Ustawaz dnia 18 kwietnia 2002 r.o zmianie ustawy o zawodzie lekarza
Treść ustawy
Art. 1.
W ustawie z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodzie lekarza wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 7:
a)
w ust. 1 skreśla się wyrazy „oraz w art. 16c ust. 1”,
b)
ust. 6 otrzymuje brzmienie:
„
6.
Egzamin, o którym mowa w ust. 3, przeprowadza Naczelna Rada Lekarska.
”
,
c)
ust. 8 otrzymuje brzmienie:
„
8.
Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,
określi w drodze rozporządzenia:
1)
zakres znajomości języka polskiego w mowie i piśmie, niezbędnej do wykonywania zawodu
lekarza,
2)
sposób i tryb przeprowadzania egzaminu, o którym mowa w ust. 3, oraz wysokość opłaty
za ten egzamin.
”
;
2)
w art. 15 w ust. 3 wyrazy „o którym mowa w art. 19f” zastępuje się wyrazami „działające przy ministrze właściwym do spraw zdrowia”;
3)
po art. 16 dodaje się art. 16a w brzmieniu:
„
Art. 16a.
1.
Dokument poświadczający formalne kwalifikacje w zakresie specjalizacji medycznych
lekarza będącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, wydany przez
odpowiedni organ innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej,
określony w odrębnych przepisach wydanych na podstawie ust. 3, z zastrzeżeniem ust.
2, jest równoważny z dokumentem poświadczającym tytuł specjalisty.
2.
Za równoważne z tytułem specjalisty w dziedzinie medycyny uważa się również kwalifikacje
potwierdzone:
1)
dokumentem poświadczającym formalne kwalifikacje w zakresie danej specjalności medycznej,
świadczącym o rozpoczęciu kształcenia przed:
a)
1 stycznia 1995 r. w Austrii, Finlandii i Szwecji,
b)
3 kwietnia 1992 r. w Niemieckiej Republice Demokratycznej, który upoważnia do wykonywania
zawodu lekarza specjalisty na terytorium Republiki Federalnej Niemiec na tych samych
zasadach jak dokument poświadczający kwalifikacje przyznany przez odpowiednie władze
Republiki Federalnej Niemiec i określony w obwieszczeniu, o którym mowa w ust. 3,
c)
1 stycznia 1986 r. w Hiszpanii i Portugalii,
d)
1 stycznia 1981 r. w Grecji,
e)
20 grudnia 1976 r. w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej lub
2)
zaświadczeniem wydanym przez odpowiednie władze innego niż Rzeczpospolita Polska państwa
członkowskiego Unii Europejskiej stwierdzającym, że dokument poświadczający formalne
kwalifikacje w zakresie danej specjalności medycznej został wydany po odbyciu odpowiedniego
szkolenia, a kwalifikacje te są uważane za równoważne z kwalifikacjami poświadczonymi
dokumentami określonymi w przepisach wydanych na podstawie ust. 3.
3.
Minister właściwy do spraw zdrowia ogłosi, w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym
Rzeczypospolitej Polskiej «Monitor Polski», wykaz dokumentów poświadczających formalne
kwalifikacje w zakresie specjalizacji medycznych lekarza będącego obywatelem państwa
członkowskiego Unii Europejskiej, uwzględniając oryginalne i polskie brzmienie dokumentów
oraz podmiotów właściwych do ich wydania, wynikające z przepisów obowiązujących w
Unii Europejskiej.
”
;
4)
po art. 20 dodaje się art. 20a i 20b w brzmieniu:
„
Art. 20a.
1.
Lekarz będący obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej i posiadający dokumenty,
o których mowa w art. 16a ust. 1 lub 2, ma prawo do używania określonych tytułów specjalisty
w danej dziedzinie medycyny, odpowiadających tytułom określonym w przepisach wydanych
na podstawie ust. 2.
2.
Minister właściwy do spraw zdrowia ogłosi, w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym
Rzeczypospolitej Polskiej «Monitor Polski», wykaz tytułów specjalisty w określonej
dziedzinie medycyny uzyskanych w innych niż Rzeczpospolita Polska państwach członkowskich
Unii Europejskiej, które odpowiadają tytułom specjalisty używanym w kraju, uwzględniając
oryginalne brzmienie tych tytułów wynikające z przepisów obowiązujących w Unii Europejskiej.
Art. 20b.
1.
Lekarz będący obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej ma prawo posługiwać
się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uzyskanym w innym niż Rzeczpospolita Polska
państwie członkowskim Unii Europejskiej tytułem lub stopniem naukowym, lub ich skrótem,
o ile tytuł ten lub stopień albo ich skrót nie jest tożsamy z tytułem naukowym lub
stopniem naukowym uzyskiwanym w Rzeczypospolitej Polskiej, którego lekarz ten nie
posiada; w takim przypadku lekarz posługiwać się może tytułem naukowym lub stopniem
naukowym określonym w przepisach wydanych na podstawie ust. 2.
2.
Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw szkolnictwa
wyższego określi, w drodze rozporządzenia, nazwy tytułów i stopni naukowych uzyskanych
w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej, których
mogą używać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lekarze będący obywatelami państw
członkowskich Unii Europejskiej, w przypadku gdy tytuł lub stopień przez nich posiadany
nie jest tożsamy z tytułem lub stopniem naukowym uzyskiwanym w Rzeczypospolitej Polskiej,
wymagającym dodatkowego szkolenia, którego lekarz ten nie posiada, uwzględniając w
szczególności oryginalne i polskie brzmienie nazw tytułów lub stopni naukowych.
”
Art. 2.
Przepisy art. 1 pkt 3 i 4 stosuje się z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską
członkostwa w Unii Europejskiej.
Art. 3.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.