Ustawaz dnia 24 lutego 2006 r.o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami
Treść ustawy
Art. 1.
W ustawie z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 10 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
Wojewódzki konserwator zabytków może wydać z urzędu decyzję o wpisie zabytku ruchomego
do rejestru w przypadku uzasadnionej obawy zniszczenia, uszkodzenia lub nielegalnego
wywiezienia zabytku za granicę albo wywiezienia za granicę zabytku o wyjątkowej wartości
historycznej, artystycznej lub naukowej.
”
;
2)
w art. 31 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Osoba fizyczna lub jednostka organizacyjna, która zamierza realizować:
1)
roboty budowlane przy zabytku nieruchomym wpisanym do rejestru lub objętym ochroną
konserwatorską na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
albo
2)
nowe zalesienia lub zmianę charakteru dotychczasowej działalności leśnej na terenie,
na którym znajdują się zabytki archeologiczne
- jest obowiązana pokryć koszty badań archeologicznych oraz ich dokumentacji, jeżeli
przeprowadzenie tych badań jest niezbędne w celu ochrony tych zabytków.
”
;
3)
w art. 38 po ust. 4 dodaje się ust. 4a i 4b w brzmieniu:
„
4a.
Wojewódzki konserwator zabytków może wystąpić z wnioskiem do właściwego miejscowo
komendanta Policji o jej pomoc, jeżeli jest to niezbędne do przeprowadzenia czynności
kontrolnych.
4b.
Na wniosek wojewódzkiego konserwatora zabytków właściwy miejscowo komendant Policji
jest obowiązany do zapewnienia osobom, o których mowa w ust. 1, pomocy Policji w toku
wykonywania czynności kontrolnych.
”
;
4)
w art. 44:
a)
w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„
2)
nakładającej obowiązek uzyskania pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na
prowadzenie wstrzymanych badań, prac, robót lub innych działań przy zabytku, przy
czym wniosek o wydanie tego pozwolenia składa się w terminie nie dłuższym niż 7 dni
od dnia doręczenia decyzji, albo
”
,
b)
po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
„
1a.
Wojewódzki konserwator zabytków wydaje decyzję w sprawie pozwolenia, o którym mowa
w ust. 1 pkt 2, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie
tego pozwolenia.
”
;
5)
w art. 49 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Wojewódzki konserwator zabytków może wydać decyzję nakazującą osobie fizycznej lub
jednostce organizacyjnej posiadającej tytuł prawny do korzystania z zabytku wpisanego
do rejestru, wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, trwałego zarządu
albo ograniczonego prawa rzeczowego lub stosunku zobowiązaniowego, przeprowadzenie, w terminie określonym w tej decyzji,
prac konserwatorskich lub robót budowlanych przy tym zabytku, jeżeli ich wykonanie
jest niezbędne ze względu na zagrożenie zniszczeniem lub istotnym uszkodzeniem tego
zabytku.
”
;
6)
w art. 53 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
Termin ważności pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, nie może być dłuższy niż 3 lata
od dnia wydania tego pozwolenia.
”
;
7)
w art. 57 uchyla się ust. 3;
8)
w art. 59:
a)
w ust. 1:
-
-pkt 3 otrzymuje brzmienie:„
3)
zabytki przywiezione z terytorium państwa niebędącego członkiem Unii Europejskiej, które są objęte procedurą odprawy czasowej lub procedurą uszlachetniania czynnego w rozumieniu przepisów prawa celnego;”, -
-po pkt 3 dodaje się pkt 3a i 3b w brzmieniu:„
3a)
zabytki przywiezione z terytorium państwa niebędącego członkiem Unii Europejskiej, które były objęte procedurą dopuszczenia do obrotu ze zwolnieniem od należności celnych przywozowych, jeżeli wywóz tych zabytków następuje przed upływem 5 lat od dnia dopuszczenia do obrotu;3b)
zabytki przywiezione z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej na okres nie dłuższy niż 3 lata, jeżeli wywozu tych zabytków dokonuje się na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej;”,
b)
ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„
3.
Zaświadczenia stwierdzające, że przedmioty i zabytki, o których mowa w ust. 1 pkt
1, 2, 3b, 4, 5 i 7, nie wymagają pozwolenia na wywóz za granicę, wydaje wojewódzki
konserwator zabytków.
”
,
c)
po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu:
„
3a.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3b, właściciel zabytku lub osoba dokonująca
wywozu zabytku jest obowiązana udokumentować fakt, że wywożony zabytek został wwieziony
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej
na okres nie dłuższy niż 3 lata.
”
;
9)
w art. 64 w ust. 1:
a)
pkt 3-9 otrzymują brzmienie:
„
3)
wykonanych ręcznie dowolną techniką i na dowolnym materiale dzieł malarstwa, nieobjętych
kategoriami wskazanymi w pkt 4 i 5, które mają więcej niż 50 lat, ich wartość jest
wyższa niż 150 000 euro oraz nie są własnością ich twórców;
4)
wykonanych ręcznie na dowolnym materiale akwareli, gwaszy i pasteli, które mają więcej
niż 50 lat, ich wartość jest wyższa niż 30 000 euro oraz nie są własnością ich twórców;
5)
mozaik, nieobjętych kategoriami wskazanymi w pkt 1 i 2, oraz rysunków wykonanych ręcznie
przy użyciu dowolnej techniki i na dowolnym materiale, które mają więcej niż 50 lat,
ich wartość jest wyższa niż 15 000 euro oraz nie są własnością ich twórców;
6)
oryginalnych dzieł grafiki i matryc do ich wykonania oraz oryginalnych plakatów, które
mają więcej niż 50 lat, ich wartość jest wyższa niż 15 000 euro oraz nie są własnością
ich twórców;
7)
oryginalnych rzeźb, posągów lub ich kopii wykonanych tą samą techniką co oryginał,
nieobjętych kategorią wskazaną w pkt 1, które mają więcej niż 50 lat, ich wartość
jest wyższa niż 50 000 euro oraz nie są własnością ich twórców;
8)
fotografii, filmów oraz ich negatywów, które mają więcej niż 50 lat, ich wartość jest
wyższa niż 15 000 euro oraz nie są własnością ich twórców;
9)
pojedynczych lub znajdujących się w zbiorach inkunabułów i manuskryptów oraz map i
partytur muzycznych, liczących więcej niż 50 lat, które nie są własnością ich twórców;
”
,
b)
po pkt 11 dodaje się pkt 11a w brzmieniu:
„
11a)
kolekcji i przedmiotów z kolekcji zoologicznych, botanicznych, mineralnych lub anatomicznych,
których wartość jest wyższa niż 50 000 euro;
”
,
c)
pkt 12 otrzymuje brzmienie:
„
12)
kolekcji o znaczeniu historycznym, paleontologicznym, etnograficznym lub numizmatycznym,
których wartość jest wyższa niż 50 000 euro;
”
;
10)
po art. 109 dodaje się art. 109a i 109b w brzmieniu:
„
Art. 109a.
Kto podrabia lub przerabia zabytek w celu użycia go w obrocie zabytkami, podlega grzywnie,
karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Art. 109b.
Kto rzecz ruchomą zbywa jako zabytek ruchomy albo zbywa zabytek jako inny zabytek,
wiedząc, że są one podrobione lub przerobione, podlega grzywnie, karze ograniczenia
wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
”
.
Art. 2.
1.
Do postępowań administracyjnych w sprawach określonych przepisami niniejszej ustawy,
wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie, stosuje się przepisy
dotychczasowe, z zastrzeżeniem ust. 2.
2.
Do postępowań administracyjnych w sprawach określonych w art. 1 pkt 3, 6, 8 i 9 niniejszej
ustawy, wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie, stosuje się
przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
Art. 3.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.