Ustawaz dnia 6 maja 2005 r.o zmianie ustawy o ochronie przeciwpożarowej
Treść ustawy
Art. 1.
W ustawie z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 4:
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu, zapewniając ich ochronę przeciwpożarową,
jest obowiązany:
1)
przestrzegać przeciwpożarowych wymagań techniczno-budowlanych, instalacyjnych i technologicznych,
2)
wyposażyć budynek, obiekt budowlany lub teren w wymagane urządzenia przeciwpożarowe
i gaśnice,
3)
zapewnić konserwację oraz naprawy urządzeń przeciwpożarowych i gaśnic w sposób gwarantujący
ich sprawne i niezawodne funkcjonowanie,
4)
zapewnić osobom przebywającym w budynku, obiekcie budowlanym lub na terenie, bezpieczeństwo
i możliwość ewakuacji,
5)
przygotować budynek, obiekt budowlany lub teren do prowadzenia akcji ratowniczej,
6)
zapoznać pracowników z przepisami przeciwpożarowymi,
7)
ustalić sposoby postępowania na wypadek powstania pożaru, klęski żywiołowej lub innego
miejscowego zagrożenia.
”
,
b)
po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
„
1a.
Odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej, o których
mowa w ust. 1, stosownie do obowiązków i zadań powierzonych w odniesieniu do budynku,
obiektu budowlanego lub terenu, przejmuje - w całości lub w części - ich zarządca
lub użytkownik, na podstawie zawartej umowy cywilnoprawnej ustanawiającej zarząd lub
użytkowanie. W przypadku gdy umowa taka nie została zawarta, odpowiedzialność za realizację
obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej spoczywa na faktycznie władającym budynkiem,
obiektem budowlanym lub terenem.
”
,
c)
po ust. 2 dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu:
„
2a.
Osoby wykonujące czynności z zakresu ochrony przeciwpożarowej, polegające na zapobieganiu
powstawaniu i rozprzestrzenianiu się pożaru, niezatrudnione w jednostkach ochrony
przeciwpożarowej, o których mowa w art. 15 pkt 1a-5 i 8, powinny posiadać wykształcenie
wyższe i ukończone szkolenie specjalistów ochrony przeciwpożarowej albo mieć wykształcenie
wyższe na kierunku inżynieria bezpieczeństwa pożarowego lub tytuł zawodowy inżyniera
pożarnictwa lub uzyskać uznanie kwalifikacji do wykonywania zawodu inżyniera pożarnictwa
w toku postępowania o uznanie nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej,
w państwach członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronach
umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub w Konfederacji Szwajcarskiej kwalifikacji
do wykonywania zawodu regulowanego - inżyniera pożarnictwa.
2b.
Osoby wymienione w ust. 2a, wykonujące czynności wyłącznie w zakresie wynikającym
z ust. 1, powinny posiadać co najmniej wykształcenie średnie i ukończone szkolenie
inspektorów ochrony przeciwpożarowej lub mieć tytuł zawodowy technika pożarnictwa
lub uzyskać uznanie kwalifikacji do wykonywania zawodu technika pożarnictwa w toku
postępowania o uznanie nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej, w państwach
członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronach umowy o
Europejskim Obszarze Gospodarczym lub w Konfederacji Szwajcarskiej kwalifikacji do
wykonywania zawodu regulowanego - technika pożarnictwa.
”
,
d)
uchyla się ust. 3;
2)
art. 5 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 5.
Właściciel, zarządca lub użytkownik budynku, obiektu budowlanego lub terenu, objętych
obligatoryjnym stosowaniem systemów sygnalizacji pożarowej wyposażonych w urządzenia
sygnalizacyjno-alarmowe, w przypadku gdy w tym budynku, obiekcie budowlanym lub na
terenie nie działa jego własna jednostka ratownicza, jest obowiązany połączyć te urządzenia
z obiektem komendy Państwowej Straży Pożarnej lub obiektem, wskazanym przez właściwego
miejscowo komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej.
”
;
3)
w art. 15 pkt 1a otrzymuje brzmienie:
„
1a)
jednostki organizacyjne Wojskowej Ochrony Przeciwpożarowej,
”
;
4)
art. 16a otrzymuje brzmienie:
„
Art. 16a.
1.
Jednostki ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w art. 15 pkt 1a-5 i 8, tworzy
się jako jednostki umundurowane i wyposażone w specjalistyczny sprzęt, przeznaczone
do walki z pożarami, klęskami żywiołowymi lub innymi miejscowymi zagrożeniami.
2.
W jednostkach wymienionych w art. 15 pkt 1a-5 i 8 są zatrudnieni pracownicy podlegający
szczególnym obowiązkom wynikającym z charakteru pracy oraz posiadający odpowiednie
kwalifikacje i warunki psychofizyczne, zwani dalej „strażakami jednostek ochrony przeciwpożarowej”.
3.
Strażakiem jednostki ochrony przeciwpożarowej może być pracownik, który ma kwalifikacje
wymagane do wykonywania zawodu strażaka, technika pożarnictwa, inżyniera pożarnictwa
albo uzyskał uznanie kwalifikacji do wykonywania tych zawodów regulowanych w toku
postępowania o uznanie nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej, w państwach
członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronach umowy o
Europejskim Obszarze Gospodarczym lub w Konfederacji Szwajcarskiej kwalifikacji do
ich wykonywania, chyba że nie wykonują czynności ratowniczych.
4.
Kwalifikacje wymagane do wykonywania zawodu strażaka obejmują posiadanie wykształcenia
ogólnego, co najmniej średniego, oraz odbycie szkolenia podstawowego albo szkolenia
podstawowego i uzupełniającego.
5.
Strażacy jednostek ochrony przeciwpożarowej powinni posiadać zdolność fizyczną i psychiczną
do pracy w tych jednostkach. Oceny zdolności fizycznej i psychicznej strażaka do pracy
dokonuje lekarz służby medycyny pracy.
6.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wymagania kwalifikacyjne, jakie powinni spełniać pracownicy na poszczególnych stanowiskach
pracy w jednostkach ochrony przeciwpożarowej,
2)
zakres szkolenia podstawowego i uzupełniającego do wykonywania zawodu strażaka,
3)
zakres szkoleń specjalistów i inspektorów ochrony przeciwpożarowej, o których mowa
w art. 4 ust. 2a i 2b,
4)
podmioty uprawnione do przeprowadzania szkoleń, o których mowa w pkt 2 i 3, oraz formę
i elementy składowe programów szkoleń, oraz tryb ustalania programów tych szkoleń,
5)
tryb wydawania oraz wzory zaświadczeń i świadectw, stwierdzających ukończenie szkoleń,
oraz okres ważności zaświadczeń,
kierując się: rodzajem zadań wykonywanych przez jednostki ochrony przeciwpożarowej,
o których mowa w art. 15 pkt 1a-5 i 8 oraz na stanowiskach, na których wykonuje się
czynności z zakresu ochrony przeciwpożarowej, koniecznością współdziałania w ramach
krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego, potrzebą zachowania standardów merytorycznych
i dydaktycznych szkoleń oraz zapewnienia jednolitości i spójności programów szkoleń
w zakresie ochrony przeciwpożarowej.
”
;
5)
w art. 19 po ust. 1a dodaje się ust. 1b w brzmieniu:
„
1b.
Bezpośredni udział w działaniach ratowniczych mogą brać członkowie ochotniczych straży
pożarnych, którzy ukończyli 18 lat i nie przekroczyli 60 lat, posiadają aktualne badania
lekarskie dopuszczające do udziału w działaniach ratowniczych oraz odbyli szkolenie
pożarnicze, o którym mowa w art. 28 ust. 1.
”
;
6)
art. 27a otrzymuje brzmienie:
„
Art. 27a.
Strażakowi jednostki ochrony przeciwpożarowej, o której mowa w art. 15 pkt 1a-5 i
8, o ile nie jest strażakiem Państwowej Straży Pożarnej, oraz żołnierzowi pełniącemu
służbę w tej jednostce przysługuje prawo do odzieży specjalnej i ekwipunku osobistego,
na zasadach określonych dla strażaków Państwowej Straży Pożarnej w ustawie z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej .
”
;
7)
w art. 28 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
Ekwiwalent, o którym mowa w ust. 1, jest wypłacany z budżetu gminy do wysokości 1/175
przeciętnego wynagrodzenia ogłoszonego, przed dniem naliczenia ekwiwalentu, przez
Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej
„Monitor Polski” na podstawie art. 20 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu
Ubezpieczeń Społecznych , za każdą godzinę udziału w działaniu ratowniczym lub szkoleniu pożarniczym.
”
.
Art. 2.
1.
Osoby, które przed dniem wejścia w życie ustawy były zatrudnione jako strażacy jednostek
ochrony przeciwpożarowej w rozumieniu art. 16a ust. 2 ustawy, o której mowa w art.
1, zachowują prawo wykonywania zawodu strażaka na dotychczasowych warunkach, o ile
posiadają co najmniej wykształcenie zasadnicze zawodowe i odbyły odpowiednie szkolenie.
2.
Osoby, o których mowa w ust. 1, które w dniu wejścia w życie ustawy nie spełniają
wymagań, o których mowa w ust. 1, zachowują prawo wykonywania zawodu strażaka do czasu
uzupełnienia wykształcenia ogólnego oraz odbycia odpowiedniego szkolenia, nie dłużej
jednak niż przez 5 lat od daty wejścia w życie niniejszej ustawy.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do osób zatrudnionych w dniu wejścia w
życie ustawy w Wojskowej Ochronie Przeciwpożarowej.
4.
Osoby dotychczas wykonujące czynności, o których mowa w art. 4 ust. 2a i 2b ustawy,
o której mowa w art. 1, niespełniające wymagań, o których mowa w tych przepisach,
zachowują prawo do wykonywania tych czynności do czasu uzupełnienia wykształcenia
oraz odbycia odpowiedniego szkolenia, nie dłużej jednak niż przez 5 lat od dnia wejścia
w życie niniejszej ustawy.
Art. 3.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 4 ustawy, o której mowa
w art. 1, zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych na podstawie
art. 16a ust. 6 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
Art. 4.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
1)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r.
Nr 153, poz. 1271, z 2003 r. Nr 59, poz. 516 i Nr 166, poz. 1609 oraz z 2004 r. Nr
210, poz. 2135 i Nr 273, poz. 2703.
2)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r.
Nr 64, poz. 593, Nr 99, poz. 1001, Nr 120, poz. 1252, Nr 121, poz. 1264, Nr 144, poz.
1530, Nr 191, poz. 1954, Nr 210, poz. 2135 i Nr 236, poz. 2355 oraz z 2005 r. Nr 41,
poz. 401.