Ustawaz dnia 20 lipca 2001 r.o świadczeniu dla cywilnych ofiar wojny
Treść ustawy
Art. 1.
Ustawa określa zasady ustalania i realizacji świadczenia dla cywilnych ofiar wojny.
Art. 2.
Cywilnymi ofiarami wojny w rozumieniu ustawy są obywatele polscy, posiadający stałe
miejsce zamieszkania w Rzeczypospolitej Polskiej, którzy doznali naruszenia sprawności
organizmu powodującego całkowitą i trwałą niezdolność do pracy i samodzielnej egzystencji:
1)
na skutek działań wojennych w latach 1939-1947, nie wchodząc w skład formacji wojskowych,
zmilitaryzowanych służb państwowych i ruchu oporu,
2)
na skutek eksplozji niewybuchów pozostałych z okresu wojny 1939-1945, na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zdarzenie naruszające sprawność organizmu miało
miejsce w okresie wojny 1939-1945 lub po wojnie, nie później jednak niż do dnia 15
listopada 1956 r., zaś całkowita i trwała niezdolność do pracy i samodzielnej egzystencji
została stwierdzona w ciągu 5 lat od dnia zdarzenia.
Art. 3.
1.
Cywilnym ofiarom wojny przysługuje świadczenie pieniężne określone w ustawie.
2.
Świadczenie, o którym mowa w ust. 1, jest samoistne.
3.
Świadczenie, o którym mowa w ust. 1, wynosi miesięcznie 50% kwoty najniższej renty
z tytułu całkowitej niezdolności do pracy, spowodowanej wypadkiem przy pracy lub chorobą
zawodową, obowiązującej w dniu wejścia w życie ustawy.
4.
Świadczenie, o którym mowa w ust. 1, jest waloryzowane na zasadach wynikających z
przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
Art. 4.
Świadczenie, o którym mowa w art. 3, i koszty jego obsługi finansowane jest z budżetu
państwa.
Art. 5.
1.
Prawo do świadczenia pieniężnego ustalają i świadczenie wypłacają organy rentowe w
rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
2.
Świadczenie pieniężne wypłacane jest:
1)
wraz z emeryturą lub rentą - osobie pobierającej emeryturę lub rentę,
2)
kwartalnie, w trzecim miesiącu kwartału - osobie mającej ustalone prawo do emerytury
lub renty, której wypłata została zawieszona,
3)
kwartalnie, w trzecim miesiącu kwartału - osobie niemającej ustalonego prawa do emerytury
lub renty, osobie mającej ustalone prawo do emerytury lub renty przez inny organ emerytalno-rentowy
albo osobie pobierającej świadczenie o charakterze rentowym z instytucji zagranicznych.
3.
Świadczenie pieniężne jest wypłacane osobie uprawnionej, mającej stałe miejsce zamieszkania
na terenie Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 6.
1.
Świadczenie przyznaje się na udokumentowany wniosek osoby uprawnionej.
2.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać dokumentację medyczną z okresu
zdarzenia, o którym mowa w art. 2, potwierdzającą zaistnienie tego zdarzenia oraz
inne dowody, potwierdzające związek przyczynowy tego zdarzenia z powstałą całkowitą
i trwałą niezdolnością do pracy i samodzielnej egzystencji.
3.
O całkowitej i trwałej niezdolności do pracy i samodzielnej egzystencji, dacie jej
powstania oraz związku przyczynowym ze zdarzeniem, o którym mowa w art. 2, orzeka
lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.
Art. 7.
1.
Prawo do świadczenia ustala organ rentowy w formie decyzji.
2.
Od decyzji organu rentowego przysługują osobie uprawnionej środki odwoławcze przewidziane
dla emerytur i rent w odrębnych przepisach.
Art. 8.
W sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy o emeryturach
i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
Art. 9.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.