Ustawaz dnia 23 lipca 2003 r.o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw
Spis treści
Treść ustawy
Art. 1.
W ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym wprowadza się następujące zmiany:
1)
art. 3 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 3.
1.
Przepisów ustawy nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi
lub zespołami pojazdów:
1)
przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą
- w niezarobkowym przewozie drogowym osób,
2)
o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony w transporcie drogowym
rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy,
3)
zespołów ratownictwa medycznego oraz w ramach usług transportu sanitarnego.
2.
Do przewozów drogowych wykonywanych:
1)
w ramach powszechnych usług pocztowych,
2)
w ramach usług polegających na przewozie odpadów komunalnych lub nieczystości ciekłych,
3)
przez podmioty niebędące przedsiębiorcami
- stosuje się odpowiednio przepisy ustawy dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego.
”
;
2)
w art. 4:
a)
pkt 3 i 4 otrzymują brzmienie:
„
3)
transport drogowy - krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy;
określenie to obejmuje również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę
pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej, niespełniający warunków,
o których mowa w pkt 4,
4)
niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne - każdy przejazd pojazdu
po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego
do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy,
wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności
gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:
a)
pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego
pracowników,
b)
przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,
c)
w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy
lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane,
wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy
z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz
pracowników i ich rodzin,
d)
nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług
turystycznych,
”
,
b)
pkt 7 otrzymuje brzmienie:
„
7)
przewóz regularny - publiczny przewóz osób i ich bagażu:
a)
wykonywany według rozkładu jazdy podanego przez przewoźnika drogowego do publicznej
wiadomości przez ogłoszenie wywieszone na przystankach i dworcach autobusowych,
b)
podczas którego wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się na przystankach określonych
w rozkładach jazdy,
c)
w którym należność za przejazd jest pobierana zgodnie z cennikiem opłat podanym do
publicznej wiadomości,
d)
wykonywany zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa
w art. 18,
”
,
c)
po pkt 7 dodaje się pkt 7a w brzmieniu:
„
7a)
komunikacja miejska - przewóz regularny wykonywany w ramach lokalnego transportu zbiorowego
w granicach administracyjnych miasta albo:
a)
miasta i gminy,
b)
miast albo miast i gmin sąsiadujących
- jeżeli zawarły porozumienie lub utworzyły związek międzygminny w sprawie wspólnej
realizacji komunikacji na swoim obszarze,
”
,
d)
pkt 8 otrzymuje brzmienie:
„
8)
linia komunikacyjna - połączenie komunikacyjne na określonej drodze między przystankami
wskazanymi w rozkładzie jazdy, po której odbywają się regularne przewozy osób,
”
,
e)
po pkt 8 dodaje się pkt 8a w brzmieniu:
„
8a)
przystanek - miejsce przeznaczone do wsiadania lub wysiadania pasażerów na danej linii
komunikacyjnej, oznaczone w sposób określony w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym , z informacją o rozkładzie jazdy, z uwzględnieniem godzin odjazdów środków transportowych
przewoźnika drogowego uprawnionego do korzystania z tego miejsca,
”
,
f)
uchyla się pkt 21;
3)
w art. 5:
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji
na wykonywanie transportu drogowego, zwanej dalej „licencją”.
”
,
b)
w ust. 3:
-
-w pkt 1 lit. b otrzymuje brzmienie:„
b)
wydano w stosunku do tych osób prawomocne orzeczenie zakazujące wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego,”, -
-pkt 2-4 otrzymują brzmienie:„
2)
przynajmniej jedna z osób zarządzających przedsiębiorstwem lub osoba zarządzająca w przedsiębiorstwie transportem drogowym legitymuje się certyfikatem kompetencji zawodowych,3)
posiada sytuację finansową zapewniającą podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego potwierdzoną dostępnymi środkami finansowymi, majątkiem lub ostatnim bilansem rocznym przedsiębiorstwa w wysokości:a)
9 000 euro - na pierwszy pojazd samochodowy przeznaczony do transportu drogowego,b)
5 000 euro - na każdy następny pojazd samochodowy,4)
przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy i zatrudnieni przez przedsiębiorcę kierowcy, a także inne osoby niezatrudnione przez przedsiębiorcę, lecz wykonujące osobiście przewozy na jego rzecz, spełniają wymagania określone w przepisach ustawy, przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oraz w innych przepisach określających wymagania w stosunku do kierowców, a także nie byli skazani prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, wiarygodności dokumentów lub środowisku,”;
4)
w art. 6 w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie:
„
1)
spełnia wymagania określone w art. 5 ust. 3 pkt 1 i 5 oraz w art. 39a ust. 1,
”
;
5)
w art. 8:
a)
w ust. 2 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„
2)
numer w rejestrze przedsiębiorców albo w ewidencji działalności gospodarczej,
”
,
b)
w ust. 3:
-
-pkt 1 otrzymuje brzmienie:„
1)
odpis z rejestru przedsiębiorców albo z ewidencji działalności gospodarczej,”, -
-pkt 4 otrzymuje brzmienie:„
4)
kserokopię certyfikatu kompetencji zawodowych przedsiębiorcy lub osoby zarządzającej transportem drogowym w przedsiębiorstwie,”, -
-pkt 6 otrzymuje brzmienie:„
6)
dokumenty potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 3,”, -
-pkt 8 otrzymuje brzmienie:„
8)
wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami dowodów rejestracyjnych albo kserokopie dowodów rejestracyjnych, a w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów - również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi.”;
6)
w art. 10:
a)
ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„
3.
Minister właściwy do spraw transportu, z zastrzeżeniem ust. 3a, odmawia udzielenia
licencji na międzynarodowy transport drogowy lub dokonania jej zmiany w razie braku
możliwości zapewnienia wystarczającej liczby zezwoleń zagranicznych.
”
,
b)
po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu:
„
3a.
Minister właściwy do spraw transportu może udzielić licencji na międzynarodowy transport
drogowy rzeczy w innym niż wskazany we wniosku, o którym mowa w art. 8, zakresie dotyczącym
obszaru przewozów lub liczby pojazdów samochodowych zgłoszonych we wniosku, mając
na uwadze liczbę będących w jego dyspozycji zezwoleń zagranicznych.
”
,
c)
uchyla się ust. 4,
d)
ust. 5 otrzymuje brzmienie:
„
5.
Minister właściwy do spraw transportu, po zasięgnięciu opinii polskich organizacji
o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszających międzynarodowych przewoźników drogowych, może,
w drodze rozporządzenia, określić liczbę promes, licencji lub wypisów z licencji na
międzynarodowy transport drogowy na dany rok kalendarzowy, uwzględniając liczbę zezwoleń
zagranicznych będących w jego dyspozycji.
”
;
7)
w art. 11:
a)
ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie:
„
3.
Organ udzielający licencji, o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 3, wydaje jej wypis
lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we
wniosku o udzielenie licencji, z zastrzeżeniem art. 10 ust. 3a.
4.
Wypis z licencji na międzynarodowy transport drogowy rzeczy jest wydawany na każdy
pojazd, którym transport ten ma być wykonywany, i jest ważny wyłącznie z wypisem z
wykazu, o którym mowa w ust. 2.
”
,
b)
uchyla się ust. 5;
8)
w art. 12:
a)
ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
Licencja na międzynarodowy transport drogowy uprawnia do wykonywania przewozów z przekroczeniem
granicy Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z rodzajem przewozów i obszarem w niej
określonych.
”
,
b)
po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:
„
2a.
Licencja, o której mowa w ust. 2, uprawnia również do wykonywania przewozów w krajowym
transporcie drogowym, zgodnie z rodzajem przewozów w niej określonych.
”
;
9)
w art. 14:
a)
uchyla się ust. 3,
b)
po ust. 3 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
„
4.
W przypadku zmiany licencji polegającej na zmianie wykazu numerów rejestracyjnych
pojazdów samochodowych, przedsiębiorca jest obowiązany zwrócić dotychczasowe wypisy
z tego wykazu nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania nowych wypisów.
”
;
10)
w art. 15:
a)
w ust. 1 w pkt 2:
-
-lit. a otrzymuje brzmienie:„
a)
nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego,”, -
-po lit. d dodaje się lit. e w brzmieniu:„
e)
rażąco narusza przepisy dotyczące czasu pracy kierowców lub kwalifikacji kierowców,”,
b)
ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
Cofnięcie licencji w przypadkach określonych w ust. 1 pkt 2 lit. a, b, d oraz lit.
e poprzedza się pisemnym ostrzeżeniem przedsiębiorcy, że w przypadku ponownego stwierdzenia
naruszenia tych przepisów wszczyna się postępowanie w sprawie cofnięcia licencji.
”
,
c)
w ust. 3 pkt 1 otrzymuje brzmienie:
„
1)
nie przedstawił, w wyznaczonym terminie, informacji i dokumentów, o których mowa w
art. 8 ust. 2 i 3, art. 14 i art. 83,
”
,
d)
ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„
4.
Przedsiębiorca jest obowiązany zwrócić dokumenty, o których mowa w art. 11, organowi,
który udzielił licencji, niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od
dnia, w którym decyzja o cofnięciu licencji stała się ostateczna.
”
;
11)
w art. 18:
a)
w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie:
„
1)
w krajowym transporcie drogowym - wydanego, w zależności od zasięgu tych przewozów
odpowiednio przez:
a)
wójta - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze gminy,
b)
burmistrza albo prezydenta miasta - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych
w komunikacji miejskiej,
c)
burmistrza albo prezydenta miasta, któremu powierzono to zadanie na mocy porozumienia,
o którym mowa w art. 4 pkt 7a - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych
w komunikacji miejskiej w granicach określonych w art. 4 pkt 7a lit. a albo lit. b,
d)
burmistrza albo prezydenta miasta, będącego siedzibą związku międzygminnego, o którym
mowa w art. 4 pkt 7a - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze
gmin, które utworzyły związek międzygminny,
e)
starostę, w uzgodnieniu z wójtami, burmistrzami lub prezydentami miast właściwymi
ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na
liniach komunikacyjnych na obszarze powiatu, z wyłączeniem linii komunikacyjnych określonych
w lit. a-d,
f)
marszałka województwa, w uzgodnieniu ze starostami właściwymi ze względu na planowany
przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych
wykraczających poza obszar co najmniej jednego powiatu, jednakże niewykraczających
poza obszar województwa,
g)
marszałka województwa właściwego dla siedziby albo miejsca zamieszkania przedsiębiorcy,
w uzgodnieniu z marszałkami województw właściwymi ze względu na planowany przebieg
linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających
poza obszar co najmniej jednego województwa,
”
,
b)
po ust. 3 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
„
4.
Organ wydający zezwolenia wydaje przedsiębiorcy wypis lub wypisy z zezwoleń w liczbie
określonej we wniosku przedsiębiorcy.
”
;
12)
po art. 18 dodaje się art. 18a w brzmieniu:
„
Art. 18a.
Przewoźnik wykonujący regularne przewozy osób, poza uprawnieniami pasażerów do ulgowych
przejazdów określonymi w odrębnych przepisach, uwzględnia także uprawnienia pasażerów
do innych ulgowych przejazdów, jeżeli podmiot, który ustanawia te ulgi, ustali z przewoźnikiem,
w drodze umowy, warunki zwrotu kosztów stosowania tych ulg.
”
;
13)
po art. 19 dodaje się art. 19a w brzmieniu:
„
Art. 19a.
1.
Wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego osób na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej przez zagranicznego przewoźnika drogowego pojazdem samochodowym przeznaczonym
konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą wymaga zezwolenia
ministra właściwego do spraw transportu.
2.
Przepis ust. 1 stosuje się również w przypadku przejazdu pojazdu samochodowego bez
osób podróżnych.
”
;
14)
w art. 20 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór zezwolenia,
o którym mowa w art. 19a, oraz wzór zezwolenia i wypisu z zezwolenia, o którym mowa
w art. 18, uwzględniając zakres niezbędnych danych.
”
;
15)
w art. 21 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się kserokopię licencji i dokumenty, o
których mowa w art. 22.
”
;
16)
w art. 22:
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie
drogowym dołącza się:
1)
proponowany rozkład jazdy uwzględniający przystanki, godziny odjazdów środków transportowych,
długość linii komunikacyjnej, podaną w kilometrach, i odległości między przystankami,
kursy oraz liczbę pojazdów niezbędnych do wykonywania codziennych przewozów, zgodnie
z rozkładem jazdy,
2)
schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami,
3)
potwierdzenie uzgodnienia zasad korzystania z obiektów dworcowych i przystanków, dokonanego
z ich właścicielami lub zarządzającymi,
4)
zobowiązanie do zamieszczania informacji o godzinach odjazdów na tabliczkach przystankowych
na przystankach,
5)
cennik,
6)
wykaz pojazdów, z określeniem ich liczby oraz liczby miejsc, którymi wnioskodawca
zamierza wykonywać przewozy.
”
,
b)
w ust. 2 pkt 4 i 5 otrzymują brzmienie:
„
4)
schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami,
5)
cennik.
”
,
c)
w ust. 3:
-
-pkt 1 otrzymuje brzmienie:„
1)
przebieg trasy przewozu dla każdej grupy osób, uwzględniający miejsce początkowe i docelowe przewozu, długość tej trasy podaną w kilometrach oraz przejścia graniczne,”, -
-pkt 3 otrzymuje brzmienie:„
3)
schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną trasą przewozu,”,
d)
ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie:
„
4.
Do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych w
krajowym transporcie drogowym dołącza się:
1)
informację określającą grupę osób, która będzie uprawniona do korzystania z przewozu,
2)
proponowany rozkład jazdy uwzględniający przystanki, godziny odjazdów i przyjazdów
środków transportowych, długość linii komunikacyjnej, podaną w kilometrach, i odległości
między przystankami oraz liczbę pojazdów niezbędnych do wykonywania codziennych przewozów,
zgodnie z rozkładem jazdy,
3)
schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami,
4)
potwierdzenie uzgodnienia zasad korzystania z obiektów dworcowych i przystanków innych
niż zlokalizowanych przy drogach publicznych, ustalone z ich właścicielami lub zarządzającymi.
5.
Do wniosku w sprawach, o których mowa w ust. 2 i 3, dołącza się informację potwierdzającą
przekazanie marszałkom właściwych województw schematu połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną
trasą przewozu.
”
;
17)
po art. 22 dodaje się art. 22a w brzmieniu:
„
Art. 22a.
1.
Organy, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1:
1)
odmawiają udzielenia lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w
krajowym transporcie drogowym w przypadku, gdy wnioskodawca nie jest w stanie świadczyć
usług będących przedmiotem wniosku, korzystając z pojazdów pozostających w jego bezpośredniej
dyspozycji,
2)
mogą odmówić udzielenia lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych
w krajowym transporcie drogowym, w przypadku wystąpienia jednej z następujących okoliczności:
a)
zostanie wykazane, że projektowana linia regularna stanowić będzie zagrożenie dla
już istniejących linii regularnych, z wyjątkiem sytuacji, kiedy linie te są obsługiwane
tylko przez jednego przewoźnika lub przez jedną grupę przewoźników,
b)
zostanie wykazane, że wydanie zezwolenia ujemnie wpłynie na rentowność porównywalnych
usług kolejowych na liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych,
c)
wnioskodawca nie wykonuje, na skutek okoliczności zależnych od niego, krajowych przewozów
regularnych na innych obsługiwanych liniach komunikacyjnych, co najmniej przez 7 dni,
d)
wnioskodawca nie przestrzega warunków określonych w posiadanym już zezwoleniu lub
wykonuje przewozy niezgodnie z posiadanym zezwoleniem.
2.
Organy, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1, mogą odmówić udzielenia zezwolenia
lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych w przypadku,
o którym mowa w ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 lit. a i d.
3.
Podjęcie decyzji w sprawie wydania nowego lub zmiany istniejącego zezwolenia na linie
komunikacyjne o długości do 100 km, w szczególności w zakresie zwiększenia pojemności
pojazdów, częstotliwości ich kursowania, zmiany godzin odjazdów z poszczególnych przystanków
powinno być poprzedzone analizą sytuacji rynkowej w zakresie regularnego przewozu
osób.
4.
Za czynności związane z opracowaniem analizy, o której mowa w ust. 3, organ właściwy
do spraw zezwoleń pobiera opłatę od wnioskodawcy.
5.
Analizę, o której mowa w ust. 3, przeprowadza organ właściwy do spraw zezwoleń co
najmniej raz w roku, z uwzględnieniem:
1)
istniejącej komunikacji, w tym rodzaju pojazdów, godzin ich odjazdów lub częstotliwości
kursów oraz ich dostosowanie do potrzeb społecznych,
2)
dotychczasowego wywiązywania się przewoźników posiadających zezwolenia z realizacji
przewozów i stosowanych taryf,
3)
przewidywanych zmian w natężeniu przewozu podróżnych,
4)
miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy lub planu zagospodarowania
przestrzennego województwa.
6.
Organ przeprowadzający analizę, o której mowa w ust. 3, zasięga opinii w sprawie proponowanych
zmian w zakresie udzielanych lub zmienianych zezwoleń od organizacji konsumentów.
7.
Organy, o których mowa w art. 18 ust. 1, mogą realizować zadania, o których mowa w
ust. 3, poprzez własne jednostki lub inne wyspecjalizowane podmioty.
8.
Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, stawki opłat uiszczanych przez
przewoźników drogowych za czynności określone w ust. 3 w wysokości nie wyższej niż
5 zł za każde 1 000 km planowanego rocznego przebiegu danej linii komunikacyjnej oraz
nie mniejszej niż 100 zł za daną linię komunikacyjną, mając na uwadze ilość linii
komunikacyjnych oraz stopień zaspokojenia potrzeb przewozowych, a także sytuację rynkową
na danym terenie w zakresie regularnego przewozu osób.
”
;
18)
w art. 24 w ust. 4 pkt 4 otrzymuje brzmienie:
„
4)
odstąpienia zezwolenia osobie trzeciej, przy czym nie jest odstąpieniem zezwolenia
powierzenie wykonania przewozu innemu przewoźnikowi, o którym mowa w art. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe .
”
;
19)
w art. 29 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Wykonywanie przez zagranicznego przewoźnika przewozu kabotażowego na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej wymaga uzyskania zezwolenia, które wydaje minister właściwy do spraw transportu,
o ile umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej.
”
;
20)
w art. 33:
a)
ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
Obowiązek uzyskania zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy przewozów drogowych
wykonywanych:
1)
w ramach powszechnych usług pocztowych,
2)
przez podmioty, niebędące przedsiębiorcami, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3,
z tym że w przypadku działalności wytwórczej w rolnictwie dotyczącej upraw rolnych
oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego
obowiązek uzyskania zaświadczenia nie dotyczy rolnika w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników ,
3)
przez przedsiębiorców posiadających uprawnienia do wykonywania transportu drogowego.
”
,
b)
ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„
3.
Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać: oznaczenie przedsiębiorcy,
jego siedzibę (miejsce zamieszkania) i adres, numer w rejestrze przedsiębiorców albo
w ewidencji działalności gospodarczej, rodzaj i zakres wykonywania przewozów drogowych
na potrzeby własne oraz rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych.
”
,
c)
po ust. 3 dodaje się ust. 3a i 3b w brzmieniu:
„
3a.
Zaświadczenie na krajowy niezarobkowy przewóz drogowy uprawnia do wykonywania przewozów
wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
3b.
Zaświadczenie na międzynarodowy niezarobkowy przewóz drogowy uprawnia do wykonywania
przewozów z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej. Zaświadczenie to uprawnia
również do wykonywania niezarobkowego przewozu drogowego na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, zgodnie z rodzajem przewozów w nim określonych.
”
,
d)
po ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu:
„
4a.
Przepis art. 14 ust. 1 stosuje się odpowiednio.
”
,
e)
ust. 5 otrzymuje brzmienie:
„
5.
Zaświadczenie oraz wypis lub wypisy z zaświadczenia wydaje właściwy dla siedziby przedsiębiorcy
starosta na okres do 5 lat.
”
;
21)
w art. 34:
a)
ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
„
1.
Wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego na potrzeby własne może wymagać uzyskania
odpowiedniego zezwolenia, jeżeli umowy międzynarodowe, którymi Rzeczpospolita Polska
jest związana, tak stanowią.
2.
Do wniosku o wydanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, przedsiębiorca, z zastrzeżeniem
art. 33 ust. 2, obowiązany jest dołączyć zaświadczenie określone w art. 33 ust. 1.
”
;
b)
ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie:
„
4.
Przy wykonywaniu międzynarodowego przewozu drogowego osób na potrzeby własne jest
wymagany formularz jazdy, o którym mowa w art. 27.
5.
Minister właściwy do spraw transportu prowadzi rejestr pojazdów i przedsiębiorców
wykonujących międzynarodowy przewóz drogowy na potrzeby własne, z zastrzeżeniem ust.
6.
”
,
c)
ust. 7 otrzymuje brzmienie:
„
7.
Minister właściwy do spraw transportu odmawia wydania zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego
przewozu drogowego na potrzeby własne przez okres 3 lat od dnia stwierdzenia wykonywania
przewozu niezgodnie z wydanym zaświadczeniem.
”
;
22)
w art. 35 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
„
3.
Przedsiębiorca wykonujący transport drogowy jest zwolniony z obowiązku uzyskania zezwolenia,
jeżeli umowy międzynarodowe, którymi Rzeczpospolita Polska jest związana, tak stanowią.
”
;
23)
w art. 38 ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:
„
2.
Minister właściwy do spraw transportu wyznacza jednostki certyfikujące, akredytowane
zgodnie z odrębnymi przepisami, przy których działają komisje egzaminacyjne.
3.
Jednostki, o których mowa w ust. 2, wydają certyfikaty kompetencji zawodowych i przekazują
informacje o ich wydaniu do centralnego rejestru tych certyfikatów prowadzonego przez
ministra właściwego do spraw transportu.
”
;
24)
w art. 39 w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„
2)
jednostki certyfikujące, o których mowa w art. 38 ust. 2 i 3,
”
;
25)
po rozdziale 7 dodaje się rozdział 7a w brzmieniu:
„
Rozdział 7a
Kierowcy wykonujący transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne
Art. 39a.
1.
Przewoźnik drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta:
1)
ukończyła 21 lat, z zastrzeżeniem ust. 2,
2)
posiada odpowiednie uprawnienie do kierowania pojazdem samochodowym określone w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym,
3)
ukończyła odpowiedni kurs dokształcający kierowców, o którym mowa w art. 39b ust.
1,
4)
nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do pracy na stanowisku kierowcy,
5)
nie ma przeciwwskazań psychologicznych do pracy na stanowisku kierowcy.
2.
Wymaganie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, nie dotyczy kierowcy wykonującego transport
drogowy rzeczy pojazdem samochodowym lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej
od 3,5 t do 7,5 t.
Art. 39b.
1.
Osoba ubiegająca się o zatrudnienie po raz pierwszy na stanowisku kierowcy wykonującego
transport drogowy jest obowiązana ukończyć kurs dokształcający:
1)
kierowców przewożących rzeczy- dla kierowców pojazdów samochodowych konstrukcyjnie
przystosowanych do przewozu rzeczy,
2)
kierowców przewożących osoby - dla kierowców pojazdów samochodowych przeznaczonych
konstrukcyjnie do przewozu powyżej 5 osób łącznie z kierowcą.
2.
Kursy dokształcające, o których mowa w ust. 1, zwane dalej „kursami”, są prowadzone
przez wojewódzkie ośrodki ruchu drogowego, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
3.
Wojewódzki ośrodek ruchu drogowego przy organizacji i realizacji kursów jest zobowiązany
do współpracy z organizacjami zrzeszającymi kierowców i przewoźników drogowych o zasięgu
ogólnokrajowym.
4.
Współpraca, o której mowa w ust. 3, obejmuje zwłaszcza uzgodnienie szczegółowego programu
kursu oraz warunków i miejsca jego przeprowadzenia.
5.
Dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego potwierdza ukończenie kursu przez wydanie
zaświadczenia o jego ukończeniu, a także prowadzi rejestr osób przeszkolonych i wydanych
zaświadczeń.
6.
Nadzór nad prowadzeniem kursów sprawuje wojewoda. W ramach nadzoru wojewoda może:
1)
kontrolować sposób prowadzenia kursów oraz dokumentację z nimi związaną,
2)
zawiesić prowadzenie kursów do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.
7.
Minister właściwy do spraw transportu, określi, w drodze rozporządzenia, ramowy program
kursów, o których mowa w ust. 1, minimalny czas ich trwania, wzór zaświadczenia oraz
rejestru, o których mowa w ust. 5, mając na względzie podniesienie kwalifikacji zawodowych
kierowców wykonujących transport drogowy.
Art. 39c.
1.
Kierowca wykonujący transport drogowy podlega badaniom lekarskim przeprowadzanym w
celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy
na stanowisku kierowcy.
2.
Badania lekarskie, o których mowa w ust. 1, są wykonywane, z zastrzeżeniem ust. 3,
w zakresie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy , zwany dalej „Kodeksem pracy”, z tym że badania okresowe przeprowadza się do czasu
ukończenia przez kierowcę:
1)
55 lat - co 5 lat,
2)
od 56 lat do 65 lat - co 2 lata,
3)
powyżej 65 roku - corocznie.
3.
Zakres badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, obejmuje ponadto ustalenie istnienia
lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zgodnie z ustawą z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
4.
Badania lekarskie, o których mowa w ust. 1, wykonują lekarze uprawnieni do wykonywania
badań profilaktycznych, o których mowa w przepisach Kodeksu pracy, i posiadający dodatkowo uprawnienia do przeprowadzania badań lekarskich kandydatów
na kierowców i kierowców określone w odrębnych przepisach.
Art. 39d.
1.
Kierowca wykonujący transport drogowy podlega badaniom psychologicznym przeprowadzanym
w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania
pracy na stanowisku kierowcy.
2.
Badania psychologiczne, o których mowa w ust. 1, są wykonywane:
1)
w wieku do 55 lat - co 5 lat,
2)
w wieku od 56 lat do 65 lat - co 2 lata,
3)
powyżej 65 roku życia - corocznie.
3.
Badania psychologiczne, o których mowa w ust. 1, są wykonywane w zakresie i na zasadach
określonych dla kierowców w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
Art. 39e.
1.
Przewoźnik drogowy jest obowiązany do:
1)
kierowania kierowców na badania lekarskie i psychologiczne, o których mowa odpowiednio
w art. 39c i 39d,
2)
pokrywania kosztów badań lekarskich i psychologicznych,
3)
przechowywania przez cały okres zatrudnienia kierowcy orzeczeń lekarskich i psychologicznych
oraz zaświadczeń o ukończeniu kursów dokształcających, jeżeli kursy te są wymagane,
4)
prowadzenia dokumentacji: dotyczącej pracy kierowcy, a w szczególności pojazdów, którymi
kierowca wykonywał przewozy, oraz czasu pracy kierowcy; przepis ten dotyczy dokumentacji
prowadzonej niezależnie od ewidencji czasu pracy, o której mowa w art. 12911 Kodeksu pracy,
5)
przekazania kierowcy z chwilą rozwiązania stosunku pracy orzeczeń i zaświadczeń, o
których mowa w pkt 3, oraz wyciągu z dokumentacji, o której mowa w pkt 4,
6)
wystawienia kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnianie
wszystkich wymagań określonych ustawą.
2.
Spełnienie przez przedsiębiorcę będącego pracodawcą obowiązku, o którym mowa w ust.
1 pkt 1, uznaje się za równoznaczne ze spełnieniem obowiązków pracodawcy w zakresie
wykonywania wstępnych i okresowych badań lekarskich, o których mowa w art. 229 § 1 i 2 Kodeksu pracy.
3.
Minister właściwy do spraw transportu, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy
sposób postępowania z dokumentacją związaną z pracą kierowcy oraz ustali wzory stosowanych
dokumentów, w tym wzór zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 6, uwzględniając
zakres niezbędnych informacji.
Art. 39f.
Wymagania, o których mowa:
1)
w art. 39a-39e, stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy osobiście wykonującego transport
drogowy lub osób wykonujących osobiście przewozy na rzecz tego przedsiębiorcy,
2)
w art. 39a ust. 1 pkt 2, 4 i 5 oraz art. 39c-39e, stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy
osobiście wykonującego przewozy na potrzeby własne lub kierowcy przez niego zatrudnionego.
”
;
26)
w art. 41:
a)
w ust. 1:
-
-pkt 2 otrzymuje brzmienie:„
2)
wydania zezwolenia lub zmiany zezwolenia, wydania wypisu z zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego, przewozu wahadłowego lub przewozu okazjonalnego,”, -
-pkt 5 otrzymuje brzmienie:„
5)
wydania zaświadczenia lub zmiany zaświadczenia, wydania wypisu z zaświadczenia o zgłoszeniu działalności w zakresie przewozów na potrzeby własne,”, -
-po pkt 5 dodaje się pkt 6 w brzmieniu:„
6)
wydania zezwolenia zagranicznemu przewoźnikowi na wykonanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewozu w międzynarodowym transporcie drogowym osób pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą.”,
b)
ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„
4.
Minister właściwy do spraw transportu może, w drodze rozporządzenia, upoważnić, na
określonych warunkach, do pobierania opłat za czynności administracyjne w międzynarodowym
transporcie drogowym, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 4 i 6, jednostkę określoną w
art. 17 ust. 2 lub polskie organizacje o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszające międzynarodowych
przewoźników drogowych, mając na względzie usprawnienie procedur pobierania opłat.
”
;
27)
w art. 42 w ust. 1:
a)
pkt 4 otrzymuje brzmienie:
„
4)
komunikacji miejskiej,
”
,
b)
dodaje się pkt 5 w brzmieniu:
„
5)
zakładów pracy chronionej lub zakładów aktywności zawodowej.
”
;
28)
po art. 42 dodaje się art. 42a w brzmieniu:
„
Art. 42a.
Przepisu art. 42 nie stosuje się do podmiotów niebędących przedsiębiorcami, a zaliczonych
do sektora finansów publicznych.
”
;
29)
w art. 43 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
Minister właściwy do spraw transportu może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić dla
przedsiębiorców zagranicznych opłaty, o których mowa w ust. 1, określając ich wysokość,
tryb wnoszenia oraz jednostki właściwe do ich pobierania.
”
;
30)
w art. 44:
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Jednostki, o których mowa w art. 17 ust. 2, art. 26 pkt 2, art. 32 pkt 2, art. 42
ust. 3 oraz art. 43 ust. 2, otrzymują prowizję od pobranych opłat, w wysokości nie
mniejszej niż 7% i nie większej niż 10%, z zastrzeżeniem ust. 1b.
”
,
b)
dodaje się ust. 1b w brzmieniu:
„
1b.
Jednostka, o której mowa w art. 17 ust. 2, otrzymuje prowizję w wysokości nie większej
niż 14% od opłat pobranych z tytułu wydania zezwolenia zagranicznego, wydania zezwolenia
zagranicznemu przewoźnikowi na wykonanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewozu
w międzynarodowym transporcie drogowym osób pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie
do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, udzielenia licencji lub zmiany
licencji, wydania wypisu z licencji, wydania wtórnika licencji, przeniesienia uprawnień
wynikających z licencji oraz wyrażenia zgody na wykonywanie uprawnień wynikających
z licencji w międzynarodowym transporcie drogowym.
”
;
31)
w art. 46:
a)
po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
„
1a.
Wpływy uzyskane z opłat z tytułu zezwoleń dla zagranicznych przewoźników drogowych
na wykonywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej międzynarodowego transportu
drogowego osób pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie
więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą są przekazywane na wyodrębniony rachunek środków
specjalnych jednostki, o której mowa w ust. 1.
”
,
b)
ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:
„
2.
Wpływy uzyskane z innych opłat niż wymienione w ust. 1 i 1a stanowią odpowiednio dochód
właściwego organu samorządu terytorialnego lub budżetu państwa.
3.
Część wpływów, o których mowa w ust. 1 i 1a, może zostać przeznaczona na poprawę bezpieczeństwa
ruchu drogowego i budowy autostrad oraz na druk kart opłat za przejazd po drogach
krajowych.
”
;
32)
w art. 50 pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie:
„
1)
dokumentów związanych z wykonywaniem transportu drogowego lub przewozów na potrzeby
własne oraz przestrzegania warunków w nich określonych,
2)
dokumentów przewozowych związanych z wykonywaniem transportu drogowego lub przewozów
na potrzeby własne, o których mowa w art. 1,
”
;
33)
art. 51 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 51.
1.
Zadania Inspekcji Transportu Drogowego określone w niniejszym rozdziale wykonują następujące
organy:
1)
Główny Inspektor Transportu Drogowego,
2)
wojewódzki inspektor transportu drogowego.
2.
Organy wymienione w ust. 1 wykonują zadania Inspekcji Transportu Drogowego zgodnie
z kompetencjami określonymi w ustawie i przepisach odrębnych.
3.
Główny Inspektor Transportu Drogowego koordynuje, nadzoruje i kontroluje działalność
wojewódzkich inspektorów transportu drogowego.
4.
Wojewódzki inspektor transportu drogowego kieruje działalnością wojewódzkiego inspektoratu
transportu drogowego.
5.
Czynności związane z realizacją zadań określonych w art. 50 w zakresie określonym
w art. 68-75 wykonują inspektorzy wojewódzkich inspektoratów transportu drogowego,
zwani dalej „inspektorami”.
6.
W sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji organem właściwym
jest wojewódzki inspektor, a organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego - Główny Inspektor.
”
;
34)
w art. 53 ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie:
„
4.
Wojewódzkiego inspektora transportu drogowego powołuje, po zasięgnięciu opinii wojewody,
Główny Inspektor Transportu Drogowego. Wojewódzkiego inspektora transportu drogowego
odwołuje Główny Inspektor Transportu Drogowego.
5.
Zastępcę wojewódzkiego inspektora transportu drogowego powołuje i odwołuje Główny
Inspektor Transportu Drogowego na wniosek wojewódzkiego inspektora transportu drogowego.
”
;
35)
w art. 54 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
Główny Inspektor Transportu Drogowego:
1)
opracowuje kierunki działania Inspekcji w porozumieniu z organizacjami zrzeszającymi
przewoźników o zasięgu ogólnokrajowym i plany kontroli o znaczeniu ogólnokrajowym,
zatwierdzane przez ministra właściwego do spraw transportu,
2)
określa metody i formy wykonywania zadań przez Inspekcję, w zakresie nieobjętym innymi
przepisami wydanymi na podstawie ustawy,
3)
organizuje kursy specjalistyczne i szkolenia inspektorów.
”
;
36)
art. 66 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 66.
1.
Inspektorzy wykonujący zadania określone w art. 50 ustawy mogą być wyposażeni w broń
palną.
2.
Pozwolenie na broń palną na okaziciela wydaje, na wniosek wojewódzkiego inspektora,
w trybie określonym w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji , właściwy miejscowo komendant wojewódzki Policji.
3.
Wojewódzki inspektor dokonuje zakupu broni palnej i amunicji według zasad określonych
w przepisach o broni i amunicji.
4.
Wojewódzki inspektor występuje z wnioskiem do właściwego miejscowo komendanta wojewódzkiego
Policji o dopuszczenie inspektora do posiadania broni palnej oraz amunicji na zasadach
określonych w przepisach o broni i amunicji.
5.
Inspektorzy, po zakończeniu pracy, są obowiązani do codziennego zdawania broni i amunicji
do podręcznego magazynku broni, znajdującego się w najbliższej jednostce Policji,
gdzie inspektor wykonywał swoje zadanie służbowe.
”
;
37)
w art. 67 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Inspekcja współdziała w szczególności z: Policją, Agencją Bezpieczeństwa Wewnętrznego,
Agencją Wywiadu, Biurem Ochrony Rządu, Żandarmerią Wojskową, Strażą Graniczną, Służbą
Celną, kontrolą skarbową, Państwową Inspekcją Pracy, Inspekcją Handlową, Inspekcją
Ochrony Środowiska, Inspekcją Weterynaryjną i zarządcami dróg - w zakresie bezpieczeństwa
i porządku ruchu na drogach publicznych oraz zwalczania przestępstw i wykroczeń drogowych
dokonywanych w zakresie transportu drogowego lub w związku z tym transportem, z uwzględnieniem
właściwości i kompetencji tych organów oraz zadań Inspekcji.
”
;
38)
w art. 68 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Kontroli, o której mowa w art. 50 i 87, z zastrzeżeniem ust. 2, podlegają:
1)
kierowcy wykonujący transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne,
2)
przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne,
3)
podmioty, o których mowa w art. 3 ust. 2
- zwani dalej „kontrolowanymi”.
”
;
39)
w art. 69:
a)
ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:
„
2.
Głównemu Inspektorowi, wojewódzkiemu inspektorowi, ich zastępcom, inspektorom oraz
pracownikom inspektoratów wykonujących zadania z zakresu nadzoru i kontroli pracy
inspektorów przysługuje umundurowanie służbowe.
3.
Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, dystynkcje
i wzór umundurowania, o którym mowa w ust. 2, normy umundurowania i sposób jego przydziału
oraz zasady i sposób noszenia umundurowania, jak również ustali kryteria przydziału
umundurowania, warunki jego używania, mając na uwadze okres używalności umundurowania.
”
;
b)
po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu:
„
3a.
Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość i warunki przyznawania
równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie, uwzględniając:
1)
elementy umundurowania stanowiące podstawę do określenia wysokości równoważnika,
2)
sposób ustalania wysokości równoważnika,
3)
tryb i przypadki przyznawania, zwrotu i zawieszania wypłaty równoważnika,
4)
terminy wypłacania lub zwrotu równoważnika.
”
;
40)
w art. 72:
a)
pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„
2)
udostępnić pojazd, a w uzasadnionych przypadkach wynikających z przeprowadzonej kontroli
pojazdu na drodze, obiekt, siedzibę przedsiębiorcy oraz wszystkie pomieszczenia, w
których przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą bądź też przechowuje mienie
przedsiębiorstwa,
”
,
b)
po pkt 4 dodaje się pkt 5 w brzmieniu:
„
5)
umożliwić przekazanie, za potwierdzeniem odbioru, kopii dokumentów oraz oryginału
zapisu urządzenia samoczynnie rejestrującego prędkość jazdy, czas jazdy i postoju,
których kontrola będzie dokonywana poza siedzibą przedsiębiorcy.
”
;
41)
w art. 75 pkt 4 otrzymuje brzmienie:
„
4)
przez organy Państwowej Inspekcji Pracy,
”
;
42)
w art. 80 po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:
„
2a.
Ewidencja obejmuje również informacje o przeprowadzonych kontrolach, w trakcie których
nie stwierdzono naruszeń, o których mowa w ust. 1.
”
;
43)
art. 86 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 86.
1.
Organ udzielający licencji lub zezwolenia może powierzyć, w drodze porozumienia, czynności
kontrolne organowi administracji publicznej lub innemu organowi państwowemu.
2.
Nadzór nad wydawaniem licencji i zezwoleń w krajowym transporcie drogowym, a także
zaświadczeń przy przewozach na potrzeby własne, sprawuje wojewódzki inspektor transportu
drogowego.
”
;
44)
w art. 87:
a)
w ust. 1 w pkt 1 lit. b otrzymuje brzmienie:
„
b)
przy wykonywaniu międzynarodowych przewozów okazjonalnych lub wahadłowych, a także
międzynarodowych przewozów na potrzeby własne - formularz jazdy,
”
,
b)
po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
„
1a.
Podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego lub przewozu na potrzeby
własne kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na
żądanie uprawnionego organu kontroli zaświadczenie, o którym mowa w art. 39e ust.
1 pkt 6.
”
,
c)
ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:
„
2.
Podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne kontrolowany jest obowiązany
mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, oprócz odpowiednich
dokumentów wymaganych przy takim przewozie, określonych w ust. 1 i 1a, wypis z zaświadczenia,
o którym mowa w art. 33 ust. 5.
3.
Przedsiębiorca lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2, wykonujący przewozy na
potrzeby własne, odpowiedzialni są za wyposażenie kierowcy wykonującego transport
drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty.
”
;
45)
w art. 89 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Do kontroli dokumentów, o których mowa w art. 87, oraz warunków w nich określonych,
uprawnieni są:
1)
funkcjonariusze Policji,
2)
inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego,
3)
funkcjonariusze organów celnych,
4)
funkcjonariusze Straży Granicznej,
5)
upoważnieni pracownicy zarządców dróg publicznych - z wyłączeniem dokumentów, o których
mowa w art. 87 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a i ust. 4,
6)
inspektorzy Państwowej Inspekcji Pracy - w odniesieniu do zapisów urządzenia rejestrującego
samoczynnie prędkość jazdy oraz czas jazdy i postoju.
”
;
46)
art. 92 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 92.
1.
Kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki
lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów:
1)
ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych ,
2)
ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o czasie pracy kierowców ,
3)
ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach ,
4)
ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt ,
5)
ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oraz w zakresie ochrony środowiska, okresowych ograniczeń ruchu pojazdów na drogach
lub zakazu ruchu niektórych ich rodzajów,
6)
wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych
- podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15 000 złotych.
2.
Suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć kwoty:
1)
15 000 złotych - w odniesieniu do kontroli drogowej,
2)
30 000 złotych - w odniesieniu do kontroli w przedsiębiorstwie.
3.
Jeżeli czyn będący naruszeniem przepisów, o których mowa w ust. 1, wyczerpuje jednocześnie
znamiona wykroczenia, stosuje się wyłącznie przepisy niniejszej ustawy.
4.
Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar
pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy.
”
;
47)
w art. 93:
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 89 ust. 1, mają prawo nałożyć na przedsiębiorcę
wykonującego transport drogowy lub przedsiębiorcę wykonującego przewozy na potrzeby
własne albo podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2, karę pieniężną, w drodze decyzji
administracyjnej.
”
,
b)
po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
„
1a.
Decyzja, o której mowa w ust. 1, wydawana jest w imieniu organu właściwego ze względu
na miejsce przeprowadzanej kontroli.
”
,
c)
ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie:
„
4.
Przedsiębiorca krajowy uiszcza nałożoną karę pieniężną w terminie 21 dni od dnia jej
wymierzenia; spoczywa na nim obowiązek niezwłocznego przekazania dowodu uiszczenia
kary pieniężnej organowi, który ją nałożył.
5.
Od decyzji o nałożeniu kary pieniężnej przysługuje odwołanie do organu nadrzędnego
w stosunku do organu, który karę tę nałożył, w terminie 14 dni od dnia doręczenia
przedsiębiorcy lub innemu podmiotowi wykonującemu przewozy na potrzeby własne tej
decyzji.
”
,
d)
dodaje się ust. 6 w brzmieniu:
„
6.
W przypadku uwzględnienia odwołania uiszczona kara pieniężna podlega zwrotowi w terminie
14 dni od dnia uchylenia lub zmiany decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, a w sytuacji,
kiedy o uchyleniu lub zmianie decyzji orzekł organ drugiej instancji - w terminie
14 dni od dnia otrzymania przez właściwy organ pierwszej instancji decyzji uchylającej
lub zmieniającej decyzję o nałożeniu kary.
”
;
48)
w art. 94:
a)
ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
Karę pieniężną uiszcza się w formie przekazu na właściwy rachunek bankowy, z tym że
możliwe jest jej uiszczenie w formie gotówkowej bezpośrednio organowi, który ją nałożył,
przez ukaranego niebędącego przedsiębiorcą krajowym.
”
,
b)
po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:
„
2a.
W przypadku, kiedy kara pieniężna nałożona została przez inspektorów Inspekcji Transportu
Drogowego, możliwe jest jej uiszczenie w formie bezgotówkowej, za pomocą karty płatniczej.
”
,
c)
po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu:
„
3a.
W przypadku, o którym mowa w ust. 2a, ukarany ponosi również koszty związane z autoryzacją
transakcji i przekazem środków na właściwy rachunek bankowy.
”
;
49)
w art. 95 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Uprawniony do kontroli zatrzymuje, za pokwitowaniem, dokumenty podlegające kontroli
i kieruje lub usuwa pojazd, na koszt przedsiębiorcy, na najbliższy parking strzeżony
do czasu:
1)
uiszczenia kary pieniężnej, z zastrzeżeniem art. 93 ust. 4,
2)
usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości,
3)
ustąpienia zakazów lub ograniczeń ruchu, o których mowa w art. 92 ust. 1 pkt 5.
”
;
50)
po rozdziale 11 dodaje się rozdział 11a w brzmieniu:
„
Rozdział 11a
Przepisy karne
Art. 96a.
1.
Kto nie wypełnia obowiązków, o których mowa w art. 14 ust. 4 i art. 15 ust. 4, podlega
karze grzywny.
2.
Orzekanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.
”
;
51)
w art. 103:
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Przedsiębiorcy prowadzący do dnia wejścia w życie ustawy działalność gospodarczą w
zakresie międzynarodowego transportu drogowego obowiązani są do dnia uzyskania przez
Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej uzyskać odpowiednią licencję
na wykonywanie tego transportu pod rygorem wygaśnięcia dotychczasowych uprawnień.
Nie później niż w terminie 2 lat od dnia wejścia w życie ustawy przedsiębiorcy powinni
wystąpić do ministra właściwego do spraw transportu z wnioskiem o udzielenie licencji
na międzynarodowy transport drogowy.
”
,
b)
ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„
3.
Przedsiębiorcy prowadzący do dnia wejścia w życie ustawy działalność gospodarczą w
zakresie krajowego drogowego przewozu rzeczy obowiązani są do dnia uzyskania przez
Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej uzyskać licencję na wykonywanie
tego transportu pod rygorem wygaśnięcia dotychczasowych uprawnień. Nie później niż
w terminie 2 lat od dnia wejścia w życie ustawy przedsiębiorcy powinni wystąpić do
organu udzielającego licencji z wnioskiem o udzielenie licencji na krajowy transport
drogowy rzeczy.
”
;
c)
po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu:
„
3a.
W przypadku, o którym mowa w ust. 3, do czasu uzyskania licencji przedsiębiorcy są
obowiązani posiadać dokument potwierdzający prowadzenie przez nich, przed dniem 1
stycznia 2002 r., działalności gospodarczej w tym zakresie.
”
;
52)
art. 107 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 107.
Z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej do przedsiębiorców
zagranicznych z państw członkowskich Unii Europejskiej niestosuje się przepisów art.
18 ust. 2, art. 19, art. 19a oraz art. 28 ust. 1.
”
;
53)
dodaje się załącznik do ustawy w brzmieniu określonym w załączniku do niniejszej ustawy.
Art. 2.
W ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe wprowadza się następujące zmiany:
1)
art. 2 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 2.
1.
Przewoźnik jest obowiązany podać do publicznej wiadomości zakres swojego działania,
a w szczególności adresy punktów odprawy i sposób zawierania umowy przewozu.
2.
Przewoźnik wykonujący regularne przewozy osób jest obowiązany w szczególności podać
do publicznej wiadomości rozkład jazdy środków transportowych przez zamieszczenie
informacji na wszystkich dworcach i przystankach wymienionych w rozkładzie jazdy.
3.
Przewoźnicy wykonujący regularne przewozy osób są obowiązani do okresowej aktualizacji
i publikowania informacji o wykonywanej komunikacji.
”
;
2)
w art. 34 w ust. 1 w pkt 1 skreśla się wyrazy „, tryb ich uzgadniania i koordynacji, z uwzględnieniem zadań w zakresie koordynacji,”.
Art. 3.
W ustawie z dnia 20 czerwca 1992 r. o uprawnieniach do ulgowych przejazdów środkami
publicznego transportu zbiorowego art. 8a otrzymuje brzmienie:
„
Art. 8a.
1.
Finansowanie ustawowych uprawnień do ulgowych przejazdów należy do zadań samorządów
województw, jako zadanie z zakresu administracji rządowej.
2.
Samorządy województw przekazują przewoźnikom wykonującym krajowe autobusowe przewozy
pasażerskie dopłaty do tych przewozów z tytułu stosowania obowiązujących ustawowych
ulg w przewozach pasażerskich, z zastrzeżeniem ust. 4.
3.
Kwotę dopłaty, o której mowa w ust. 2, stanowi różnica pomiędzy wartością sprzedaży
biletów obliczoną według cen nieuwzględniających ustawowych ulg a wartością sprzedaży
tych biletów w cenach uwzględniających te ulgi. Przy określeniu wielkości dopłaty
nie uwzględnia się podatku od towarów i usług.
4.
Uprawnienie do otrzymywania dopłat, o których mowa w ust. 2, nabywa przewoźnik, który:
1)
posiada zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie
drogowym, wydane zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ,
2)
stosuje kasy rejestrujące posiadające pozytywną opinię ministra właściwego do spraw
finansów publicznych, które umożliwiają określenie kwoty dopłat do przewozów w podziale
na poszczególne kategorie ulg ustawowych,
3)
zawarł umowę z samorządem województwa określającą zasady przekazywania przewoźnikom
dopłat.
5.
Zmiany w programach kas rejestrujących, uwzględniających zasady określone w ust. 3
i 4 pkt 2, wymagają uzyskania pozytywnej opinii ministra właściwego do spraw finansów
publicznych.
6.
Zasad finansowania określonych w ust. 1-4 nie stosuje się do przejazdów dzieci do
lat 4 objętych ulgą 100%.
”
.
Art. 4.
W ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 38 pkt 4 otrzymuje brzmienie:
„
4)
zaświadczenie, o którym mowa w art. 95a ust. 1 pkt 2,
”
;
2)
w art. 95:
a)
ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
Pozwolenie może uzyskać osoba, jeżeli:
1)
ukończyła 20 lat;
2)
przedstawiła orzeczenia: lekarskie oraz psychologiczne o braku przeciwwskazań zdrowotnych
i psychologicznych do kierowania tramwajem;
3)
odbyła wymagane szkolenie i zdała egzamin państwowy z wynikiem pozytywnym.
”
,
b)
po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:
„
2a.
Pozwolenie jest wydawane na okres wynikający z terminów badań, o których mowa w art.
122 ust. 2.
”
;
3)
po art. 95 dodaje się art. 95a w brzmieniu:
„
Art. 95a.
1.
Kierującym pojazdem uprzywilejowanym może być osoba, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, która:
1)
ukończyła 21 lat;
2)
posiada zaświadczenie wydane przez pracodawcę, potwierdzające jej zatrudnienie oraz
spełnienie wymagań w zakresie badań lekarskich, o których mowa w art. 122 ust. 2,
i psychologicznych, o których mowa w art. 124 ust. 2.
2.
Kierującym pojazdem uprzywilejowanym Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej może
być osoba, która posiada zaświadczenie wydane przez dowódcę jednostki wojskowej, potwierdzające
spełnienie wymagań w zakresie badań lekarskich, o których mowa w art. 122 ust. 2,
oraz psychologicznych, o których mowa w art. 124 ust. 2.
3.
Kierującym pojazdem uprzywilejowanym Policji może być osoba, która posiada zaświadczenie
wydane przez odpowiedni organ Policji, potwierdzające spełnienie wymagań w zakresie
badań lekarskich, o których mowa w art. 122 ust. 2, oraz psychologicznych, o których
mowa w art. 124 ust. 2.
”
;
4)
w art. 98 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem jest obowiązana niezwłocznie
zawiadomić starostę o utracie prawa jazdy, pozwolenia do kierowania tramwajem, o zniszczeniu
tych dokumentów w stopniu powodującym ich nieczytelność, a także zmianie stanu faktycznego
wymagającego zmiany danych w nich zawartych.
”
;
5)
art. 99a otrzymuje brzmienie:
„
Art. 99a.
Minister właściwy do spraw transportu dokona wyboru producenta blankietów praw jazdy
i pozwoleń do kierowania tramwajem w trybie określonym przepisami o zamówieniach publicznych.
”
;
6)
w art. 100 w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„
2)
szczegółowe czynności organów w sprawach związanych z wydawaniem dokumentów, cofaniem
i przywracaniem uprawnień do kierowania oraz wzory dokumentów stosowanych w tych sprawach.
”
;
7)
w art. 106 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
„
1.
Starosta dokonuje wpisu osoby do ewidencji instruktorów, jeżeli spełnia ona warunki
określone w art. 105 ust. 2 pkt 1-6, i wydaje jej legitymację instruktora na okres
wynikający z terminów badań, o których mowa w art. 122 ust. 2.
2.
Instruktor podlega kontrolnym badaniom lekarskim i badaniom psychologicznym, o których
mowa w art. 122 ust. 2 i art. 124 ust. 2.
”
;
8)
w art. 111 ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:
„
2.
Dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego wydaje na okres wynikający z terminów
badań, o których mowa w art. 122 ust. 2 i art. 124 ust. 2, legitymację egzaminatora
osobie, o której mowa w ust. 1, zatrudnionej w wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego.
3.
Egzaminator podlega kontrolnym badaniom lekarskim i badaniom psychologicznym, o których
mowa w art. 122 ust. 2 i art. 124 ust. 2.
”
;
9)
w art. 115 w ust. 2:
a)
pkt 4 otrzymuje brzmienie:
„
4)
wysokość opłat za wydanie prawa jazdy, pozwolenia do kierowania tramwajem, legitymacji
instruktora i egzaminatora;
”
,
b)
dodaje się pkt 5 w brzmieniu:
„
5)
wysokość opłat za sprawdzenie kwalifikacji kandydatów na egzaminatorów i egzaminatorów
oraz wysokość wynagrodzenia członków komisji sprawdzających ich kwalifikacje.
”
;
10)
w dziale IV uchyla się rozdział 2a;
11)
art. 122 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 122.
1.
Badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań
zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega:
1)
osoba ubiegająca się o wydanie prawa jazdy;
2)
osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdem cofniętego
ze względu na stan zdrowia;
3)
kierujący pojazdem skierowany przez organ kontroli ruchu drogowego, jeżeli:
a)
uczestniczy w wypadku drogowym, w następstwie którego jest śmierć innej osoby lub
ciężki uszczerbek na jej zdrowiu,
b)
kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie
do alkoholu;
4)
kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia
co do stanu zdrowia;
5)
osoba niepełnosprawna posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie do kierowania tramwajem,
skierowana decyzją starosty na podstawie zawiadomienia powiatowego lub wojewódzkiego
zespołu do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności;
6)
kandydat na instruktora lub egzaminatora osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania
pojazdami.
2.
Kierowca pojazdu uprzywilejowanego, instruktor, egzaminator oraz kierujący tramwajem
podlegają kontrolnym badaniom lekarskim:
1)
w wieku do 55 lat - co 5 lat,
2)
w wieku od 55 lat do 65 - co 2 lata,
3)
powyżej 65 roku życia - corocznie.
3.
Zadania i kompetencje określone w ust. 1 pkt 4 i 5 nie mogą być powierzone w drodze
porozumienia gminie.
4.
Badania lekarskie przeprowadza uprawniony lekarz.
5.
Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do kierującego tramwajem.
6.
Badanie lekarskie, o którym mowa w ust. 1, jest wykonywane na koszt osoby badanej,
chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.
7.
Badanie lekarskie, o którym mowa w ust. 2, jest przeprowadzane na koszt podmiotu zatrudniającego
lub osoby badanej, gdy nie pozostaje w stosunku pracy lub służby.
8.
Przeprowadzanie badań lekarskich i wydawanie orzeczeń podlega kontroli wojewody.
9.
W stosunku do osób, o których mowa w art. 97 ust. 3, decyzję o skierowaniu na badanie
lekarskie, w trybie określonym w ust. 1 pkt 4, wydaje wojewoda mazowiecki.
”
;
12)
art. 124 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 124.
1.
Badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwwskazań
psychologicznych do kierowania pojazdem podlega:
1)
kandydat na instruktora lub egzaminatora osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania
pojazdami oraz osoba ubiegająca się o pozwolenie do kierowania tramwajem;
2)
kierujący pojazdem silnikowym skierowany, w drodze decyzji, przez organ kontroli ruchu
drogowego, jeżeli:
a)
kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie
do alkoholu,
b)
przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1;
3)
kierujący będący sprawcą wypadku drogowego, w którym jest zabity lub ranny;
4)
kierujący skierowany przez lekarza, jeżeli w wyniku badania lekarskiego stwierdzona
zostanie konieczność przeprowadzenia badania psychologicznego;
5)
osoba skierowana przez kierownika właściwej jednostki organizacyjnej Sił Zbrojnych
Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jest ona przewidziana do szkolenia na kierowcę na
potrzeby wojska;
6)
osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym,
cofniętego ze względu na istnienie przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami.
2.
Instruktor, egzaminator, kierowca pojazdu uprzywilejowanego oraz kierujący tramwajem
podlegają kontrolnym badaniom psychologicznym co 5 lat do ukończenia 65 roku życia
i następnie corocznie.
3.
Badania, o których mowa w ust. 1 i 2, są przeprowadzane przez uprawnionego do orzekania
psychologa w pracowni psychologicznej posiadającej zezwolenie wojewody.
4.
Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do kierującego tramwajem.
5.
Badanie psychologiczne jest wykonywane na koszt osoby badanej, chyba że przepisy odrębne
stanowią inaczej.
”
;
13)
w art. 124b dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
„
5.
Wojewoda skreśla psychologa z ewidencji psychologów uprawnionych do wykonywania badań
psychologicznych i orzekania w zakresie zdolności do prowadzenia pojazdów mechanicznych
w przypadku:
1)
śmierci psychologa;
2)
gdy psycholog przestał spełniać wymagania określone w art. 124a ust. 2 pkt 1;
3)
naruszenia przez niego przepisów, zasad lub metodyki przeprowadzania badań.
”
;
14)
art. 125 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 125.
Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu,
uwzględniając konieczność przyjęcia obiektywnych i niezbędnych kryteriów oceny istnienia
lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem oraz wpływ sprawności
psychicznej i fizycznej na zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, określi, w drodze
rozporządzenia:
1)
szczegółowe warunki i tryb:
a)
kierowania osób na badania psychologiczne;
b)
odwoływania się od orzeczeń psychologicznych,
2)
szczegółowy tryb uzyskiwania i cofania uprawnień w zakresie przeprowadzania badań
psychologicznych i orzekania oraz uzyskiwania i cofania zezwoleń przedsiębiorcom przeprowadzającym
te badania;
3)
warunki, zakres i sposób przeprowadzania badań psychologicznych;
4)
sposób postępowania z dokumentacją związaną z przeprowadzanymi badaniami psychologicznymi
oraz wzory stosowanych dokumentów;
5)
szczegółowe warunki, jakie musi spełniać pracownia psychologiczna;
6)
maksymalne stawki opłat za badania psychologiczne.
”
;
15)
w art. 129 w ust. 2 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„
2)
sprawdzania dokumentów wymaganych w związku z kierowaniem pojazdem i jego używaniem,
zaświadczenie, o którym mowa w art. 95a ust. 1 pkt 2, a także dokumentu stwierdzającego
zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu
lub stwierdzającego opłacenie składki tego ubezpieczenia;
”
;
16)
po użytych w art. 2 pkt 37, w art. 39 ust. 2 pkt 5, w art. 53 ust. 1 pkt 8, w art.
62 ust. 3, w art. 63 ust. 4, w art. 64 ust. 5 pkt 2, w art. 66 ust. 1b pkt 1, ust.
4 pkt 4 i ust. 6, w art. 68 ust. 11 pkt 3, w art. 73 ust. 3, w art. 76 ust. 2, w art.
86 ust. 1 i 2, w art. 88 ust. 6, w art. 129 ust. 4, w art. 134, w art. 139 ust. 3
w różnych przypadkach wyrazach „Sił Zbrojnych” dodaje się wyrazy „Rzeczypospolitej Polskiej”.
Art. 5.
W ustawie z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie w załączniku w pkt 18 skreśla się kropkę i dodaje się pkt 19 w brzmieniu:
„
19)
wojewódzcy inspektorzy transportu drogowego.
”
.
Art. 6.
W ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. o czasie pracy kierowców wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 1 w ust. 1 wyrazy „transport drogowy” zastępuje się wyrazami „przewozy drogowe”;
2)
w art. 2:
a)
uchyla się pkt 1,
b)
pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„
2)
przewóz drogowy - każde przemieszczenie pojazdu po drogach publicznych, z osobami
lub ładunkiem albo bez osób lub ładunku, przeznaczonego do przewozu osób lub rzeczy
w ramach transportu drogowego lub niezarobkowego przewozu drogowego,
”
,
c)
uchyla się pkt 3;
3)
w art. 3 uchyla się ust. 2;
4)
w art. 4 wyrazy „transport drogowy” zastępuje się wyrazami „przewozy drogowe”;
5)
w art. 5:
a)
w zdaniu wstępnym po wyrazie „przewozów” dodaje się wyraz „drogowych”,
b)
w pkt 3 po wyrazach „droga przejazdu” dodaje się wyrazy „od przystanku początkowego do przystanku końcowego”,
c)
pkt 6 otrzymuje brzmienie:
„
6)
wykorzystywanymi do wykonywania robót kanalizacyjnych, drogowych i mostowych, ochrony
przeciwpowodziowej, wodociągowych, gazowniczych i energetycznych, usług oczyszczania,
telegraficznych, powszechnych usług pocztowych, transmisji radiowej, usług telewizyjnych
oraz związanych z wykrywaniem nadajników, odbiorników radiowych lub telewizyjnych,
”
,
d)
w pkt 12 wyrazy „na potrzeby własne” zastępuje się wyrazami „w celach prywatnych”;
6)
w art. 6:
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Maksymalny czas prowadzenia pojazdu pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku
lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku nie może przekroczyć 9 godzin,
z możliwością przedłużenia do 10 godzin, nie więcej niż dwukrotnie w każdym tygodniu.
”
,
b)
ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„
3.
W każdym 24-godzinnym okresie kierowca wykorzystuje co najmniej 11 godzin nieprzerwanego
odpoczynku. Odpoczynek może być skrócony nie więcej niż do 9 godzin i nie częściej
niż trzykrotnie w ciągu jednego tygodnia. Równoważny okres odpoczynku kierowca ma
obowiązek wykorzystać przed upływem następnego tygodnia.
”
;
7)
w art. 6 w ust. 4 i 6, w art. 7 w ust. 1, 3 i 4, w art. 8, w art. 9, w art. 10 w ust.
4, w art. 17 w ust. 2, w art. 20 w ust. 3, 5 i ust. 7 w pkt 3, w art. 26 w ust. 1,
w art. 27 w ust. 2, w art. 30, w art. 35 w ust. 2 w pkt 3 wyraz „dobowy” użyty w różnym przypadku zastępuje się wyrazem „dzienny” użytym w odpowiednim przypadku;
8)
w art. 12 pkt 8 otrzymuje brzmienie:
„
8)
pojazdami używanymi do przewozu towarów napędzanymi gazem lub o napędzie elektrycznym,
wyposażonymi w ogranicznik prędkości, o ile pojazdy te, zgodnie z ustawą z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, są uznane za równoważne z pojazdami napędzanymi silnikiem spalinowym lub silnikiem
na olej napędowy i których dopuszczalna masa całkowita łącznie z przyczepą lub naczepą
nie przekracza 3,5 t,
”
;
9)
art. 15 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 15.
Kierowca na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zapisy
z przyrządu kontrolnego oraz kart drogowych za bieżący tydzień i za ostatni dzień
poprzedniego tygodnia, w którym prowadził pojazd, a za dzień, w którym pojazdu nie
prowadził, zaświadczenie potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu.
”
;
10)
w art. 17 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Maksymalny czas prowadzenia pojazdu pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku
nie może przekroczyć 10 godzin.
”
;
11)
art. 18 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 18.
W każdym 24-godzinnym okresie kierowca wykorzystuje co najmniej 11 godzin nieprzerwanego
odpoczynku.
”
;
12)
po art. 27 dodaje się art. 27a w brzmieniu:
„
Art. 27a.
Odniesienia przewidziane w art. 24 ust. 3, art. 25 ust. 1, art. 26 i art. 27 ust.
2 do przepisów rozdziałów 2 i 3 dotyczą kierowców, do których przepisy tych rozdziałów
mają zastosowanie.
”
;
13)
w art. 31:
a)
w ust. 2 po wyrazach „z przyrządów kontrolnych” dodaje się wyrazy „oraz kart drogowych”;
b)
dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
„
3.
Przepisy ust. 2 stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy osobiście wykonującego przewozy
drogowe.
”
.
Art. 7.
W ustawie z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym w art. 4 uchyla się ust. 12.
Art. 8.
Do postępowań administracyjnych w sprawach objętych przepisami niniejszej ustawy wszczętych,
a niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie, stosuje się przepisy tej ustawy.
Art. 9.
Kierowcy pojazdów samochodowych używanych do przewozu osób (pasażerów) lub rzeczy,
które zostały wyposażone w przyrządy kontrolne niespełniające wymagań ustawy, uwierzytelnione
przed dniem 1 stycznia 2003 r., prowadzą karty drogowe, o których mowa w art. 36 ust.
1 ustawy wymienionej w art. 6, do końca okresu ważności dowodu uwierzytelnienia, jednak
nie dłużej niż do dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej.
Art. 10.
Kierowcy prowadzący pojazdy samochodowe używane do przewozu osób (pasażerów) lub rzeczy,
zarejestrowane po raz pierwszy przed dniem 1 stycznia 1985 r., albo nieobjęte obowiązkiem
wyposażenia w urządzenie rejestrujące prędkość jazdy, czas jazdy i postoju, na podstawie
przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, lub zwolnione z tego obowiązku, mogą prowadzić karty drogowe nie dłużej niż do dnia
uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej.
Art. 11.
1.
Kierowców posiadających świadectwa kwalifikacji wydane na podstawie art. 115b ustawy
wymienionej w art. 4, lub na podstawie art. 4 ust. 12 ustawy wymienionej w art. 7,
uznaje się za spełniających wymagania określone przepisami:
1)
rozdziału 7a ustawy, o której mowa w art. 1,
2)
art. 95 i 95a ustawy, o której mowa w art. 4
- nie dłużej jednak niż przez okres i w zakresie, na jaki zostały wydane.
2.
Świadectwa kwalifikacji, o których mowa w ust. 1, uznaje się odpowiednio za równoważne
z zaświadczeniem, o którym mowa w art. 39e ust. 1 pkt 6 ustawy wymienionej w art.
1 oraz w art. 95a ust. 1 pkt 2 i ust. 2 i 3 ustawy wymienionej w art. 4, nie dłużej
jednak niż przez okres, na który zostały wydane.
Art. 12.
Zaświadczenie o ukończeniu kursu dokształcającego wydane na podstawie przepisów ustawy
wymienionej w art. 4 uznaje się za równoważne z zaświadczeniem, o którym mowa w art.
39b ust. 5 ustawy wymienionej w art. 1.
Art. 13.
Osoby wykonujące w dniu wejścia w życie ustawy przewozy na potrzeby własne są obowiązane
w terminie do dnia 31 grudnia 2003 r. spełnić wymagania określone przepisami art.
39c ust. 1 oraz art. 39d ust. 1 ustawy wymienionej w art. 1.
Art. 14.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 20 ust. 2, art. 41 ust.
4, art. 43 ust. 2, art. 69 ust. 3 oraz art. 89 ust. 2 ustawy wymienionej w art. 1
zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych na podstawie upoważnień
w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej niż przez okres 12 miesięcy od dnia
wejścia w życie ustawy.
Art. 15.
1.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 34 ust. 1 pkt 1 ustawy
wymienionej w art. 2 zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych
na podstawie upoważnienia w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej niż przez
okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.
2.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 1 i 2, art.
115 ust. 2 oraz art. 125 ustawy wymienionej w art. 4 zachowują moc do czasu wydania
nowych przepisów wykonawczych na podstawie upoważnień w brzmieniu nadanym niniejszą
ustawą, nie dłużej niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.
3.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 115c ust. 3 ustawy wymienionej
w art. 4 zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych na podstawie
art. 39b ust. 7 ustawy wymienionej w art. 1, nie dłużej niż przez okres 12 miesięcy
od dnia wejścia w życie ustawy.
Art. 16.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów
art. 1 pkt 16, pkt 17, pkt 25, pkt 33, pkt 34, pkt 44 lit. b oraz art. 2, art. 4 pkt
1-12 i pkt 15, art. 7, art. 11 i art. 12, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia
2004 r.
2)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1998 r.
Nr 106, poz. 668 i Nr 113, poz. 717, z 1999 r. Nr 99, poz. 1152, z 2000 r. Nr 19,
poz. 239, Nr 43, poz. 489, Nr 107, poz. 1127 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 11,
poz. 84, Nr 28, poz. 301, Nr 52, poz. 538, Nr 99, poz. 1075, Nr 111, poz. 1194, Nr
123, poz. 1354, Nr 128, poz. 1405 i Nr 154, poz. 1805 oraz z 2002 r. Nr 74, poz. 676,
Nr 135, poz. 1146, Nr 196, poz. 1660, Nr 199, poz. 1673 i Nr 200, poz. 1679.