Wyrok Trybunału Konstytucyjnegoz dnia 12 grudnia 2005 r.
Treść wyroku
Trybunał Konstytucyjny w składzie:
Jerzy Stępień - przewodniczący,
Adam Jamróz,
Ewa Łętowska - współsprawozdawca.
Marian Zdyb,
Bohdan Zdziennicki - sprawozdawca,
protokolant: Krzysztof Zalecki,
po rozpoznaniu, z udziałem wnioskodawcy oraz Sejmu, Komendanta Głównego Policji i
Prokuratora Generalnego, na rozprawie w dniu 12 grudnia 2005 r., wniosku Rzecznika
Praw Obywatelskich o zbadanie zgodności:
1)
art. 19 ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji z art. 7 i art. 51 ust. 4 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji,
2)
art. 19 ust. 16 ustawy o Policji w zakresie, w jakim regulując dostęp do materiałów
zgromadzonych podczas kontroli operacyjnej, nie przewiduje, po zakończeniu kontroli
operacyjnej oraz ustaniu zagrożeń dla realizacji celów postępowania, powiadomienia
innej osoby niż podejrzany oraz jego obrońca o tej kontroli, z art. 49 w związku z
art. 31 ust. 3 oraz z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji,
3)
art. 19 ust. 18 ustawy o Policji z art. 49 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji,
4)
art. 20 ust. 2 ustawy o Policji:
a)
w zakresie, w jakim nie precyzuje, w jakich sytuacjach można gromadzić informacje
o osobach podejrzanych o popełnienie przestępstwa ściganego z urzędu, niezależnie
od faktycznej potrzeby zebrania tych informacji w danym postępowaniu karnym, z art.
51 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji,
b)
w zakresie, w jakim przewidując możliwość pobierania, przetwarzania i wykorzystywania
w celach wykrywczych i identyfikacyjnych danych osobowych o osobach podejrzanych o
popełnienie przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego, nieletnich dopuszczających
się czynów zabronionych przez ustawę jako przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego,
osobach o nieustalonej tożsamości lub usiłujących ukryć swą tożsamość oraz o osobach
poszukiwanych, nie określa materialnoprawnych kryteriów odstąpienia od pobierania
informacji o osobach, z art. 51 ust. 5 Konstytucji,
5)
art. 20 ust. 17 ustaw o Policji w zakresie, w jakim nie przewiduje usuwania ze zbiorów
policyjnych danych zebranych o osobach podejrzanych o popełnienie przestępstw ściganych
z oskarżenia publicznego, które zostały prawomocnie uniewinnione względnie wobec których
postępowanie karne zostało prawomocnie bezwarunkowo umorzone niezwłocznie po uprawomocnieniu
się stosownego orzeczenia, z art. 51 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji,
6)
zarządzenia nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2002 r. w sprawie uzyskiwania,
przetwarzania i wykorzystywania przez Policję informacji oraz sposobów zakładania
i prowadzenia zbiorów tych informacji z art. 51 ust. 5 oraz art. 93 ust. 2 Konstytucji,
orzeka:
I
1.
Art. 19 ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji :
a)
jest niezgodny z art. 51 ust. 4 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,
b)
nie jest niezgodny z art. 7 Konstytucji.
2.
Art. 19 ust. 16 ustawy powołanej w punkcie 1 w zakresie, w jakim przewiduje po zakończeniu
kontroli operacyjnej powiadomienie o tej kontroli podejrzanego i jego obrońcę, jest
zgodny z art. 45 ust. 1, art. 49 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 77 ust. 2 Konstytucji.
3.
Art. 19 ust. 18 ustawy powołanej w punkcie 1 jest niezgodny z art. 49 w związku z
art. 31 ust. 3 Konstytucji.
4.
Art. 20 ust. 2 ustawy powołanej w punkcie 1 przez to, że nie precyzuje, w jakich sytuacjach
można gromadzić informacje o osobach podejrzanych o popełnienie przestępstwa ściganego
z urzędu, i nie określa rodzajów tych informacji w sposób wyczerpujący, jest niezgodny
z art. 51 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji.
5.
Art. 20 ust. 17 ustawy powołanej w punkcie 1 jest zgodny z art. 51 ust. 2 w związku
z art. 31 ust. 3 Konstytucji.
6.
Zarządzenie nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2002 r. w sprawie uzyskiwania,
przetwarzania i wykorzystywania przez Policję informacji oraz sposobów zakładania
i prowadzenia zbiorów tych informacji jest niezgodne z art. 51 ust. 5 oraz art. 93 ust. 2 Konstytucji.
II
Przepisy wskazane w części 1 w punktach 1, 3, 4 i 6 tracą moc obowiązującą z upływem
12 (dwunastu) miesięcy od daty ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej
Polskiej.