Ustawaz dnia 23 czerwca 2006 r.o zmianie ustawy o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej,
Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej, Centralnego Biura
Antykorupcyjnego i Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu
Treść ustawy
Art. 1.
W ustawie z dnia 7 maja 1999 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy Policji,
Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej,
Centralnego Biura Antykorupcyjnego i Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji
Wywiadu wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 1 w ust. 2 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„
2)
uposażeniu przysługującym funkcjonariuszowi - należy przez to rozumieć uposażenie
zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym należne funkcjonariuszowi w dniu
wyrządzenia szkody, a w przypadku szkody powstałej po rozwiązaniu stosunku służbowego
- należne w dniu zwolnienia ze służby.
”
;
2)
art. 2 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 2.
Funkcjonariusz, który wskutek niewykonania lub nienależytego wykonania obowiązków
służbowych ze swojej winy wyrządził szkodę w mieniu, o którym mowa w art. 1 ust. 1,
ponosi odpowiedzialność majątkową w granicach rzeczywistej straty i tylko za normalne
następstwa działania lub zaniechania, chociażby wynikająca z niego szkoda powstała
po rozwiązaniu stosunku służbowego.
”
;
3)
art. 6 i 7 otrzymują brzmienie:
„
Art. 6.
1.
Funkcjonariusz odpowiedzialny za szkodę wyrządzoną nieumyślnie jest obowiązany do
zapłaty odszkodowania w wysokości wyrządzonej szkody, jednak odszkodowanie nie może
przewyższać kwoty trzymiesięcznego uposażenia przysługującego funkcjonariuszowi. 2.
Za zgodą organu lub jednostki, o których mowa w art. 1 ust. 1, naprawienie szkody
przez funkcjonariusza może nastąpić poprzez przywrócenie stanu poprzedniego w całości,
jeżeli nie narusza to interesu Skarbu Państwa.
Art. 7.
1.
Jeżeli naprawienie szkody wyrządzonej nieumyślnie następuje na podstawie ugody między
organem lub jednostką, o których mowa w art. 1 ust. 1, a funkcjonariuszem, który wyrządził
szkodę, wysokość odszkodowania może być obniżona przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności
sprawy, a w szczególności stopnia winy funkcjonariusza i jego stosunku do obowiązków
służbowych.
2.
Przy uwzględnieniu okoliczności wymienionych w ust. 1, wysokość odszkodowania może
być także obniżona przez sąd pracy; dotyczy to również przypadku, gdy naprawienie
szkody następuje na podstawie ugody sądowej.
3.
W razie niewykonania przez funkcjonariusza ugody, o której mowa w ust. 1, podlega
ona wykonaniu w trybie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, po nadaniu jej klauzuli wykonalności przez sąd pracy.
”
;
4)
art. 13 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 13.
1.
Organ lub jednostka, o których mowa w art. 1 ust. 1, po stwierdzeniu zaistnienia szkody,
podejmuje niezwłocznie czynności w celu wyjaśnienia okoliczności i przyczyn jej powstania,
ustalenia wysokości szkody oraz osób za nią odpowiedzialnych.
2.
W przypadku ustalenia, że szkoda powstała z winy funkcjonariusza, organ lub jednostka,
o których mowa w art. 1 ust. 1, mogą:
1)
wezwać funkcjonariusza do dobrowolnej zapłaty odszkodowania w wyznaczonym terminie
lub złożenia w takim terminie pisemnego zobowiązania do jego zapłaty;
2)
zawrzeć z funkcjonariuszem pisemną ugodę, o której mowa w art. 7 ust. 1;
3)
odstąpić od dochodzenia naprawienia szkody wyrządzonej nieumyślnie, w przypadku gdy:
a)
zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu nie uzyska się odszkodowania
w kwocie co najmniej równoważącej przewidywane koszty jego dochodzenia i egzekucji,
b)
zachodzą szczególne okoliczności dotyczące sytuacji rodzinnej lub materialnej funkcjonariusza
odpowiedzialnego za szkodę i pozwala na to interes Skarbu Państwa,
c)
w związku z wyrządzoną szkodą funkcjonariusz poniósł odpowiedzialność karną, dyscyplinarną
lub za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, a wymierzona kara stanowi wystarczającą
dolegliwość.
3.
Ustalenie wysokości szkody, dochodzenie roszczeń o odszkodowanie oraz podejmowanie
innych czynności i decyzji w tych sprawach należy do właściwości organu lub kierownika
jednostki, o których mowa w art. 1 ust. 1.
4.
Jeżeli sprawcą szkody jest organ lub kierownik jednostki, o których mowa w art. 1
ust. 1, uprawnienia określone w ust. 3 przysługują bezpośredniemu przełożonemu.
”
;
5)
po art. 13 dodaje się art. 13a w brzmieniu:
„
Art. 13a.
1.
Należność stanowiąca odszkodowanie może być, na wniosek funkcjonariusza odpowiedzialnego
za szkodę, umorzona w całości lub części, a jej spłata odroczona lub rozłożona na
raty, jeżeli okoliczności, o których mowa w art. 13 ust. 2 pkt 3 lit. b) i c), zaistniały
lub zostały ujawnione po ustaleniu tej należności.
2.
Umorzenie, odroczenie lub rozłożenie na raty spłaty należności następuje w drodze
umowy zawartej z funkcjonariuszem. Przepisy art. 13 ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.
”
.
Art. 2.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
1)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2001 r. Nr 27, poz. 298, z
2002 r. Nr 74, poz. 676 oraz z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i 711.