Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 9 czerwca 2004 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o diagnostyce laboratoryjnej
Spis treści
- Treść obwieszczenia
- Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o diagnostyce laboratoryjnej
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Uprawnienia do wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej
- Rozdział 3 - Wykonywanie czynności diagnostyki laboratoryjnej
- Rozdział 4 - Obowiązki i prawa diagnosty laboratoryjnego
- Rozdział 5 - (uchylony).
- Rozdział 6 - Samorząd diagnostów laboratoryjnych
- Rozdział 7 - Odpowiedzialność dyscyplinarna
- Rozdział 8 - Odpowiedzialność karna
- Rozdział 9 - Zmiana w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych
i niektórych innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o diagnostyce laboratoryjnej , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:
1)
ustawą z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym ,
2)
ustawą z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu
Zdrowia ,
3)
ustawą z dnia 28 sierpnia 2003 r. o zmianie ustawy o diagnostyce laboratoryjnej oraz
o zmianie innych ustaw ,
4)
ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie i uchyleniu niektórych ustaw w związku
z uzyskaniem przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej
oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 9 czerwca 2004 r.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje:
1)
art. 72, 74 i 77-79 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o diagnostyce laboratoryjnej , które stanowią:
„
Art. 72.
W ustawie z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej w art. 2 w ust. 1 pkt 4 otrzymuje brzmienie:
„
4)
laboratorium diagnostyczne,”.
”
”
„
Art. 74.1 orzeczenie
Osoby, które do dnia wejścia w życie ustawy spełniły warunki, o których mowa w art.
73, mogą ubiegać się, w ciągu 2 lat od dnia wejścia w życie ustawy, o wpis na listę
diagnostów laboratoryjnych.
”
„
Art. 77.4 orzeczenia
Czynności diagnostyki laboratoryjnej mogą być wykonywane samodzielnie przez osoby
niewpisane na listę diagnostów laboratoryjnych przez okres 2 lat od dnia wejścia w
życie ustawy.
Art. 78.
1.
Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Ogólnopolskiego Komitetu
Organizacyjnego Samorządu Diagnostów Laboratoryjnych, powoła Komitet Organizacyjny
pierwszego Krajowego Zjazdu Diagnostów Laboratoryjnych, zwany dalej „Komitetem”.
2.
Zadaniem Komitetu jest:
1)
rozpoznawanie wniosków o wpis i dokonywanie wpisów na listę diagnostów laboratoryjnych,
2)
zorganizowanie i zwołanie pierwszych zgromadzeń wojewódzkich oraz w przypadku, o którym
mowa w art. 43 ust. 3, dokonanie podziału na rejony i zorganizowanie oraz zwołanie
pierwszych zebrań rejonowych zgromadzenia wojewódzkiego,
3)
opracowanie projektu regulaminu wyboru delegatów na pierwszy Krajowy Zjazd oraz opracowanie
projektu regulaminu pierwszego Krajowego Zjazdu.
3.
Zgromadzenia wojewódzkie i zebrania rejonowe zgromadzenia wojewódzkiego są zwoływane
najwcześniej w terminie 4 miesięcy, a najpóźniej w terminie 6 miesięcy od dnia rozpoczęcia
wpisów na listę diagnostów laboratoryjnych.
4.
W zgromadzeniach i zebraniach, o których mowa w ust. 3, uczestniczą diagności laboratoryjni
wpisani na listę diagnostów laboratoryjnych najpóźniej na 7 dni przed rozpoczęciem
zgromadzenia wojewódzkiego lub zebrania rejonowego zgromadzenia wojewódzkiego.
Art. 79.
1.
Minister właściwy do spraw zdrowia zwołuje pierwszy Krajowy Zjazd w terminie nieprzekraczającym
60 dni od dnia zamknięcia ostatniego zgromadzenia wojewódzkiego lub zebrania rejonowego
zgromadzenia wojewódzkiego.
2.
Z dniem ukonstytuowania się pierwszego Krajowego Zjazdu organy samorządu przejmują
wszystkie swoje kompetencje, o których mowa w ustawie. Przepis art. 43 stosuje się
odpowiednio.
”
;
2)
art. 101 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym , który stanowi:
„
Art. 101.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r., z tym że przepisy art. 42 § 2,
art. 70 § 1 i art. 93 w zakresie wynagrodzenia, o którym mowa w art. 42 § 1, stosuje
się od dnia 1 stycznia 2004 r.
”
;
3)
art. 224 ustawy z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym
Funduszu Zdrowia , który stanowi:
„
Art. 224.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:
1)
art. 200, 201 i 211, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;
2)
art. 136 ust. 3, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.
”
;
4)
art. 4-9 ustawy z dnia 28 sierpnia 2003 r. o zmianie ustawy o diagnostyce laboratoryjnej
oraz o zmianie innych ustaw , które stanowią:
„
Art. 4.
1.
Prawo samodzielnego wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej powstałe z chwilą
dokonania wpisu na listę diagnostów laboratoryjnych przed dniem wejścia w życie ustawy
zachowuje moc i staje się prawem wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego, o którym
mowa w niniejszej ustawie.
2.
W sprawach dotyczących przyznania prawa samodzielnego wykonywania czynności diagnostyki
laboratoryjnej, wszczętych i niezakończonych podjęciem uchwały przed dniem wejścia
w życie ustawy, stosuje się przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym
niniejszą ustawą.
Art. 5.
1.
Diagnosta laboratoryjny jest obowiązany wystąpić do Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych
o stwierdzenie prawa wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego w terminie 12 miesięcy
od dnia wejścia niniejszej ustawy w życie.
2.
Osoby, które nie dopełniły obowiązku, o którym mowa w ust. 1, nie mogą wykonywać zawodu
diagnosty laboratoryjnego do czasu stwierdzenia prawa wykonywania zawodu diagnosty
laboratoryjnego.
Art. 6.2 orzeczenia
Osoby, które w dniu 1 października 2003 r. posiadały uprawnienia do wykonywania czynności
diagnostyki laboratoryjnej, w rozumieniu dotychczas obowiązujących przepisów, zachowują
to prawo.
Art. 7.4 orzeczenia
1.
Podmioty, które w dniu wejścia w życie ustawy prowadzą laboratoria, są obowiązane
wystąpić do Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych z wnioskiem o wpis tego laboratorium
do ewidencji w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia niniejszej ustawy w życie.
2.
Podmioty, które nie dopełniły obowiązku, o którym mowa w ust. 1, nie mogą prowadzić
laboratorium do czasu uzyskania wpisu do ewidencji.
Art. 8.
Przepisy art. 7 pkt 5, art. 9 ust. 3 i art. 14 ust. 4 ustawy, o której mowa w art.
1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się do obywateli państw członkowskich
Unii Europejskiej z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii
Europejskiej.
Art. 9.2 orzeczenia
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
5)
art. 113 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie i uchyleniu niektórych ustaw
w związku z uzyskaniem przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej , który stanowi:
„
Art. 113.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r., z wyjątkiem:
1)
art. 42, art. 44, art. 70, art. 71 pkt 10, art. 74 pkt 5 i 6, art. 94 pkt 3, art.
97, art. 100, art. 101, art. 103 pkt 17 oraz art. 112, które wchodzą w życie z dniem
30 kwietnia 2004 r.;
2)
art. 85 pkt 7 w zakresie dotyczącym art. 456 ust. 1, który wchodzi w życie z dniem
2 maja 2004 r.
”
.
Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o diagnostyce laboratoryjnej
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 11)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 sierpnia 2003 r. o zmianie ustawy o diagnostyce laboratoryjnej oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. Nr 171, poz. 1663), która weszła w życie z dniem 17 października 2003 r..
Ustawa określa:
1)
zasady i warunki wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej w medycznym laboratorium
diagnostycznym;
2)
zasady i warunki wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego;
3)
zasady organizacji i działania samorządu diagnostów laboratoryjnych.
1a2)Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Medyczne laboratorium diagnostyczne, zwane dalej „laboratorium”, wykonuje badania
in vitro materiału biologicznego.
23)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Czynności diagnostyki laboratoryjnej obejmują:
1)
badania laboratoryjne, mające na celu określenie właściwości fizycznych, chemicznych
i biologicznych oraz składu płynów ustrojowych, wydzielin, wydalin i tkanek pobranych
dla celów profilaktycznych, diagnostycznych i leczniczych lub sanitarno-epidemiologicznych;
2)
mikrobiologiczne badania laboratoryjne płynów ustrojowych, wydzielin, wydalin i tkanek
pobranych dla celów profilaktycznych, diagnostycznych i leczniczych lub sanitarno-epidemiologicznych;
3)
działania zmierzające do ustalenia zgodności tkankowej;
4)
wykonywanie oceny jakości i wartości diagnostycznej badań, o których mowa w pkt 1-3,
oraz laboratoryjnej interpretacji i autoryzacji wyniku badań;
5)
działalność naukową i dydaktyczną prowadzoną w dziedzinie diagnostyki laboratoryjnej.
4.
Tytuł zawodowy „diagnosta laboratoryjny” podlega ochronie prawnej.
5.
1.
Diagności laboratoryjni zorganizowani są na zasadach samorządu zawodowego, zwanego
dalej „samorządem”.
2.
Samorząd jest niezależny w wykonywaniu swoich zadań i podlega wyłącznie przepisom
ustawy.
3.
Jednostką organizacyjną samorządu, posiadającą osobowość prawną, jest Krajowa Izba
Diagnostów Laboratoryjnych, z siedzibą w Warszawie.
4.
Nadzór nad działalnością samorządu sprawuje minister właściwy do spraw zdrowia w zakresie
i formach określonych niniejszą ustawą.
Rozdział 2
Uprawnienia do wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej
Art. 65)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..2 orzeczenia
Osobą uprawnioną do wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej jest:
1)
diagnosta laboratoryjny;
2)
osoba posiadająca prawo wykonywania zawodu lekarza i specjalizację w dziedzinie przydatnej
do wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej.
Art. 6a6)Dodany przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..5 orzeczeń
1.
Osobą uprawnioną do wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej, z zastrzeżeniem
ust. 2 i 3, jest również osoba posiadająca:
1)
tytuł zawodowy technika analityki medycznej;
2)
tytuł zawodowy licencjata na kierunku analityka medyczna;
3)
tytuł zawodowy magistra na kierunku innym niż określony w art. 7 pkt 1 - przydatnym
do wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego.
2.
Osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, wykonują samodzielnie czynności diagnostyki
laboratoryjnej, o których mowa w art. 2 pkt 1-3, a czynności, o których mowa w art.
2 pkt 4, pod nadzorem diagnosty laboratoryjnego.
3.
Osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 3, wykonują wszystkie czynności diagnostyki laboratoryjnej
pod nadzorem diagnosty laboratoryjnego.
Art. 6b6)Dodany przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..2 orzeczenia
1.
Osoby uprawnione, o których mowa w art. 6 i 6a, w zależności od posiadanych kwalifikacji
zawodowych, mogą wykonywać zabiegi i czynności polegające na pobraniu od pacjenta
materiału do badań laboratoryjnych.
2.
Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Diagnostów
Laboratoryjnych, Naczelnej Rady Lekarskiej, Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych,
określi, w drodze rozporządzenia, wykaz zabiegów i czynności, o których mowa w ust.
1, uwzględniając w szczególności bezpieczeństwo pacjenta oraz kwalifikacje zawodowe
osób uprawnionych do wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej.
Art. 77)W brzmieniu ustalonym przez art. 62 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie i uchyleniu niektórych ustaw w związku z uzyskaniem przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 96, poz. 959), która weszła w życie z dniem 1 maja 2004 r..
Diagnostą laboratoryjnym jest osoba wpisana na listę diagnostów laboratoryjnych, która
ma pełną zdolność do czynności prawnych, posiada stan zdrowia pozwalający na wykonywanie
zawodu diagnosty laboratoryjnego, wykonuje zawód w laboratorium oraz spełnia jeden
z warunków:
1)
ukończyła studia wyższe na kierunku analityka medyczna i uzyskała tytuł zawodowy magistra;
2)
ukończyła studia wyższe na kierunku innym niż określony w pkt 1, przydatnym do wykonywania
zawodu diagnosty laboratoryjnego, i uzyskała tytuł zawodowy magistra oraz w ramach
kształcenia podyplomowego uzyskała kwalifikacje zawodowe w zakresie analityki medycznej
potwierdzone egzaminem;
3)
ukończyła studia wyższe na kierunku innym niż określony w pkt 1 i uzyskała na dotychczasowych
zasadach specjalizację I lub II stopnia w dziedzinie mającej zastosowanie w diagnostyce
laboratoryjnej;
4)
posiada dyplom wydany w państwie innym niż państwo członkowskie Unii Europejskiej
lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie
umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym uznany w Rzeczypospolitej Polskiej za równoważny
z dyplomem uzyskiwanym w Rzeczypospolitej Polskiej, potwierdzającym tytuł zawodowy
magistra na kierunku analityka medyczna;
5)
posiada kwalifikacje do wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego nabyte w państwie
członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia
o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym innym niż
Rzeczpospolita Polska uznane w Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z ustawą z dnia 26 kwietnia 2001 r. o zasadach uznawania nabytych w państwach członkowskich
Unii Europejskiej kwalifikacji do wykonywania zawodów regulowanych .
Art. 7a8)Dodany przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..2 orzeczenia
1.
Kształcenie podyplomowe, o którym mowa w art. 7 pkt 2, przeprowadzają szkoły wyższe,
które prowadzą studia na kierunku analityka medyczna, zwane dalej „jednostkami szkolącymi”.
2.
Kształcenie podyplomowe może być prowadzone w trybie: dziennym, wieczorowym, zaocznym
lub mieszanym, na podstawie programu nauczania opracowanego przez zespół ekspertów
powołany przez ministra właściwego do spraw zdrowia.
3.
Program nauczania opracowany jest na podstawie standardów nauczania, o których mowa
w art. 4a ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym , dla kierunku analityka medyczna.
4.
Egzamin, o którym mowa w art. 7 pkt 2, organizuje jednostka szkoląca, a przeprowadza
komisja egzaminacyjna powołana przez kierownika jednostki szkolącej.
5.
Koszty kształcenia podyplomowego i egzaminu ponosi osoba odbywająca kształcenie podyplomowe.
6.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1)
sposób opracowania programu nauczania, o którym mowa w ust. 2, ze szczególnym uwzględnieniem
składu zespołu ekspertów powołanego do opracowania programu;
2)
sposób i tryb odbywania kształcenia podyplomowego oraz wzór dokumentacji przebiegu
kształcenia podyplomowego, ze szczególnym uwzględnieniem przeprowadzania postępowania
kwalifikacyjnego, zakresu oraz form zdobywania wiedzy teoretycznej i umiejętności
praktycznych, czasu odbywania kształcenia podyplomowego i wykonywania nadzoru nad
jego merytoryczną realizacją;
3)
sposób przeprowadzania egzaminu oraz wzór zaświadczenia potwierdzającego zdanie egzaminu,
ze szczególnym uwzględnieniem składu komisji egzaminacyjnej oraz wymagań dotyczących
egzaminu.
Art. 8.
1.
Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych prowadzi listę diagnostów laboratoryjnych
oraz na wniosek zainteresowanego podejmuje w drodze uchwały decyzję o wpisie.
210)W brzmieniu ustalonym przez art. 62 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Wpis na listę diagnostów laboratoryjnych obejmuje:
1)
numer i datę wpisu;
2)
nazwisko, imię lub imiona, datę urodzenia, numer PESEL lub - gdy ten numer nie został
nadany - numer paszportu, dowodu osobistego lub innego dokumentu potwierdzającego
tożsamość;
3)
adres zamieszkania;
4)
numer prawa wykonywania zawodu.
3.
Diagnosta laboratoryjny jest obowiązany zawiadomić Krajową Radę Diagnostów Laboratoryjnych
o wszelkich zmianach danych, o których mowa w ust. 2, w terminie 30 dni od dnia zaistnienia
tych zmian.
Art. 911)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..2 orzeczenia
1.
Prawo wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego stwierdza Krajowa Rada Diagnostów
Laboratoryjnych, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, która złożyła:
1)
wniosek o wydanie prawa wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego;
2)
dokument stwierdzający spełnienie jednego z wymagań, o których mowa w art. 7 pkt 1-5;
3)
oświadczenie o posiadaniu pełnej zdolności do czynności prawnych;
4)
zaświadczenie o stanie zdrowia pozwalającego na wykonywanie zawodu diagnosty laboratoryjnego.
2.
Prawo wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego stwierdza Krajowa Rada Diagnostów
Laboratoryjnych w odniesieniu do osoby niebędącej obywatelem polskim, która:
1)
złożyła dokumenty, o których mowa w ust. 1;
2)
włada językiem polskim w stopniu niezbędnym do wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego
w mowie i w piśmie, potwierdzonym urzędowym dokumentem wydanym na podstawie odrębnych
przepisów, z zastrzeżeniem ust. 3.
312)W brzmieniu ustalonym przez art. 62 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
W odniesieniu do obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej lub państw członkowskich
Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze
Gospodarczym wystarczającym dokumentem, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, jest oświadczenie
o znajomości języka polskiego w mowie i w piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania
zawodu diagnosty laboratoryjnego.
Art. 1013)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 11 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
1.
Na podstawie złożonych dokumentów i oświadczeń, o których mowa w art. 7, Krajowa Rada
Diagnostów Laboratoryjnych podejmuje, w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia wymaganych
dokumentów, uchwałę w sprawie stwierdzenia prawa wykonywania zawodu i wpisu na listę
diagnostów laboratoryjnych oraz wydaje dokument „Prawo wykonywania zawodu diagnosty
laboratoryjnego”.
2.
Do uchwał, o których mowa w ust. 1, art. 10a ust. 2, art. 12 oraz art. 15, stosuje
się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
3.
Na uchwały, o których mowa w ust. 2, służy skarga do sądu administracyjnego.
4.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wzór dokumentu,
o którym mowa w ust. 1, uwzględniając w szczególności dane dotyczące diagnosty laboratoryjnego
oraz posiadanych przez niego kwalifikacji i informacji odnoszących się do wykonywania
zawodu.
Art. 10a14)Dodany przez art. 1 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..1 orzeczenie
1.
Osoby, które posiadają prawo wykonywania zawodu lekarza i wykonują zawód w laboratorium,
mogą być na swój wniosek wpisane na listę diagnostów laboratoryjnych. Przepis art.
10 stosuje się odpowiednio.
2.
Wpisu na listę diagnostów laboratoryjnych osób, o których mowa w ust. 1, dokonuje
się po złożeniu dokumentu „Prawo wykonywania zawodu lekarza”. Krajowa Rada Diagnostów
Laboratoryjnych podejmuje uchwałę o wpisie na listę w terminie 3 miesięcy od dnia
złożenia wymaganych dokumentów i powiadamia o tym właściwą okręgową izbę lekarską.
Art. 10b14)Dodany przez art. 1 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Wpis na listę diagnostów laboratoryjnych poprzedza złożenie przez wnioskodawcę ślubowania.
Art. 11.2 orzeczenia
1.
Rota ślubowania składanego przez diagnostę laboratoryjnego ma następujące brzmienie:
„
Ślubuję uroczyście, że jako diagnosta laboratoryjny będę wykonywał czynności diagnostyki
laboratoryjnej z całą sumiennością i rzetelnością, zgodnie z najlepszą wiedzą, zgodnie
z prawem i prawami pacjenta „Salus aegroti suprema lex” i zasadami etyki zawodowej.
Poznane w związku z wykonywaniem czynności diagnostyki laboratoryjnej fakty i informacje
zachowam w tajemnicy w zakresie określonym przepisami prawa.
”
.
2.
Ślubowanie może być złożone z dodaniem zdania „Tak mi dopomóż Bóg”.
3.
Ślubowanie odbiera Prezes Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych. Ślubowanie może
być również złożone w formie pisemnej.
Art. 1215)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
1.
Diagnosta laboratoryjny traci prawo wykonywania zawodu i zostaje skreślony z listy
diagnostów laboratoryjnych na mocy uchwały Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych
w przypadku:
1)
ubezwłasnowolnienia całkowitego lub częściowego;
2)
pozbawienia praw publicznych;
3)
orzeczenia dyscyplinarnego lub wyroku sądowego o zakazie wykonywania zawodu;
4)
utraty przez lekarza wpisanego na listę diagnostów laboratoryjnych prawa wykonywania
zawodu lekarza.
2.
W przypadku utraty przez lekarza wpisanego na listę diagnostów laboratoryjnych prawa
wykonywania zawodu lekarza właściwa okręgowa izba lekarska powiadamia o tym Krajową
Radę Diagnostów Laboratoryjnych.
3.
W przypadku śmierci diagnosty laboratoryjnego następuje skreślenie diagnosty laboratoryjnego
z listy, o której mowa w ust. 1.
Art. 13.2 orzeczenia
116)Oznaczenie ust. 1 nadane przez art. 1 pkt 14 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych jest uprawniona do kontroli i oceny wykonywania
czynności diagnostyki laboratoryjnej przez diagnostę laboratoryjnego. Kontrolę przeprowadzają
i oceny dokonują wizytatorzy powołani przez Krajową Radę Diagnostów Laboratoryjnych
spośród diagnostów laboratoryjnych.
217)Dodany przez art. 1 pkt 14 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Wizytatorzy są uprawnieni w szczególności do:
1)
wizytowania pomieszczeń laboratorium;
2)
obserwowania sposobu wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej;
3)
żądania informacji, wyjaśnień i udostępnienia dokumentacji medycznej;
4)
wydawania zaleceń powizytacyjnych.
317)Dodany przez art. 1 pkt 14 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Wizytator ma obowiązek przedstawić diagnoście laboratoryjnemu, o którym mowa w ust.
1, a także do wiadomości kierownikowi laboratorium protokół z wizytacji w terminie
nie dłuższym niż 14 dni od dnia przeprowadzenia wizytacji.
417)Dodany przez art. 1 pkt 14 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości mających wpływ na wyniki badań diagnostycznych
wizytator powiadamia właściwego wojewodę.
Art. 14.
118)Oznaczenie ust. 1 nadane przez art. 1 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Diagnosta laboratoryjny, który nieprzerwanie nie wykonywał czynności diagnostyki laboratoryjnej
przez okres dłuższy niż 5 lat, a zamierza podjąć ich wykonywanie, ma obowiązek zawiadomienia
o tym Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych i odbycia przeszkolenia. Tryb i zakres
przeszkolenia ustala Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych.
219)Dodany przez art. 1 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Koszt przeszkolenia teoretycznego ponosi diagnosta laboratoryjny.
319)Dodany przez art. 1 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Warunki odbywania przeszkolenia praktycznego, w tym sposób jego finansowania, określa
umowa o szkolenie zawarta między diagnostą laboratoryjnym a podmiotem prowadzącym
przeszkolenie praktyczne.
420)Dodany przez art. 1 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 1, oraz w brzmieniu ustalonym przez art. 62 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się do osób, które nabyły prawo do wykonywania zawodu
diagnosty laboratoryjnego w innych niż Rzeczpospolita Polska państwach członkowskich
Unii Europejskiej lub państwach członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym
Handlu (EFTA) - stronach umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.
Art. 15.
121)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 16 lit. a ustawy o której mowa w odnośniku 1..
Jeżeli Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych stwierdzi, że istnieje uzasadnione
podejrzenie niezdolności diagnosty laboratoryjnego do wykonywania zawodu diagnosty
laboratoryjnego lub ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności diagnostyki
laboratoryjnej ze względu na stan zdrowia, powołuje komisję złożoną z lekarzy specjalistów
z odpowiednich dziedzin medycyny. Komisja ta wydaje orzeczenie w przedmiocie niezdolności
diagnosty laboratoryjnego do wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego albo ograniczenia
wykonywania ściśle określonych czynności diagnostyki laboratoryjnej.
221)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 16 lit. a ustawy o której mowa w odnośniku 1..
Diagnosta laboratoryjny ma obowiązek stawienia się przed komisją, o której mowa w
ust. 1, i poddania się niezbędnym badaniom.
321)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 16 lit. a ustawy o której mowa w odnośniku 1..
Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych, na podstawie orzeczenia komisji o niezdolności
diagnosty laboratoryjnego do wykonywania zawodu lub ograniczenia wykonywania określonych
czynności diagnostyki laboratoryjnej, podejmuje uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania
zawodu diagnosty laboratoryjnego na okres trwania niezdolności albo o ograniczeniu
wykonywania określonych czynności diagnostyki laboratoryjnej na okres trwania niezdolności.
Diagnosta laboratoryjny, o którym mowa w ust. 1, jest uprawniony do uczestnictwa w
posiedzeniu Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych w czasie rozpatrywania jego sprawy.
421)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 16 lit. a ustawy o której mowa w odnośniku 1..
Jeżeli diagnosta laboratoryjny odmawia poddania się badaniu przez komisję lub gdy
Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych, na podstawie wyników postępowania wyjaśniającego,
uzna, że dalsze wykonywanie zawodu diagnosty laboratoryjnego lub ściśle określonych
czynności diagnostyki laboratoryjnej przez diagnostę laboratoryjnego grozi niebezpieczeństwem
dla pacjentów, Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych podejmuje uchwałę o zawieszeniu
diagnosty laboratoryjnego w prawie wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego albo
o ograniczeniu wykonywania ściśle określonych czynności diagnostyki laboratoryjnej
do czasu zakończenia postępowania.
5.
Diagnosta laboratoryjny, w stosunku do którego podjęto uchwałę, o której mowa w ust.
3 i 4, może wystąpić do Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych o uchylenie uchwały,
jeżeli ustaną przyczyny zawieszenia lub ograniczenia, nie wcześniej jednak niż po
upływie 6 miesięcy od podjęcia uchwały Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych.
7.
Postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1-5, jest poufne.
8.
Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Diagnostów
Laboratoryjnych, określi, w drodze rozporządzenia, tryb powoływania i organizację
komisji, o której mowa w ust. 1, oraz tryb orzekania o niezdolności do wykonywania
czynności diagnostyki laboratoryjnej ze względu na stan zdrowia.
Rozdział 3
Wykonywanie czynności diagnostyki laboratoryjnej
Art. 1623)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..1 orzeczenie
Czynności diagnostyki laboratoryjnej przeprowadzane przez diagnostę laboratoryjnego
wykonywane są w laboratorium.
Art. 17.
1.
Laboratorium jest zakładem opieki zdrowotnej w rozumieniu ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej , z zastrzeżeniem ust. 2.
225)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 18 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Laboratorium może być także jednostką organizacyjną zakładu opieki zdrowotnej, jednostki
badawczo-rozwojowej w rozumieniu ustawy z dnia 25 lipca 1985 r. o jednostkach badawczo-rozwojowych albo wyższej uczelni medycznej.
325)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 18 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Diagnostów
Laboratoryjnych, określa, w drodze rozporządzenia, wymagania, jakim powinno odpowiadać
laboratorium, ze szczególnym uwzględnieniem wymagań fachowych wobec personelu i kierownika
laboratorium, warunków sanitarnych pomieszczeń i urządzeń.
425)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 18 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Diagnostów
Laboratoryjnych, może określić, w drodze rozporządzenia, standardy jakości dla medycznych
laboratoriów diagnostycznych i mikrobiologicznych, w celu zapewnienia właściwego poziomu
i jakości czynności diagnostyki laboratoryjnej.
Art. 1827)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 19 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Uprawnienia do kierowania laboratorium mają osoby posiadające prawo wykonywania zawodu
diagnosty laboratoryjnego.
Art. 1928)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 20 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..1 orzeczenie
1.
Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych prowadzi ewidencję laboratoriów, zwaną dalej
„ewidencją”.
2.
Podmiot, który prowadzi laboratorium, jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o wpis
laboratorium do ewidencji.
3.
Wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera:
1)
pełną i skróconą nazwę laboratorium, jego siedzibę i adres;
2)
nazwę (firmę), formę organizacyjno-prawną, siedzibę i adres podmiotu, który prowadzi
laboratorium, oraz numer w rejestrze przedsiębiorców albo w innym właściwym rejestrze
lub w ewidencji działalności gospodarczej.
4.
Wpis do ewidencji zawiera dane, o których mowa w ust. 3.
5.
Dane wpisane do ewidencji są jawne.
6.
Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych udostępnia dane z ewidencji najpóźniej w terminie
14 dni od dnia złożenia wniosku.
Art. 2029)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 21 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Podmiot, który utworzył lub zlikwidował laboratorium w trybie przepisów ustawy o zakładach
opieki zdrowotnej, w terminie 14 dni od daty odpowiedniego wpisu do rejestru zakładów
opieki zdrowotnej, składa wniosek o wpis lub wykreślenie z ewidencji.
Rozdział 4
Obowiązki i prawa diagnosty laboratoryjnego
Art. 21.2 orzeczenia
Diagnosta laboratoryjny jest obowiązany do postępowania zgodnego ze wskazaniami wiedzy
zawodowej, z zasadami etyki zawodowej oraz z należytą starannością.
Art. 22.
Diagnosta laboratoryjny może przeprowadzić zabiegi i czynności diagnostyki laboratoryjnej
po wyrażeniu zgody przez pacjenta, z zastrzeżeniem art. 23, 24 i 25.
Art. 23.
1.
Jeżeli pacjent jest niepełnoletni lub niezdolny do świadomego wyrażenia zgody, wymagana
jest zgoda jego przedstawiciela ustawowego, a gdy pacjent nie ma przedstawiciela ustawowego
lub porozumienie się z nim jest niemożliwe - zgoda sądu opiekuńczego.
2.
W przypadku osoby, o której mowa w ust. 1, zgodę na przeprowadzenie zabiegów i czynności
może wyrazić także opiekun faktyczny.
3.
W przypadku osoby ubezwłasnowolnionej zgodę wyraża przedstawiciel ustawowy tej osoby.
Jeżeli osoba taka jest w stanie z rozeznaniem wypowiedzieć opinię w sprawie badania,
konieczne jest ponadto uzyskanie zgody tej osoby.
4.
Jeżeli pacjent ukończył 16 lat, wymagana jest także jego zgoda.
5.
Jeżeli jednak niepełnoletni, który ukończył 16 lat, osoba ubezwłasnowolniona albo
pacjent chory psychicznie lub upośledzony umysłowo, lecz dysponujący dostatecznym
rozeznaniem, sprzeciwia się zabiegowi i czynnościom diagnostyki laboratoryjnej, poza
zgodą jego przedstawiciela ustawowego lub opiekuna faktycznego albo w przypadku niewyrażenia
przez nich zgody wymagana jest zgoda sądu opiekuńczego.
6.
Sądem opiekuńczym właściwym miejscowo dla udzielenia zgody na wykonywanie zabiegów
i czynności diagnostyki laboratoryjnej jest sąd, w którego okręgu zabiegi te i czynności
mają być wykonane.
Art. 24.
Zgoda osób, o których mowa w art. 22 i 23, może być wyrażona ustnie albo nawet przez
takie ich zachowanie, które w sposób niebudzący wątpliwości wskazuje na wolę poddania
się proponowanym przez diagnostę laboratoryjnego zabiegom i czynnościom.
Art. 25.
Zgoda osób, o których mowa w art. 22 i 23, nie jest wymagana w przypadku wykonywania
przez diagnostę laboratoryjnego czynności i zabiegów przeprowadzanych na zlecenie
lekarskie.
Art. 26.
1.
Wykonywanie zabiegów i czynności diagnostyki laboratoryjnej bez zgody pacjenta jest
dopuszczalne, jeżeli konieczne jest niezwłoczne przeprowadzenie badań diagnostycznych,
a ze względu na stan zdrowia lub wiek pacjent ten nie może wyrazić zgody, a nie ma
możliwości porozumienia się z jego przedstawicielem ustawowym lub opiekunem faktycznym.
2.
Decyzję o podjęciu zabiegów i czynności diagnostyki laboratoryjnej w okolicznościach,
o których mowa w ust. 1, diagnosta laboratoryjny podejmuje na pisemne zlecenie lekarza
leczącego pacjenta, odnotowane w dokumentacji medycznej pacjenta.
Art. 27.
Diagnosta laboratoryjny bierze udział w postępowaniu diagnostycznym, profilaktycznym
i monitorowaniu terapii. O ostatecznym zestawie zleconych badań decyduje prowadzący
terapię lekarz.
Art. 28.
1.
Diagnosta laboratoryjny ma prawo odmówić wykonania zlecenia lekarskiego, jeżeli wykonanie
tego zlecenia może zagrozić życiu lub zdrowiu pacjenta, chyba że po zwróceniu lekarzowi
uwagi na wspomniane niebezpieczeństwo ten ostatni ponowi zlecenie na piśmie.
2.
Odmowę wykonania zlecenia diagnosta laboratoryjny uzasadnia na piśmie oraz powiadamia
o tym fakcie niezwłocznie swojego bezpośredniego przełożonego.
Art. 29.
1.
Diagnosta laboratoryjny jest obowiązany do zachowania tajemnicy zawodowej.
2.
Od zachowania tajemnicy zawodowej diagnosta laboratoryjny jest zwolniony:
1)
w stosunku do osoby, pod której opieką medyczną znajduje się pacjent;
2)
w stosunku do samego pacjenta, a gdy jest on niepełnoletni lub ubezwłasnowolniony
- w stosunku do jego przedstawiciela ustawowego lub opiekuna faktycznego;
3)
gdy badanie diagnostyczne zostało przeprowadzone na żądanie uprawnionych na podstawie
odrębnych ustaw organów lub instytucji; wówczas diagnosta laboratoryjny jest obowiązany
poinformować o wynikach badań wyłącznie te organy lub instytucje;
4)
gdy jest to niezbędne do praktycznej nauki zawodów medycznych;
5)
gdy jest to niezbędne dla celów naukowych;
6)
w przypadkach gdy przewidują to przepisy szczególne.
3.
Ujawnianie tajemnicy poza przypadkami, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, może nastąpić
wyłącznie w niezbędnym zakresie.
Art. 3030)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 22 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Diagnosta laboratoryjny ma prawo i obowiązek pogłębiania i aktualizowania wiedzy i
umiejętności zawodowych, w tym w szczególności ma prawo do uzyskiwania tytułu specjalisty
w dziedzinach mających zastosowanie w ochronie zdrowia.
Art. 30a31)Dodany przez art. 1 pkt 23 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
1.
Diagnosta laboratoryjny uzyskuje tytuł specjalisty, o którym mowa w art. 30, po odbyciu
szkolenia specjalizacyjnego, zwanego dalej „specjalizacją”, ustalonego programem specjalizacji
i zdaniu egzaminu państwowego.
2.
Specjalizację może rozpocząć osoba, która spełnia łącznie następujące warunki:
1)
posiada prawo wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego;
2)
została zakwalifikowana do odbycia specjalizacji w postępowaniu kwalifikacyjnym.
3.
Opłatę za specjalizację i egzamin państwowy ponosi osoba odbywająca specjalizację.
4.
Wysokość opłaty za specjalizację ustala rektor szkoły wyższej prowadzącej specjalizację.
Opłata stanowi dochód szkoły wyższej.
5.
Wysokość opłaty za egzamin państwowy, o którym mowa w ust. 1, ustala Dyrektor Centrum
Egzaminów Medycznych. Opłata stanowi dochód budżetu państwa.
6.
Wysokość opłat, o których mowa w ust. 4 i 5, nie może przewyższać planowanych kosztów
związanych z przeprowadzeniem specjalizacji lub egzaminu państwowego.
7.
Minister właściwy do spraw zdrowia może, w ramach środków budżetu państwa, których
jest dysponentem, dofinansować koszty związane ze szkoleniem specjalizacyjnym diagnostów
laboratoryjnych.
8.
Minister właściwy do spraw zdrowia może, w drodze rozporządzenia, kierując się bieżącą
strategią rządu, uznać dziedziny diagnostyki laboratoryjnej za priorytetowe.
Art. 30b31)Dodany przez art. 1 pkt 23 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
1.
Specjalizację mogą prowadzić szkoły wyższe, które prowadzą studia na kierunku analityka
medyczna, jeżeli:
1)
spełniają standardy kształcenia specjalizacyjnego określone w programie specjalizacji;
2)
zawarły umowy z podmiotami, które uzyskały wpis na listę prowadzoną przez ministra
właściwego do spraw zdrowia, na realizację staży kierunkowych określonych programem
specjalizacji;
3)
opracowały regulamin organizacyjny specjalizacji, który określa w szczególności:
a)
sposób prowadzenia naboru osób przewidzianych na specjalizację, ze szczególnym uwzględnieniem
wyników postępowania kwalifikacyjnego i maksymalnej liczby osób, które mogą zostać
przyjęte na specjalizację,
b)
organizację specjalizacji, w tym harmonogram zajęć teoretycznych i staży kierunkowych,
c)
prawa i obowiązki osób uczestniczących w specjalizacji, ze szczególnym uwzględnieniem
praw i obowiązków określonych w umowie podpisywanej z osobą uczestniczącą w specjalizacji,
d)
szczegółowy zakres obowiązków kierowników specjalizacji, opiekunów staży kierunkowych,
wykładowców i innych osób prowadzących zajęcia teoretyczne i praktyczne.
2.
Minister właściwy do spraw zdrowia powołuje zespół ekspertów w celu wydania opinii
o spełnieniu, przez podmioty, o których mowa w ust. 1 pkt 2, warunków niezbędnych
do realizacji stażu kierunkowego.
3.
Obsługę organizacyjną oraz finansowanie prac zespołu zapewnia Centrum Medycznego Kształcenia
Podyplomowego, zwane dalej „Centrum”.
4.
Nadzór nad specjalizacją sprawuje minister właściwy do spraw zdrowia.
5.
Minister właściwy do spraw zdrowia może przeprowadzać kontrolę i wydawać zalecenia
pokontrolne dotyczące oceny zgodności realizacji specjalizacji ze standardami kształcenia
specjalizacyjnego, programem specjalizacji, oceny prawidłowości prowadzonej dokumentacji
i badania opinii osób odbywających specjalizację.
6.
Jeżeli specjalizacja jest prowadzona z naruszeniem standardów kształcenia specjalizacyjnego,
o których mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw zdrowia, w drodze decyzji, zawiesza
uprawnienie szkoły wyższej do prowadzenia specjalizacji. W decyzji minister właściwy
do spraw zdrowia określa termin, w którym uczelnia jest obowiązana spełnić warunki
do przywrócenia zawieszonego uprawnienia.
7.
W okresie zawieszenia uprawnienia szkoła wyższa wstrzymuje nabór na specjalizację.
8.
Przywrócenie zawieszonego uprawnienia następuje w drodze decyzji ministra właściwego
do spraw zdrowia.
Art. 30c31)Dodany przez art. 1 pkt 23 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1)
sposób i tryb dokonywania wpisu na listę podmiotów uprawnionych do prowadzenia staży
kierunkowych, z uwzględnieniem trybu powoływania i składu zespołu ekspertów, o którym
mowa w art. 30b ust. 2;
2)
wykaz dziedzin mających zastosowanie w ochronie zdrowia, w których można odbywać specjalizację,
z uwzględnieniem stażu pracy niezbędnego do przystąpienia do specjalizacji;
3)
sposób opracowania i zakres programu specjalizacji, z uwzględnieniem składu zespołu
ekspertów powołanego do opracowania tego programu, sposobów sprawdzania wiadomości
i umiejętności oraz sposobów oceny organizacji i przebiegu specjalizacji przez osoby
uczestniczące w specjalizacji;
4)
sposób i tryb przeprowadzania oraz odbywania specjalizacji, ze szczególnym uwzględnieniem
przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego, obowiązków i praw kierownika specjalizacji,
świadczeń, jakie mogą być przyznane pracownikowi odbywającemu specjalizację, oraz
kryteriów i przypadków zwrotu przyznanych świadczeń;
5)
sposób i tryb składania egzaminu państwowego, ze szczególnym uwzględnieniem trybu
powoływania państwowej komisji egzaminacyjnej oraz zakresu zadań komisji;
6)
szczegółowe warunki i sposób sprawowania nadzoru nad realizacją specjalizacji, uwzględniając
w szczególności kwalifikacje osób przeprowadzających kontrolę oraz dokumentację przebiegu
kontroli;
7)
sposób ustalania opłat, o których mowa w art. 30a ust. 3, uwzględniając w szczególności
kryteria powstawania kosztów.
Art. 30d31)Dodany przez art. 1 pkt 23 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
1.
Minister właściwy do spraw zdrowia uznaje uzyskany za granicą tytuł specjalisty w
dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia za równoważny z tytułem specjalisty
w Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zostały spełnione następujące warunki:
1)
czas specjalizacji odbytej za granicą nie odbiega od czasu określonego w programie
specjalizacji w danej dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia realizowanego
w Rzeczypospolitej Polskiej;
2)
program specjalizacji w zakresie wymaganej wiedzy teoretycznej oraz umiejętności praktycznych
odpowiada w istotnych elementach programowi specjalizacji w danej dziedzinie mającej
zastosowanie w ochronie zdrowia w Rzeczypospolitej Polskiej.
2.
Osoba, która uzyskała za granicą tytuł specjalisty, o którym mowa w ust. 1, występuje
do ministra właściwego do spraw zdrowia z wnioskiem, do którego dołącza, wraz z tłumaczeniem
na język polski, następujące dokumenty:
1)
oryginał dokumentu nadania tytułu specjalisty;
2)
dokument zawierający dane o miejscu odbycia specjalizacji i czasie jej trwania oraz
zrealizowanym programie;
3)
informacje o sposobie i trybie złożenia egzaminu końcowego lub innej formie potwierdzającej
nabytą wiedzę i umiejętności praktyczne;
4)
zaświadczenia o miejscu i okresie trwania i rodzaju czynności zawodowych wykonywanych
po uzyskaniu tytułu specjalisty.
3.
Minister właściwy do spraw zdrowia uznaje lub odmawia uznania tytułu specjalisty w
dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia, w drodze decyzji, na podstawie
opinii sporządzonej przez dyrektora Centrum.
4.
Opinia, o której mowa w ust. 3, jest sporządzona na podstawie oceny merytorycznej
wniosku, dokonanej przez zespół ekspertów, o którym mowa w art. 30b ust. 2. W wyniku
dokonania oceny, zespół ekspertów może wnioskować o podjęcie jednej z następujących
decyzji:
1)
uznanie tytułu specjalisty bez żadnych dodatkowych warunków;
2)
uznanie tytułu specjalisty po odbyciu stażu adaptacyjnego w jednostce prowadzącej
specjalizację, którego zakres i program określi w indywidualnych przypadkach zespół
ekspertów;
3)
uznanie tytułu specjalisty po złożeniu egzaminu państwowego w Rzeczypospolitej Polskiej;
4)
odmowę uznania tytułu specjalisty uzyskanego za granicą.
5.
Obsługę organizacyjną i finansowanie prac zespołu, o których mowa w ust. 4, zapewnia
Centrum.
6.
Staż adaptacyjny, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, jest odbywany w jednostce prowadzącej
specjalizację, na podstawie umowy o odbycie stażu adaptacyjnego zawartej z tą jednostką
na warunkach określonych w umowie.
Rozdział 6
Samorząd diagnostów laboratoryjnych
Art. 34.3 orzeczenia
1.
Krajową Izbę Diagnostów Laboratoryjnych tworzą zamieszkali na terenie kraju diagności
laboratoryjni.
2.
Przynależność diagnostów laboratoryjnych do samorządu jest obowiązkowa.
Art. 35.1 orzeczenie
Do zadań samorządu należy w szczególności:
1)
sprawowanie nadzoru nad należytym wykonywaniem czynności diagnostyki laboratoryjnej;
2)
reprezentowanie diagnostów laboratoryjnych oraz ochrona ich interesów zawodowych;
3)
działanie na rzecz stałego podnoszenia kwalifikacji zawodowych przez diagnostów laboratoryjnych;
4)
udział w ustalaniu standardów i zasad oceny pracy w diagnostyce laboratoryjnej;
5)
integrowanie środowiska diagnostów laboratoryjnych;
6)
prowadzenie badań w zakresie ochrony zdrowia.
Art. 36.
1.
Organami samorządu są:
1)
Krajowy Zjazd Diagnostów Laboratoryjnych;
2)
Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych;
3)
Komisja Rewizyjna;
4)
Wyższy Sąd Dyscyplinarny;
5)
Sąd Dyscyplinarny.
2.
Członkami organów samorządu mogą być tylko diagności laboratoryjni.
Art. 37.2 orzeczenia
1.
Kadencja organów samorządu trwa 4 lata, jednak organy są obowiązane działać do czasu
ukonstytuowania się nowo wybranych organów.
2.
Tę samą funkcję w organach samorządu można pełnić nie dłużej niż przez 2 następujące
po sobie kadencje.
Art. 38.
1.
Wybory do organów samorządu odbywają się w głosowaniu tajnym.
2.
Czynne i bierne prawo wyborcze przysługuje wszystkim członkom samorządu, z wyjątkiem
osób ukaranych karą, o której mowa w art. 58 ust. 1 pkt 3.
Art. 39.
133)Oznaczenie ust. 1 nadane przez art. 1 pkt 25 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Uchwały organów samorządu są podejmowane większością głosów, w obecności co najmniej
połowy członków danego organu.
234)Dodany przez art. 1 pkt 25 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych przesyła ministrowi właściwemu do spraw zdrowia
uchwały Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych w terminie nie dłuższym niż 30 dni
od dnia ich podjęcia.
334)Dodany przez art. 1 pkt 25 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych przesyła ministrowi właściwemu do spraw zdrowia,
w terminie do dnia 31 maja, sprawozdanie z działalności samorządu diagnostów laboratoryjnych
za rok ubiegły.
Art. 40.
Art. 41.2 orzeczenia
1.
Minister właściwy do spraw zdrowia może zaskarżyć do Sądu Najwyższego sprzeczną z
prawem uchwałę organu samorządu w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia tej uchwały.
Sąd Najwyższy utrzymuje zaskarżoną uchwałę w mocy lub ją uchyla.
2.
Minister właściwy do spraw zdrowia może zwrócić się do Krajowego Zjazdu Diagnostów
Laboratoryjnych lub Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych o podjęcie uchwały w
sprawie należącej do właściwości samorządu. Uchwała Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych
powinna być podjęta w terminie 3 miesięcy, a uchwała Krajowego Zjazdu Diagnostów Laboratoryjnych
na najbliższym Zjeździe.
Art. 42.
Najwyższym organem samorządu jest Krajowy Zjazd Diagnostów Laboratoryjnych, zwany
dalej „Krajowym Zjazdem”.
Art. 43.
1.
W Krajowym Zjeździe biorą udział delegaci wybrani przez zgromadzenia wojewódzkie diagnostów
laboratoryjnych, zwane dalej „zgromadzeniami wojewódzkimi”, oraz z głosem doradczym,
niebędący delegatami, członkowie ustępujących organów samorządu.
2.
W zgromadzeniu wojewódzkim uczestniczą diagności laboratoryjni zamieszkali na terenie
danego województwa.
3.
Jeżeli liczba diagnostów laboratoryjnych w danym województwie przekracza 300 osób,
wyboru delegatów na Krajowy Zjazd dokonują zebrania rejonowe zgromadzenia wojewódzkiego.
4.
W przypadku, o którym mowa w ust. 3, Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych dokonuje
podziału na rejony w danym województwie.
5.
Zasady przeprowadzania wyborów delegatów na Krajowy Zjazd oraz liczbę tych delegatów
z poszczególnych województw określa Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych.
6.
Krajowy Zjazd zwołuje Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych.
Art. 44.
Do Krajowego Zjazdu należy:
1)
wybór Prezesa Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych, zwanego dalej „Prezesem Krajowej
Rady”;
2)
wybór Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych, Komisji Rewizyjnej, Sądu Dyscyplinarnego,
Wyższego Sądu Dyscyplinarnego oraz Rzecznika Dyscyplinarnego i jego zastępców;
3)
uchwalanie wytycznych działania samorządu i jego organów;
4)
określenie zasad przeprowadzania wyborów do organów samorządu, liczby członków tych
organów oraz trybu ich odwoływania, a także zasad podejmowania uchwał przez organy
samorządu;
5)
rozpatrywanie i zatwierdzanie sprawozdań Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych,
Komisji Rewizyjnej, Sądu Dyscyplinarnego, Wyższego Sądu Dyscyplinarnego i Rzecznika
Dyscyplinarnego;
6)
kodyfikowanie zasad etyki diagnostów laboratoryjnych;
7)
ustalanie podstawowych zasad gospodarki finansowej samorządu.
Art. 45.
1.
Nadzwyczajny Krajowy Zjazd Diagnostów Laboratoryjnych zwołuje Krajowa Rada Diagnostów
Laboratoryjnych:
1)
z własnej inicjatywy;
2)
na wniosek prezydium Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych;
3)
na wniosek Komisji Rewizyjnej;
4)
na wniosek co najmniej 500 diagnostów laboratoryjnych.
2.
Nadzwyczajny Krajowy Zjazd Diagnostów Laboratoryjnych powinien być zwołany w terminie
3 miesięcy od dnia wpływu wniosku o jego zwołanie i obraduje nad sprawami, dla których
został zwołany.
Art. 46.
1.
Krajową Radę Diagnostów Laboratoryjnych, zwaną dalej „Krajową Radą”, stanowią Prezes
Krajowej Rady i członkowie wybrani przez Krajowy Zjazd.
2.
Prezydium Krajowej Rady stanowią Prezes Krajowej Rady i wybrani przez Krajową Radę
wiceprezesi, sekretarz, skarbnik i członkowie.
3.
Prezydium Krajowej Rady jest organem wykonawczym Krajowej Rady i zdaje jej sprawę
ze swojej działalności.
436)Dodany przez art. 1 pkt 27 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Prezydium działa w imieniu Krajowej Rady w sprawach określonych jej uchwałą, z wyjątkiem
uchwalania budżetu.
Art. 47.2 orzeczenia
Do zakresu działania Krajowej Rady należy:
137)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 191 ustawy z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia (Dz. U. Nr 45, poz. 391), która weszła w życie z dniem 1 kwietnia 2003 r.)
reprezentowanie samorządu wobec organów państwowych i samorządowych, sądów, Narodowego
Funduszu Zdrowia, instytucji i organizacji;
2)
wykonywanie uchwał Krajowego Zjazdu;
3)
udzielanie opinii o projektach aktów prawnych oraz przedstawianie wniosków dotyczących
unormowań prawnych z zakresu ochrony zdrowia;
4)
opiniowanie programu studiów wyższych i studiów podyplomowych z zakresu diagnostyki
laboratoryjnej;
5)
uchwalanie budżetu Krajowej Rady i zatwierdzanie sprawozdań z jego wykonania oraz
rozpatrywanie wniosków Komisji Rewizyjnej;
6)
wybór Prezesa Krajowej Rady oraz Rzecznika Dyscyplinarnego, jeżeli ich mandat wygasł
w okresie pomiędzy Krajowymi Zjazdami;
7)
wybór przewodniczącego Zespołu Wizytatorów, jego zastępcy i członków;
8)
koordynowanie doskonalenia zawodowego diagnostów laboratoryjnych;
9)
uchwalanie regulaminów:
a)
działalności samorządu i jego organów,
b)
zakresu i zasad działania wizytatorów,
d)
prowadzenia listy diagnostów laboratoryjnych, e)29)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 21 ustawy, o której mowa w odnośniku 1. prowadzenia ewidencji;
10)
ustalanie zasad gospodarki finansowej samorządu;
11)
określanie wysokości składki członkowskiej i zasad jej podziału oraz wysokości opłat
związanych z decyzją w sprawie wpisu na listę diagnostów laboratoryjnych oraz opłat
manipulacyjnych;
12)
wykonywanie innych zadań określonych w ustawie oraz przepisach odrębnych.
Art. 48.
Do zakresu działania Komisji Rewizyjnej należy kontrola działalności finansowej i
gospodarczej Krajowej Rady.
Art. 49.
1.
Sąd Dyscyplinarny rozpatruje sprawy dyscyplinarne diagnostów laboratoryjnych, wniesione
przez Rzecznika Dyscyplinarnego, oraz sprawuje sądownictwo polubowne.
2.
Od orzeczeń Sądu Dyscyplinarnego służy odwołanie do Wyższego Sądu Dyscyplinarnego.
Art. 50.
Wyższy Sąd Dyscyplinarny:
1)
uchwala regulaminy wewnętrzne Sądu Dyscyplinarnego i Wyższego Sądu Dyscyplinarnego;
2)
rozpatruje odwołania od orzeczeń Sądu Dyscyplinarnego.
Art. 51.
Rzecznik Dyscyplinarny przygotowuje postępowanie dyscyplinarne i wykonuje czynności
oskarżyciela przed Sądem Dyscyplinarnym i Wyższym Sądem Dyscyplinarnym.
Art. 52.
1.
Pracodawca nie może, bez zgody Krajowej Rady, wypowiedzieć lub rozwiązać umowy o pracę
ani wypowiedzieć warunków pracy i płacy diagnoście laboratoryjnemu pełniącemu funkcję
z wyboru w organach samorządu, w czasie jej pełnienia oraz w okresie jednego roku
po ustaniu kadencji.
2.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadkach określonych w art. 40, 411 oraz art. 43 pkt 2 Kodeksu pracy.
Art. 53.
Samorząd może prowadzić działalność gospodarczą.
Art. 54.
Działalność samorządu jest finansowana:
1)
ze składek członkowskich i opłat związanych z postępowaniem w sprawie wpisu na listę
diagnostów laboratoryjnych;
2)
z dochodów z innych źródeł, a w szczególności z dotacji, subwencji, darowizn i spadków;
3)
z działalności gospodarczej.
Art. 55.
Nieopłacone w terminie składki członkowskie i koszty postępowania w przedmiocie odpowiedzialności
dyscyplinarnej podlegają egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym
w administracji.
Rozdział 7
Odpowiedzialność dyscyplinarna
Art. 56.2 orzeczenia
1.
Diagności laboratoryjni podlegają odpowiedzialności dyscyplinarnej za zawinione, nienależyte
wykonywanie czynności diagnostyki laboratoryjnej oraz za czyny sprzeczne z zasadami
etyki zawodowej lub przepisami dotyczącymi wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej.
2.
Od odpowiedzialności dyscyplinarnej wyłączone są czyny naruszające przepisy o odpowiedzialności
porządkowej pracowników, określone w Kodeksie pracy.
Art. 57.
1.
Postępowanie dyscyplinarne o ten sam czyn toczy się niezależnie od postępowania karnego
lub postępowania dyscyplinarnego wszczętego w jednostce organizacyjnej, w której przepisy
szczególne przewidują takie postępowanie. Postępowanie dyscyplinarne może być jednak
zawieszone do czasu ukończenia postępowania karnego.
2.
Postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się, a wszczęte umarza, jeżeli zaszła okoliczność,
która według Kodeksu postępowania karnego wyłącza ściganie.
Art. 58.3 orzeczenia
1.
Karami dyscyplinarnymi są:
1)
upomnienie;
2)
nagana;
3)
zawieszenie prawa wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego na okres od 12 miesięcy
do 5 lat;
4)
pozbawienie prawa wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego.
2.
W przypadku prawomocnego ukarania karą, o której mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, stosunek
pracy diagnosty laboratoryjnego wygasa z mocy prawa. Wygaśnięcie to pociąga za sobą
skutki, jakie przepisy prawa wiążą z rozwiązaniem umowy o pracę bez wypowiedzenia
z winy pracownika.
3.
Kara pozbawienia prawa wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego oznacza skreślenie
z listy diagnostów laboratoryjnych.
439)W brzmieniu ustalonym przez art. 90 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. Nr 240, poz. 2052), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2003 r..
Od orzeczenia dyscyplinarnego, wydanego przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny, orzekającego
karę, o której mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, obwinionemu przysługuje odwołanie do właściwego
ze względu na miejsce zamieszkania obwinionego sądu apelacyjnego - sądu pracy i ubezpieczeń
społecznych w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia wraz z uzasadnieniem.
540)Dodany przez art. 90 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 39..
Do rozpoznania odwołania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o apelacji. Od orzeczeń sądu apelacyjnego kasacja nie przysługuje.
Art. 59.
1.
Diagnosta laboratoryjny, wobec którego Sąd Dyscyplinarny orzekł w pierwszej instancji
karę, o której mowa w art. 58 ust. 1 pkt 3 i 4, może być tymczasowo zawieszony w czynnościach
zawodowych. Postanowienie o tymczasowym zawieszeniu w czynnościach zawodowych wydaje
Sąd Dyscyplinarny z urzędu lub na wniosek Rzecznika Dyscyplinarnego.
2.
Postanowienie Sądu Dyscyplinarnego o tymczasowym zawieszeniu w czynnościach zawodowych
jest natychmiast wykonalne. Jeżeli okres tymczasowego zawieszenia w czynnościach zawodowych
trwa dłużej niż 3 miesiące, Wyższy Sąd Dyscyplinarny bada z urzędu zasadność zawieszenia
i wydaje postanowienie w sprawie.
3.
Za okres tymczasowego zawieszenia w czynnościach zawodowych diagnosta laboratoryjny
zachowuje prawo do dotychczasowego wynagrodzenia oraz do innych świadczeń ze stosunku
pracy. Pracodawca może w tym czasie powierzyć diagnoście laboratoryjnemu wykonywanie
innej pracy.
Art. 60.
1.
Do orzekania w sprawach dyscyplinarnych powołane są następujące sądy:
1)
Sąd Dyscyplinarny orzekający w sprawach, o których mowa w art. 49 ust. 1 i art. 59
ust. 1;
2)
Wyższy Sąd Dyscyplinarny orzekający w sprawach, o których mowa w art. 50 pkt 2 i art.
59 ust. 2;
341)W brzmieniu ustalonym przez art. 90 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 39.)
właściwy sąd apelacyjny - sąd pracy i ubezpieczeń społecznych.
2.
Członkowie Sądu Dyscyplinarnego i Wyższego Sądu Dyscyplinarnego orzekają na podstawie
swojego przekonania opartego na swobodnej ocenie całokształtu dowodów z uwzględnieniem
okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego.
Art. 61.
Oskarżycielem w postępowaniu dyscyplinarnym przed Sądem Dyscyplinarnym i Wyższym Sądem
Dyscyplinarnym jest Rzecznik Dyscyplinarny. Postępowanie dyscyplinarne wszczyna się
na wniosek Rzecznika Dyscyplinarnego.
Art. 62.
1.
Nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego:
1)
jeżeli od chwili popełnienia przewinienia upłynęły 3 lata;
2)
po upływie 6 miesięcy od powzięcia wiadomości przez Rzecznika Dyscyplinarnego o popełnieniu
przewinienia.
2.
Jeżeli jednak czyn zawiera znamiona przestępstwa, przedawnienie dyscyplinarne nie
następuje wcześniej niż przedawnienie przewidziane w przepisach karnych.
3.
Przedawnienie dyscyplinarne przerywa każda czynność Rzecznika Dyscyplinarnego w sprawie.
Art. 63.
Obwiniony diagnosta laboratoryjny może ustanowić obrońcę spośród osób posiadających
pełną zdolność do czynności prawnych.
Art. 64.
W razie śmierci obwinionego diagnosty laboratoryjnego przed ukończeniem postępowania
dyscyplinarnego toczy się ono nadal, jeżeli tego zażąda małżonek obwinionego, jego
krewny w linii prostej, brat lub siostra w terminie 2 miesięcy od dnia zgonu obwinionego.
Art. 65.
1.
W przypadku uniewinnienia lub umorzenia postępowania w wyniku kasacji lub wznowienia
postępowania, diagnoście laboratoryjnemu przysługuje roszczenie w stosunku do Krajowej
Izby Diagnostów Laboratoryjnych za szkodę pozostającą w związku przyczynowym z prowadzonym
postępowaniem lub wydanym orzeczeniem.
2.
Roszczenie o odszkodowanie wygasa w razie niezgłoszenia wniosku w terminie 12 miesięcy
od daty uprawomocnienia się orzeczenia, o którym mowa w ust. 1.
3.
W sprawach roszczeń o odszkodowanie orzeka sąd powszechny.
Art. 66.
Na wniosek diagnosty laboratoryjnego orzeczenie o uniewinnieniu lub umorzeniu postępowania
w jego sprawie, z zakresu odpowiedzialności dyscyplinarnej, podlega opublikowaniu
w organie prasowym samorządu.
Art. 67.
1.
Krajowa Rada prowadzi Rejestr Ukaranych Diagnostów Laboratoryjnych, zwany dalej „Rejestrem
Ukaranych”.
2.
Usunięcie wzmianki o orzeczeniu dyscyplinarnym z Rejestru Ukaranych następuje z urzędu
po upływie:
1)
3 lat od uprawomocnienia się orzeczenia dyscyplinarnego orzekającego karę upomnienia
lub nagany;
2)
5 lat od upływu okresu zawieszenia prawa do wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego.
3.
Nie usuwa się wzmianki o karze pozbawienia prawa do wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego.
Art. 68.
Art. 69.
1.
Sąd Dyscyplinarny w sporach dotyczących wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego,
za pisemną zgodą stron, może rozpatrywać jako sąd polubowny spory między diagnostami
laboratoryjnymi oraz między diagnostami laboratoryjnymi i innymi pracownikami ochrony
zdrowia lub innymi osobami i instytucjami ochrony zdrowia, jeżeli spory te dotyczą
wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego.
2.
W przypadkach, o których mowa w ust. 1, Sąd Dyscyplinarny stosuje odpowiednio przepisy
Kodeksu postępowania cywilnego.
Art. 70.
Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości, po
zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych, określa, w drodze rozporządzenia,
szczegółowe zasady i tryb postępowania dyscyplinarnego w stosunku do diagnostów laboratoryjnych
ze szczególnym uwzględnieniem składu, trybu powoływania i właściwości sądów dyscyplinarnych,
trybu postępowania wyjaśniającego, postępowania dyscyplinarnego w pierwszej instancji
oraz postępowania odwoławczego, a także zasad wykonania orzeczeń oraz obciążenia kosztami
postępowania.
Rozdział 8
Odpowiedzialność karna
Art. 71.
143)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 30 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Kto bez uprawnień wykonuje czynności diagnostyki laboratoryjnej w laboratorium,
podlega karze grzywny.
2.
Jeżeli sprawca czynu, o którym mowa w ust. 1, działa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej
albo wprowadza w błąd co do posiadania takiego uprawnienia,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
3.
Postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, toczy się według przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.
Rozdział 9
Zmiana w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe
Art. 72.
(pominięty).44)Zamieszczony w obwieszczeniu.
Art. 73.5 orzeczeń
1.
Osoby, które w dniu wejścia w życie ustawy spełniają łącznie następujące warunki:
1)
ukończyły studia wyższe,
2)
spełniają wymogi, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2-645)Obecnie art. 7 obowiązuje w brzmieniu ustalonym przez art. 62 pkt 1 ustawy, o której
mowa w odnośniku 7.,
3)
udzielają lub udzielały świadczeń zdrowotnych związanych z badaniem diagnostycznym,
w tym z analityką medyczną, w rozumieniu ustawy o zakładach opieki zdrowotnej,
4)
wykonują lub wykonywały świadczenia zdrowotne, o których mowa w pkt 3, w wyodrębnionych
organizacyjnie jednostkach utworzonych i utrzymywanych w celu udzielania świadczeń
zdrowotnych i promocji zdrowia
- stają się diagnostami laboratoryjnymi w rozumieniu tej ustawy, z zastrzeżeniem ust.
2.
2.
Jeżeli osoba ubiegająca się o wpis na listę diagnostów laboratoryjnych w trybie, o
którym mowa w ust. 1, w dniu wejścia w życie ustawy, nie wykonywała świadczeń zdrowotnych,
o których mowa w ust. 1 pkt 3, od ponad 2 lat, licząc od dnia wejścia w życie ustawy,
osoba ta musi udokumentować, że wykonywała te świadczenia nieprzerwanie przez okres
5 lat i nie nabyła uprawnień emerytalnych.
Art. 74.1 orzeczenie
(pominięty).44)Zamieszczony w obwieszczeniu.
Art. 75.
Osoby, które w dniu wejścia w życie ustawy są obwinione o popełnienie wykroczenia
zawodowego w rozumieniu dotychczasowych przepisów, a postępowanie w zakresie odpowiedzialności
zawodowej w tej sprawie nie zostało zakończone, nie mogą ubiegać się o wpis na listę
diagnostów laboratoryjnych do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia w tej sprawie.
Art. 76.
Czyny diagnostów laboratoryjnych popełnione przed wejściem w życie ustawy, które stanowią
wykroczenie zawodowe, a postępowanie w zakresie odpowiedzialności zawodowej w tej
sprawie, do dnia wejścia w życie ustawy, nie zostało wszczęte, podlegają rozpoznaniu
w trybie postępowania dyscyplinarnego, o którym mowa w ustawie.
Art. 77-79.
(pominięte).44)Zamieszczony w obwieszczeniu.
Art. 80.
Przepisów ustawy z dnia 18 lipca 1950 r. o odpowiedzialności zawodowej fachowych pracowników
służby zdrowia nie stosuje się do osób wpisanych na listę diagnostów laboratoryjnych.
Art. 81.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.46)Ustawa została ogłoszona dnia 18 września 2001 r.
1)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 sierpnia 2003 r. o zmianie
ustawy o diagnostyce laboratoryjnej oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. Nr 171, poz.
1663), która weszła w życie z dniem 17 października 2003 r.
2)
Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
3)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
4)
Przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
5)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
6)
Dodany przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
7)
W brzmieniu ustalonym przez art. 62 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie
i uchyleniu niektórych ustaw w związku z uzyskaniem przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa
w Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 96, poz. 959), która weszła w życie z dniem 1 maja
2004 r.
8)
Dodany przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
9)
Zmiany ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1991 r. Nr 104, poz. 450, z 1992 r. Nr
54, poz. 254 i Nr 63, poz. 314, z 1994 r. Nr 1, poz. 3, Nr 43, poz. 163, Nr 105, poz.
509 i Nr 121, poz. 591, z 1996 r. Nr 5, poz. 34 i Nr 24, poz. 110, z 1997 r. Nr 28,
poz. 153, Nr 96, poz. 590, Nr 104, poz. 661, Nr 121, poz. 770 i Nr 141, poz. 943,
z 1998 r. Nr 50, poz. 310, Nr 106, poz. 668 i Nr 162, poz. 1115 i 1118, z 2000 r.
Nr 120, poz. 1268 i Nr 122, poz. 1314, z 2001 r. Nr 85, poz. 924, Nr 103, poz. 1129,
Nr 111, poz. 1193 i 1194 i Nr 126, poz. 1383, z 2002 r. Nr 4, poz. 33 i 34, Nr 150,
poz. 1239, Nr 153, poz. 1271 i Nr 200, poz. 1683, z 2003 r. Nr 65, poz. 595, Nr 128,
poz. 1176, Nr 137, poz. 1304 i Nr 213, poz. 2081 oraz z 2004 r. Nr 96, poz. 959 i
Nr 116, poz. 1206.
10)
W brzmieniu ustalonym przez art. 62 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
11)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
12)
W brzmieniu ustalonym przez art. 62 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
13)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 11 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
14)
Dodany przez art. 1 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
15)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
16)
Oznaczenie ust. 1 nadane przez art. 1 pkt 14 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
17)
Dodany przez art. 1 pkt 14 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
18)
Oznaczenie ust. 1 nadane przez art. 1 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
19)
Dodany przez art. 1 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
20)
Dodany przez art. 1 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 1, oraz w brzmieniu ustalonym
przez art. 62 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
21)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 16 lit. a ustawy o której mowa w odnośniku
1.
22)
Przez art. 1 pkt 16 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
23)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
24)
Zmiany ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1992 r. Nr 63, poz. 315, z 1994 r. Nr 121,
poz. 591, z 1995 r. Nr 138, poz. 682, z 1996 r. Nr 24, poz. 110, z 1997 r. Nr 104,
poz. 661, Nr 121, poz. 769 i Nr 158, poz. 1041, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, Nr 117,
poz. 756 i Nr 162, poz. 1115, z 1999 r. Nr 28, poz. 255 i 256 i Nr 84, poz. 935, z
2000 r. Nr 3, poz. 28, Nr 12, poz. 136, Nr 43, poz. 489, Nr 84, poz. 948, Nr 114,
poz. 1193 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 5, poz. 45, Nr 88, poz. 961, Nr 100, poz.
1083, Nr 111, poz. 1193, Nr 113, poz. 1207, Nr 126, poz. 1382, 1383 i 1384 i Nr 128,
poz. 1407, z 2002 r. Nr 113, poz. 984 oraz z 2003 r. Nr 45, poz. 391, Nr 124, poz.
1151 i 1152, Nr 171, poz. 1663, Nr 213, poz. 2081 i Nr 223, poz. 2215.
25)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 18 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
26)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r.
Nr 74, poz. 676, Nr 113, poz. 984, Nr 153, poz. 1271, Nr 200, poz. 1683 i Nr 240,
poz. 2052.
27)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 19 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
28)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 20 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
29)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 21 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
30)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 22 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
31)
Dodany przez art. 1 pkt 23 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
32)
Przez art. 1 pkt 24 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
33)
Oznaczenie ust. 1 nadane przez art. 1 pkt 25 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
34)
Dodany przez art. 1 pkt 25 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
35)
Przez art. 1 pkt 26 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
36)
Dodany przez art. 1 pkt 27 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
37)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 191 ustawy z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym
ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia (Dz. U. Nr 45, poz. 391), która weszła
w życie z dniem 1 kwietnia 2003 r.
38)
Przez art. 1 pkt 28 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
39)
W brzmieniu ustalonym przez art. 90 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 23 listopada 2002 r.
o Sądzie Najwyższym (Dz. U. Nr 240, poz. 2052), która weszła w życie z dniem 1 stycznia
2003 r.
40)
Dodany przez art. 90 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 39.
41)
W brzmieniu ustalonym przez art. 90 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 39.
42)
Przez art. 1 pkt 29 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
43)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 30 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
44)
Zamieszczony w obwieszczeniu.
45)
Obecnie art. 7 obowiązuje w brzmieniu ustalonym przez art. 62 pkt 1 ustawy, o której
mowa w odnośniku 7.
46)
Ustawa została ogłoszona dnia 18 września 2001 r.