz o zmianie niektórych ustaw , który stanowi:
„
Art. 80.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r., z wyjątkiem art. 26 pkt 2, który
wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.
”
;
9)
art. 82 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym , który stanowi:
„
Art. 82.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:
1)
art. 70 ust. 4 i art. 71, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;
2)
art. 60 i art. 61, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.;
3)
art. 45, który wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
10)
art. 9 i 10 ustawy z dnia 1 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o zapobieganiu zanieczyszczaniu
morza przez statki oraz o zmianie niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
Art. 9.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 10 ust. 9, art. 14 ust.
4 i art. 18 ust. 2 ustawy wymienionej w art. 1 oraz art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy wymienionej
w art. 3, zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów.
Art. 10.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
.
Załącznik
-
Tekst jednolity ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o bezpieczeństwie morskim1)Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji transpozycji następujących dyrektyw
Wspólnot Europejskich:
1)
dyrektywy 94/57/WE z dnia 22 listopada 1994 r. w sprawie wspólnych przepisów i norm
dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach oraz odnośnych
działań Administracji Morskiej ,
2)
dyrektywy 95/21/WE z dnia 19 czerwca 1995 r. dotyczącej przestrzegania, w odniesieniu
do żeglugi morskiej korzystającej ze wspólnotowych portów oraz żeglugi morskiej po
wodach znajdujących się pod jurysdykcją państw członkowskich, międzynarodowych norm
bezpieczeństwa statków i zapobiegania zanieczyszczeniom oraz pokładowych warunków
życia i pracy (kontrola państwa portu) ,
3)
dyrektywy 95/64/WE z dnia 8 grudnia 1995 r. w sprawie sprawozdań statystycznych w
odniesieniu do przewozu rzeczy i osób drogą morską ,
4)
dyrektywy 96/98/WE z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie wyposażenia statków ,
5)
dyrektywy 97/70/WE z dnia 11 grudnia 1997 r. ustanawiającej zharmonizowany system
bezpieczeństwa dla statków rybackich o długości 24 metrów i większej ,
6)
dyrektywy 98/18/WE z dnia 17 marca 1998 r. w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków
pasażerskich ,
7)
dyrektywy 98/41/WE z dnia 18 czerwca 1998 r. w sprawie rejestracji osób podróżujących
na pokładzie statków pasażerskich płynących do portów państw członkowskich Wspólnoty
lub z portów państw członkowskich Wspólnoty ,
8)
dyrektywy 1999/35/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie systemu obowiązkowych przeglądów
dla bezpiecznej, regularnej żeglugi promów typu ro-ro i szybkich statków pasażerskich ,
9)
dyrektywy 2001/25/WE z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie minimalnego poziomu wyszkolenia
marynarzy ,
10)
dyrektywy 2002/59/WE z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiającej wspólnotowy system monitorowania
i informacji o ruchu statków i uchylającej dyrektywę 93/75/WE .
Dane dotyczące ogłoszenia aktów prawa Unii Europejskiej, zamieszczone w niniejszej
ustawie - z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej
- dotyczą ogłoszenia tych aktów w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej - wydanie
specjalne.
1)
dyrektywy 94/57/WE z dnia 22 listopada 1994 r. w sprawie wspólnych przepisów i norm
dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach oraz odnośnych
działań Administracji Morskiej ,
2)
dyrektywy 95/21/WE z dnia 19 czerwca 1995 r. dotyczącej przestrzegania, w odniesieniu
do żeglugi morskiej korzystającej ze wspólnotowych portów oraz żeglugi morskiej po
wodach znajdujących się pod jurysdykcją państw członkowskich, międzynarodowych norm
bezpieczeństwa statków i zapobiegania zanieczyszczeniom oraz pokładowych warunków
życia i pracy (kontrola państwa portu) ,
3)
dyrektywy 95/64/WE z dnia 8 grudnia 1995 r. w sprawie sprawozdań statystycznych w
odniesieniu do przewozu rzeczy i osób drogą morską ,
4)
dyrektywy 96/98/WE z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie wyposażenia statków ,
5)
dyrektywy 97/70/WE z dnia 11 grudnia 1997 r. ustanawiającej zharmonizowany system
bezpieczeństwa dla statków rybackich o długości 24 metrów i większej ,
6)
dyrektywy 98/18/WE z dnia 17 marca 1998 r. w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków
pasażerskich ,
7)
dyrektywy 98/41/WE z dnia 18 czerwca 1998 r. w sprawie rejestracji osób podróżujących
na pokładzie statków pasażerskich płynących do portów państw członkowskich Wspólnoty
lub z portów państw członkowskich Wspólnoty ,
8)
dyrektywy 1999/35/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie systemu obowiązkowych przeglądów
dla bezpiecznej, regularnej żeglugi promów typu ro-ro i szybkich statków pasażerskich ,
9)
dyrektywy 2001/25/WE z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie minimalnego poziomu wyszkolenia
marynarzy ,
10)
dyrektywy 2002/59/WE z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiającej wspólnotowy system monitorowania
i informacji o ruchu statków i uchylającej dyrektywę 93/75/WE .
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
Ustawa reguluje sprawy bezpieczeństwa morskiego w zakresie budowy statku, jego stałych
urządzeń i wyposażenia, kwalifikacji i składu załogi statku, bezpiecznego uprawiania
żeglugi morskiej oraz ratowania życia na morzu.
Art. 22)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o bezpieczeństwie morskim oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 93, poz. 895), która weszła w życie z dniem 1 maja 2004 r..
Ustawę stosuje się z zachowaniem postanowień umów międzynarodowych, o których mowa
w art. 6, art. 18 ust. 1 pkt 1, art. 33 ust. 1 i art. 40, których Rzeczpospolita Polska
jest stroną, wraz ze zmianami obowiązującymi od daty ich wejścia w życie w stosunku
do Rzeczypospolitej Polskiej, ogłoszonymi w trybie określonym odrębnymi przepisami.
Art. 3.
1.
Przepisy ustawy stosuje się do:
1)
statków o polskiej przynależności;
2)
statków o obcej przynależności, znajdujących się na polskich morskich wodach wewnętrznych
lub na polskim morzu terytorialnym, uwzględniając postanowienia umów międzynarodowych,
których Rzeczpospolita Polska jest stroną.
2.
Do statków śródlądowych uprawiających żeglugę na wodach morskich przepisy ustawy stosuje
się w zakresie w niej określonym.
Art. 4.
1.
Przepisów ustawy nie stosuje się do jednostek pływających Marynarki Wojennej, Straży
Granicznej i Policji, z zastrzeżeniem przypadków określonych w ustawie.
2.
Rada Ministrów, kierując się względami bezpieczeństwa uprawianej żeglugi, może, w
drodze rozporządzenia, poddać odpowiednim przepisom ustawy jednostki pływające Marynarki
Wojennej, Straży Granicznej i Policji.
Art. 53)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Ilekroć w ustawie jest mowa o:
1)
statku - należy przez to rozumieć urządzenie pływające używane w środowisku morskim,
w tym również: wodoloty, poduszkowce, statki podwodne i platformy wiertnicze, chyba
że powołane w ustawie umowy międzynarodowe stanowią inaczej;
2)
państwie trzecim - należy przez to rozumieć państwo niebędące członkiem Unii Europejskiej.
Rozdział 2
Budowa statku, jego stałych urządzeń i wyposażenie
Art. 6.
14)Oznaczenie ust. 1 nadane przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o pracy na morskich statkach handlowych oraz o zmianie ustawy o bezpieczeństwie morskim (Dz. U. Nr 240, poz. 2060), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2003 r..
Statek może być używany w żegludze morskiej, jeżeli odpowiada wymaganiom bezpieczeństwa
w zakresie jego budowy, stałych urządzeń i wyposażenia, określonym w:
1)
umowach międzynarodowych:
a)
Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu, sporządzonej w Londynie
dnia 1 listopada 1974 r. wraz z Protokołem dotyczącym Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu,
1974, sporządzonym w Londynie dnia 17 lutego 1978 r. , zwanej dalej „Konwencją SOLAS”,
b)
Międzynarodowej konwencji o liniach ładunkowych, sporządzonej w Londynie dnia 5 kwietnia
1966 r. , zwanej dalej „Konwencją o liniach ładunkowych”,
c)
Konwencji w sprawie międzynarodowych przepisów o zapobieganiu zderzeniom na morzu,
sporządzonej w Londynie dnia 20 października 1972 r. , zwanej dalej „Konwencją o zapobieganiu zderzeniom”,
d5)Dodana przez art. 1 pkt 4 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2; w brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 1 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 203, poz. 1683), która weszła w życie z dniem 1 listopada 2005 r.)
Międzynarodowej konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki, 1973 r.,
sporządzonej w Londynie dnia 2 listopada 1973 r., zmienionej Protokołem uzupełniającym
sporządzonym w Londynie dnia 17 lutego 1978 r. oraz Protokołem uzupełniającym sporządzonym w Londynie dnia 26 września 1997 r. , zwanej dalej „Konwencją MARPOL”;
1a6)Dodany przez art. 20 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o wyposażeniu morskim (Dz. U. Nr 93, poz. 899), która weszła w życie z dniem 1 maja 2004 r.)
przepisach ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o wyposażeniu morskim , zwanej dalej „ustawą o wyposażeniu morskim”;
2)
przepisach ustawy.
27)Dodany przez art. 2 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
Niezależnie od spełnienia wymagań, o których mowa w ust. 1, statek może być dopuszczony
do żeglugi tylko wówczas, jeżeli odpowiada wymaganiom w zakresie bezpieczeństwa i
higieny pracy oraz warunków sanitarnych, określonym w:
1)
Konwencji (nr 92) Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej pomieszczenia załogi
na statku (zrewidowanej w 1949 r.), przyjętej w Genewie dnia 18 czerwca 1949 r. ;
2)
Konwencji nr 133 Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej pomieszczenia załogi
na statku (postanowienia uzupełniające), przyjętej w Genewie dnia 30 października
1970 r. ;
3)
Konwencji nr 147 Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej minimalnych norm na
statkach handlowych, przyjętej w Genewie dnia 29 października 1976 r. .
38)Dodany przez art. 1 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
W celu zwiększenia bezpieczeństwa morskiego w zakresie budowy statku, jego stałych
urządzeń i wyposażenia, minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może, w drodze
rozporządzenia, wprowadzić do stosowania wymagania międzynarodowe, ustanawiane przez
organizacje międzynarodowe, których Rzeczpospolita Polska jest członkiem.
Art. 7.
19)W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o zmianie ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 41), która weszła w życie z dniem 16 kwietnia 2004 r..
W celu zapewnienia spełniania przez statek wymagań, o których mowa w art. 6, statek
podlega inspekcjom przeprowadzanym przez organy inspekcyjne w zakresie, terminach
i trybie określonych w ustawie, ratyfikowanych umowach międzynarodowych oraz przepisach
ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji
morskiej .
2.
Organami inspekcyjnymi, o których mowa w ust. 1, są dyrektorzy urzędów morskich, a
za granicą również konsulowie, z zastrzeżeniem ust. 5 i ust. 6.
412)W brzmieniu ustalonym przez art. 64 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz. U. Nr 155, poz. 1298), która weszła w życie z dniem 1 września 2005 r..
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może powierzyć, w drodze rozporządzenia,
niektóre zadania organu inspekcyjnego w stosunku do statków sportowych o długości
kadłuba do 24 m polskiemu związkowi sportowemu, o którym mowa w art. 7 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym , kierując się względami uproszczenia procedur i specjalistycznym charakterem zadań
realizowanych przez polskie związki sportowe.
5.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych może określić, w drodze rozporządzenia, organy
inspekcyjne dla jednostek pływających Straży Granicznej i Policji, rodzaje przeglądów
i inspekcji oraz tryb ich dokonywania, a także rodzaje i wzory dokumentów bezpieczeństwa
jednostek pływających, uwzględniając specyficzny charakter zadań wykonywanych przez
te jednostki pływające.
6.
Minister Obrony Narodowej może określić, w drodze rozporządzenia, organy inspekcyjne,
o których mowa w ust. 2 i ust. 5, dla jednostek pływających Marynarki Wojennej oraz
rodzaje przeglądów i inspekcji, a także tryb ich dokonywania, biorąc pod uwagę specyfikę
i charakter zadań realizowanych przez te jednostki.
7.
Organy, o których mowa w ust. 2, ust. 5 i ust. 6, mogą upoważnić każdorazowo do wykonywania
określonych czynności inspekcyjnych wyznaczone w tym celu osoby lub instytucje klasyfikacyjne.
Art. 8.
1.
Armator albo kapitan statku są obowiązani:
1)
zgłosić statek do inspekcji:
a)
wstępnej - przed rozpoczęciem żeglugi, a w przypadku zmiany przynależności statku
z obcej na polską - po zmianie tej przynależności,
b)
okresowych - przed upływem terminów inspekcji;
2)
niezwłocznie zawiadomić organ inspekcyjny o każdym przypadku wymagającym przeprowadzenia
inspekcji doraźnej;
3)
na wezwanie organu inspekcyjnego, przedstawić niezwłocznie statek do inspekcji, przedłożyć
wszystkie dokumenty dotyczące jego bezpieczeństwa oraz udzielić wszelkich informacji
o stanie bezpieczeństwa statku;
4)
na żądanie organu inspekcyjnego, dokonać czynności niezbędnych do przeprowadzenia
inspekcji.
2.
Koszty czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 4, wlicza się w koszty eksploatacji
statku.
3.
Inspekcję przeprowadza się, w miarę możliwości, bez uszczerbku dla eksploatacji statku.
Art. 8a13)Dodany przez art. 20 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 6..
1.
W przypadku statku zbudowanego po dniu 17 lutego 1997 r., który był uprzednio wpisany
do rejestru okrętowego państwa trzeciego, inspekcja wstępna ma na celu dodatkowo sprawdzenie,
czy wyposażenie statku:
1)
odpowiada dokumentom bezpieczeństwa statku w zakresie wymagań określonych w ustawie o wyposażeniu morskim;
2)
posiada znak zgodności lub
3)
może być uznane za równoważne z wyposażeniem spełniającym wymagania w rozumieniu ustawy o wyposażeniu morskim.
2.
Organ inspekcyjny, po przedstawieniu przez armatora dokumentów potwierdzających, że
wyposażenie spełnia wymagania, o których mowa w ust. 1 pkt 3, na jego wniosek, wydaje
certyfikat uznania wyposażenia za równoważne. Certyfikat ten powinien określać warunki
i ograniczenia stosowania tego wyposażenia i powinien być przechowywany na statku.
3.
Dla potwierdzenia, że wyposażenie może zostać uznane za równoważne, dyrektor urzędu
morskiego może podjąć działania określone w art. 40f ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności .
4.
Koszty uzyskania dokumentów i certyfikatu, o którym mowa w ust. 2, ponosi armator.
5.
Za wydanie certyfikatu, o którym mowa w ust. 2, organ inspekcyjny pobiera opłatę w
wysokości określonej w załączniku do ustawy. Opłata stanowi dochód budżetu państwa.
Art. 9.
Jeżeli po przeprowadzeniu jednej z inspekcji, o których mowa w art. 8, zaszły istotne
zmiany w kadłubie, urządzeniach lub wyposażeniu statku objętego inspekcją, statek
nie może być użyty w żegludze morskiej bez poddania go ponownej inspekcji.
Art. 10.
1.
Inspekcje, o których mowa w art. 8 i art. 9, powinny być poprzedzone przeglądami statku
dokonywanymi przez instytucję klasyfikacyjną sprawującą nadzór techniczny nad statkiem,
z zastrzeżeniem ust. 2.
2.
Nadzór techniczny instytucji klasyfikacyjnej sprawowany jest podczas budowy, odbudowy,
przebudowy i remontu statku, jego stałych urządzeń i wyposażenia, a także podczas
eksploatacji statku.
3.
Organ inspekcyjny może powierzyć dokonanie przeglądu statku osobie lub instytucji
klasyfikacyjnej innej niż określona w ust. 1, mając na względzie przepis art. 8 ust.
3.
414)Dodany przez art. 2 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
Inspekcje, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 9, powinny być poprzedzone
kontrolą Państwowej Inspekcji Pracy i Państwowej Inspekcji Sanitarnej pod względem
spełnienia wymagań międzynarodowych w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy oraz
warunków sanitarnych i zdrowotnych.
Art. 11.
1.
Organ inspekcyjny przeprowadza inspekcję doraźną statku w przypadku stwierdzenia lub
podejrzenia, że statek został uszkodzony lub że nastąpiła zmiana w jego kadłubie,
urządzeniach lub wyposażeniu, jeżeli uszkodzenie lub zmiana mogą wpłynąć na stan bezpieczeństwa
statku, a także w razie stwierdzenia lub podejrzenia, że statek jest załadowany ponad
granice dozwolone w świadectwie wolnej burty lub położenie linii ładunkowej statku
nie odpowiada wskazaniom zawartym w tym świadectwie.
2.
Inspekcję przeprowadza się na wniosek właściciela, armatora, kapitana statku, izby
morskiej, Państwowej Inspekcji Pracy lub zainteresowanego związku zawodowego.
3.
Inspekcja może być przeprowadzona również z innych przyczyn uznanych za konieczne
ze względu na bezpieczeństwo statku.
Art. 11a15)Dodany przez art. 3 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 9..
1.
Inspekcje statków obcej przynależności zawijających do polskich portów przeprowadza
organ inspekcyjny przy pomocy inspektora inspekcji portu, zwanego dalej „inspektorem”.
2.
Inspektor przeprowadza inspekcję, legitymując się dokumentem identyfikacyjnym.
3.
Organ inspekcyjny raz na miesiąc podaje do publicznej wiadomości informacje dotyczące
statków, które zostały zatrzymane lub stanowią przedmiot odmowy dostępu do portu w
czasie poprzedniego miesiąca.
4.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, zakres
i sposób podawania informacji dotyczących statków, o których mowa w ust. 3, biorąc
pod uwagę postanowienia umów międzynarodowych i przepisów prawa Unii Europejskiej
w tym zakresie.
5.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, sposób
funkcjonowania inspekcji portu, tryb przeprowadzania inspekcji przez inspektora oraz
wzór dokumentu identyfikacyjnego inspektora, uwzględniając:
1)
kwalifikacje wymagane od inspektora,
2)
procent ogólnej liczby statków podlegających inspekcji w ciągu roku,
3)
rodzaje statków podlegających inspekcji w pierwszej kolejności,
4)
okoliczności przeprowadzania inspekcji rozszerzonej,
5)
kategorie statków podlegających rozszerzonym inspekcjom,
6)
kryteria uzasadniające zatrzymanie statku i wydanie odmowy wejścia statku do portu,
7)
procedury kontroli statków oraz listę dokumentów podlegających kontroli
- kierując się zaleceniami Memorandum Paryskiego, o którym mowa w art. 12 ust. 6,
a także przepisami prawa Unii Europejskiej w tym zakresie.
Art. 12.
1.
Jeżeli organ inspekcyjny poweźmie uzasadnione podejrzenie, że statek nie odpowiada
wymogom bezpieczeństwa, może w każdym czasie zatrzymać statek w porcie lub zabronić
mu wyjścia z portu i niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu 24 godzin, przeprowadzić
jego inspekcję.
2.
W razie stwierdzenia w wyniku inspekcji, o której mowa w ust. 1, że stan statku lub
sposób jego załadowania czynią go niezdatnym do żeglugi morskiej, organ inspekcyjny
zabrania użycia statku.
3.
W razie stwierdzenia, że stan statku nie czyni go niezdatnym do żeglugi, lecz nie
pozwala na użycie go do żeglugi w sposób zamierzony przez armatora, organ inspekcyjny
zabrania użycia statku w sposób zamierzony, wskazując jednocześnie uchybienia, które
należy usunąć, aby statek mógł być w ten sposób użyty.
4.
W razie odmowy usunięcia uchybień, o których mowa w ust. 3, organ inspekcyjny może
zakazać statkowi opuszczania portu, bazy przeładunkowej lub morza terytorialnego albo
zabronić mu wejścia do portu lub bazy przeładunkowej.
5.
W przypadkach, o których mowa w ust. 1-4, w stosunku do statku o przynależności do
państwa-strony jednej z umów międzynarodowych, o których mowa w art. 6, stosuje się
postanowienia tej umowy.
6.
W razie negatywnego wyniku inspekcji statku o obcej przynależności skutkującego decyzją
o jego zatrzymaniu, organ inspekcyjny niezwłocznie powiadamia o tym na piśmie administrację
państwa przynależności statku albo konsula bądź najbliższe przedstawicielstwo dyplomatyczne
tego państwa, a także Międzynarodową Organizację Morską (IMO) oraz organy inspekcyjne
państw-stron Memorandum Paryskiego podpisanego w dniu 26 stycznia 1982 r.
7.
Kapitanowi statku przysługuje prawo do odwołania od decyzji o zatrzymaniu, o której
mowa w ust. 6, o czym musi zostać poinformowany przez organ wydający decyzję.
8.
Zatrzymanie statku w wykonaniu uprawnień wynikających z ust. 1-6 nie uzasadnia jakichkolwiek
roszczeń do organu inspekcyjnego.
Art. 13.
1.
Organ inspekcyjny, na podstawie pozytywnych wyników inspekcji wstępnej albo okresowej,
wydaje dokumenty bezpieczeństwa statku. W dokumentach bezpieczeństwa statku ustala
się okres ich ważności.
2.
Organ inspekcyjny potwierdza przedłużenie ważności wydanych dokumentów, o których
mowa w ust. 1, na podstawie pozytywnych wyników inspekcji.
2a16)Dodany przez art. 20 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 6..
Wydanie lub potwierdzenie przedłużenia ważności dokumentu, o którym mowa w ust. 1,
wymaga uprzedniego stwierdzenia zgodności wyposażenia morskiego z wymaganiami, o których
mowa w przepisach o wyposażeniu morskim.
3.
Organ inspekcyjny może wydać międzynarodowe świadectwo potwierdzające spełnienie wymagań
przewidzianych umowami międzynarodowymi, o których mowa w art. 6, statkowi o obcej
przynależności, na wniosek właściwego organu państwa przynależności statku, będącego
stroną odpowiedniej umowy międzynarodowej.
4.
Dokumenty i świadectwa, o których mowa w ust. 1 i ust. 3, tracą ważność przed upływem
okresu, na który zostały wystawione, jeżeli:
1)
zaszły istotne zmiany w kadłubie, urządzeniach lub wyposażeniu statku albo wprowadzono
je bez zgody organu inspekcyjnego;
2)
nie została potwierdzona ich ważność w określonym terminie;
3)
nastąpiła zmiana przynależności statku.
5.
Jeżeli stan statku na to pozwala, okres ważności dokumentu bezpieczeństwa może być
przedłużony, nie więcej niż o 3 miesiące, w celu umożliwienia statkowi zawinięcia
do wskazanego portu dla przeprowadzenia inspekcji; termin ważności upływa z chwilą
przybycia statku do portu, w którym ma być dokonana inspekcja.
Art. 14.
1.
Za przeprowadzenie inspekcji i wydanie albo potwierdzenie ważności dokumentu bezpieczeństwa
organ inspekcyjny pobiera opłatę w wysokości określonej w załączniku do ustawy. Opłaty
nie pobiera się za inspekcję doraźną nieobejmującą całokształtu wymogów bezpieczeństwa.
218)W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks morski, ustawy o pracy na morskich statkach handlowych oraz ustawy o bezpieczeństwie morskim (Dz. U. Nr 229, poz. 2277), która weszła w życie z dniem 1 kwietnia 2004 r..
Opłaty, o których mowa w ust. 1, stanowią dochód budżetu państwa, z zastrzeżeniem
ust. 2a.
2a19)Dodany przez art. 3 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 18; w brzmieniu ustalonym przez art. 64 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 12..
W przypadku, o którym mowa w art. 7 ust. 4, opłaty, o których mowa w ust. 1, pobiera
właściwy polski związek sportowy i stanowią one dochód tego związku.
2b20)Dodany przez art. 3 pkt 2 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 5..
W przypadku gdy czynności, o których mowa w ust. 1, wykonuje upoważniona instytucja
klasyfikacyjna, dochód budżetu państwa stanowi 10% opłaty ustalonej w załączniku do
ustawy.
3.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, terminy,
tryb przeprowadzania i zakres inspekcji, rodzaje i wzory dokumentów bezpieczeństwa
statku.
Art. 15.
1.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, kierując się koniecznością zapewnienia
bezpieczeństwa statków oraz życia osób na statkach, określi, w drodze rozporządzeń:
1)
wymagania w zakresie budowy statku, jego stałych urządzeń i wyposażenia dla statków
nieobjętych umowami międzynarodowymi, o których mowa w art. 6, bądź uzna za obowiązujące
w tym zakresie wymagania określone w przepisach technicznych polskiej instytucji klasyfikacyjnej;
221)W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 3 lit. a ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 5.)
sposób uznawania i upoważniania instytucji klasyfikacyjnej do wykonywania zadań administracji
morskiej;
322)Dodany przez art. 3 pkt 3 lit. b ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 5.)
rodzaje i zakres przeglądów statków dokonywanych przez instytucję klasyfikacyjną.
2.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, mając na uwadze względy, o których
mowa w ust. 1, może, w drodze rozporządzenia:
1)
uznać za obowiązujące szczegółowe przepisy techniczne w zakresie budowy statku, jego
stałych urządzeń i wyposażenia wydawane przez polską instytucję klasyfikacyjną oraz
warunki uznawania przepisów technicznych wydawanych przez zagraniczne instytucje klasyfikacyjne
sprawujące nadzór techniczny nad statkami o polskiej przynależności;
2)
zwiększyć wymagania w zakresie budowy statku, jego stałych urządzeń i wyposażenia
wobec statków podlegających umowom międzynarodowym, o których mowa w art. 6, w stosunku
do wymagań określonych tymi umowami;
3)
wyłączyć spod działania niektórych postanowień umów międzynarodowych, o których mowa
w art. 6, statki podlegające tym umowom, zgodnie z przepisami tych umów;
4)
poddać działaniu umów międzynarodowych, o których mowa w art. 6, statki niepodlegające
tym umowom, w zakresie określonym w rozporządzeniu.
Art. 16.
1.
Statek musi mieć wyznaczoną wolną burtę zgodnie z postanowieniami Konwencji o liniach
ładunkowych.
2.
Statek, dla którego wyznaczono wolną burtę, otrzymuje znak wolnej burty, który należy
umieścić na obu burtach statku, a także świadectwo wolnej burty.
3.
Za wydanie świadectwa wolnej burty pobiera się opłatę w wysokości określonej w załączniku
do ustawy.
4.
Opłata, o której mowa w ust. 3, stanowi dochód budżetu państwa.
5.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy
tryb postępowania w sprawach wyznaczania wolnej burty, organy uprawnione do tych czynności
oraz wzory międzynarodowych świadectw wolnej burty, uwzględniając w szczególności
postanowienia Konwencji o liniach ładunkowych.
Art. 16a23)Dodany przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
1.
Statek powinien być wyposażony w System Automatycznej Identyfikacji statków (AIS),
spełniający wymagania ustanowione przez Międzynarodową Organizację Morską (IMO), z
zastrzeżeniem ust. 3.
2.
Statek wyposażony w system AIS powinien utrzymywać ten system w działaniu ciągłym
z wyjątkiem przypadków, w których porozumienia międzynarodowe, przepisy lub wymagania
Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) stanowią o ochronie informacji nawigacyjnej.
3.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, harmonogram
wyposażania statków w system AIS, w zależności od ich rodzaju i roku budowy oraz kategorie
statków zwolnionych z obowiązku wyposażenia w system AIS, uwzględniając postanowienia
dyrektywy 2002/59/WE z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiająca wspólnotowy system monitorowania
i informacji o ruchu statków i uchylająca dyrektywę 93/75/EWG .
Art. 16b23)Dodany przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
1.
Statek powinien być wyposażony w rejestrator danych z podróży (VDR) spełniający wymagania,
w tym standardy techniczne Międzynarodowej Komisji Elektrotechniki (Standard Nr 61996
IEC) ustanowione przez Międzynarodową Organizację Morską (Rezolucja IMO A.86K20)),
z zastrzeżeniem ust. 2.
2.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, harmonogram
wyposażania statków w rejestratory danych z podróży (VDR), w zależności od ich rodzaju
i roku budowy, oraz kategorie statków zwolnionych z obowiązku wyposażenia w VDR, uwzględniając
postanowienia dyrektywy 2002/59/WE z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiająca wspólnotowy system monitorowania
i informacji o ruchu statków i uchylająca dyrektywę 93/75/EWG .
3.
Właściwy organ administracji morskiej przekazuje informacje zebrane z rejestratorów
danych z podróży (VDR) właściwym organom państw członkowskich Unii Europejskiej, na
ich wniosek, w razie wypadku, który nastąpił na obszarze podlegającym jurysdykcji
tego państwa.
Rozdział 3
Kwalifikacje i skład załogi
Art. 17.
Statek nie może być używany w żegludze morskiej, jeżeli nie jest obsadzony załogą
o właściwych kwalifikacjach i wymaganym składzie.
Art. 18.
1.
Kwalifikacje członków załóg statków morskich, z zastrzeżeniem ust. 2, muszą odpowiadać
wymaganiom określonym w:
1)
umowach międzynarodowych:
a)
Międzynarodowej konwencji o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania
im świadectw oraz pełnienia wacht, 1978, sporządzonej w Londynie dnia 7 lipca 1978 r. , zwanej dalej „Konwencją STCW”,
b)
Konwencji SOLAS,
c)
Konwencji (nr 69) Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej świadectwa kwalifikacyjnego
kucharzy okrętowych, sporządzonej w Seattle dnia 27 czerwca 1946 r. ,
d)
Konwencji (nr 74) Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej świadectw kwalifikacyjnych
starszych marynarzy, sporządzonej w Seattle dnia 29 czerwca 1946 r. ;
2)
przepisach ustawy.
2.
Kwalifikacje załóg statków sportowych i turystycznych regulują odrębne przepisy.
Art. 19.1 orzeczenie
1.
Potwierdzeniem posiadania kwalifikacji zawodowych, niezbędnych do zajmowania stanowisk
na statku, jest:
1)
dyplom - dla stanowisk oficerskich;
2)
świadectwo - dla stanowisk nieoficerskich;
424)Dodany przez art. 1 pkt 9 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2.)
potwierdzenie uznania.
2.
Osoby ubiegające się o uzyskanie dyplomów oficerskich obowiązane są posiadać co najmniej
wykształcenie średnie, a osoby ubiegające się o uzyskanie świadectw nieoficerskich
obowiązane są posiadać co najmniej wykształcenie podstawowe. Obowiązek posiadania
co najmniej wykształcenia średniego nie dotyczy osób ubiegających się o najniższe
dyplomy w dziale maszynowym, a także w dziale pokładowym w żegludze krajowej i w rybołówstwie
morskim.
325)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Odbycie dodatkowych przeszkoleń wymaganych Konwencją STCW niezbędnych do zajmowania
niektórych stanowisk potwierdza się świadectwem przeszkolenia.
425)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Dokumenty, o których mowa w ust. 1, wydają dyrektorzy urzędów morskich po złożeniu
przez ubiegających się o uzyskanie tych dokumentów:
1)
egzaminu z zakresu wymaganej wiedzy i umiejętności,
2)
przedstawieniu przez nich zaświadczeń o odbyciu szkoleń i praktyk pływania
- jeżeli są wymagane dla danego dokumentu.
525)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Świadectwa, o których mowa w ust. 3, wydają dyrektorzy urzędów morskich po przedstawieniu
przez ubiegających się o uzyskanie tych świadectw pisemnych potwierdzeń o odbyciu
wymaganych szkoleń i praktyk w ośrodkach, o których mowa w ust. 6.
625)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Szkolenia, o których mowa w ust. 4 i 5, są prowadzone przez wyższe szkoły morskie
uznane i nadzorowane przez ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej w zakresie
spraw objętych postanowieniami Konwencji STCW lub przez ośrodki uznane, w drodze decyzji,
i nadzorowane przez właściwego dyrektora urzędu morskiego, w tym ośrodki prowadzące
działalność w państwach członkowskich Unii Europejskiej lub państwach trzecich. Za
czynności kontrolne związane z uznaniem wyższych szkół morskich lub ośrodków szkoleniowych
pobiera się opłaty w wysokościach określonych w załączniku do ustawy.
6a26)Dodany przez art. 1 pkt 9 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Uznanie wyższych szkół morskich i ośrodków, o których mowa w ust. 6, potwierdza się
co 5 lat.
7.
Decyzję, o której mowa w ust. 6, wydaje się na podstawie wniosków komisji powołanej
przez dyrektora urzędu morskiego dla dokonania oceny ośrodka.
827)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 43 pkt 1 ustawy z dnia 25 listopada 2004 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 273, poz. 2703), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2005 r..
Egzamin, o którym mowa w ust. 4, przeprowadzają komisje egzaminacyjne działające przy
dyrektorze urzędu morskiego; za egzamin pobiera się opłatę w wysokości określonej
w załączniku do ustawy.
8a28)Dodany przez art. 1 pkt 9 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, regulamin
pracy komisji egzaminacyjnych, o których mowa w ust. 8, oraz kryteria, którym powinni
odpowiadać kandydaci na przewodniczących i członków tych komisji, uwzględniając konieczność
zapewnienia sprawnego przeprowadzania egzaminu przez osoby posiadające odpowiednie
wykształcenie i kwalifikacje.
9.
Przewodniczącego komisji egzaminacyjnej powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw
gospodarki morskiej, na wniosek dyrektora urzędu morskiego.
1029)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 lit. e ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, kryteria,
warunki i sposób uznawania, potwierdzania uznania oraz nadzorowanie wyższych szkół
morskich i ośrodków, w zakresie spraw określonych w ust. 6, biorąc pod uwagę wiążące
Rzeczpospolitą Polską umowy międzynarodowe w tym zakresie.
10a30)Dodany przez art. 1 pkt 9 lit. f ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, programy
szkoleń, o których mowa w ust. 4 i 5, i wymagania egzaminacyjne w tym zakresie, uwzględniając
konieczność rzetelnego przygotowania do wykonywania obowiązków na statku.
Art. 20.
W szczególnie uzasadnionych przypadkach, stanowiska, o których mowa w art. 19 ust.
1, z wyjątkiem stanowiska kapitana i starszego mechanika, mogą zajmować przez czas
określony, nie dłuższy niż 6 miesięcy, na podstawie zezwolenia wydanego przez dyrektora
urzędu morskiego, osoby nieposiadające odpowiedniego dyplomu lub świadectwa, pod warunkiem
że osoby te posiadają wiedzę i umiejętności zapewniające właściwe wykonywanie obowiązków
na tych stanowiskach; okres ten nie może być przedłużony.
Art. 21.
Spełnienie wymagań w zakresie kwalifikacji członków załóg statków śródlądowych do
uprawiania żeglugi na wodach morskich potwierdza właściwy terytorialnie dyrektor urzędu
morskiego, po sprawdzeniu ich wiedzy i umiejętności, określonych przepisami, o których
mowa w art. 25 pkt 1.
Art. 22.
1.
Skład załogi statku niezbędny dla bezpieczeństwa morskiego ustala dyrektor urzędu
morskiego właściwego dla portu macierzystego statku i potwierdza:
1)
wydając certyfikat bezpiecznej obsługi statku dla statków podlegających Konwencji
SOLAS;
2)
dokonując wpisu w karcie bezpieczeństwa statku dla statków innych niż określone w
pkt 1.
2.
Na wniosek armatora statku niepodlegającego Konwencji SOLAS, ale uprawiającego żeglugę
międzynarodową, dokumentem określającym niezbędny dla bezpieczeństwa morskiego skład
załogi może być certyfikat bezpiecznej obsługi.
Art. 23.
1.
Za wystawienie dokumentów, o których mowa w art. 19 ust. 3 i ust. 4, art. 20 i art.
22 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłaty, w wysokości określonej w załączniku do ustawy.
2.
Opłaty, o których mowa w ust. 1, stanowią dochód budżetu państwa.
Art. 24.
1.
W celu zapewnienia przestrzegania wymagań w zakresie kwalifikacji i składu załogi
niezbędnego dla bezpieczeństwa morskiego statek podlega inspekcji przeprowadzanej
przez organ inspekcyjny.
231)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 10 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Inspekcja polega na sprawdzeniu, czy członkowie załogi zatrudnieni na statku posiadają
wymagane dyplomy, świadectwa, świadectwa przeszkolenia albo zezwolenia oraz czy skład
załogi jest zgodny z właściwym dokumentem bezpieczeństwa, a organizacja i pełnienie
wacht odpowiadają wymaganiom Konwencji STCW.
331)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 10 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
W razie stwierdzenia, że członek załogi nie posiada ważnego dyplomu lub świadectwa,
świadectwa przeszkolenia albo zezwolenia, bądź stwierdzenia zaniedbań w organizacji
lub pełnieniu wacht, jeżeli uchybienia te stwarzają niebezpieczeństwo dla osób, mienia
lub środowiska, organ inspekcyjny podejmuje działania, o których mowa w art. 12 ust.
1-4, w celu zapewnienia tego, aby statek nie rozpoczął żeglugi do czasu usunięcia
tych uchybień.
4.
W razie stwierdzenia uchybień, o których mowa w ust. 3, na statku o obcej przynależności,
organ inspekcyjny zawiadamia o tym kapitana statku oraz konsula lub przedstawicielstwo
dyplomatyczne państwa przynależności statku. O podjętych wobec statku działaniach
organ ten zawiadamia również właściwą organizację międzynarodową.
532)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 10 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
W razie nieusunięcia uchybień, o których mowa w ust. 3, jeżeli brak dyplomu, zezwolenia
lub świadectwa przeszkolenia dotyczy kapitana statku, starszego mechanika, oficerów
pełniących wachty oraz radiooperatora, organ inspekcyjny podejmuje decyzję o zatrzymaniu
statku. W stosunku do statku o przynależności do państwa - strony Konwencji STCW stosuje
się postanowienia tej konwencji dotyczące zatrzymania statku.
6.
Inspekcję przeprowadza się, stosując przepis art. 8 ust. 3.
Art. 25.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzeń:
133)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 11 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2.)
szczegółowe wymagania kwalifikacyjne do zajmowania stanowisk na statkach morskich,
w tym również na statkach nieobjętych umowami, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt
1, warunki przyznawania i odnawiania dokumentów, o których mowa w art. 19 ust. 1 i
3, wzory tych dokumentów i sposób ich ewidencji, a także sposób zaliczania praktyki
pływania na statkach,
2)
szczegółowy tryb przeprowadzania inspekcji w zakresie wymagań określonych w niniejszym
rozdziale,
334)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 11 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2.)
warunki, jakie powinny spełniać osoby posiadające zagraniczne dyplomy oficerskie lub
zagraniczne świadectwa nieoficerskie wydane na podstawie Konwencji STCW, aby ubiegać
się o stanowiska oficerskie lub nieoficerskie na statkach o polskiej przynależności,
4)
wzór certyfikatu bezpiecznej obsługi,
5)
tryb przeprowadzania egzaminów i zasady wynagradzania członków komisji egzaminacyjnej,
a także członków komisji dokonujących oceny ośrodków, o których mowa w art. 19 ust.
6,
mając na względzie postanowienia Konwencji STCW.
Art. 25a35)Dodany przez art. 1 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
1.
Jednostki prowadzące szkolenie, egzaminowanie i wydawanie dokumentów, o których mowa
w art. 19 ust. 1 i 3, oraz odpowiedzialne za potwierdzanie kwalifikacji zawodowych
są obowiązane do stosowania systemów oceny jakości.
2.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej sprawuje kontrolę nad przeprowadzaniem
- w okresach nie dłuższych niż 5 lat - niezależnej oceny systemu, o którym mowa w
ust. 1, w celu sprawdzenia czy wszystkie wewnętrzne środki zarządzania i nadzorowania
są zgodne z odpowiednimi procedurami oraz odpowiednio udokumentowane, a także czy
działania korygujące są podejmowane w odpowiednim czasie.
3.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej przekazuje Sekretarzowi Generalnemu
Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) oraz Komisji Europejskiej sprawozdanie
dotyczące niezależnej oceny, o której mowa w ust. 2, nie później niż przed upływem
6 miesięcy po zakończeniu tej oceny.
Art. 25b35)Dodany przez art. 1 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej informuje Sekretarza Generalnego Międzynarodowej
Organizacji Morskiej (IMO) oraz Komisję Europejską o przyjętych do polskiego porządku
prawnego przepisach w zakresie spraw objętych niniejszym rozdziałem.
Art. 25c35)Dodany przez art. 1 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
1.
Organy administracji morskiej mogą zawierać porozumienia z właściwymi organami administracji
morskiej państwa trzeciego dotyczące uznawania dyplomów i świadectw wydanych przez
to państwo, jeżeli administracja morska państwa trzeciego:
1)
przekaże teksty niezbędnych aktów prawnych oraz inne dokumenty potwierdzające, że
wymagania standardów kompetencji, wydawania, potwierdzania i ewidencjonowania dyplomów
i świadectw oraz prowadzone systemy jakości są zgodne z postanowieniami Konwencji
STCW;
2)
udokumentuje, że programy i kursy szkolenia marynarzy są zgodne z postanowieniami
Konwencji STCW;
3)
zobowiąże się do informowania o każdej zmianie przepisów krajowych, dotyczących szkolenia
marynarzy i wydawania dokumentów.
2.
Podpisanie porozumienia, o którym mowa w ust. 1, może zostać uzależnione od wyników
przeprowadzonej oceny warunków i procedur stosowanych w państwie trzecim w zakresie,
o którym mowa w ust. 1.
Rozdział 4
Bezpieczne uprawianie żeglugi
Art. 26.
1.
W sprawach dotyczących ruchu statków na morzu terytorialnym stosuje się przepisy ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji
morskiej oraz postanowienia Konwencji o zapobieganiu zderzeniom.
2.
Minister Obrony Narodowej i minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu
z ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej, określą, w drodze rozporządzenia,
zakres stosowania międzynarodowych przepisów o zapobieganiu zderzeniom na morzu mających
na celu bezpieczne uprawianie żeglugi przez jednostki pływające Marynarki Wojennej,
Straży Granicznej i Policji.
3.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, w porozumieniu z Ministrem Obrony
Narodowej i ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, może, w drodze rozporządzenia,
wydać przepisy szczególne regulujące ruch statków na morskich wodach wewnętrznych,
jeżeli względy bezpieczeństwa żeglugi na tych akwenach tego wymagają.
Art. 27.
1.
Statek oraz jednostka pływająca Straży Granicznej i Policji obowiązane są przestrzegać
zasad bezpieczeństwa żeglugi określonych postanowieniami rozdziału V Konwencji SOLAS.
2.
Kapitan statku znajdującego się w morzu obowiązany jest w szczególności:
1)
skutecznie, za pomocą dostępnych środków łączności, przekazywać statkom znajdującym
się w pobliżu, a także właściwym władzom państwa nadbrzeżnego ostrzeżenia nawigacyjne
o zauważonych niebezpieczeństwach dla żeglugi;
2)
po otrzymaniu z jakiegokolwiek źródła wiadomości, że statkowi, statkowi powietrznemu
lub pochodzącym z nich środkom ratunkowym grozi niebezpieczeństwo - postępować zgodnie
z postanowieniami konwencji, o której mowa w ust. 1, oraz konwencji, o której mowa
w art. 40.
Art. 27a36)Dodany przez art. 1 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
1.
Kapitan statku znajdującego się w polskich obszarach morskich informuje brzegowe stacje
radiowe o:
1)
wszystkich przypadkach mających wpływ na bezpieczeństwo statku, takich jak kolizje,
wejście na mieliznę, uszkodzenia lub wadliwe działanie urządzeń statku, zalanie lub
przesunięcie ładunku, uszkodzenia kadłuba lub elementów konstrukcyjnych statku;
2)
wszystkich przypadkach, które zagrażają bezpieczeństwu morskiemu, takich jak uszkodzenia
urządzeń, które mogą wpłynąć na zdolności manewrowe lub zdatność do żeglugi statku,
w tym wpływające na system napędowy, urządzenia sterowe, system wytwarzania prądu,
wyposażenie nawigacyjne lub środki łączności.
2.
Informacja, o której mowa w ust. 1, powinna zawierać:
1)
identyfikację statku;
2)
jego pozycję;
3)
port wyjścia;
4)
port przeznaczenia;
5)
adres, pod którym dostępna jest informacja o towarach niebezpiecznych lub zanieczyszczających
jeżeli są przewożone na statku;
6)
ilość osób na pokładzie;
7)
szczegóły zdarzenia oraz inne informacje niezbędne do prowadzenia akcji ratowniczych,
zgodnie z wymaganiami ustanowionymi przez Międzynarodową Organizację Morską (Rezolucja
IMO Nr A.851(20)).
3.
W przypadku gdy statek może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa żeglugi, życia
lub środowiska morskiego, Morskie Ratownicze Centrum Koordynacyjne powiadamia odpowiednie
zagraniczne ratownicze ośrodki koordynacyjne o potencjalnym zagrożeniu, a dyrektor
urzędu morskiego dokonuje inspekcji statku lub sprawdza informacje o tym statku. O
podjętych działaniach dyrektor urzędu morskiego informuje państwo bandery, którą statek
podnosi oraz państwo, do którego statek się udaje.
4.
Jeżeli w przypadkach, o których mowa w ust. 1, kapitan statku lub brzegowa stacja
radiowa nie może skontaktować się z armatorem statku, dyrektor urzędu morskiego jest
obowiązany powiadomić o zaistniałej sytuacji organ państwa, które wydało certyfikat
zgodności lub certyfikat zarządzania bezpieczeństwem. W przypadku statku o polskiej
przynależności dyrektor urzędu morskiego może cofnąć te dokumenty.
Art. 28.
Zabrania się statkowi lub statkowi powietrznemu używania międzynarodowego sygnału
wzywania pomocy określonego w załączniku IV do Konwencji o zapobieganiu zderzeniom,
jak również używania sygnału, który mógłby być wzięty za międzynarodowy sygnał wzywania
pomocy, z wyjątkiem sytuacji, gdy istnieje potrzeba wskazania, że statek lub statek
powietrzny znajduje się w niebezpieczeństwie i wzywa pomocy.
Art. 28a37)Dodany przez art. 1 pkt 14 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
1.
Kapitan statku zmierzającego do portu polskiego obowiązany jest przekazać kapitanowi
portu informację dotyczącą identyfikacji statku, portu przeznaczenia, przewidywanego
czasu przybycia do portu przeznaczenia i przewidywanego czasu wyjścia z portu oraz
liczby wszystkich osób na pokładzie:
1)
przynajmniej na 24 godziny przed przybyciem lub
2)
najpóźniej w momencie, gdy statek opuszcza poprzedni port - jeśli podróż trwa krócej
niż 24 godziny, lub
3)
jeśli port przeznaczenia nie jest znany lub zmienia się podczas podróży - niezwłocznie.
2.
Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, stosuje się również do kapitana statku o polskiej
przynależności zmierzającego do portu państwa członkowskiego Unii Europejskiej.
Art. 29.
1.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw wewnętrznych, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki bezpiecznego
uprawiania żeglugi, uwzględniając postanowienia rozdziału V Konwencji SOLAS.
2.
Minister Obrony Narodowej może, w drodze rozporządzenia, poddać jednostki pływające
Marynarki Wojennej wszystkim lub niektórym postanowieniom rozdziału V Konwencji SOLAS,
kierując się względami bezpiecznego uprawiania żeglugi oraz charakterem wykonywanych
zadań przez te jednostki.
3.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, sposób
oznakowania nawigacyjnego polskich obszarów morskich, z uwzględnieniem obowiązujących
systemów tego oznakowania.
Art. 29a38)Dodany przez art. 1 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
1.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, plan
udzielenia statkom znajdującym się w niebezpieczeństwie schronienia na polskich obszarach
morskich.
2.
Plan, o którym mowa w ust. 1, powinien określać niezbędną organizację i procedury
w celu zapewnienia, aby statki znajdujące się w niebezpieczeństwie mogły bezzwłocznie
znaleźć miejsce schronienia. Plan ten powinien określać również rodzaje działań dla
zapewnienia bezpieczeństwa statku i środowiska morskiego, mając na względzie uwarunkowania
danego miejsca schronienia.
Art. 29b38)Dodany przez art. 1 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Jeżeli w przypadku szczególnie złej pogody lub stanu morza istnieje poważne zagrożenie
zanieczyszczenia obszarów morskich, bądź zagrożone jest bezpieczeństwo życia ludzkiego,
dyrektor właściwego urzędu morskiego, po uzyskaniu informacji właściwych służb meteorologicznych:
1)
powiadamia, jeśli jest to możliwe, kapitana statku znajdującego się w danym rejonie
portu oraz zamierzającego wejść lub wyjść z tego portu o stanie morza i warunkach
pogodowych;
2)
nie naruszając obowiązku niesienia pomocy statkom w niebezpieczeństwie oraz zgodnie
z planem, o którym mowa w art. 29a, może podjąć inne środki, łącznie z zaleceniem
bądź zakazem wejścia do lub wyjścia z portu, do czasu gdy zostanie ustalone, że nie
istnieje już ryzyko dla życia ludzkiego lub zagrożenie zanieczyszczenia środowiska;
3)
może podjąć niezbędne środki w celu ograniczenia bunkrowania statków lub wprowadzić
zakaz bunkrowania na wodach terytorialnych.
Art. 30.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, warunki
bezpiecznego przewozu ładunków masowych statkami, kierując się obowiązującymi w tym
zakresie standardami międzynarodowymi, z zastrzeżeniem art. 31.
Art. 31.
1.
Do przewozu ziarna luzem statkami stosuje się postanowienia rozdziału VI Konwencji
SOLAS.
2.
Statek przewożący ziarno luzem obowiązany jest posiadać dokument stanowiący dowód
spełnienia wymagań przewidzianych w rozdziale VI Konwencji SOLAS.
3.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, podmioty
upoważnione do wydawania i zatwierdzania dokumentu, o którym mowa w ust. 2, oraz tryb
postępowania w tym zakresie, kierując się obowiązującymi w tym zakresie standardami
międzynarodowymi.
Art. 32.
1.
Do przewozu towarów niebezpiecznych statkami stosuje się postanowienia rozdziału VII
Konwencji SOLAS, z wyjątkiem przewozu zbiornikowcami albo innymi statkami o specjalnej
konstrukcji lub całkowicie przebudowanymi.
2.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, zasady
przewozu towarów niebezpiecznych statkami niepodlegającymi Konwencji SOLAS, mając
na względzie bezpieczne pakowanie i mocowanie tych towarów oraz środki ostrożności,
konieczne ze względu na sąsiedztwo z innymi towarami.
Art. 33.
1.
Kontener przewożony statkami należy utrzymywać w stanie zapewniającym bezpieczeństwo,
zgodnie z postanowieniami Międzynarodowej konwencji o bezpiecznych kontenerach, sporządzonej w Genewie dnia
2 grudnia 1972 r. .
2.
Dowodem, że kontener odpowiada wymaganiom wskazanym w ust. 1, jest umieszczona na
nim tabliczka uznania kontenera za bezpieczny.
3.
Organ inspekcyjny ogranicza kontrolę do sprawdzenia, czy kontener ma ważną tabliczkę
uznania go za bezpieczny, z zastrzeżeniem ust. 4.
4.
Jeżeli zachodzi podejrzenie, że stan kontenera zagraża bezpieczeństwu, organ inspekcyjny
zabrania jego użycia i nakazuje doprowadzenie kontenera do stanu zgodnego z wymaganiami
bezpieczeństwa.
5.
O wykryciu wady kontenera, która mogła już istnieć w momencie, gdy kontener został
uznany za bezpieczny, należy powiadomić organ inspekcyjny państwa, który dokonał takiego
uznania.
Art. 34.
1.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, mając na względzie konieczność zapewnienia
bezpieczeństwa przy czynnościach ładunkowych kontenerów i ich transporcie, określi,
w drodze rozporządzenia, zasady i tryb postępowania przy przeprowadzaniu przeglądów,
prób i uznawaniu kontenerów, a także organy uprawnione do dokonywania tych czynności
oraz do kontroli stanu kontenerów.
Art. 35.
1.
Na każdej przesyłce o masie brutto tysiąc kilogramów i więcej, przeznaczonej do przewiezienia
drogą morską statkiem, nadanej na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, przed załadowaniem
na statek, powinna być, w sposób wyraźny i trwały, oznaczona jej masa.
2.
Załadunek i przewóz morzem przesyłki, o której mowa w ust. 1, nieoznaczonej w sposób
określony w ust. 1, jest zabroniony.
3.
Obowiązek oznaczania masy przesyłki w sposób określony w ust. 1 spoczywa na wysyłającym.
4.
W przypadku gdy wysyłający nie oznaczy masy przesyłki, organ inspekcyjny zarządzi
oznaczenie masy na przesyłce na koszt wysyłającego.
Art. 35a40)Dodany przez art. 1 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
1.
W celu zwiększenia bezpieczeństwa oraz skuteczności ratowania pasażerów i członków
załogi oraz w celu ułatwienia prowadzenia operacji poszukiwawczych i ratowniczych
armator obowiązany jest do:
1)
liczenia i rejestracji osób odbywających podróż morską na statkach pasażerskich kursujących
na trasach dłuższych niż 20 mil morskich od portu wyjścia;
2)
liczenia osób odbywających podróż morską na pozostałych statkach pasażerskich.
2.
Armator statku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obowiązany jest zbierać informacje o
osobach znajdujących się na pokładzie dotyczące:
1)
nazwisk;
2)
imion lub ich pierwszych liter;
3)
płci;
4)
wieku;
5)
szczególnych wymagań w zakresie opieki lub pomocy w nagłych wypadkach - na wniosek
pasażera.
3.
Rejestrację, o której mowa w ust. 1, prowadzi się w taki sposób, aby wszystkie osoby
znajdujące się na statku pasażerskim zostały policzone przed wyruszeniem statku w
podróż.
4.
Przed wyruszeniem statku w podróż informacja o liczbie osób znajdujących się na statku
przekazywana jest kapitanowi oraz odpowiedzialnej za prowadzenie systemu rejestracji
osobie wyznaczonej przez armatora.
5.
Dyrektor urzędu morskiego, mając na względzie bezpieczeństwo żeglugi i pasażerów,
może zwolnić armatora z obowiązku, o którym mowa w ust. 1.
Art. 35b40)Dodany przez art. 1 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
1.
Armator statku, o którym mowa w art. 35a ust. 1 pkt 1, obowiązany jest do:
1)
prowadzenia systemu rejestracji informacji dotyczących pasażerów;
2)
wyznaczenia osoby odpowiedzialnej za prowadzenie systemu rejestracji pasażerów, przechowywanie
oraz przekazywanie tych informacji w razie konieczności.
2.
Armator zapewnia niezwłoczne przekazywanie informacji, o których mowa w art. 35a ust.
2, organom prowadzącym akcje poszukiwawcze i ratownicze.
3.
Armator zapewnia zarejestrowanie i przekazanie kapitanowi, przed wyruszeniem statku
w podróż, informacji o osobach, które wymagają szczególnej pomocy w nagłych wypadkach.
4.
System rejestracji informacji, o którym mowa w ust. 1, podlega zatwierdzeniu i kontroli
przez dyrektora urzędu morskiego, właściwego ze względu na rejon uprawiania żeglugi.
Zatwierdzeniu podlegają też zmiany w systemie rejestracji pasażerów.
Art. 35c40)Dodany przez art. 1 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
W przypadku gdy armator nie jest przewoźnikiem, przepisy art. 35a i 35b stosuje się
odpowiednio do przewoźnika.
Art. 35d40)Dodany przez art. 1 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia:
1)
sposób liczenia i system rejestracji osób odbywających podróż morską na statkach pasażerskich,
2)
kryteria, jakim powinien odpowiadać system rejestracji,
3)
sposób przechowywania i przekazywania informacji o osobach znajdujących się na pokładzie
w razie zagrożenia bezpieczeństwa pasażerów lub w razie wypadku,
4)
treść wniosku o zatwierdzenie systemu rejestracji,
5)
warunki i sposób zatwierdzania oraz kontrolowania systemu rejestracji,
6)
warunki udzielania zwolnień od obowiązku liczenia lub rejestrowania pasażerów
- uwzględniając postanowienia dyrektywy 98/41/WE z dnia 18 czerwca 1998 r. w sprawie rejestracji osób podróżujących
na pokładzie statków pasażerskich płynących do portów Państw Członkowskich Wspólnoty
lub z portów Państw Członkowskich Wspólnoty .
Art. 36.
1.
Usługi pilotowe mogą być wykonywane wyłącznie przez osoby posiadające kwalifikacje
pilota morskiego potwierdzone odpowiednim dokumentem.
2.
Wykonywanie usług pilotowych na określonych rodzajach statków oraz na określonych
trasach lub akwenach może być uwarunkowane uzyskaniem przez pilota morskiego szczególnych
uprawnień, zwanych dalej „uprawnieniami pilotowymi”.
3.
Dokumenty stwierdzające uzyskanie kwalifikacji pilota morskiego lub uzyskanie określonych
uprawnień pilotowych wydają dyrektorzy urzędów morskich za opłatą, której wysokość
określona jest w załączniku do ustawy. Opłata stanowi dochód budżetu państwa.
4.
Nadzór nad pilotażem na obszarze portów morskich, morskich wód wewnętrznych i morza
terytorialnego, w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa morskiego, sprawuje
dyrektor właściwego urzędu morskiego.
5.
Jeżeli tego wymagają warunki bezpieczeństwa morskiego, dyrektor właściwego urzędu
morskiego wprowadza pilotaż obowiązkowy określając warunki korzystania z usług pilota
i zwolnienia z pilotażu obowiązkowego.
6.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, ze względu na utrudnienia nawigacyjne,
może wprowadzić, w drodze rozporządzenia, pilotaż obowiązkowy na morzu terytorialnym
określając warunki korzystania z usług pilota i zwolnienia z pilotażu obowiązkowego.
7.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, wymagania
kwalifikacyjne pilota morskiego, warunki wymagane do uzyskania uprawnień pilotowych,
warunki przyznawania dokumentów kwalifikacyjnych i uprawnień, wzory dokumentów kwalifikacyjnych,
a także szczegółowe uprawnienia dyrektora urzędu morskiego w zakresie sprawowania
nadzoru nad pilotażem, mając na względzie zapewnienie prawidłowej realizacji usług
pilotowych.
Art. 37.
1.
Korzystanie z portów morskich, red, kotwicowisk i torów wodnych oraz urządzeń infrastruktury
portowej i infrastruktury zapewniającej dostęp do portów dozwolone jest z zachowaniem
wymagań bezpieczeństwa morskiego.
2.
Wymagania bezpieczeństwa morskiego, o których mowa w ust. 1, określa w aktach prawa
miejscowego właściwy terytorialnie dyrektor urzędu morskiego.
3.
Przepisy, o których mowa w ust. 2, określają w szczególności sprawy dotyczące:
1)
bezpieczeństwa ruchu statków;
2)
korzystania z usług portowych mających znaczenie dla bezpieczeństwa morskiego;
3)
utrzymania porządku w portach.
4.
Przepisy, o których mowa w ust. 2 i ust. 3, mają odpowiednio zastosowanie do przystani
morskich.
Art. 37a41)Dodany przez art. 1 pkt 18 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
1.
Kapitan statku lub jego przedstawiciel składa kapitanowi portu formularz ewidencyjny
zawierający informacje o ładunku i pasażerach znajdujących się na pokładzie.
2.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, wzór
formularza ewidencyjnego, o którym mowa w ust. 1, oraz sposób postępowania ze złożonymi
formularzami, uwzględniając postanowienia dyrektywy 95/64/WE z dnia 8 grudnia 1995 r. w sprawie sprawozdań statystycznych w
odniesieniu do przewozu rzeczy i osób drogą morską .
Art. 38.
Kapitan (bosman) portu może, na czas oznaczony, wprowadzić zakaz lub ograniczenie
ruchu w porcie, jeżeli wymaga tego bezpieczeństwo w porcie. Wprowadzane zakazy lub
ograniczenia ruchu w porcie podaje się do wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty
w żegludze morskiej lub na danym terenie.
Art. 39.
Dla statków śródlądowych uprawiających żeglugę na wodach morskich dodatkowe wymagania
w zakresie bezpiecznego uprawiania żeglugi, dotyczące w szczególności środków ratunkowych,
sprzętu sygnałowego i ochrony przeciwpożarowej, określa w aktach prawa miejscowego
właściwy terytorialnie dyrektor urzędu morskiego.
Rozdział 5
Ratowanie życia na morzu
Art. 40.
Zapewnienie działań mających na celu poszukiwanie i ratowanie życia na morzu zgodnie
z postanowieniami Międzynarodowej konwencji o poszukiwaniu i ratownictwie morskim, sporządzonej w Hamburgu
dnia 27 kwietnia 1979 r. , zwanej dalej „Konwencją SAR”, należy do organów administracji morskiej.
Art. 41.
1.
Dla wykonywania zadań poszukiwania i ratowania życia na morzu tworzy się Morską Służbę
Poszukiwania i Ratownictwa, zwaną dalej „Służbą SAR”.
2.
Służba SAR jest państwową jednostką budżetową podległą ministrowi właściwemu do spraw
gospodarki morskiej.
3.
W skład służby SAR wchodzą:
1)
Morskie Ratownicze Centrum Koordynacyjne - organizujące i koordynujące akcje poszukiwawcze
i ratownicze;
2)
morskie statki ratownicze;
3)
brzegowe stacje ratownicze, w skład których wchodzą ochotnicze drużyny ratownicze.
Art. 42.
1.
Do zadań Służby SAR należy poszukiwanie i ratowanie każdej osoby znajdującej się w
niebezpieczeństwie na morzu, bez względu na okoliczności, w jakich znalazła się w
niebezpieczeństwie, poprzez:
1)
utrzymywanie ciągłej gotowości do przyjmowania i analizowania zawiadomień o zagrożeniu
życia na morzu;
2)
planowanie, prowadzenie i koordynowanie akcji poszukiwawczych i ratowniczych;
3)
utrzymywanie w gotowości sił i środków ratownictwa życia na morzu;
4)
współdziałanie podczas akcji poszukiwawczych i ratowniczych z jednostkami organizacyjnymi
wymienionymi w art. 43 ust. 1;
5)
współdziałanie z innymi systemami ratowniczymi funkcjonującymi na obszarze kraju;
6)
współdziałanie z odpowiednimi służbami innych państw, w szczególności podczas akcji
poszukiwawczych i ratowniczych.
2.
Zadania, o których mowa w ust. 1, Służba SAR wykonuje na podstawie „Planu akcji poszukiwawczych
i ratowniczych”, zwanego dalej „Planem SAR”, opracowanego zgodnie z postanowieniami
Konwencji SAR.
3.
Granice obszaru poszukiwania i ratownictwa, na którym Służba SAR wykonuje swoje zadania,
oraz zasady współpracy w dziedzinie ratowania życia na morzu z odpowiednimi służbami
innych państw określają porozumienia zawarte między rządami zainteresowanych państw.
4.
Służba SAR wykonuje także inne zadania związane z bezpieczeństwem morskim i zwalczaniem
zagrożeń i zanieczyszczeń na morzu, określone przepisami odrębnych ustaw.
Art. 43.
1.
Przy wykonywaniu zadań, o których mowa w art. 42 ust. 1, ze Służbą SAR współdziałają
jednostki organizacyjne Marynarki Wojennej, Państwowej Straży Pożarnej, Straży Granicznej,
Policji, opieki zdrowotnej oraz inne jednostki będące w stanie udzielić pomocy. Współdziałanie
polega w szczególności na udzielaniu niezbędnej pomocy, zgodnie z Planem SAR.
2.
Koszty współdziałania jednostek organizacyjnych, o których mowa w ust. 1, ze Służbą
SAR w akcjach poszukiwawczych i ratowniczych w zakresie wynikającym z Planu SAR pokrywane
są z budżetu państwa.
3.
W ramach współdziałania, o którym mowa w ust. 1:
1)
brzegowe stacje radiowe prowadzą stały nasłuch radiowy na międzynarodowych częstotliwościach
przeznaczonych do odbioru sygnałów o niebezpieczeństwie; po odebraniu wezwania lub
informacji o niebezpieczeństwie natychmiast informują o tym Morskie Ratownicze Centrum
Koordynacyjne;
2)
jednostki organizacyjne służb meteorologicznych zapewniają właściwą osłonę meteorologiczną
akcji poszukiwawczych i ratowniczych.
4.
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, szczegółowe zasady i sposób prowadzenia
nasłuchu radiowego i przekazywania Morskiemu Ratowniczemu Centrum Koordynacyjnemu
odebranych zawiadomień o niebezpieczeństwie oraz szczegółowe zasady i sposób zapewnienia
osłony meteorologicznej.
Art. 44.
Służbą SAR kieruje dyrektor powoływany i odwoływany przez ministra właściwego do spraw
gospodarki morskiej spośród kandydatów posiadających wyższe wykształcenie oraz wiedzę,
kwalifikacje zawodowe i doświadczenie z zakresu ratownictwa morskiego.
Art. 45.
Art. 46.
1.
Morskie Ratownicze Centrum Koordynacyjne jest uprawnione do:
1)
zwracania się do zagranicznych ratowniczych ośrodków koordynacyjnych o udzielenie
niezbędnej pomocy, włączając w nią statki, statki powietrzne oraz personel wraz z
wyposażeniem;
2)
podejmowania niezbędnych uzgodnień z właściwymi organami celnymi, ochrony granic i
innymi władzami w celu wprowadzania na terytorium, w tym na morze terytorialne lub
w przestrzeń powietrzną Rzeczypospolitej Polskiej, statków, statków powietrznych,
personelu i wyposażenia, o których mowa w pkt 1;
3)
zapewnienia zagranicznym ratowniczym ośrodkom koordynacyjnym na ich żądanie niezbędnej
pomocy w zakresie, o którym mowa w pkt 1.
2.
Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, Morskie Ratownicze Centrum Koordynacyjne wykonuje
zgodnie z porozumieniami, o których mowa w art. 42 ust. 3.
Art. 47.
1.
Przy ministrze właściwym do spraw gospodarki morskiej działa rada, będąca jego organem
opiniodawczo-doradczym w sprawach związanych z poszukiwaniem i ratowaniem życia na
morzu, zwana dalej „Radą SAR”.
2.
W skład Rady SAR wchodzą przedstawiciele jednostek organizacyjnych wymienionych w
art. 43 ust. 1, przedstawiciel ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej oraz
dyrektor Służby SAR.
3.
Członków Rady SAR, z wyjątkiem przewodniczącego, powołuje i odwołuje minister właściwy
do spraw gospodarki morskiej, w porozumieniu z właściwymi ministrami.
4.
Radzie SAR przewodniczy Dowódca Marynarki Wojennej.
5.
Organizację i tryb działania Rady SAR określa regulamin ustalony przez ministra właściwego
do spraw gospodarki morskiej.
6.
Do zadań Rady SAR należy:
1)
opiniowanie propozycji rodzajów oraz ilości sił i środków przydatnych do akcji poszukiwawczych
i ratowniczych podejmowanych we współdziałaniu ze Służbą SAR oraz opiniowanie projektów
Planu SAR;
2)
opiniowanie planów rozwoju Służby SAR;
3)
inicjowanie przedsięwzięć zmierzających do podnoszenia efektywności działań Służby
SAR.
7.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej zapewnia środki na prowadzenie działalności
Rady SAR, w tym na jej obsługę administracyjną.
Art. 48.
1.
Projekt Planu SAR przygotowuje dyrektor Służby SAR.
2.
Projekt Planu SAR, po zaopiniowaniu przez Radę SAR, podlega zatwierdzeniu przez ministra
właściwego do spraw gospodarki morskiej, w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej,
w części dotyczącej udziału w Planie SAR - jednostek Marynarki Wojennej, oraz ministrem
właściwym do spraw wewnętrznych, w części dotyczącej udziału w Planie SAR - jednostek
Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Policji.
3.
Dyrektor Służby SAR jest obowiązany do bieżącej aktualizacji Planu SAR.
Art. 49.
1.
Rada Ministrów, mając na względzie efektywność działania brzegowych stacji ratowniczych,
określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i sposób wykonywania zadań poszukiwania
i ratowania życia na morzu, określając uprawnienia członków ochotniczych drużyn ratowniczych
do służbowej odzieży ochronnej i noszenia oznak Służby SAR, do wyżywienia, zwrotu
kosztów dojazdu oraz ryczałtu za udział w akcjach, a także do ubezpieczenia od następstw
nieszczęśliwych wypadków oraz ubezpieczenia rentowego na wypadek śmierci lub trwałego
kalectwa.
2.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółową
organizację Służby SAR, w tym wzory oznak służbowych, zakres odpowiedzialności dyrektora,
oznakowanie jednostek ratowniczych oraz jednostek współdziałających.
Art. 50.
Każdy, kto uzyska wiadomość o zagrożeniu życia ludzkiego na morzu, ma obowiązek niezwłocznego
poinformowania o tym jednostek Służby SAR lub organów administracji morskiej, jednostek
Marynarki Wojennej, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej bądź jednostek Policji.
Rozdział 6
Kary pieniężne
Art. 51.
Armator, który narusza przepisy w zakresie:
1)
obowiązków określonych w art. 8 ust. 1,
2)
obsady statku załogą o właściwych kwalifikacjach i wymaganym składzie,
3)
przewożenia statkiem ziarna luzem i ładunków masowych,
4)
przewożenia statkiem towarów niebezpiecznych,
5)
przewożenia statkiem kontenerów,
6)
przewożenia statkiem przedmiotów o ciężarze tysiąca kilogramów i więcej,
podlega karze pieniężnej o równowartości do 1 000 000 jednostek obliczeniowych, zwanych
Specjalnym Prawem Ciągnienia (SDR), określanych przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy.
Art. 52.
Kto:
1)
używa międzynarodowego sygnału wzywania pomocy lub używa sygnału, który mógłby być
wzięty za międzynarodowy sygnał wzywania pomocy, w celu innym niż potrzeba wskazania,
że statek lub statek powietrzny znajduje się w niebezpieczeństwie i wzywa pomocy,
2)
bez upoważnienia używa oznakowania zastrzeżonego dla Służby SAR,
3)
nie przekazuje w sposób określony ustawą posiadanych wiadomości o zagrożeniu życia
ludzkiego na morzu,
443)Dodany przez art. 1 pkt 19 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.)
nie dopełnia obowiązku liczenia lub rejestrowania osób odbywających podróż morską
statkiem pasażerskim,
543)Dodany przez art. 1 pkt 19 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.)
nie przekazuje, na żądanie właściwych organów, informacji w przypadkach, o których
mowa w art. 27a,
podlega karze pieniężnej do wysokości nieprzekraczającej dwudziestokrotnego przeciętnego
miesięcznego wynagrodzenia za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego
Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”
dla celów emerytalnych i rentowych.
Art. 53.
Kapitan, który:
1)
nie dopełnia ciążącego na nim obowiązku zgłoszenia statku do inspekcji,
2)
narusza przepisy, o których mowa w art. 26, art. 27 i art. 31 ust. 2,
3)
wyprowadza statek z portu wbrew zakazowi organu inspekcyjnego,
4)
nie stosuje się do nakazu opuszczenia portu, bazy przeładunkowej lub morza terytorialnego
albo zakazu wejścia do portu lub bazy przeładunkowej bądź też w inny sposób narusza
ustalony porządek portowo-żeglugowy,
5)
nie zapewnia wymagań bezpieczeństwa statku określonych przepisami, o których mowa
w art. 6 i art. 18 ust. 1,
podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 52.
Art. 54.
Właściwość organów oraz tryb wymierzania i ściągania kar pieniężnych z tytułu naruszenia
przepisów, o których mowa w art. 51-53, oraz sposób wykorzystania kwot ściągniętych
z tytułu kar pieniężnych regulują przepisy ustawy, o której mowa w art. 26 ust. 1.
Rozdział 7
Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe
Art. 55-58.
(pominięte).44)Zamieszczone w obwieszczeniu.
Art. 59.
1.
Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa, po zasięgnięciu opinii ministra właściwego
do spraw gospodarki morskiej, w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy
wydzieli ze struktur przedsiębiorstwa państwowego Polskie Ratownictwo Okrętowe w celu
przekazania Służbie SAR jednostki organizacyjne i składniki majątkowe służące celom,
o których mowa w ustawie oraz w art. 23a ustawy wymienionej w art. 58, a w szczególności:
1)
Morskie Ratownicze Centrum Koordynacyjne i Centrum Operacyjne Zwalczania Zanieczyszczeń
Środowiska Morskiego;
2)
morskie statki ratownicze i specjalne statki morskie do zwalczania zanieczyszczeń;
3)
brzegowe stacje ratownicze;
4)
bazy.
2.
Pracownicy Polskiego Ratownictwa Okrętowego zatrudnieni w jednostkach organizacyjnych
i na statkach, o których mowa w ust. 1, stają się pracownikami Służby SAR w trybie
art. 231 Kodeksu pracy.
3.
Do wydzielenia jednostek organizacyjnych i podziału składników majątkowych, o których
mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące podziału przedsiębiorstw
państwowych.
Art. 60.
(pominięty).44)Zamieszczone w obwieszczeniu.
Art. 61.
Traci moc ustawa z dnia 31 stycznia 1935 r. o oznaczaniu wagi na ładunkach przewożonych na statkach .
Art. 62.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., z wyjątkiem rozdziału 5, który
wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.
Załącznik do ustawy z dnia 9 listopada 2000 r.
I45)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 20 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
OPŁATY ZA PRZEPROWADZENIE INSPEKCJI I WYSTAWIENIE DOKUMENTÓW BEZPIECZEŃSTWA ŻEGLUGI
1.
Za certyfikat bezpieczeństwa statku pasażerskiego:
1.1.
Statki o pojemności brutto do 500 1 200 j.t.
1.2.
Statki o pojemności brutto powyżej 500 do 2.000 1 600 j.t.
1.3.
Statki o pojemności brutto powyżej 2.000 do 10.000 2 400 j.t.
1.4.
Statki o pojemności brutto powyżej 10.000 do 30.000 3 200 j.t.
1.5.
Statki o pojemności brutto powyżej 30.000 - za każde następne 20.000 dodatkowo 800 j.t.
2.
Za certyfikat bezpieczeństwa statku towarowego:
2.1.
Statki o pojemności brutto do 500 2 000 j.t.
2.2.
Statki o pojemności brutto powyżej 500 do 2.000 3 000 j.t.
2.3.
Statki o pojemności brutto powyżej 2.000 do 10.000 4 000 j.t.
2.4.
Statki o pojemności brutto powyżej 10.000 do 30.000 5 000 j.t.
2.5.
Statki o pojemności brutto powyżej 30.000 - za każde następne 20.000 dodatkowo 1 000 j.t.
3.
Za wystawienie certyfikatu bezpieczeństwa oraz pozwolenia na eksploatację jednostki
szybkiej (łącznie):
3.1.
Statki o pojemności brutto do 500 2 000 j.t.
3.2.
Statki o pojemności brutto powyżej 500 do 2.000 2 700 j.t.
3.3.
Statki o pojemności brutto powyżej 2.000 do 10.000 4 000 j.t.
3.4.
Statki o pojemności brutto powyżej 10.000 do 30.000 5 300 j.t.
3.5.
Statki o pojemności brutto powyżej 30.000 - za każde następne 20.000 dodatkowo 1 300 j.t.
4.
Za certyfikat konstrukcji i wyposażenia oraz pozwolenie na eksploatację jednostki
dynamicznie unoszonej (łącznie):
4.1.
Statki o pojemności brutto do 500 1 200 j.t.
4.2.
Statki o pojemności brutto powyżej 500 do 2.000 1 600 j.t.
4.3.
Statki o pojemności brutto powyżej 2.000 do 10.000 2 400 j.t.
4.4.
Statki o pojemności brutto powyżej 10.000 do 30.000 3 200 j.t.
4.5.
Statki o pojemności brutto powyżej 30.000 - za każde następne 20.000 dodatkowo 800 j.t.
5.
Za certyfikat bezpieczeństwa radiowego statku towarowego z wyposażeniem radiotelefonicznym
dla statków o pojemności brutto do 500 z wyposażeniem GMDSS 600 j.t.
6.
Za certyfikat bezpieczeństwa statku specjalistycznego 500 j.t.
7.
Za certyfikat zarządzania bezpieczeństwem lub za tymczasowy certyfikat zarządzania
bezpieczeństwem:
7.1.
Statki o pojemności brutto do 500 1 500 j.t.
7.2.
Statki o pojemności brutto powyżej 500 do 2.000 2 000 j.t.
7.3.
Statki o pojemności brutto powyżej 2.000 do 10.000 2 500 j.t.
7.4.
Statki o pojemności brutto powyżej 10.000 do 30.000 3 500 j.t.
7.5.
Statki o pojemności brutto powyżej 30.000 - za każde następne 20.000 dodatkowo 1 000 j.t.
8.
Za dokument zgodności lub tymczasowy dokument zgodności 1 200 j.t.
9.
Za wykazy wyposażenia do certyfikatu bezpieczeństwa lub karty bezpieczeństwa 150 j.t.
10.
Za certyfikat zwolnienia lub zwolnienia od wymagań przepisów krajowych opłata wynosi
50% stawki opłaty podstawowej za dokument, którego zwolnienie dotyczy.
11.
Za certyfikat bezpiecznej obsługi 500 j.t.
12.
Za certyfikat zdolności do przewozu stałych ładunków masowych 1 000 j.t.
13.
Za certyfikat zdolności dla statku przewożącego materiały niebezpieczne 1 200 j.t.
14.
Za kartę bezpieczeństwa, kartę bezpieczeństwa statku rybackiego i kartę bezpieczeństwa
typu „Ł”:
14.1.
Statki o pojemności brutto do 20 lub do 15 m długości 100 j.t.
14.2.
Statki o pojemności brutto powyżej 20 do 100 lub powyżej 15 m do 25 m długości 200 j.t.
14.3.
Statki o pojemności brutto powyżej 100 do 300 400 j.t.
14.4.
Statki o pojemności brutto powyżej 300 do 500 600 j.t.
14.5.
Statki o pojemności brutto powyżej 500 do 2.000 1 000 j.t.
14.6.
Statki o pojemności brutto powyżej 2.000 do 10.000 2 000 j.t.
14.7.
Statki o pojemności brutto powyżej 10.000 do 30.000 3 000 j.t.
14.8.
Statki o pojemności brutto powyżej 30.000 - za każde następne 20.000 dodatkowo 1 000 j.t.
14.9.
Jeżeli parametry statku określone w pkt 14.1 i 14.2 wskazują na możliwość zastosowania
dwóch stawek, stosuje się stawkę wg pojemności brutto
15.
Za kartę bezpieczeństwa dla statku sportowego i rekreacyjnego:
15.1.
Statki o długości do 6 m 50 j.t.
15.2.
Statki o długości powyżej 6 m do 9 m 75 j.t.
15.3.
Statki o długości powyżej 9 m do 12 m 100 j.t.
15.4.
Statki o długości powyżej 12 m do 15 m 150 j.t.
15.5.
Statki o długości powyżej 15 m do 24 m 300 j.t.
15.6.
Statki o długości powyżej 24 m 500 j.t.
16.
Zwyżki i zniżki opłat:
16.1.
Za kartę bezpieczeństwa na jednorazową podróż pobiera się opłaty w wysokości 50% opłat
wymienionych w pkt 14.1-14.8 oraz 15.1-15.6.
16.2.
Opłata za potwierdzenie ważności dokumentów bezpieczeństwa wynosi 50% wartości stawki
określonej do wydania dokumentu bezpieczeństwa, na którym dokonano potwierdzenia ważności.
16.3.
Jeżeli właścicielem jednostki sportowej lub rekreacyjnej jest: emeryt, rencista, uczeń
lub student, opłatę za wydanie dokumentu bezpieczeństwa obniża się o 50%.
16.4.
Opłaty określone w pkt 14.1-14.8 ulegają obniżeniu o:
-
-50% dla statku bez własnego napędu mechanicznego,
-
-20% dla statku bez własnego napędu mechanicznego wyposażonego w mechanizmy pomocnicze.
16.5.
Za wystawienie dokumentu bezpieczeństwa dla statku morskiego po przeprowadzeniu inspekcji
wstępnej - opłata wynosi 110% opłaty podstawowej dla danego dokumentu.
16.6.
W przypadku gdy inspekcję pozytywną poprzedziła inspekcja negatywna, opłata za wystawienie
dokumentu bezpieczeństwa wynosi 200% opłaty podstawowej dla danego dokumentu.
16.7.
W przypadku gdy inspekcja poprzedzająca wydanie lub potwierdzenie dokumentu bezpieczeństwa
statku - z powodów niezależnych od urzędu morskiego - zostanie w całości lub w części
dokonana poza godzinami pracy urzędu morskiego, opłata za wydanie dokumentu bezpieczeństwa
wynosi 130% opłaty podstawowej za dany dokument.
17.
Inne opłaty:
17.1.
Za reinspekcję statku obcej bandery zatrzymanego przez PSC 4 000 j.t.
17.2.
Za wymianę dokumentu bezpieczeństwa na wniosek armatora bez konieczności przeprowadzania
inspekcji 50 j.t.
17.3.
Za wydanie duplikatu lub odpisu dokumentu bezpieczeństwa 50 j.t.
17.4.
Za przywrócenie ważności dokumentu bezpieczeństwa (w szczególności po awarii, zmianach
konstrukcyjnych, po unieważnieniu na skutek inspekcji negatywnej) pobiera się opłatę
w wysokości 50% opłaty podstawowej pobieranej przy wystawianiu tego dokumentu.
17.5.
Za przedłużenie ważności dokumentu bezpieczeństwa na okres do 1 miesiąca bez inspekcji
- pobiera się za każdy dokument opłatę w wysokości 50 j.t.
17.6.
Za przedłużenie ważności dokumentu bezpieczeństwa na okres do 3 miesięcy - pobiera
się opłatę w wysokości 30% opłaty podstawowej.
17.7.
Za wystawienie nowego dokumentu bezpieczeństwa na okres powyżej 3 miesięcy do 6 miesięcy
- pobiera się opłatę w wysokości 50% opłaty podstawowej.
17.8.
Opłata za przeprowadzenie kontroli dla stacji atestacji: środków ratunkowych, urządzeń
p.poż, urządzeń radiowych
17.8.1.
Wydanie dokumentu uznania 1 350 j.t.
17.8.2.
Potwierdzenie dokumentu uznania 650 j.t.
17.8.3.
Rozszerzenie działalności, za każdą dodatkową usługę atestacji 550 j.t.
17.9.
Wynagrodzenie dla zespołu kontrolującego stacje atestacji:
17.9.1.
Przewodniczący zespołu kontrolującego 300 j.t.
17.9.2.
Członek zespołu kontrolującego 250 j.t.
17.10.
Opłaty za zatwierdzenie planu ochrony pożarowej statków morskich oraz rozkładów alarmowych
statków pasażerskich
17.10.1.
Statki o pojemności brutto do 500 200 j.t.
17.10.2.
Statki o pojemności brutto powyżej 500 do 2.000 400 j.t.
17.10.3.
Statki o pojemności brutto powyżej 2.000 do 10.000 800 j.t.
17.10.4.
Statki o pojemności brutto powyżej 10.000 do 30.000 1 200 j.t.
17.10.5.
Statki o pojemności brutto powyżej 30.000 opłata jak w pkt 17.10.4 i dodatkowo za
każde następne 20.000 400 j.t.
17.11.
Za zatwierdzenie planu rozmieszczenia środków ratunkowych pobiera się 50% opłaty podstawowej
jak za zatwierdzenie planu obrony pożarowej według stawek określonych w pkt 17.10.1-17.10.5
17.12.
Opłata za uznanie instytucji klasyfikacyjnej
Za przeprowadzenie:
17.12.1.
Audytu wstępnego 50 000 j.t.
17.12.2.
Audytu odnowieniowego 40 000 j.t.
17.12.3.
Audytu okresowego 20 000 j.t.
17.12.4.
Audytu dodatkowego 20 000 j.t.
17.12.5.
Za wydanie dokumentu świadectwa uznania instytucji klasyfikacyjnej 500 j.t.
17.13.
Za wydanie zaświadczenia o przedłużeniu ważności tratw lub zwalniaków hydrostatycznych
(bez względu na ilość środków ratunkowych) 300 j.t.
17.14.
Za zatwierdzenie dokumentu, planu, poradnika nieujętego w niniejszym cenniku pobiera
się opłatę w wysokości 300 j.t.
17.15.
Koszty przejazdów oraz pobytu inspektorów/audytorów poza miastami - siedzibami urzędów
morskich, związane z przeprowadzaniem inspekcji lub audytu ponosi zleceniodawca. W
przypadku gdy opłata netto wynosi poniżej 10 j.t., odstępuje się od jej pobrania.
17.16.
Za świadectwo wolnej burty 350 j.t.
Opłata za wydanie świadectwa wolnej burty nie obejmuje opłaty za przeprowadzenie przeglądu
17.17.
Za zatwierdzenie instrukcji bezpiecznej obsługi przeładunku materiałów niebezpiecznych
400 j.t.
17.18.
Za wydanie jednorazowego zwolnienia statku z asysty holowniczej - dotyczy jednorazowych
manewrów (za każde: wejście, wyjście, przeholowanie) 250 j.t.
17.19.
Za wydanie zezwolenia na manewrowanie w porcie statkiem ze zmniejszoną ilością holowników
lub bez asysty holowniczej (zezwolenie jest wydawane na okres 12 miesięcy) 4 000 j.t.
17.20.
Za wydanie zezwolenia jednorazowego na manewrowanie w porcie statkiem ze zmniejszoną
iiością holowników lub bez asysty holowniczej (dotyczy wszystkich rodzajów manewrów)
- w czasie jednej wizyty w porcie 600 j.t.
17.21.
Za wydanie zezwolenia dla kapitana statku morskiego żeglugi międzynarodowej na manewrowanie
statkiem bez pilota, na obszarze określonego w zezwoleniu portu lub jego rejonie 250 j.t.
17.22.
Za wydanie zezwolenia dla kapitana statku morskiego żeglugi krajowej na manewrowanie
statkiem na wodach morskich bez pilota 150 j.t.
17.23.
Za wydanie zezwolenia dla kapitana statku na jednorazowe manewrowanie statkiem bez
pilota 400 j.t.
17.24.
Za wydanie zezwolenia dla kapitana statku żeglugi śródlądowej na samodzielne pilotowanie
dowodzonego przez siebie statku na obszarze, określonego w zezwoleniu, portu lub jego
rejonie 150 j.t.
17.25.
Za każdorazowe określenie warunków przeładunku materiałów niebezpiecznych w miejscach,
dla których nie zatwierdzono instrukcji, o której mowa w pkt 17.17 100 j.t.
17.26.
Za wydanie zezwolenia i określenie warunków wprowadzania/wyprowadzania do/z portu
statków ponadgabarytowych 200 j.t.
17.27.
Za wydanie zezwolenia i określenie warunków żeglugi na obszarze portu dla trudnych
w manewrowaniu zespołów holowniczych, w których skład wchodzą doki pływające, duże
pontony o długości powyżej 50 m, wraki 150 j.t.
17.28.
Za wydanie zezwolenia i określenie warunków na przeładunek, bunkrowanie na redzie
50 j.t.
17.29.
Za zalegalizowanie dziennika okrętowego lub innego dokumentu (książki) podlegającego
legalizacji 10 j.t.
17.3046)Dodany przez art. 20 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 6..
Za certyfikat uznania wyposażenia statku za równoważne 500 j.t.
18.
Objaśnienia uzupełniające:
18.1.
Dla statków z nieudokumentowaną pojemnością brutto opłaty nalicza się według wzoru:
V = 0,25 × L × B × H,
gdzie: B - szerokość maksymalna, H - wysokość boczna, L - długość całkowita.
Uwaga: dla doków pływających H oznacza wysokość boczną łącznie z basztami.
18.2.
Opłata za wystawienie lub potwierdzenie każdego dokumentu bezpieczeństwa zawiera opłatę
za przeprowadzenie odpowiedniej inspekcji i sporządzenie dokumentu.
18.3.
Opłaty za wystawienie, potwierdzenie, przedłużanie czy przywrócenie ważności wszystkich
dokumentów bezpieczeństwa statku ponosi armator lub właściciel statku.
18.4.
Wszystkie procenty wymienione w tekście należy liczyć od opłat podstawowych.
18.5.
Ilekroć opłaty przewidziane taryfą są uzależnione od długości, należy przez to rozumieć
długość całkowitą statku.
II.
OPŁATY ZA WYSTAWIANIE DOKUMENTÓW KWALIFIKACYJNYCH I ŻEGLARSKICH
1.
Opłaty za dyplomy oficerskie i świadectwa marynarskie oraz ich duplikaty:
1.1.
Dyplom oficera statków morskich w żegludze międzynarodowej 50 j.t.
1.2.
Dyplom oficera statków morskich w żegludze krajowej 30 j.t.
1.3.
Potwierdzenie dyplomu 20 j.t.
1.4.
Dyplom pilota morskiego 50 j.t.
1.5.
Świadectwo marynarza 30 j.t.
1.6.
Świadectwo potwierdzenia kwalifikacji zagranicznego dyplomu (świadectwa) 50 j.t.
1.7.
Świadectwo przeszkolenia dodatkowego i specjalistycznego 20 j.t.
1.8.
Przy wydaniu pierwszego duplikatu dokumentu kwalifikacyjnego opłatę podwyższa się
o 50% opłaty podstawowej za ten dokument. Przy wydawaniu kolejnego duplikatu opłatę
podwyższa się o 100%.
2.
Zezwolenie na zajmowanie stanowiska:
2.1.
Zezwolenie na zajmowanie stanowiska oficerskiego (art. VIII Konwencji STCW) 40 j.t.
2.2.
Zezwolenie na zajmowanie stanowiska marynarskiego 20 j.t.
2.3.
Zezwolenie na pełnienie czynności pilotowych w pilotażu pełnomorskim 30 j.t.
2.4.
Karta identyfikacyjna pilota pełnomorskiego 40 j.t.
2.5.
Uprawnienia tonażowe dla pilota morskiego 50 j.t.
2.6.
Zezwolenie na pełnienie czynności pilotowych dla kapitana żeglugi śródlądowej na statkach
żeglugi śródlądowej obcych bander na wodach administrowanych przez urząd morski 200 j.t.
2.7.
Zezwolenie na zajmowanie stanowiska II i starszego mechanika na statku z napędem turbiną
gazową lub parową 30 j.t.
2.8.
Zezwolenie na zajmowanie stanowisk oficerskich na zbiornikowcach 30 j.t.
3.
4.
Inne dokumenty:
4.1.
Za potwierdzenie autentyczności dokumentu 5 j.t.
4.2.
Za wydanie innego dokumentu niż wymienione wyżej lub wyciągu pływania, sporządzonych
dla innych celów niż potrzeby urzędu 5 j.t.
4.3.
Za prolongatę ważności dokumentów pobiera się 50% normalnej opłaty.
4.4.
Za wydanie certyfikatu uznania ośrodka szkoleniowego 150 j.t.
4.5.
Za wydanie załącznika do certyfikatu uznania ośrodka szkoleniowego o rozszerzeniu
działalności o dodatkowe kursy 100 j.t.
III.
OPŁATY ZA EGZAMIN I ZASADY WYNAGRADZANIA CZŁONKÓW KOMISJI EGZAMINACYJNEJ
1.
Opłata za egzamin w żegludze międzynarodowej:
1.1.
Na poziom pomocniczy 100 j.t.
1.2.
Na poziom operacyjny 300 j.t.
1.3.
Na poziom zarządzania 250 j.t.
1.450)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 3 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 9..
Na poziom operacyjny w żegludze przybrzeżnej 200 j.t.
1.550)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 3 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 9..
Na poziom zarządzania w żegludze przybrzeżnej 200 j.t.
2.
Opłata za egzamin w żegludze krajowej:
2.1.
Na stopnie marynarskie 100 j.t.
2.2.
Na stopnie oficerskie 150 j.t.
3.
Opłata za egzamin na statki rybackie:
3.1.
Na stopnie marynarskie 100 j.t.
3.2.
Na stopnie oficerskie 150 j.t.
4.
Opłata za egzamin dodatkowy:
4.1.
Na stopień kapitana statku o pojemności brutto 3 000 i powyżej 200 j.t.
4.2.
Na stopień starszego mechanika okrętowego na statkach o mocy maszyn 3 000 kW i powyżej
200 j.t.
4.3.
Na stopień elektroautomatyka 150 j.t.
4.4.
Na stopień oficera mechanika statków o mocy maszyn poniżej 750 kW 100 j.t.
4.5.
Na stopień kucharza okrętowego 100 j.t.
4.6.
Na stopień starszego marynarza 100 j.t.
4.7.
Z zakresu obsługi siłowni z napędem innym niż tłokowy silnik spalinowy (turbiny) 100 j.t.
4.8.
Z zakresu obsługi silników spalinowych do 200 kW 50 j.t.
4.9.
Z zakresu obsługi narzędzi połowowych 50 j.t.
4.10.
Na potwierdzenie dyplomu 75 j.t.
4.11.
Na świadectwo ratownika 75 j.t.
4.12.
Na świadectwa specjalistyczne i dodatkowe 9 j.t.
5.
Opłata za egzamin na uprawnienia w pilotażu:
5.1.
Pilota 150 j.t.
5.2.
Dla kapitana statku do manewrowania statkiem bez pilota na obszarze określonego w
uprawnieniu portu morskiego lub w jego rejonie 75 j.t
5.3.
Egzamin sprawdzający kwalifikacje samodzielnego pilotowania określonego statku na
wyznaczonym akwenie 75 j.t.
5.4.
Egzamin sprawdzający dla kapitana statku posiadającego zezwolenie na manewrowanie
statkiem bez pilota (co 5 lat od daty otrzymania pierwszego zezwolenia) 75 j.t.
7.
Za egzamin poprawkowy pobiera się opłatę w wysokości 50% opłat określonych niniejszą
taryfą.
8.
Za wydanie duplikatu zaświadczenia 10 j.t.
952)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 20 lit. c tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Opłaty za czynności związane z uznaniem wyższych szkół morskich w zakresie objętym
postanowieniami Konwencji STCW oraz uznaniem ośrodka szkoleniowego:
9.152)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 20 lit. c tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Opłata za kontrolę wyższej szkoły morskiej w zakresie objętym postanowieniami Konwencji
STCW lub kontrolę ośrodka szkoleniowego na certyfikat uznania 1 350 j.t.
9.252)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 20 lit. c tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Opłata za kontrolę ośrodka na rozszerzenie działalności 800 j.t.
9.353)Dodany przez art. 1 pkt 20 lit. c tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Opłata za kontrolę ośrodka lub wyższej szkoły morskiej na potwierdzenie certyfikatu
uznania 800 j.t.
10.
Wynagrodzenie zespołu kontrolującego:
10.1.
Przewodniczący zespołu kontrolującego 300 j.t.
10.2.
Członek zespołu kontrolującego 250 j.t.
11.
Wynagrodzenie członków komisji egzaminacyjnej za uczestnictwo w egzaminie (od osoby
egzaminowanej):
11.1.
Przewodniczący komisji egzaminacyjnej 13 j.t.
11.2.
Wiceprzewodniczący komisji egzaminacyjnej 10 j.t.
11.3.
Sekretarz komisji egzaminacyjnej 8 j.t.
11.4.
Egzaminator za przeprowadzenie egzaminu 9 j.t.
12.
Obsługa administracyjna egzaminu 5 j.t.
13.
Za wynajęcie symulatora dla celów egzaminowania do 400 j.t./h
IV.
JEDNOSTKA TARYFOWA
Wartość złotowa jednostki taryfowej stanowi równowartość 0,2 SDR - Specjalnych Praw
Ciągnienia liczona według średniego kursu walutowego z poprzedniego tygodnia podanego
w tabelach kursowych Narodowego Banku Polskiego.
1)
Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji transpozycji następujących dyrektyw
Wspólnot Europejskich:
Dane dotyczące ogłoszenia aktów prawa Unii Europejskiej, zamieszczone w niniejszej
ustawie - z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej
- dotyczą ogłoszenia tych aktów w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej - wydanie
specjalne.
1)
dyrektywy 94/57/WE z dnia 22 listopada 1994 r. w sprawie wspólnych przepisów i norm
dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach oraz odnośnych
działań Administracji Morskiej ,
2)
dyrektywy 95/21/WE z dnia 19 czerwca 1995 r. dotyczącej przestrzegania, w odniesieniu
do żeglugi morskiej korzystającej ze wspólnotowych portów oraz żeglugi morskiej po
wodach znajdujących się pod jurysdykcją państw członkowskich, międzynarodowych norm
bezpieczeństwa statków i zapobiegania zanieczyszczeniom oraz pokładowych warunków
życia i pracy (kontrola państwa portu) ,
3)
dyrektywy 95/64/WE z dnia 8 grudnia 1995 r. w sprawie sprawozdań statystycznych w
odniesieniu do przewozu rzeczy i osób drogą morską ,
4)
dyrektywy 96/98/WE z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie wyposażenia statków ,
5)
dyrektywy 97/70/WE z dnia 11 grudnia 1997 r. ustanawiającej zharmonizowany system
bezpieczeństwa dla statków rybackich o długości 24 metrów i większej ,
6)
dyrektywy 98/18/WE z dnia 17 marca 1998 r. w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków
pasażerskich ,
7)
dyrektywy 98/41/WE z dnia 18 czerwca 1998 r. w sprawie rejestracji osób podróżujących
na pokładzie statków pasażerskich płynących do portów państw członkowskich Wspólnoty
lub z portów państw członkowskich Wspólnoty ,
8)
dyrektywy 1999/35/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie systemu obowiązkowych przeglądów
dla bezpiecznej, regularnej żeglugi promów typu ro-ro i szybkich statków pasażerskich ,
9)
dyrektywy 2001/25/WE z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie minimalnego poziomu wyszkolenia
marynarzy ,
10)
dyrektywy 2002/59/WE z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiającej wspólnotowy system monitorowania
i informacji o ruchu statków i uchylającej dyrektywę 93/75/WE .
2)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie
ustawy o bezpieczeństwie morskim oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr
93, poz. 895), która weszła w życie z dniem 1 maja 2004 r.
3)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
4)
Oznaczenie ust. 1 nadane przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie
ustawy o pracy na morskich statkach handlowych oraz o zmianie ustawy o bezpieczeństwie
morskim (Dz. U. Nr 240, poz. 2060), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.
5)
Dodana przez art. 1 pkt 4 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2; w brzmieniu
ustalonym przez art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 1 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o zapobieganiu
zanieczyszczaniu morza przez statki oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U.
Nr 203, poz. 1683), która weszła w życie z dniem 1 listopada 2005 r.
6)
Dodany przez art. 20 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o wyposażeniu morskim
(Dz. U. Nr 93, poz. 899), która weszła w życie z dniem 1 maja 2004 r.
7)
Dodany przez art. 2 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.
8)
Dodany przez art. 1 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
9)
W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o zmianie
ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej oraz
o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 41), która weszła w
życie z dniem 16 kwietnia 2004 r.
10)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2003 r.
Nr 170, poz. 1652, z 2004 r. Nr 6, poz. 41, Nr 93, poz. 895 i Nr 273, poz. 2703 oraz
z 2005 r. Nr 203, poz. 1683.
11)
Przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
12)
W brzmieniu ustalonym przez art. 64 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie
kwalifikowanym (Dz. U. Nr 155, poz. 1298), która weszła w życie z dniem 1 września
2005 r.
13)
Dodany przez art. 20 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 6.
14)
Dodany przez art. 2 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.
15)
Dodany przez art. 3 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 9.
16)
Dodany przez art. 20 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 6.
17)
Przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
18)
W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o
zmianie ustawy - Kodeks morski, ustawy o pracy na morskich statkach handlowych oraz
ustawy o bezpieczeństwie morskim (Dz. U. Nr 229, poz. 2277), która weszła w życie
z dniem 1 kwietnia 2004 r.
19)
Dodany przez art. 3 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 18; w brzmieniu
ustalonym przez art. 64 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 12.
20)
Dodany przez art. 3 pkt 2 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 5.
21)
W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 3 lit. a ustawy wymienionej jako druga w odnośniku
5.
22)
Dodany przez art. 3 pkt 3 lit. b ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 5.
23)
Dodany przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
24)
Dodany przez art. 1 pkt 9 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
25)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
2.
26)
Dodany przez art. 1 pkt 9 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
27)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 43 pkt 1 ustawy z dnia 25 listopada 2004 r. o zmianie
ustawy o finansach publicznych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 273, poz.
2703), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.
28)
Dodany przez art. 1 pkt 9 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
29)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 lit. e ustawy, o której mowa w odnośniku
2.
30)
Dodany przez art. 1 pkt 9 lit. f ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
31)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 10 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
2.
32)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 10 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
2.
33)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 11 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
2.
34)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 11 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
2.
35)
Dodany przez art. 1 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
36)
Dodany przez art. 1 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
37)
Dodany przez art. 1 pkt 14 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
38)
Dodany przez art. 1 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
39)
Przez art. 1 pkt 16 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
40)
Dodany przez art. 1 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
41)
Dodany przez art. 1 pkt 18 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
42)
Przez art. 43 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 27.
43)
Dodany przez art. 1 pkt 19 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
44)
Zamieszczone w obwieszczeniu.
45)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 20 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
2.
46)
Dodany przez art. 20 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 6.
47)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 20 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
2.
48)
Przez art. 1 pkt 20 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
49)
Przez art. 31 pkt 1 ustawy z dnia 17 października 2003 r. o wykonywaniu prac podwodnych
(Dz. U. Nr 199, poz. 1936), która weszła w życie z dniem 25 maja 2004 r.
50)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 3 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 9.
51)
Przez art. 31 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 49.
52)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 20 lit. c tiret pierwsze ustawy, o której mowa
w odnośniku 2.
53)
Dodany przez art. 1 pkt 20 lit. c tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 2.