Ustawaz dnia 9 lipca 2003 r.o Wojskowych Służbach Informacyjnych
Spis treści
- Treść ustawy
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Zakres działania i organizacja Wojskowych Służb Informacyjnych
- Rozdział 3 - Uprawnienia i obowiązki żołnierzy Wojskowych Służb Informacyjnych
- Rozdział 4 - Przepisy szczególne dotyczące służby wojskowej żołnierzy Wojskowych Służb Informacyjnych
- Rozdział 5 - Zmiany w przepisach obowiązujących
- Rozdział 6 - Przepisy przejściowe i końcowe
Treść ustawy
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
1.
Tworzy się Wojskowe Służby Informacyjne jako wyodrębnioną i wyspecjalizowaną służbę
wchodzącą w skład Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.
2.
Wojskowe Służby Informacyjne są służbą specjalną i służbą ochrony państwa właściwą
w sprawach obronności państwa i bezpieczeństwa Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.
3.
Działalność Wojskowych Służb Informacyjnych podlega kontroli Sejmu.
4.
Nazwa „Wojskowe Służby Informacyjne” oraz jej skrót „WSI” przysługują wyłącznie Wojskowym
Służbom Informacyjnym.
Art. 2.
Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1)
Siły Zbrojne - Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej;
2)
WSI - Wojskowe Służby Informacyjne;
3)
żołnierze WSI - żołnierzy zawodowych pełniących czynną służbę wojskową na stanowiskach
służbowych w jednostkach organizacyjnych WSI;
4)
Sąd - Wojskowy Sąd Okręgowy w Warszawie;
5)
Kpk - ustawę z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego .
Rozdział 2
Zakres działania i organizacja Wojskowych Służb Informacyjnych
Art. 3.
1.
Do zadań WSI należy:
1)
rozpoznawanie, zapobieganie oraz zwalczanie zewnętrznych i wewnętrznych zagrożeń godzących
w niepodległość państwa i niepodzielność jego terytorium, bezpieczeństwo i nienaruszalność
jego granic oraz w obronność państwa i bezpieczeństwo Sił Zbrojnych;
2)
rozpoznawanie, zapobieganie i wykrywanie, podlegających orzecznictwu sądów wojskowych,
przestępstw:
a)
przeciwko pokojowi, ludzkości oraz przestępstw wojennych,
b)
szpiegostwa, terroryzmu, przestępstw określonych w części wojskowej Kodeksu karnego i innych przestępstw przeciwko obronności państwa albo popełnionych na szkodę państwa
sojuszniczego,
c)
przeciwko ochronie informacji niejawnych, dotyczących obronności państwa,
d)
w dziedzinie badań naukowych i prac rozwojowych oraz produkcji i obrotu towarami,
technologiami i usługami o przeznaczeniu wojskowym, realizowanych przez przedsiębiorców,
szkoły wyższe i jednostki badawczo-rozwojowe nadzorowane przez Ministra Obrony Narodowej,
a także przez inne jednostki organizacyjne prowadzące badania naukowe lub prace rozwojowe
albo wykonujące produkcję lub usługi na potrzeby obronności państwa lub Sił Zbrojnych,
e)
nielegalnego wytwarzania, posiadania i obrotu bronią, amunicją i materiałami wybuchowymi,
jak również środkami masowej zagłady, w obrocie krajowym i międzynarodowym
- oraz współdziałanie w tym zakresie z organami powołanymi do ścigania ich sprawców;
3)
realizowanie, w granicach swojej właściwości określonej w przepisach ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych , zadań służby ochrony państwa oraz zadań związanych z pełnieniem przez Szefa WSI
funkcji krajowej władzy bezpieczeństwa, w zakresie ochrony informacji niejawnych w
stosunkach międzynarodowych, dotyczących spraw obronności państwa;
4)
uzyskiwanie, gromadzenie, przetwarzanie, analizowanie i przekazywanie właściwym organom
informacji mogących mieć istotne znaczenie dla obronności państwa oraz zdolności bojowej
i bezpieczeństwa Sił Zbrojnych;
5)
rozpoznawanie i analizowanie zagrożeń występujących w rejonach napięć, kryzysów i
konfliktów międzynarodowych, mających wpływ na obronność państwa, oraz podejmowanie
działań w celu eliminowania tych zagrożeń;
6)
ochrona bezpieczeństwa jednostek wojskowych, a także żołnierzy wykonujących zadania
służbowe oraz pełniących służbę poza granicami państwa;
7)
prowadzenie wywiadu i kontrwywiadu radioelektronicznego oraz kryptoanaliza i kryptografia;
8)
realizowanie przedsięwzięć wynikających z sojuszy i układów wojskowych, których stroną
jest Rzeczpospolita Polska;
9)
uczestniczenie w planowaniu i przeprowadzaniu kontroli realizacji umów międzynarodowych
dotyczących rozbrojenia;
10)
współdziałanie w organizowaniu polskich przedstawicielstw wojskowych za granicą oraz
utrzymywanie kontaktów z członkami wojskowego korpusu dyplomatycznego akredytowanymi
w Rzeczypospolitej Polskiej;
11)
podejmowanie innych działań określonych w odrębnych ustawach i umowach międzynarodowych.
2.
Zadania, o których mowa w ust. 1, z wyjątkiem pkt 3, są realizowane wyłącznie na rzecz
lub w interesie Sił Zbrojnych, w związku z ich działalnością na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej i poza jej granicami.
3.
W czasie stanów nadzwyczajnych, w razie ogłoszenia powszechnej lub częściowej mobilizacji,
oraz w czasie wojny WSI wykonują także inne zadania wynikające z odrębnych przepisów.
4.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze zarządzenia niepodlegającego ogłoszeniu,
formy i metody wykonywania przez WSI zadań, o których mowa w ust. 1.
Art. 4.2 orzeczenia
1.
Minister Obrony Narodowej określa kierunki działania WSI.
2.
Szef WSI przedstawia Ministrowi Obrony Narodowej:
1)
roczny plan działania na rok następny - najpóźniej na 3 miesiące przed końcem roku
kalendarzowego;
2)
sprawozdanie z działalności WSI za poprzedni rok kalendarzowy - corocznie do dnia
31 stycznia następnego roku.
Art. 5.
1.
Realizując zadania, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, 4, 5, 7 i 8, WSI uwzględniają
w szczególności operacyjno-taktyczne potrzeby Sił Zbrojnych.
2.
WSI przy realizacji swoich zadań współdziałają:
1)
ze Sztabem Generalnym Wojska Polskiego i innymi komórkami organizacyjnymi Ministerstwa
Obrony Narodowej oraz dowódcami rodzajów Sił Zbrojnych, okręgów wojskowych, garnizonów
wojskowych i jednostek wojskowych;
2)
z odpowiednimi organami, służbami i instytucjami podległymi ministrowi właściwemu
do spraw zagranicznych;
3)
z odpowiednimi organami, służbami i instytucjami podległymi ministrowi właściwemu
do spraw wewnętrznych;
4)
z odpowiednimi organami i jednostkami organizacyjnymi podległymi ministrowi właściwemu
do spraw finansów publicznych;
5)
z innymi organami, służbami i instytucjami uprawnionymi do wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych.
3.
Współdziałanie WSI z Agencją Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencją Wywiadu oraz Żandarmerią
Wojskową regulują odpowiednio przepisy ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu i ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o Żandarmerii Wojskowej i wojskowych organach porządkowych .
4.
Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, zakres i tryb współdziałania
WSI z organami, służbami, instytucjami i jednostkami organizacyjnymi, o których mowa
w ust. 2 pkt 3-5, uwzględniając właściwość tych organów oraz WSI.
5.
Minister Obrony Narodowej, mając na uwadze przepisy ustawy, o której mowa w art. 3
ust. 1 pkt 3, określi, w drodze zarządzenia, zakres i tryb współdziałania WSI z organami
wojskowymi, o których mowa w ust. 2 pkt 1, z uwzględnieniem właściwości tych organów
oraz WSI.
6.
Minister Obrony Narodowej i minister właściwy do spraw zagranicznych określą, w drodze
zarządzenia niepodlegającego ogłoszeniu, zakres i tryb współdziałania WSI z organami,
służbami i instytucjami, o których mowa w ust. 2 pkt 2, uwzględniając właściwość tych
organów oraz WSI, a także niejawny charakter tego współdziałania.
Art. 6.
Szef WSI w celu realizacji zadań WSI, po uzyskaniu zgody Ministra Obrony Narodowej,
może podejmować współdziałanie i zawierać porozumienia z właściwymi organami, służbami
i instytucjami krajowymi oraz zagranicznymi.
Art. 7.
Instytucje państwowe, organy administracji rządowej, organy samorządu terytorialnego,
dowódcy (szefowie) jednostek (instytucji) wojskowych oraz przedsiębiorcy prowadzący
działalność w zakresie użyteczności publicznej są obowiązani, w zakresie swojego działania,
do współdziałania z WSI, a w szczególności do udzielania pomocy w realizacji zadań
WSI.
Art. 8.3 orzeczenia
1.
Szefa WSI wyznacza na stanowisko służbowe i zwalnia z niego Minister Obrony Narodowej,
po zasięgnięciu opinii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Prezesa Rady Ministrów,
Kolegium do Spraw Służb Specjalnych i sejmowej Komisji do Spraw Służb Specjalnych.
2.
Zastępców Szefa WSI wyznacza na stanowiska służbowe i zwalnia z nich Minister Obrony
Narodowej, na wniosek Szefa WSI, po zasięgnięciu opinii sejmowej Komisji do Spraw
Służb Specjalnych.
3.
Minister Obrony Narodowej wyznacza Szefa WSI i jego zastępców spośród żołnierzy zawodowych
pełniących czynną służbę wojskową jako służbę stałą.
Art. 9.3 orzeczenia
1.
Szef WSI podlega bezpośrednio Ministrowi Obrony Narodowej.
2.
Szef WSI jest przełożonym wszystkich żołnierzy WSI.
3.
Szef WSI kieruje WSI bezpośrednio lub przez swoich zastępców.
Art. 10.
Strukturę WSI tworzą następujące piony funkcjonalne:
1)
analityczno-informacyjny;
2)
wywiadu wojskowego;
3)
kontrwywiadu wojskowego;
4)
ochrony informacji niejawnych;
5)
zabezpieczenia;
6)
przedstawicielstw wojskowych;
7)
dowódczo-sztabowy.
Art. 11.
1.
W skład WSI wchodzą następujące jednostki organizacyjne:
1)
Inspektorat WSI;
2)
terenowe jednostki organizacyjne WSI;
3)
specjalistyczne jednostki organizacyjne WSI.
2.
Minister Obrony Narodowej, w drodze zarządzeń:
1)
nadaje statut WSI, który określa ich strukturę i organizację wewnętrzną;
2)
określa zakres działania Inspektoratu WSI;
3)
tworzy i znosi terenowe oraz specjalistyczne jednostki organizacyjne WSI;
4)
określa etaty zbiorcze WSI, które ustalają liczbę, rodzaje i rangi stanowisk służbowych
występujących w jednostkach organizacyjnych WSI, a także kwalifikacje wymagane na
tych stanowiskach.
3.
Szef WSI może tworzyć zespoły o charakterze stałym lub doraźnym, określając ich nazwę,
skład osobowy oraz szczegółowy zakres i tryb działania.
Art. 12.
1.
Działalność WSI, z zastrzeżeniem ust. 3, jest finansowana z budżetu państwa w części
Obrona narodowa.
2.
Koszty realizacji zadań WSI, w zakresie których - ze względu na wyłączenie ich jawności
- nie mogą być stosowane przepisy ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych , ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości i ustawy z dnia 10 czerwca 1994 r. o zamówieniach publicznych , są finansowane z utworzonego na ten cel funduszu operacyjnego WSI.
3.
W celu wspierania realizacji zadań WSI tworzy się środek specjalny Szefa WSI, którego
wpływy pochodzą z realizacji zadań i przedsięwzięć wykonywanych we współpracy ze służbami
specjalnymi innych państw.
4.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze zarządzeń niepodlegających ogłoszeniu:
1)
szczegółowe zasady tworzenia, ewidencjonowania i gospodarowania funduszem operacyjnym
WSI, o którym mowa w ust. 2, uwzględniając mienie nabyte ze środków tego funduszu;
2)
szczególne zasady planowania, ewidencjonowania i wydatkowania środka specjalnego,
o którym mowa w ust. 3, oraz sposób jego rozliczania z budżetem państwa.
Art. 13.
1.
Materiały archiwalne oraz inną dokumentację WSI przechowuje się w archiwum wyodrębnionym
WSI.
2.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze zarządzenia, szczegółowe zasady i tryb
postępowania z materiałami archiwalnymi i inną dokumentacją WSI oraz warunki dostępu
do zasobów archiwum wyodrębnionego WSI i korzystania z tych zasobów, uwzględniając
w szczególności przepisy o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach oraz o ochronie
informacji niejawnych.
Art. 14.
1.
Legitymacja żołnierza WSI jest dokumentem potwierdzającym pełnienie czynnej służby
wojskowej przez żołnierza WSI na stanowisku służbowym w jednostce organizacyjnej WSI
oraz posiadanie przez niego uprawnień wynikających z zakresu działania WSI.
2.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, zakres danych zawartych
w legitymacji żołnierza WSI, wzór tej legitymacji, organ właściwy do jej wydawania,
wymiany i unieważniania oraz przypadki, w których podlega ona wymianie, zwrotowi lub
unieważnieniu, a także tryb postępowania w razie jej utraty, jak również sposób posługiwania
się tą legitymacją, uwzględniając przepisy o wojskowych dokumentach osobistych żołnierzy
zawodowych.
Art. 15.
Świętem WSI jest dzień 25 października.
Art. 16.
1.
WSI posiadają swój znak.
2.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, wzór znaku WSI i sposób
jego używania, uwzględniając przepisy o znakach Sił Zbrojnych.
Rozdział 3
Uprawnienia i obowiązki żołnierzy Wojskowych Służb Informacyjnych
Art. 17.
W granicach zadań, o których mowa w art. 3 ust. 1, żołnierze WSI wykonują:
1)
czynności analityczno-informacyjne,
2)
czynności operacyjno-rozpoznawcze,
3)
czynności wynikające z przepisów o ochronie informacji niejawnych,
4)
inne czynności służbowe wynikające z przepisów o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych
- zgodnie z zakresami działania jednostek organizacyjnych WSI, w których pełnią służbę,
oraz zakresami obowiązków przypisanych do zajmowanych stanowisk służbowych.
Art. 18.
Żołnierze WSI w toku wykonywania czynności służbowych mają obowiązek respektowania
godności ludzkiej oraz przestrzegania i ochrony wolności, praw człowieka i obywatela,
a także działania w sposób możliwie najmniej naruszający dobra osobiste i majątkowe
osoby, wobec której czynności te są podejmowane.
Art. 19.
1.
Jeżeli informacje i materiały uzyskane w wyniku czynności podjętych przez WSI wskazują,
że sprawa będąca ich przedmiotem należy do zakresu działania innych organów, służb
lub instytucji, WSI przekazują uzyskane informacje i materiały właściwemu podmiotowi.
2.
Jeżeli informacje i materiały uzyskane w wyniku czynności podjętych przez organy,
służby lub instytucje uprawnione do wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych
wskazują, że sprawa będąca przedmiotem tych czynności należy do zakresu działania
WSI, podmioty te przekazują uzyskane informacje i materiały WSI.
3.
Jeżeli informacje i materiały uzyskane przez WSI potwierdzają popełnienie przestępstwa
lub przestępstwa skarbowego albo wykroczenia lub wykroczenia skarbowego, przekazują
one uzyskane informacje i materiały odpowiednio prokuratorowi, Żandarmerii Wojskowej,
Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Policji lub Straży Granicznej.
Art. 20.
1.
Żołnierze WSI, wykonując czynności operacyjno-rozpoznawcze, mają prawo do:
1)
wydawania poleceń określonego zachowania się, w granicach niezbędnych do wykonania
czynności, o których mowa w pkt 2-6;
2)
legitymowania osób w celu ustalenia ich tożsamości;
3)
dokonywania kontroli osobistej, przeglądania zawartości bagażu osobistego, a także
sprawdzania ładunku w środkach transportu lądowego, powietrznego i wodnego, z wyjątkiem
środków transportu przewożących znaki pieniężne, w razie powzięcia uzasadnionego podejrzenia
co do popełnienia czynu zabronionego pod groźbą kary;
4)
monitorowania i rejestrowania, przy użyciu środków technicznych:
a)
obrazu zdarzeń związanych z zakresem działania WSI w miejscach publicznych,
b)
dźwięku towarzyszącego zdarzeniom, o których mowa w lit. a;
5)
żądania niezbędnej pomocy od instytucji państwowych, organów administracji rządowej
i samorządu terytorialnego, dowódców (szefów) jednostek (instytucji) wojskowych oraz
przedsiębiorców prowadzących działalność w zakresie użyteczności publicznej; wymienione
instytucje, organy i przedsiębiorcy są obowiązani, w zakresie swojego działania, do
udzielania nieodpłatnie tej pomocy w ramach obowiązujących przepisów prawa;
6)
zwracania się o niezbędną pomoc do innych podmiotów niż wymienione w pkt 5, jak również
zwracania się w nagłych przypadkach do każdej osoby o udzielenie doraźnej pomocy;
wymienione podmioty i osoby są obowiązane do udzielenia nieodpłatnie tej pomocy w
ramach obowiązujących przepisów prawa.
2.
Żołnierze WSI w przypadkach niecierpiących zwłoki mogą dokonać zatrzymania osób oraz
przeszukania osób, pomieszczeń i innych miejsc w trybie i w przypadkach określonych
w przepisach Kpk, jeżeli okoliczności zdarzenia uniemożliwiają przeprowadzenie tych
czynności przez Żandarmerię Wojskową lub inny uprawniony organ.
3.
Osobie zatrzymanej, przeszukanej lub u której dokonano przeszukania, przysługują uprawnienia
przewidziane w Kpk.
4.
Zatrzymania osoby można dokonać tylko wówczas, gdy inne środki okazały się bezcelowe
lub nieskuteczne.
5.
Osobę zatrzymaną należy niezwłocznie poddać w razie uzasadnionej potrzeby badaniu
lekarskiemu lub udzielić jej pierwszej pomocy medycznej.
6.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki przeprowadzania
i dokumentowania czynności, o których mowa w ust. 1, uwzględniając dostosowany do
sytuacji sposób przeprowadzania czynności podejmowanych przez żołnierzy WSI w ramach
ustawowych uprawnień oraz ich obowiązki podczas realizacji tych czynności.
Art. 21.
1.
Żołnierze WSI mogą stosować, wobec osób niepodporządkowujących się ich poleceniom
wydanym na podstawie przepisów prawa oraz wobec osób uniemożliwiających im wykonanie
czynności służbowych, następujące środki przymusu bezpośredniego:
1)
siłę fizyczną w postaci chwytów obezwładniających oraz podobnych technik obrony;
2)
kajdanki;
3)
paralizatory elektryczne;
4)
broń gazową i ręczne miotacze gazu.
2.
Wobec kobiet w widocznej ciąży, osób, których wygląd wskazuje, że nie ukończyły 13
lat, starców oraz osób o widocznym kalectwie można stosować wyłącznie chwyty obezwładniające.
3.
Siłę fizyczną można stosować w celu odparcia czynnej napaści, zmuszenia do wykonania
polecenia wydanego na podstawie przepisów prawa albo zatrzymania osoby w przypadku,
o którym mowa w art. 20 ust. 2.
4.
Kajdanki można stosować wobec osoby, której wygląd wskazuje na wiek powyżej 17 lat
zatrzymanej lub doprowadzanej w przypadku, o którym mowa w art. 20 ust. 2, jeżeli
zachodzi uzasadniona obawa jej ucieczki albo dokonania przez nią czynnej napaści lub
stawiania czynnego oporu albo jeżeli zachowuje się ona agresywnie.
5.
Paralizatory elektryczne, broń gazową i ręczne miotacze gazu można stosować w celu
odparcia czynnej napaści, pokonania czynnego oporu albo udaremnienia ucieczki osoby
zatrzymanej lub doprowadzonej w przypadku, o którym mowa w art. 20 ust. 2.
6.
Żołnierze WSI mogą stosować jedynie środki przymusu bezpośredniego odpowiadające potrzebom
wynikającym z zaistniałej sytuacji i niezbędne do wymuszenia podporządkowania się
wydanym poleceniom, wykonania czynności służbowych lub odparcia czynnej napaści oraz
powodujące możliwie najmniejszą dolegliwość dla osoby, wobec której zostały użyte.
7.
Środki przymusu bezpośredniego mogą być stosowane po uprzednim wezwaniu do zachowania
się zgodnego z prawem oraz po bezskutecznym uprzedzeniu o zamiarze ich użycia.
8.
Można odstąpić od wymogów określonych w ust. 7, jeżeli zwłoka:
1)
w zastosowaniu środków przymusu bezpośredniego groziłaby niebezpieczeństwem dla życia
lub zdrowia ludzkiego, wolności obywateli albo uszkodzeniem mienia;
2)
uniemożliwiłaby ujęcie osoby podejrzanej o popełnienie przestępstwa lub poszukiwanej
albo umożliwiłaby ucieczkę takiej osoby.
9.
Od stosowania środków przymusu bezpośredniego należy odstąpić, gdy osoba, wobec której
użyto tych środków, podporządkowała się wydanym poleceniom.
10.
Żołnierz WSI jest obowiązany udzielić pierwszej pomocy osobie zranionej wskutek zastosowania
środka przymusu bezpośredniego, a w razie potrzeby wezwać lekarza.
11.
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb stosowania
przez żołnierzy WSI środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w ust. 1, a także
sposób dokumentowania przypadków zastosowania tych środków, uwzględniając potrzebę
ochrony interesów osób, wobec których mogą być one użyte.
Art. 22.
1.
Jeżeli środki przymusu bezpośredniego, o których mowa w art. 21 ust. 1, okazały się
niewystarczające lub jeżeli ich użycie ze względu na okoliczności zdarzenia nie jest
możliwe, żołnierze WSI mają prawo użycia broni palnej wyłącznie:
1)
w celu odparcia bezpośredniego i bezprawnego zamachu na życie, zdrowie lub wolność
żołnierza lub innej osoby albo w celu przeciwdziałania czynnościom zmierzającym bezpośrednio
do takiego zamachu;
2)
przeciwko osobie niepodporządkowującej się wezwaniu do natychmiastowego porzucenia
broni lub innego niebezpiecznego narzędzia, którego użycie może zagrozić życiu, zdrowiu
lub wolności żołnierza albo innej osoby;
3)
przeciwko osobie, która usiłuje bezprawnie i przemocą odebrać broń palną żołnierzowi
lub innej osobie uprawnionej do jej posiadania;
4)
w celu odparcia niebezpiecznego, bezpośredniego i gwałtownego zamachu na obiekty lub
urządzenia ważne dla obronności państwa lub bezpieczeństwa Sił Zbrojnych;
5)
w celu odparcia zamachu na mienie, stwarzającego jednocześnie bezpośrednie zagrożenie
dla życia, zdrowia lub wolności człowieka;
6)
w bezpośrednim pościgu za osobą, wobec której użycie broni jest dopuszczalne w przypadkach
określonych w pkt 1-5;
7)
w celu ujęcia osoby, o której mowa w pkt 6, jeśli schroniła się ona w miejscu trudno
dostępnym, a z okoliczności zdarzenia wynika, że może użyć broni palnej lub innego
niebezpiecznego narzędzia, stwarzając w ten sposób zagrożenie dla życia lub zdrowia
człowieka;
8)
w celu odparcia gwałtownego, bezpośredniego i bezprawnego zamachu na konwój ochraniający
osoby, dokumenty zawierające informacje stanowiące tajemnicę państwową, pieniądze
albo inne przedmioty wartościowe;
9)
w celu ujęcia lub udaremnienia ucieczki osoby zatrzymanej w związku z podejrzeniem
popełnienia przestępstwa, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2.
2.
Żołnierz WSI, który podjął decyzję o użyciu broni palnej, powinien postępować ze szczególną
rozwagą, traktując broń jako ostateczny środek działania.
3.
Użycie broni palnej powinno następować w sposób wyrządzający możliwie najmniejszą
szkodę osobie, przeciwko której użyto broni palnej.
4.
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, dostosowane do sytuacji, warunki
i sposób postępowania przy użyciu broni palnej, uwzględniając ograniczenia w zakresie
użycia broni palnej, a także sposób dokumentowania przypadków jej użycia.
Art. 23.
Na sposób przeprowadzenia czynności, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1-3, oraz
na sposób zastosowania środków przymusu bezpośredniego lub użycia broni palnej przez
żołnierzy WSI, osobie, wobec której została wykonana taka czynność albo wobec której
został zastosowany taki środek lub użyta taka broń, przysługuje zażalenie do Sądu
w terminie 7 dni od dnia przeprowadzenia czynności, zastosowania środka lub użycia
broni. W sprawach tych stosuje się odpowiednio przepisy Kpk dotyczące postępowania
odwoławczego w sprawach podlegających orzecznictwu sądów wojskowych.
Art. 24.
1.
W przypadku czynności operacyjno-rozpoznawczych podejmowanych przez WSI w celu realizacji
zadań, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-8, gdy inne środki okazały się
bezskuteczne albo gdy zachodzi wysokie prawdopodobieństwo, że będą one nieskuteczne
lub nieprzydatne, Sąd, na pisemny wniosek Szefa WSI, złożony po uzyskaniu pisemnej
zgody Prokuratora Generalnego, może, w drodze postanowienia, zarządzić kontrolę operacyjną.
2.
Kontrola operacyjna jest prowadzona niejawnie i polega na:
1)
kontrolowaniu treści korespondencji;
2)
kontrolowaniu zawartości przesyłek;
3)
stosowaniu środków technicznych umożliwiających uzyskiwanie w sposób niejawny informacji
i dowodów oraz ich utrwalanie, a w szczególności treści rozmów telefonicznych i innych
informacji przekazywanych za pomocą sieci telekomunikacyjnych lub teleinformatycznych.
3.
Kontrolę operacyjną zarządza się na okres nie dłuższy niż 3 miesiące. Na pisemny wniosek
Szefa WSI, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, Sąd może wydać
postanowienie o jednorazowym przedłużeniu kontroli operacyjnej na okres nie dłuższy
niż kolejne 3 miesiące, jeżeli nie ustały przyczyny zarządzenia tej kontroli.
4.
W uzasadnionych przypadkach, gdy podczas prowadzenia kontroli operacyjnej pojawią
się nowe okoliczności istotne dla sprawy albo dla zapobieżenia przestępstwu lub wykrycia
przestępstwa, albo też dla ustalenia sprawcy i uzyskania dowodów przestępstwa, Sąd,
na pisemny wniosek Szefa WSI, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego,
może wydać postanowienie o zarządzeniu kontroli operacyjnej na czas oznaczony również
po upływie okresów, o których mowa w ust. 3.
5.
W przypadkach niecierpiących zwłoki, jeżeli mogłoby to spowodować utratę informacji
istotnych dla obronności państwa lub bezpieczeństwa Sił Zbrojnych albo zatarcie lub
zniszczenie dowodów przestępstwa, Szef WSI może zarządzić, po uzyskaniu pisemnej zgody
Prokuratora Generalnego, kontrolę operacyjną, zwracając się jednocześnie do Sądu z
pisemnym wnioskiem o wydanie postanowienia w tej sprawie. W razie nieudzielenia przez
Sąd zgody w terminie 5 dni od dnia zarządzenia kontroli operacyjnej Szef WSI wstrzymuje
kontrolę operacyjną oraz zarządza protokolarne, komisyjne zniszczenie materiałów zgromadzonych
podczas jej prowadzenia.
6.
Sąd może zezwolić, na pisemny wniosek Szefa WSI, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody
Prokuratora Generalnego, na odstąpienie od zniszczenia materiałów, o których mowa
w ust. 5, jeżeli stanowią one dowód lub wskazują na zamiar popełnienia przestępstwa.
Art. 25.
1.
Wniosek Szefa WSI, o którym mowa w art. 24 ust. 1 i 3-6, zawiera w szczególności:
1)
numer sprawy i jej kryptonim, jeżeli został jej nadany;
2)
opis sprawy lub przestępstwa, z podaniem, w miarę możliwości, jego kwalifikacji prawnej;
3)
okoliczności uzasadniające potrzebę prowadzenia kontroli operacyjnej, w tym stwierdzonej
albo prawdopodobnej bezskuteczności lub nieprzydatności innych środków;
4)
dane osoby lub inne dane pozwalające na jednoznaczne określenie podmiotu lub przedmiotu,
wobec którego stosowana będzie kontrola operacyjna, ze wskazaniem miejsca lub sposobu
jej stosowania;
5)
określenie celu, czasu i rodzaju kontroli operacyjnej.
2.
Sąd przed wydaniem postanowienia, o którym mowa w art. 24 ust. 3-6, zapoznaje się
z materiałami uzasadniającymi wniosek, zgromadzonymi podczas prowadzenia kontroli
operacyjnej zarządzonej w tej sprawie.
3.
Wnioski, o których mowa w art. 24 ust. 1 i 3-6, Sąd rozpoznaje jednoosobowo, przy
czym czynności Sądu związane z rozpoznawaniem tych wniosków realizuje się w warunkach
przewidzianych dla przekazywania, przechowywania i udostępniania informacji niejawnych
oraz z odpowiednim zastosowaniem przepisów wydanych na podstawie art. 181 § 2 Kpk.
W posiedzeniu Sądu może wziąć udział wyłącznie prokurator i przedstawiciel Szefa WSI.
4.
Trybu, o którym mowa w art. 24 oraz w art. 25 ust. 2 i 3, nie stosuje się, jeżeli
kontrola operacyjna jest prowadzona za wyrażoną na piśmie zgodą osoby będącej nadawcą
lub odbiorcą przekazu informacji.
Art. 26.
1.
Kontrolę operacyjną kończy się wraz z ustaniem przyczyn jej zarządzenia, nie później
jednak niż z upływem okresu, na który została zarządzona.
2.
Szef WSI informuje pisemnie Prokuratora Generalnego o wynikach kontroli operacyjnej
po jej zakończeniu, a na jego żądanie - również o przebiegu tej kontroli, przedstawiając
zebrane w jej toku materiały.
3.
W przypadku uzyskania w toku prowadzenia kontroli operacyjnej dowodów, pozwalających
na wszczęcie postępowania karnego lub mających znaczenie dla toczącego się postępowania
karnego, Szef WSI przekazuje Prokuratorowi Generalnemu materiały zgromadzone podczas
prowadzenia tej kontroli, w razie potrzeby wraz z zawiadomieniem o popełnieniu przestępstwa.
4.
Zgromadzone podczas prowadzenia kontroli operacyjnej materiały, które nie są istotne
dla obronności państwa lub bezpieczeństwa Sił Zbrojnych albo nie stanowią informacji
potwierdzających popełnienie przestępstwa, podlegają niezwłocznemu, protokolarnemu,
komisyjnemu zniszczeniu. Zniszczenie materiałów zarządza Szef WSI, po uzyskaniu zgody
Ministra Obrony Narodowej.
5.
Operatorzy świadczący usługi telekomunikacyjne w sieciach publicznych oraz podmioty
świadczące usługi pocztowe są obowiązani do zapewnienia na własny koszt warunków technicznych
i organizacyjnych umożliwiających prowadzenie przez WSI kontroli operacyjnej.
6.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, sposób dokumentowania
kontroli operacyjnej oraz przechowywania i przekazywania wniosków i zarządzeń, a także
przechowywania, przekazywania oraz przetwarzania i niszczenia materiałów uzyskanych
podczas prowadzenia tej kontroli, uwzględniając potrzebę zapewnienia niejawnego charakteru
podejmowanych czynności i uzyskanych materiałów, oraz wzory stosowanych druków i rejestrów.
Art. 27.
1.
Obowiązek uzyskania postanowienia Sądu, o którym mowa w art. 24 ust. 1, nie dotyczy
informacji niezbędnych do realizacji przez WSI zadań określonych w art. 3 ust. 1,
w postaci danych:
1)
identyfikacyjnych abonenta oraz dotyczących faktu, okoliczności i rodzaju połączenia
lub prób uzyskania połączenia między określonymi zakończeniami sieci telekomunikacyjnej;
2)
dotyczących identyfikacji oraz lokalizacji zakończeń sieci telekomunikacyjnych, między
którymi wykonano połączenie.
2.
Udostępnienie przez operatora sieci telekomunikacyjnej danych, o których mowa w ust.
1, następuje nieodpłatnie na:
1)
pisemny wniosek Szefa WSI lub osoby przez niego upoważnionej;
2)
ustne żądanie żołnierza WSI, posiadającego pisemne imienne upoważnienie Szefa WSI,
okazane wraz z legitymacją żołnierza WSI.
3.
Operator sieci telekomunikacyjnej jest obowiązany udostępnić dane, o których mowa
w ust. 1, żołnierzowi WSI, o którym mowa w ust. 2.
4.
Operator sieci telekomunikacyjnej zawiadamia Szefa WSI o ujawnieniu danych w trybie
określonym w ust. 2 pkt 2.
5.
Występowanie o informacje i dane, o których mowa w ust. 1, oraz ich udostępnianie
może następować za pomocą sieci telekomunikacyjnej, w sposób ustalony przez Szefa
WSI.
Art. 28.
1.
W sprawach o przestępstwa, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2, czynności operacyjno-rozpoznawcze
zmierzające do sprawdzenia uzyskanych wcześniej wiarygodnych informacji o przestępstwie
oraz wykrycia sprawców i uzyskania dowodów mogą polegać na dokonaniu w sposób niejawny
nabycia, zbycia lub przejęcia przedmiotów pochodzących z przestępstwa, ulegających
przepadkowi, albo których wytwarzanie, posiadanie, przewożenie lub którymi obrót jest
zabroniony, a także przyjęciu lub wręczeniu korzyści majątkowej.
2.
Szef WSI może zarządzić czynności, o których mowa w ust. 1, na czas określony, po
uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, którego na bieżąco informuje o przebiegu
tych czynności i ich wyniku.
3.
Czynności, o których mowa w ust. 1, nie mogą polegać na kierowaniu działaniami wyczerpującymi
znamiona czynu zabronionego pod groźbą kary.
4.
W przypadku potwierdzenia informacji o przestępstwie, o którym mowa w art. 3 ust.
1 pkt 2, Szef WSI przekazuje Prokuratorowi Generalnemu informacje i materiały uzyskane
w wyniku czynności określonych w ust. 1 wraz z zawiadomieniem o popełnieniu przestępstwa.
5.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, sposób przeprowadzania
i dokumentowania czynności, o których mowa w ust. 1, wzory stosowanych druków i rejestrów,
a także sposób przechowywania, przekazywania oraz niszczenia materiałów i dokumentów
uzyskanych lub wytworzonych w związku z realizacją tych czynności, uwzględniając ich
niejawny charakter.
Art. 29.
1.
W sprawach o przestępstwa, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2, w ramach czynności
operacyjno-rozpoznawczych zmierzających do udokumentowania tych przestępstw, albo
ustalenia tożsamości osób uczestniczących w tych przestępstwach lub przejęcia przedmiotów
przestępstwa, Szef WSI może, przed wszczęciem postępowania karnego, zarządzić niejawne
nadzorowanie wytwarzania, przemieszczania, przechowywania lub obrotu przedmiotami
przestępstwa, jeżeli nie stworzy to zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego.
2.
O zarządzeniu, przebiegu i wynikach czynności podjętych w trybie ust. 1 Szef WSI niezwłocznie
pisemnie zawiadamia Prokuratora Generalnego, który może nakazać ich zaniechanie.
3.
Stosownie do zarządzenia, o którym mowa w ust. 1, urzędy, instytucje i podmioty prowadzące
działalność w dziedzinie poczty lub transportu, organy celne oraz organy Straży Granicznej
są obowiązane dopuścić do dalszego przewozu przesyłki zawierające przedmioty przestępstwa
w stanie nienaruszonym lub po ich usunięciu albo zastąpieniu w całości lub w części.
4.
W przypadku potwierdzenia w toku czynności, o których mowa w ust. 1, informacji o
przestępstwie, Szef WSI przekazuje Prokuratorowi Generalnemu informacje i materiały
uzyskane w wyniku tych czynności wraz z zawiadomieniem o popełnieniu przestępstwa.
5.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, sposób przeprowadzania
i dokumentowania czynności, o których mowa w ust. 1, wzory stosowanych druków i rejestrów,
a także sposób przechowywania, przekazywania oraz niszczenia materiałów i dokumentów
uzyskanych lub wytworzonych w związku z realizacją tych czynności, uwzględniając ich
niejawny charakter.
Art. 30.
Przy wykonywaniu czynności, o których mowa w art. 28 i 29, może być prowadzona kontrola
treści korespondencji i zawartości przesyłek lub stosowane środki techniczne, na zasadach
określonych w art. 24-26.
Art. 31.
Nie popełnia przestępstwa, kto, będąc do tego uprawnionym, wykonuje czynności określone
w art. 28 ust. 1, jeżeli zostały zachowane warunki, o których mowa w art. 28 ust.
3, a także kto wykonuje czynności określone w art. 29 ust. 1.
Art. 32.1 orzeczenie
1.
W zakresie swoich zadań WSI mogą uzyskiwać informacje, w tym także niejawnie, gromadzić
je, przechowywać, sprawdzać, analizować, przetwarzać i przekazywać.
2.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze zarządzenia niepodlegającego ogłoszeniu,
obieg informacji, w tym niejawnych, w jednostkach organizacyjnych WSI.
Art. 33.1 orzeczenie
1.
Uprawnienia WSI, o których mowa w art. 32 ust. 1, mogą dotyczyć także danych osobowych,
włącznie z danymi, o których mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych , oraz danymi z Krajowego Rejestru Karnego i Powszechnego Elektronicznego Systemu
Ewidencji Ludności.
2.
WSI mogą również korzystać z danych osobowych i innych informacji uzyskanych w wyniku
wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych przez uprawnione do tego organy, służby
i instytucje państwowe, bez wiedzy i zgody osoby, której dane te dotyczą.
3.
Administrator zbioru danych jest obowiązany udostępnić WSI dane osobowe, o których
mowa w ust. 1. Fakt udostępnienia tych danych WSI podlega ochronie przewidzianej w
przepisach o ochronie informacji niejawnych.
4.
Udostępnianie danych osobowych, o których mowa w ust. 1, żołnierzowi WSI przez administratora
zbioru danych następuje na podstawie pisemnego imiennego upoważnienia Szefa WSI, okazanego
wraz z legitymacją żołnierza WSI.
5.
Organy władzy publicznej uprawnione do prowadzenia zbiorów danych, na pisemny wniosek
Szefa WSI, mogą wyrazić pisemną zgodę na udostępnianie danych zgromadzonych w zbiorach
jednostkom organizacyjnym WSI za pomocą urządzeń telekomunikacyjnych, jeżeli jednostki
te spełniają łącznie następujące warunki:
1)
posiadają urządzenia umożliwiające odnotowanie w systemie, kto, kiedy, w jakim celu
oraz jakie dane uzyskał;
2)
posiadają zabezpieczenia techniczne i organizacyjne uniemożliwiające wykorzystanie
danych niezgodnie z celem ich uzyskania;
3)
jest to uzasadnione specyfiką lub zakresem wykonywanych zadań albo prowadzonej działalności.
6.
Dane osobowe, o których mowa w ust. 1 i 2, przechowuje się przez okres, w którym są
one niezbędne do realizacji ustawowych zadań wykonywanych przez WSI. Jednostki organizacyjne
WSI dokonują weryfikacji tych danych nie rzadziej niż co 10 lat, licząc od dnia ich
uzyskania, usuwając dane zbędne.
7.
Dane osobowe, o których mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, podlegają protokolarnemu, komisyjnemu zniszczeniu niezwłocznie po stwierdzeniu ich
zbędności. Zniszczenie danych osobowych zarządza Szef WSI, po uzyskaniu zgody Ministra
Obrony Narodowej.
8.
Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, zakres, warunki i tryb przekazywania
WSI informacji o osobie przez organy, służby i instytucje państwowe, o których mowa
w ust. 2, uwzględniając zakres przekazywanych informacji, a także cel i organizację
przekazywania informacji oraz sposób ich dokumentowania.
9.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, wzór upoważnienia, o którym
mowa w ust. 4, uwzględniając niezbędne dane upoważnionego żołnierza WSI.
10.
Minister Obrony Narodowej, po zasięgnięciu opinii Generalnego Inspektora Ochrony Danych
Osobowych, określi, w drodze zarządzenia, sposób i warunki uzyskiwania, przetwarzania
i wykorzystywania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, oraz sposób zakładania
i prowadzenia zbiorów tych informacji, jednostki organizacyjne WSI uprawnione do korzystania
z tych zbiorów, przełożonych właściwych w tych sprawach oraz wzory dokumentów obowiązujących
przy przetwarzaniu danych.
Art. 34.
1.
W związku z wykonywaniem swoich zadań WSI zapewniają ochronę danych identyfikujących
żołnierzy WSI i osób, o których mowa w art. 35 ust. 1, form, metod i sposobów wykonywania
zadań, zgromadzonych informacji oraz ochronę własnych urządzeń, obiektów i obszarów.
2.
Żołnierze WSI, wykonując czynności operacyjno-rozpoznawcze, mogą posługiwać się dokumentami
uniemożliwiającymi ustalenie danych identyfikujących żołnierza oraz środków, którymi
posługuje się on przy wykonywaniu zadań służbowych.
3.
Osoby udzielające WSI pomocy przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych
mogą posługiwać się dokumentami, o których mowa w ust. 2.
4.
WSI, na wniosek uprawnionych organów, służb i instytucji państwowych, sporządzają
i wydają dokumenty wojskowe uniemożliwiające ustalenie danych identyfikujących żołnierzy,
funkcjonariuszy albo pracowników tych organów, służb i instytucji, a także prowadzą
rejestr tych dokumentów.
5.
Na pisemny wniosek Szefa WSI, uprawnione organy, służby i instytucje państwowe wydają
dokumenty i znaki identyfikujące osobom posługującym się nimi jako funkcjonariusze
lub pracownicy tych organów, służb lub instytucji państwowych.
6.
Nie popełnia przestępstwa:
1)
kto poleca sporządzenie lub kieruje sporządzeniem dokumentów, o których mowa w ust.
2-5;
2)
kto sporządza dokumenty, o których mowa w ust. 2-5;
3)
kto udziela pomocy w sporządzeniu dokumentów, o których mowa w ust. 2-5;
4)
żołnierz WSI lub osoba wymieniona w ust. 3, posługujący się przy wykonywaniu czynności
operacyjno-rozpoznawczych dokumentami, o których mowa w ust. 2-5.
7.
Prezes Rady Ministrów określi, w drodze zarządzenia niepodlegającego ogłoszeniu, sposób
współdziałania właściwych organów, służb i instytucji państwowych z Szefem WSI przy
prowadzeniu rejestru, o którym mowa w ust. 4, a także szczegółowy tryb wydawania dokumentów,
o których mowa w ust. 4 i 5, uwzględniając wymogi dotyczące ochrony informacji niejawnych
stanowiących tajemnicę państwową.
8.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze zarządzenia niepodlegającego ogłoszeniu,
szczegółowy tryb wydawania, posługiwania się, przechowywania oraz ewidencjonowania
dokumentów, o których mowa w ust. 2 i 3, a także sposób prowadzenia rejestru, o którym
mowa w ust. 4.
Art. 35.
1.
WSI przy wykonywaniu swoich zadań mogą korzystać, z zastrzeżeniem art. 36, z pomocy
osób niebędących ich żołnierzami. Zabronione jest, z zastrzeżeniem ust. 2, ujawnianie
danych o osobie udzielającej pomocy WSI przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych.
2.
Ujawnienie danych o osobie, o której mowa w ust. 1, może nastąpić jedynie w przypadkach
określonych w art. 37 ust. 3.
3.
Osobom, o których mowa w ust. 1, za udzielenie pomocy WSI może być przyznane wynagrodzenie
wypłacane z funduszu operacyjnego WSI.
4.
Osobom, o których mowa w ust. 1, w razie doznania uszczerbku na zdrowiu wskutek wypadku
powstałego w czasie udzielania pomocy WSI lub w związku z jej udzielaniem, a także
członkom rodzin zmarłych wskutek takiego wypadku, przysługuje jednorazowe odszkodowanie,
renta inwalidzka i rodzinna oraz świadczenia wyrównawcze, na zasadach i w trybie określonych
w przepisach o świadczeniach osobistych na rzecz obrony w czasie pokoju.
5.
Osobom, o których mowa w ust. 1, w związku z użyciem ich nieruchomości i rzeczy ruchomych
oraz za instalowanie i eksploatowanie urządzeń technicznych przysługuje ryczałt, a
także odszkodowanie za szkody dotyczące tych nieruchomości i rzeczy ruchomych powstałe
w czasie udzielania pomocy i w związku z nią, na zasadach i w trybie określonych w
przepisach o świadczeniach rzeczowych na rzecz obrony w czasie pokoju.
6.
Przepisy ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio w przypadkach, o których mowa w art. 20
ust. 1 pkt 5 i 6.
Art. 36.
WSI przy wykonywaniu swoich zadań nie mogą korzystać z tajnej współpracy z osobami,
o których mowa w art. 3 ustawy z dnia 11 kwietnia 1997 r. o ujawnieniu pracy lub służby w organach
bezpieczeństwa państwa lub współpracy z nimi w latach 1944-1990 osób pełniących funkcje
publiczne .
Art. 37.
1.
Minister Obrony Narodowej może zezwalać żołnierzom WSI i pracownikom zatrudnionym
w WSI oraz ich byłym żołnierzom i pracownikom, po ustaniu stosunku służbowego lub
stosunku pracy w WSI, a także osobom udzielającym im pomocy w wykonywaniu czynności
operacyjno-rozpoznawczych, na udzielenie informacji niejawnej określonej osobie lub
jednostce organizacyjnej.
2.
Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, nie może dotyczyć udzielenia informacji o:
1)
osobie, jeżeli zostały one uzyskane w wyniku wykonywanych przez WSI albo inne organy,
służby lub instytucje państwowe czynności operacyjno-rozpoznawczych;
2)
szczegółowych formach i metodach wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych przez
WSI oraz środkach stosowanych w związku z wykonywaniem tych czynności;
3)
osobie udzielającej pomocy WSI, o której mowa w art. 35 ust. 1.
3.
Zakazu, o którym mowa w ust. 2, nie stosuje się w przypadku żądania:
1)
prokuratora albo sądu, zgłoszonego w związku z postępowaniem karnym w sprawie o czyn
zabroniony, stanowiący zbrodnię przeciwko pokojowi, ludzkości oraz zbrodnię wojenną
albo zbrodnię przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej, a także przestępstwo przeciwko
życiu i zdrowiu, jeżeli jego następstwem była śmierć człowieka;
2)
Sądu Apelacyjnego w Warszawie lub Rzecznika Interesu Publicznego, zgłoszonego w celu
przeprowadzenia postępowania lustracyjnego lub w celu realizacji zadań Rzecznika Interesu
Publicznego;
3)
uprawnionego organu, zgłoszonego w celu przeprowadzenia postępowania sprawdzającego
na podstawie ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych.
4.
Zakazu, o którym mowa w ust. 2, nie stosuje się również w przypadku żądania prokuratora
lub sądu uzasadnionego podejrzeniem co do popełnienia przestępstwa ściganego z oskarżenia
publicznego w związku z wykonywaniem czynności operacyjno-rozpoznawczych.
5.
W razie odmowy zwolnienia żołnierza WSI, pracownika zatrudnionego w WSI lub osoby
udzielającej im pomocy przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych od obowiązku
zachowania tajemnicy państwowej albo odmowy zezwolenia na udostępnienie dokumentów
lub materiałów objętych tajemnicą państwową, pomimo żądania prokuratora lub sądu,
zgłoszonego w związku z postępowaniem karnym, o którym mowa w ust. 3 pkt 1, Minister
Obrony Narodowej przedstawia żądane dokumenty i materiały oraz stanowisko zawierające
wyjaśnienia okoliczności sprawy Pierwszemu Prezesowi Sądu Najwyższego.
6.
Minister Obrony Narodowej zwalnia od obowiązku zachowania tajemnicy lub udostępnia
dokumenty i materiały objęte tajemnicą, w przypadku gdy Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego
stwierdzi, że uwzględnienie żądania prokuratora lub sądu jest konieczne do prawidłowości
postępowania karnego.
Rozdział 4
Przepisy szczególne dotyczące służby wojskowej żołnierzy Wojskowych Służb Informacyjnych
Art. 38.
1.
Do żołnierzy WSI, w sprawach nieuregulowanych w niniejszej ustawie, stosuje się przepisy
dotyczące służby wojskowej żołnierzy zawodowych.
2.
Do jednostek organizacyjnych WSI, w sprawach nieuregulowanych w niniejszej ustawie,
stosuje się przepisy dotyczące jednostek wojskowych Sił Zbrojnych.
3.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, dodatkowe umundurowanie,
ubiór, uzbrojenie i wyposażenie przysługujące żołnierzom WSI w związku z wykonywaniem
przez nich zadań służbowych, uwzględniając specyfikę służby w WSI oraz wynikające
z niej wymogi w zakresie umundurowania, ubioru, uzbrojenia i wyposażenia żołnierzy
WSI.
Art. 39.
1.
Kandydatów do służby WSI przyjmuje się spośród żołnierzy zawodowych pełniących czynną
służbę wojskową jako służbę stałą lub służbę kontraktową.
2.
Przyjęcie kandydata do czynnej służby wojskowej w WSI następuje po przeprowadzeniu
postępowania kwalifikacyjnego, na które składają się:
1)
rozpatrzenie wniosku (podania) o przyjęcie do służby w WSI, kwestionariusza osobowego,
a także dokumentów stwierdzających wymagane wykształcenie i kwalifikacje zawodowe
oraz zawierających dane o dotychczasowym przebiegu służby i zatrudnienia;
2)
przeprowadzenie rozmowy kwalifikacyjnej;
3)
postępowanie sprawdzające specjalne, określone w przepisach o ochronie informacji
niejawnych;
4)
ustalenie, zgodnie z zasadami określonymi w przepisach o służbie wojskowej żołnierzy
zawodowych, zdolności fizycznej i psychicznej do służby w WSI, w tym, w stosunku do
kandydata na stanowisko wymagające szczególnych umiejętności lub predyspozycji - przeprowadzenie
badania psychofizjologicznego.
3.
Postępowanie, o którym mowa w ust. 2 pkt 4, stosuje się odpowiednio do żołnierzy WSI.
Szef WSI decyduje o wszczęciu postępowania wobec żołnierza WSI.
4.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb i sposób
przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego wobec kandydatów do służby w WSI, a
także wzór stosowanego kwestionariusza osobowego, uwzględniając czynności niezbędne
do podjęcia przez właściwe organy decyzji dotyczącej żołnierza ubiegającego się o
przyjęcie do tej służby.
Art. 40.
1.
Żołnierza WSI, jeżeli jest to uzasadnione zadaniami wykonywanymi przez WSI, za jego
pisemną zgodą, można oddelegować do wykonywania zadań służbowych poza WSI. W takim
przypadku nie stosuje się przepisów o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych dotyczących
wyznaczania do pełnienia służby poza resortem obrony narodowej i poza granicami państwa,
a także delegowania do wykonywania zadań poza jednostką wojskową.
2.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb oddelegowania,
o którym mowa w ust. 1, oraz wysokość i sposób wypłacania uposażenia i innych świadczeń
pieniężnych przysługujących oddelegowanemu żołnierzowi WSI, uwzględniając miejsce
oraz charakter i zakres wykonywanych przez niego zadań służbowych poza WSI, a także
określi, uwzględniając przepisy o ochronie informacji niejawnych, szczególne uprawnienia
i obowiązki oddelegowanego żołnierza WSI, w tym również pełniącego służbę poza granicami
państwa.
3.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze zarządzenia, szczegółowe uprawnienia i
obowiązki oddelegowanego żołnierza WSI dotyczące realizowanych przez niego zadań WSI.
Rozdział 5
Zmiany w przepisach obowiązujących
Art. 41.
W ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej
Polskiej uchyla się art. 15.
Art. 42.
W ustawie z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 5 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Nie podlega kontroli skarbowej celowość i sposób wykorzystywania środków budżetowych
oraz mienia państwowego na cele specjalne w jednostkach organizacyjnych:
1)
podległych lub nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej,
2)
Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,
3)
Agencji Wywiadu,
4)
Biura Ochrony Rządu,
5)
Państwowej Straży Pożarnej,
6)
Policji,
7)
Straży Granicznej.
”
;
2)
w art. 34b w ust. 3 pkt 4 otrzymuje brzmienie:
„
4)
Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Policji, Straży Granicznej, Wojskowym Służbom
Informacyjnym i Żandarmerii Wojskowej,
”
;
3)
w art. 36 ust. 7 otrzymuje brzmienie:
„
7.
Przy wykonywaniu zadań, o których mowa w ust. 1, kontrola skarbowa współdziała z organami
celnymi, Agencją Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Policją, Strażą Graniczną, Wojskowymi
Służbami Informacyjnymi i Żandarmerią Wojskową.
”
.
Art. 43.
W ustawie z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania
Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w art. 38 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Funkcjonariusze i żołnierze służb specjalnych upoważnieni odpowiednio przez Szefa
Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu lub Szefa Wojskowych Służb
Informacyjnych działając w zakresie zadań ustawowych, po zawiadomieniu Prezesa Instytutu
Pamięci, mogą mieć wgląd do danych zawartych w dokumentach gromadzonych przez Instytut
Pamięci, w granicach upoważnienia.
”
.
Art. 44.
W ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. o Żandarmerii Wojskowej i wojskowych organach porządkowych w art. 9 po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
„
1a.
Kandydat ubiegający się o przyjęcie do służby w Żandarmerii Wojskowej może być poddany
badaniom psychofizjologicznym.
”
.
Rozdział 6
Przepisy przejściowe i końcowe
Art. 45.
Żołnierze zawodowi, którzy w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy pełnią służbę
w jednostkach organizacyjnych WSI działających na podstawie dotychczas obowiązujących
przepisów, stają się żołnierzami WSI, z utrzymaniem dotychczasowych warunków służby
i stanowisk służbowych, zachowując ciągłość służby.
Art. 46.
Rozkazy, decyzje, poświadczenia bezpieczeństwa, certyfikaty i świadectwa bezpieczeństwa
przemysłowego oraz umowy i porozumienia, odpowiednio wydane lub zawarte przez Szefa
WSI na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów, zachowują ważność, chyba że
na podstawie odrębnych przepisów zostaną zmienione lub utracą ważność.
Art. 47.
W sprawach uregulowanych niniejszą ustawą do czasu wydania przewidzianych w niej przepisów
wykonawczych stosuje się odpowiednio dotychczas obowiązujące przepisy dotyczące WSI,
jednak nie dłużej niż 1 rok od dnia wejścia w życie ustawy.
Art. 48.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.