Rozdział 1

Przepisy ogólne Art. 1. 1. Ustawa określa obowiązki i prawa urzędników państwowych oraz innych pra- cowników zatrudnionych w: 1) Kancelarii Sejmu, 2) Kancelarii Senatu, 3) Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, 3a) (skreślony), 3b) Sądzie Najwyższym, 4) (skreślony), 5) (skreślony), 6) Biurze Trybunału Konstytucyjnego, 7) Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich, 7a) Biurze Rzecznika Praw Dziecka, 8) Biurze Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, 8a) Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa w sprawach nieuregulowanych w od- rębnych przepisach, 9) Krajowym Biurze Wyborczym, 9a) (uchylony), 10) (uchylony), 12) regionalnych izbach obrachunkowych, 13) Biurze Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, 14) Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Naro- dowi Polskiemu. 2. Ustawa określa obowiązki i prawa osób zatrudnionych w: 1) Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, 2) urzędach ministrów i przewodniczących komitetów wchodzących w skład Rady Ministrów oraz urzędach centralnych organów administracji rządowej, 3) urzędach wojewódzkich oraz innych urzędach stanowiących aparat pomocni- czy terenowych organów administracji rządowej podległych ministrom lub centralnym organom administracji rządowej, 4) (uchylony), 4a) Rządowym Centrum Legislacji, 5) komendach, inspektoratach i innych jednostkach organizacyjnych stanowią- cych aparat pomocniczy kierowników zespolonych służb, inspekcji i straży wojewódzkich oraz kierowników powiatowych służb, inspekcji i straży, 6) (uchylony), 7) (uchylony), 8) Biurze Nasiennictwa Leśnego, wobec których nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 227, poz. 1505). Art. 2. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia: 1) określa stanowiska, na których w urzędach wymienionych w art. 1 zatrudniani pracownicy są urzędnikami państwowymi w rozumieniu ustawy, 2) może rozciągnąć w całości lub w części przepisy ustawy na pracowników in- nych urzędów państwowych niż określone w art. 1.

Rozdział 2

Nawiązanie, zmiana i rozwiązanie stosunku pracy Art. 3. Urzędnikiem państwowym może być osoba, która: 1) jest obywatelem polskim, 2) ukończyła osiemnaście lat życia i ma pełną zdolność do czynności prawnych oraz korzysta z pełni praw publicznych, 3) jest nieskazitelnego charakteru, 4) ma odpowiednie wykształcenie i odbyła aplikację administracyjną, 5) posiada stan zdrowia pozwalający na zatrudnienie na określonym stanowisku. Art. 3a. Na stanowisko urzędnika państwowego zatrudnionego w urzędach wymienionych w art. 1 ust. 1 może zostać przeniesiony w drodze porozumienia pracodawców członek korpusu służby cywilnej w rozumieniu ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej. Art. 3b. 1. Jeżeli w urzędzie wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych, w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepeł- nosprawnych, w miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym następuje zatrud- nienie, jest niższy niż 6%, pierwszeństwo w zatrudnieniu przysługuje osobie niepełnosprawnej, o ile spełnia wymagania na dane stanowisko. 2. Szczegółowy sposób realizowania zasady, o której mowa w ust. 1, określa kie- rownik urzędu.

Rozdział 3

Obowiązki i prawa urzędnika państwowego Art. 17. 1. Urzędnik państwowy jest obowiązany chronić interesy państwa oraz prawa i słuszne interesy obywateli. 2. Urzędnik państwowy obowiązany jest w szczególności: 1) przestrzegać Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i innych przepisów prawa, 2) strzec autorytetu Rzeczypospolitej Polskiej oraz dążyć do pogłębiania zaufa- nia obywateli do organów państwa, 3) racjonalnie gospodarować środkami publicznymi, 4) rzetelnie i bezstronnie, sprawnie i terminowo wykonywać powierzone zada- nia, 5) dochowywać tajemnicy związanej z wykonywaniem obowiązków, 6) rozwijać własną wiedzę zawodową, 7) godnie zachowywać się w pracy oraz poza nią. 3. Kierownik urzędu jest obowiązany zapewnić urzędnikowi państwowemu wła- ściwe warunki do wykonywania obowiązków określonych w ustawie. 4. Urzędnik państwowy jest obowiązany złożyć oświadczenie o swoim stanie ma- jątkowym przy nawiązaniu stosunku pracy oraz na żądanie kierownika urzędu. Art. 18. 1. Urzędnik państwowy jest obowiązany sumiennie wypełniać polecenia służbowe przełożonych. 2. Jeżeli polecenie służbowe w przekonaniu urzędnika państwowego jest niezgodne z prawem, godzi w interes społeczny lub zawiera znamiona pomyłki, urzędnik ten powinien przedstawić swoje zastrzeżenia przełożonemu; w razie pisemnego potwierdzenia polecenia powinien je wykonać, zawiadamiając jednocześnie o zastrzeżeniach kierownika urzędu, a gdy polecenie wydał kierownik urzędu – organ nadrzędny nad urzędem. Zawiadomienia należy dokonać niezwłocznie. O ile w toku dalszego postępowania okaże się, że zastrzeżenia urzędnika były uza- sadnione, przełożony, który wydał polecenie, ponosi z tego tytułu odpowiedzial- ność. 3. Urzędnikowi państwowemu nie wolno wykonywać poleceń, których wykonanie stanowiłoby przestępstwo lub groziłoby niepowetowanymi stratami. Art. 19. 1. Urzędnik państwowy nie może podejmować dodatkowego zatrudnienia bez uzy- skania uprzedniej zgody kierownika urzędu, w którym jest zatrudniony. 2. Urzędnik państwowy nie może wykonywać zajęć, które pozostawałyby w sprzeczności z jego obowiązkami albo mogłyby wywołać podejrzenie o stronni- czość lub interesowność. 3. Urzędnikowi państwowemu nie wolno uczestniczyć w strajkach lub akcjach za- kłócających normalne funkcjonowanie urzędu albo w działalności sprzecznej z obowiązkami urzędnika państwowego. Art. 20. 1. Urzędnik państwowy mianowany podlega okresowym ocenom kwalifikacyjnym. Oceny dokonuje kierownik urzędu, w którym urzędnik jest zatrudniony, biorąc pod uwagę opinię bezpośredniego przełożonego i zakładowej organizacji związ- kowej. Dla dokonania tej czynności kierownik urzędu może powołać komisję. 2. O treści oceny kwalifikacyjnej kierownik urzędu zawiadamia urzędnika. 3. Od oceny kwalifikacyjnej urzędnik państwowy może, w terminie siedmiu dni, odwołać się do kierownika jednostki nadrzędnej nad urzędem. Urzędnik zatrud- niony w ministerstwie może odwołać się do ministra. 4. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowe zasady i tryb postępowania przy dokonywaniu ocen urzędników państwowych mianowanych oraz tryb postępowania odwoławczego w tych sprawach. Art. 21. 1. Urzędnikowi państwowemu przysługuje wynagrodzenie zależne od zajmowane- go stanowiska, posiadanych kwalifikacji zawodowych, jakości oraz stażu pracy. 2. Urzędnik państwowy, który wykazuje inicjatywę w pracy i sumiennie wykonuje swoje obowiązki, powinien być awansowany do wyższej grupy wynagrodzenia lub na wyższe stanowisko. 3. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa zasady wynagradzania i awansowania oraz wymagane kwalifikacje w zakresie wykształcenia i praktyki zawodowej urzędników państwowych, z zastrzeżeniem ust. 3a. 3a. Prezes Rady Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, zasady wynagradzania i awansowania oraz wymagania kwalifikacyjne w zakresie wykształcenia i prak- tyki zawodowej pracowników Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. 4. Zasady corocznego podwyższania przeciętnego wynagrodzenia urzędników pań- stwowych określają przepisy o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej. Do urzędników państwowych, w tym do Prezesa i wiceprezesów jednostki, o której mowa w art. 1 ust. 2 pkt 4a, przepisów ustawy z dnia 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi (Dz. U. Nr 26, poz. 306 i z 2001 r. Nr 85, poz. 924) nie stosuje się. Art. 22. 1. Urzędnikowi państwowemu przysługuje dodatek za wieloletnią pracę w urzędach państwowych, w wysokości wynoszącej po pięciu latach pracy 5% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego. Dodatek ten wzrasta o 1% za każdy dalszy rok pracy aż do osiągnięcia 20% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego. 2. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowe zasady przy- znawania i wypłacania dodatku określonego w ust. 1, a także wypadki i warunki, w jakich do okresu pracy w urzędach państwowych wlicza się okres zatrudnienia w innych zakładach pracy. Art. 23. 1. Urzędnikom państwowym przysługują nagrody jubileuszowe w wysokości: 1) po 20 latach pracy – 75% wynagrodzenia miesięcznego, 2) po 25 latach pracy – 100% wynagrodzenia miesięcznego, 3) po 30 latach pracy – 150% wynagrodzenia miesięcznego, 4) po 35 latach pracy – 200% wynagrodzenia miesięcznego, 5) po 40 latach pracy – 300% wynagrodzenia miesięcznego, 6) po 45 latach pracy – 400% wynagrodzenia miesięcznego. 2. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa zasady ustalania okresów pracy i innych okresów uprawniających do nagrody jubileuszowej, a także zasa- dy jej obliczania i wypłacania. Art. 24. 1. W urzędach państwowych tworzy się zakładowy fundusz nagród wynoszący 8,5% funduszu płac. Wysokość i zasady przyznawania indywidualnych nagród z tego funduszu określają odrębne przepisy. 2. Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, utworzyć dodatkowy fundusz nagród dla urzędników państwowych, z przeznaczeniem na nagrody za szcze- gólne osiągnięcia w pracy zawodowej, w wysokości 3% planowanych wynagro- dzeń osobowych pozostających w dyspozycji kierowników urzędów. Art. 24^1. (skreślony). Art. 25. (skreślony). Art. 26. 1. Urzędnikowi państwowemu delegowanemu służbowo do zajęć poza siedzibą urzędu, w którym jest zatrudniony, przysługują zwrot kosztów podróży, zakwa- terowanie oraz diety na zasadach stosowanych przy podróżach służbowych na obszarze kraju. 2. Urzędnikowi państwowemu przenoszonemu do pracy w innej miejscowości przysługują zwrot kosztów przeniesienia, diety, zwrot kosztów podróży oraz in- ne świadczenia. 2a. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wysokość i warunki wypłaca- nia świadczeń urzędnikom państwowym przeniesionym do pracy w innej miej- scowości, w szczególności diet za czas przejazdu i za pierwszą dobę pobytu w nowym miejscu zamieszkania, zwrotu poniesionych kosztów podróży, przewozu urządzenia domowego, zakwaterowania oraz dodatku za rozłąkę, z uwzględnie- niem okresu, na jaki urzędnik został przeniesiony, jak również jego stanu rodzin- nego, biorąc pod uwagę, że za członków rodziny uważa się małżonka, dzieci oraz inne osoby prowadzące z nim wspólne gospodarstwo domowe, jeżeli przesiedlają się wraz z urzędnikiem. 3. (uchylony). Art. 27. 1. Urzędnikowi państwowemu przysługują świadczenia emerytalne i rentowe na zasadach określonych w przepisach o powszechnym zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin¹⁾, z wyjątkiem pracowników państwowych, których uprawnienia w tym zakresie regulują odrębne przepisy. 2. W razie rozwiązania z urzędnikiem państwowym stosunku pracy z powodu li- kwidacji urzędu albo jego reorganizacji uniemożliwiającej dalsze zatrudnienie pracownika, urzędnikowi państwowemu przysługuje emerytura, jeżeli mężczy- zna ukończył sześćdziesiąt lat, a kobieta – pięćdziesiąt pięć lat i ma wymagany okres zatrudnienia. 3. W razie rozwiązania z urzędnikiem państwowym mianowanym stosunku pracy z przyczyn określonych: 1) w art. 13 ust. 1 pkt. 3, o ile urząd nie dysponuje stanowiskiem, o którym mo- wa w art. 13 ust. 3, 2) w art. 13 ust. 1 pkt. 4, z wyłączeniem wypadku, gdy pracownik odmówi za- trudnienia na stanowisku, o którym mowa w tym przepisie, urzędnikowi temu przysługuje pełna emerytura, jeżeli mężczyzna ukończył sześćdziesiąt lat, a kobieta – pięćdziesiąt pięć lat i ma wymagany okres zatrud- nienia. 4. Przepisy ust. 1–3 stosuje się do osób urodzonych przed dniem 1 stycznia 1949 r. Art. 28. 1. Urzędnikowi państwowemu przechodzącemu na emeryturę lub rentę inwalidzką przysługuje jednorazowa odprawa: 1) po dziesięciu latach pracy w urzędach – w wysokości dwumiesięcznego wy- nagrodzenia, 2) po piętnastu latach pracy w urzędach – w wysokości trzymiesięcznego wyna- grodzenia, 3) po dwudziestu latach pracy w urzędach – w wysokości sześciomiesięcznego wynagrodzenia. 2. Do okresu pracy w urzędach wlicza się okres zatrudnienia w innych zakładach pracy na zasadach określonych w przepisach, o których mowa w art. 22 ust. 2. 3. Wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 1, oblicza się jak ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy. Art. 29. 1. Czas pracy urzędników państwowych nie może przekraczać 8 godzin na dobę i średnio 40 godzin tygodniowo w przyjętym okresie rozliczeniowym nie dłuż- szym niż 8 tygodni. 1a. W wypadkach uzasadnionych rodzajem pracy i jej organizacją mogą być stoso- wane rozkłady czasu pracy, w których jest dopuszczalne przedłużenie czasu pra- cy do 12 godzin na dobę. W tych rozkładach czas pracy nie może jednak prze- kraczać średnio 40 godzin na tydzień, w przyjętym okresie rozliczeniowym nie dłuższym niż 12 tygodni. 2. Jeżeli wymagają tego potrzeby urzędu, urzędnik państwowy może być zatrud- niony poza normalnymi godzinami pracy, a w wyjątkowych wypadkach także w nocy oraz w niedziele i święta. 3. Przepisów ust. 1a i 2 nie stosuje się do kobiet w ciąży oraz – bez ich zgody – do osób sprawujących pieczę nad osobami wymagającymi stałej opieki lub opieku- jących się dziećmi w wieku do lat ośmiu. Art. 30. 1. Rozkład czasu pracy w tygodniu oraz jego wymiar w poszczególnych dniach ty- godnia ustala kierownik urzędu zgodnie z zasadami określonymi, w drodze roz- porządzenia, przez Prezesa Rady Ministrów. 1a. Dni tygodnia niebędących dniami pracy w urzędzie nie wlicza się do urlopu wy- poczynkowego. 2. Urzędnikowi państwowemu za pracę wykonywaną na polecenie przełożonego poza normalnymi godzinami pracy przysługuje według jego wyboru wynagro- dzenie lub wolny czas, z tym że wolny czas może być udzielony w okresie bez- pośrednio poprzedzającym urlop wypoczynkowy lub po jego zakończeniu. 3. Urzędnikom państwowym zatrudnionym w urzędach naczelnych i centralnych organów administracji państwowej na stanowiskach kierowniczych i samodziel- nych przysługuje wolny czas za pracę poza normalnymi godzinami pracy wyko- nywaną w porze nocnej oraz w niedzielę lub święto. Art. 30¹. Do urzędników państwowych zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy nie stosuje się przepisów art. 7 i 27 ust. 2.

Rozdział 4

Nagrody i wyróżnienia Art. 31. 1. Urzędnikom państwowym, którzy wzorowo wykonują obowiązki, przejawiają inicjatywę w pracy i doskonalą sposób jej wykonywania mogą być przyznawane nagrody i wyróżnienia określone w Kodeksie pracy. 2. Za osiągnięcia w pracy zawodowej urzędnikowi państwowemu może być nadana odznaka honorowa "Zasłużony Pracownik Państwowy". 3. Odznakę honorową "Zasłużony Pracownik Państwowy" nadaje Prezes Rady Mi- nistrów. 4. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowe zasady nadawa- nia odznaki honorowej "Zasłużony Pracownik Państwowy", tryb przedstawiania wniosków o nadanie odznaki, wzór odznaki oraz tryb jej wręczania i sposób no- szenia. Art. 32. (skreślony). Art. 33. Urzędnik państwowy, wyróżniony w myśl art. 31 ust. 2, może być awansowany do wyższej grupy wynagrodzenia poza przewidzianymi terminami przeszeregowania lub na wyższe stanowisko.

Rozdział 5

Odpowiedzialność porządkowa i dyscyplinarna urzędnika państwowego Art. 34. 1. Urzędnicy państwowi mianowani ponoszą odpowiedzialność porządkową lub dyscyplinarną za naruszenie obowiązków pracownika. 2. Karę porządkową za przewinienie mniejszej wagi stanowi upomnienie. 3. Karami dyscyplinarnymi są: 1) nagana, 2) nagana z ostrzeżeniem, 3) nagana z pozbawieniem możliwości awansowania przez okres do dwóch lat do wyższej grupy wynagrodzenia lub na wyższe stanowisko, 4) przeniesienie na niższe stanowisko, 5) wydalenie z pracy w urzędzie. Art. 35. Upomnienia udziela kierownik urzędu. Urzędnik państwowy może, w ciągu trzech dni od zawiadomienia go o ukaraniu, odwołać się do kierownika jednostki nadrzęd- nej. Odwołanie nie przysługuje, jeżeli karę wymierzył minister. Art. 36. 1. W sprawach dyscyplinarnych orzekają komisje dyscyplinarne I i II instancji po- woływane przez kierowników urzędów, przy których działają. 2. Członków komisji dyscyplinarnych, w tym przewodniczącego i zastępców prze- wodniczącego, powołuje na okres czterech lat kierownik urzędu, przy którym komisja działa, po zasięgnięciu opinii zakładowej organizacji związkowej. Członkiem komisji dyscyplinarnej może być urzędnik mianowany, zatrudniony w urzędzie co najmniej pięć lat, dający rękojmię należytego pełnienia tej funkcji. 3. Komisja dyscyplinarna orzeka w składach trzyosobowych. 4. Komisje dyscyplinarne I instancji powołuje się we wszystkich urzędach pań- stwowych, z tym że wojewoda może powołać komisję dyscyplinarną I instancji dla urzędników zatrudnionych w urzędach kilku rejonowych organów rządowej administracji ogólnej. Uprawnienie takie przysługuje również innym organom rządowej administracji specjalnej stopnia wojewódzkiego w stosunku do podle- głych im urzędów. 5. Komisje dyscyplinarne II instancji (odwoławcze) powołuje się przy: 1) Marszałku Sejmu – dla urzędników Kancelarii Sejmu, Krajowego Biura Wy- borczego, Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych oraz Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Naro- dowi Polskiemu, 2) Marszałku Senatu – dla urzędników Kancelarii Senatu, 3) Prezydencie Rzeczypospolitej Polskiej – dla urzędników Kancelarii Prezyden- ta, 4) Prezesie Rady Ministrów – dla urzędników Kancelarii Prezesa Rady Mini- strów, urzędów podległych Prezesowi Rady Ministrów oraz ministerstw i urzędów centralnych organów administracji rządowej, 5) właściwym ministrze – dla urzędników urzędów podległych naczelnym i cen- tralnym organom administracji państwowej, 6) ministrze właściwym do spraw administracji publicznej – dla urzędników urzędów wojewódzkich i regionalnych izb obrachunkowych, 7) Przewodniczącym Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji – dla urzędników

Rozdział 6

Rozpatrywanie sporów o roszczenia urzędników ze stosunku pracy Art. 38. 1. Od decyzji w sprawach wypowiedzenia lub rozwiązania stosunku pracy z urzędni- kiem państwowym mianowanym, przeniesienia albo zlecenia mu wykonywania innej pracy, przeniesienia na niższe lub inne stanowisko bądź zawieszenia w peł- nieniu obowiązków urzędnik ten może, w terminie siedmiu dni, wnieść odwoła- nie do kierownika organu nadrzędnego nad urzędem, w którym jest zatrudniony. Od decyzji wydanej przez ministra odwołanie nie przysługuje. 2. (skreślony). Art. 39. Spory o roszczenia ze stosunku pracy urzędników państwowych rozpatrywane są w trybie określonym w Kodeksie pracy.

Rozdział 7

(skreślony)

Rozdział 8

Przepisy szczególne Art. 42¹. Przewidziane w ustawie oraz w odrębnych przepisach zadania dla kierownika urzędu wykonuje w urzędach administracji rządowej, z wyłączeniem urzędów rejonowych i urzędów terenowych administracji specjalnej – dyrektor generalny urzędu. Art. 43. 1. Przepisy ustawy, z zastrzeżeniem przepisów ust. 2 i 3, stosuje się do pracowni- ków zatrudnionych w jednostkach wojskowych. 1a. Przepisy ustawy stosuje się do pracowników zatrudnionych w Komendzie Głów- nej Żandarmerii Wojskowej i innych jednostkach organizacyjnych Żandarmerii Wojskowej. 2. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, jednostki woj- skowe oraz stanowiska, na których stosunek pracy z pracownikami określonymi w ust. 1 nawiązuje się w drodze mianowania lub umowy o pracę, a także dosto- suje organizację komisji dyscyplinarnych do struktury organizacyjnej jednostek wojskowych. 3. Uprawnienia wynikające z ust. 2 przysługują ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w odniesieniu do pracowników zatrudnionych w podległych mu jednostkach wojskowych. 4. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może określać w sposób szczególny niektóre obowiązki i prawa pracowników, o których mowa w ust. 1, uwzględnia- jąc charakter i warunki pracy w jednostkach wojskowych. Art. 44. Przepisy ustawy stosuje się do pracowników administracyjnych, pomocniczych, technicznych i obsługi sądów, prokuratury, ze zmianami wynikającymi z przepisów szczególnych. Art. 45. 1. Przepisów ustawy dotyczących nawiązywania i rozwiązywania stosunku pracy nie stosuje się do osób powoływanych do pełnienia funkcji organów administra- cji państwowej oraz na inne stanowiska kierownicze w administracji państwo- wej, w trybie określonym w przepisach szczególnych. 2. Osobie odwołanej z funkcji lub stanowiska, określonych w ust. 1, która przed powołaniem na tę funkcję lub stanowisko była urzędnikiem państwowym mia- nowanym, przysługuje prawo do mianowania na stanowisko równorzędne z zajmowanym przed powołaniem, jeżeli osoba ta spełnia wymogi, o których mo- wa w art. 3 pkt. 4. Art. 45¹. 1. Urzędnikom państwowym zatrudnionym w Kancelarii Sejmu, Kancelarii Senatu, Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej oraz w Biurze Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji nie wolno publicznie manifestować swoich przekonań po- litycznych. 2. Zakaz, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy pracowników zatrudnionych na podstawie art. 47¹ ust. 1, a także osób zajmujących kierownicze stanowiska w Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, wymienione w art. 2 ustawy z dnia 31 lipca 1981 r. o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowi- ska państwowe (Dz. U. Nr 20, poz. 101, z 1982 r. Nr 31, poz. 214, z 1985 r. Nr 22, poz. 98 i Nr 50, poz. 262, z 1987 r. Nr 21, poz. 123, z 1989 r. Nr 34, poz. 178, z 1991 r. Nr 100, poz. 443, z 1993 r. Nr 1, poz. 1, z 1995 r. Nr 34, poz. 163 i Nr 142, poz. 701, z 1996 r. Nr 73, poz. 350, Nr 89, poz. 402, Nr 106, poz. 496 i Nr 139, poz. 647, z 1997 r. Nr 75, poz. 469 i Nr 133, poz. 883, z 1998 r. Nr 155, poz. 1016 i Nr 160, poz. 1065, z 1999 r. Nr 110, poz. 1255 oraz z 2000 r. Nr 6, poz. 69 i Nr 48, poz. 552). Art. 46. Przepisy art. 21–31 i 33 stosuje się również do pracowników urzędów państwowych niebędących urzędnikami. Art. 47. Do urzędników administracji celnej przepisy niniejszej ustawy stosuje się ze zmia- nami i uzupełnieniami, które określa, w drodze rozporządzenia, Rada Ministrów w zakresie, jaki jest konieczny ze względu na szczególny charakter pracy tych pracow- ników. Art. 47¹. 1. Zatrudnienie: 1) pracownika w gabinecie politycznym Prezesa Rady Ministrów, wiceprezesa Rady Ministrów, ministra oraz innego członka Rady Ministrów, 2) doradców lub pełniących funkcje doradców osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe inne niż wymienione w pkt 1 następuje na podstawie umowy o pracę zawartej na czas pełnienia funkcji przez osobę zajmującą kierownicze stanowisko państwowe. Wcześniejsze rozwiązanie umowy o pracę może być dokonane za dwutygodniowym wypowiedzeniem. 2. Przepisu art. 42¹ nie stosuje się do stosunku pracy pracowników, o których mowa w ust. 1. 3. Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, zasady wynagradzania oraz inne świadczenia, w tym odprawy z tytułu rozwiązania lub wygaśnięcia stosun- ku pracy, przysługujące z tytułu zatrudnienia określonego w ust. 1. Art. 48. 1. Przepisy określone w art. 2 pkt 1, art. 7 ust. 6, art. 7¹ ust. 2, art. 20 ust. 4, art. 21 ust. 3, art. 22 ust. 2, art. 23 ust. 2, art. 24 ust. 2, art. 26 ust. 2, art. 30 ust. 1, art. 31 ust. 4, art. 36 ust. 7 i art. 47¹ ust. 3 wydaje, w drodze zarządzenia: 1) (skreślony), 2) (skreślony), 3) Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej – w odniesieniu do pracowników Kance- larii Prezydenta i Biura Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, 1a. Przepisów art. 2 pkt 1, art. 7 ust. 6 i art. 30 ust. 1 nie stosuje się w odniesieniu do pracowników urzędów wymienionych w art. 1 ust. 1 pkt 1, 2, 3b, 6–7a, 9 i 13. Kierownicy tych urzędów są uprawnieni do określania: 1) stanowisk, na których zatrudnieni pracownicy są urzędnikami państwowymi, 2) wykazu stanowisk objętych aplikacją administracyjną oraz zasad i trybu od- bywania tej aplikacji, 3) rozkładu czasu pracy w tygodniu i jego wymiaru w poszczególnych dniach tygodnia. 1b. W ramach posiadanych środków na wynagrodzenia określonych w ustawie bu- dżetowej kierownicy urzędów, o których mowa w ust. 1a, ustalają regulamin wy- nagradzania w urzędzie. Regulamin ten w odniesieniu do Kancelarii Sejmu za- twierdza Marszałek Sejmu, a w odniesieniu do Kancelarii Senatu – Marszałek Senatu. Przepisów art. 21 ust. 3, art. 22 ust. 2, art. 23 ust. 2 i art. 47¹ ust. 3 nie stosuje się. 1c. Dodatkowy fundusz nagród dla urzędników państwowych za szczególne osią- gnięcia w pracy zawodowej utworzony na podstawie art. 24 ust. 2 w urzędach, o których mowa w ust. 1a, pozostaje w dyspozycji kierowników tych urzędów i może być przez nich podwyższany w ramach posiadanych środków na wynagro- dzenia. 2. Uprawnienie wynikające z art. 31 ust. 3 przysługuje odpowiednio organowi wy- mienionemu w ust. 1 oraz Marszałkowi Sejmu w odniesieniu do pracowników Kancelarii Sejmu, Krajowego Biura Wyborczego i Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, a także Marszałkowi Senatu w odniesieniu do pra- cowników Kancelarii Senatu oraz kierownikom urzędów wymienionym w art. 1 ust. 1 pkt 3b i 6–7a w odniesieniu do pracowników tych urzędów. 3. Przewidziane w ustawie uprawnienia ministrów przysługują odpowiednio kierow- nikom urzędów wymienionych w ust. 1 oraz w art. 1 ust. 1 pkt 1, 2, 3b, 6–7a, 9 i 13. 4. (skreślony).

Rozdział 9

Zmiany w przepisach obowiązujących oraz przepisy przejściowe i końcowe