Obwieszczenie Ministra Gospodarkiz dnia 21 marca 2001 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o usługach turystycznych
Spis treści
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 15 ustawy z dnia 8 grudnia 2000 r. o zmianie ustawy o szkolnictwie wyższym, ustawy o wyższych szkołach zawodowych, ustawy o transporcie kolejowym i ustawy o usługach turystycznych oraz ustawy - Kodeks postępowania cywilnego, ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawy o działach administracji rządowej
- w związku z dostosowaniem do prawa Unii Europejskiej ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:
1)
ustawą z dnia 4 grudnia 1997 r. o zmianie ustawy o usługach turystycznych ,
2)
ustawą z dnia 23 lipca 1998 r. o zmianie ustawy o usługach turystycznych ,
3)
ustawą z dnia 10 kwietnia 1999 r. o zmianie ustawy o usługach turystycznych ,
4)
ustawą z dnia 28 kwietnia 2000 r. o zmianie ustawy o usługach turystycznych ,
5)
ustawą z dnia 8 grudnia 2000 r. o zmianie ustawy o szkolnictwie wyższym, ustawy o wyższych szkołach zawodowych, ustawy o transporcie kolejowym i ustawy o usługach turystycznych oraz ustawy - Kodeks postępowania cywilnego, ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawy o działach administracji rządowej
- w związku z dostosowaniem do prawa Unii Europejskiej
i zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem wydania jednolitego tekstu.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy nie obejmuje:
1)
art. 46-48 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych , które stanowią:
„
Art. 46.
W Kodeksie wykroczeń w art. 601dodaje się § 4 w brzmieniu:
«
§ 4.
Kto:
1)
wykonuje bez wymaganych uprawnień zadania przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek,
2)
świadcząc usługi hotelarskie używa nazw rodzajowych lub określenia kategorii obiektów
hotelarskich bez decyzji lub niezgodnie z decyzją,
3)
wbrew obowiązkowi świadczy usługi hotelarskie w obiekcie niezgłoszonym do ewidencji,
4)
świadczy usługi hotelarskie wbrew decyzji nakazującej wstrzymanie ich świadczenia
- podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny.
»
Art. 47.
W ustawie z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 41, poz.
324, z 1990 r. Nr 26, poz. 149, Nr 34, poz. 198 i Nr 86, poz. 504, z 1991 r. Nr 31,
poz. 128, Nr 41, poz. 179, Nr 73, poz. 321, Nr 105, poz. 452, Nr 106, poz. 457 i Nr
107, poz. 460, z 1993 r. Nr 28, poz. 127, Nr 47, poz. 212 i Nr 134, poz. 646, z 1994
r. Nr 27, poz. 96 i Nr 127, poz. 627, z 1995 r. Nr 60, poz. 310, Nr 83, poz. 426,
Nr 90, poz. 446, Nr 141, poz. 700 i Nr 147, poz. 713, z 1996 r. Nr 41, poz. 177 i
Nr 45, poz. 199 oraz z 1997 r. Nr 9, poz. 44, Nr 23, poz. 117, Nr 43, poz. 272, Nr
54, poz. 348, Nr 60, poz. 369, Nr 75, poz. 471, Nr 88, poz. 554, Nr 96, poz. 591,
Nr 98, poz. 602, Nr 106, poz. 677, Nr 113, poz. 733, Nr 114, poz. 740, Nr 121, poz.
769 i 770 i Nr 124, poz. 783) wprowadza się następujące zmiany:
1)
art. 9 w ust. 2 dodaje się pkt 4 w brzmieniu:
«
4)
wynajmowanie turystom przez rolników pokoi lub miejsc na ustawienie namiotów w obrębie
gospodarstwa, sprzedaż posiłków i świadczenie usług z tym związanych.
»
;
2)
w art. 11:
a)
w ust. 1 dodaje się pkt 20 i pkt 21 w brzmieniu:
«
20)
organizowania imprez turystycznych, z wyłączeniem działalności określonej w art. 9
ust. 2 pkt 4,
21)
pośrednictwa w zawieraniu umów o świadczenie usług turystycznych.
»
,
b)
dodaje się ust. 12 w brzmieniu:
«
12.
Zasady udzielania koncesji, o których mowa w ust. 1 pkt 20 i pkt 21, określają przepisy
o usługach turystycznych.
»
Art. 48.
W ustawie z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie (Dz. U. Nr 147, poz. 713
oraz z 1997 r. Nr 14, poz. 72, Nr 60, poz. 369, Nr 88, poz. 554 i Nr 110, poz. 715)
w art. 19 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
«
2.
Warunkiem otrzymania koncesji, o której mowa w art. 17 pkt 3, jest ponadto:
1)
posiadanie koncesji organizatora turystyki lub pośrednika turystycznego, zgodnie z
przepisami o usługach turystycznych,
2)
zatrudnienie przez organizatora turystyki osób, które złożą egzamin ze znajomości
zasad wykonywania polowania oraz zasad ochrony przyrody.
»”
;
»”
;
2)
art. 2 ustawy z dnia 4 grudnia 1997 r. o zmianie ustawy o usługach turystycznych , który stanowi:
„
Art. 2.
Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.
”
;
3)
art. 2 ustawy z dnia 23 lipca 1998 r. o zmianie ustawy o usługach turystycznych , który stanowi:
„
Art. 2.
Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.
”
;
4)
art. 2-6 ustawy z dnia 10 kwietnia 1999 r. o zmianie ustawy o usługach turystycznych , które stanowią:
„
Art. 2.
W ustawie z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 41, poz.
324, z 1990 r. Nr 26, poz. 149 i Nr 34, poz. 198, z 1991 r. Nr 31, poz. 128, Nr 41,
poz. 179, Nr 73, poz. 321, Nr 105, poz. 452, Nr 106, poz. 457 i Nr 107, poz. 460,
z 1993 r. Nr 28, poz. 127, Nr 47, poz. 212 i Nr 134, poz. 646, z 1994 r. Nr 27, poz.
96 i Nr 127, poz. 627, z 1995 r. Nr 60, poz. 310, Nr 85, poz. 426, Nr 90, poz. 446,
Nr 141, poz. 700 i Nr 147, poz. 713, z 1996 r. Nr 41, poz. 177 i Nr 45, poz. 199 oraz
z 1997 r. Nr 9, poz. 44, Nr 23, poz. 117, Nr 43, poz. 272, Nr 54, poz. 348, Nr 60,
poz. 369, Nr 75, poz. 471, Nr 88, poz. 554, Nr 96, poz. 591, Nr 98, poz. 602, Nr 106,
poz. 677, Nr 113, poz. 733, Nr 114, poz. 740, Nr 121, poz. 769 i 770, Nr 124, poz.
783, Nr 133, poz. 884 i Nr 157, poz. 1026) w art. 11 w ust. 1 pkt 20 i pkt 21 oraz
ust. 12 skreśla się.
Art. 3.
W ustawie z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie (Dz. U. Nr 147, poz. 713,
z 1997 r. Nr 14, poz. 72, Nr 60, poz. 369, Nr 88, poz. 554, Nr 110, poz. 715 i Nr
133, poz. 884 oraz z 1998 r. Nr 106, poz. 668) w art. 19 w ust. 2 w pkt 1 wyraz «koncesji»
zastępuje się wyrazami «zezwolenia na działalność».
Art. 4.
1.
Sprawy o udzielenie koncesji, wszczęte do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy na
podstawie dotychczasowych przepisów, Prezes Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki przekazuje
właściwym wojewodom do dalszego rozpoznania według nowych przepisów.
2.
Sprawy o udzielenie koncesji, wszczęte do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy na
podstawie dotychczasowych przepisów i zakończone decyzją ostateczną, w których strony
złożyły wniosek o ich ponowne rozpoznanie bądź w których postępowanie zostało wznowione,
Prezes Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki rozpoznaje według nowych przepisów.
3.
Wnioski o udzielenie koncesji złożone do Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki
stają się wnioskami o udzielenie zezwolenia, a inne czynności dokonane w postępowaniu
koncesyjnym są skuteczne w postępowaniu w sprawie udzielenia zezwolenia, jeżeli odpowiadają
nowym przepisom.
Art. 5.
1.
Koncesje udzielone w trybie dotychczasowych przepisów stają się zezwoleniami, z zachowaniem
ich dotychczasowego przedmiotu i zakresu.
2.
Prezes Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki przekaże wojewodom właściwym ze względu
na siedzibę (miejsce zamieszkania) przedsiębiorcy jego dokumentację stanowiącą podstawę
udzielenia koncesji.
Art. 6.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
5)
art. 2 i 3 ustawy z dnia 28 kwietnia 2000 r. o zmianie ustawy o usługach turystycznych , które stanowią:
„
Art. 2.
Przepisy wykonawcze wydane na podstawie upoważnień zmienianych ustawą zachowują moc
obowiązującą do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie upoważnień w brzmieniu
nadanym ustawą, jednak przez okres nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia wejścia w życie
ustawy.
Art. 3.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
6)
art. 16 i 17 ustawy z dnia 8 grudnia 2000 r. o zmianie ustawy o szkolnictwie wyższym, ustawy o wyższych szkołach zawodowych, ustawy o transporcie kolejowym i ustawy o usługach turystycznych oraz ustawy - Kodeks postępowania cywilnego, ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawy o działach administracji rządowej - w związku z dostosowaniem do prawa Unii
Europejskiej , które stanowią:
„
Art. 16.
W stosunku do państw członkowskich Unii Europejskiej przepis art. 2 ustawy, o której
mowa w art. 4, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, traci moc z dniem uzyskania przez
Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej.
Art. 17.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt
1, 2 i 5, art. 3 pkt 2, 4-7, art. 7 i art. 10-13, które wchodzą w życie z dniem uzyskania
przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej, oraz art. 3 pkt 8 i 9,
art. 4-6 i art. 8, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.
”
Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych.
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 11)W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2000 r. o zmianie ustawy o szkolnictwie wyższym, ustawy o wyższych szkołach zawodowych, ustawy o transporcie kolejowym i ustawy o usługach turystycznych oraz ustawy - Kodeks postępowania cywilnego, ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawy o działach administracji rządowej - w związku z dostosowaniem do prawa Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 122, poz. 1314), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2001 r..
Ustawa określa warunki świadczenia, przez przedsiębiorców i przedsiębiorców zagranicznych
w rozumieniu ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej , zwanych dalej „przedsiębiorcami”, usług turystycznych na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, a także za granicą, jeżeli umowy z klientami o świadczenie tych usług są
zawierane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 22)W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 2 ustawy, o której mowa w przypisie 1. Przepis art. 2 utraci moc w stosunku do państw członkowskich Unii Europejskiej na podstawie art. 16 ustawy, o której mowa w przypisie 1, z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej..
Zawieranie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w imieniu przedsiębiorcy zagranicznego
umów z klientami o świadczenie usług turystycznych jest dopuszczalne, jeżeli przedsiębiorca
ten prowadzi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalność gospodarczą na warunkach
określonych w ustawie, o której mowa w art. 1.
Art. 3.
Przez użyte w ustawie określenia należy rozumieć:
1)
usługi turystyczne - usługi przewodnickie, usługi hotelarskie oraz wszystkie inne
usługi świadczone turystom lub odwiedzającym,
2)
impreza turystyczna - co najmniej dwie usługi turystyczne tworzące jednolity program
i objęte wspólną ceną, jeżeli usługi te obejmują nocleg lub trwają ponad 24 godziny
albo jeżeli program przewiduje zmianę miejsca pobytu,
3)
wycieczka - rodzaj imprezy turystycznej, której program obejmuje zmianę miejsca pobytu
jej uczestników,
43)W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 3 lit. a) ustawy, o której mowa w przypisie 1.)
organizowanie imprez turystycznych - przygotowywanie lub oferowanie, a także realizacja
imprez turystycznych,
5)
organizator turystyki - przedsiębiorca organizujący imprezę turystyczną,
6)
pośrednik turystyczny - przedsiębiorca, którego działalność polega na wykonywaniu,
na zlecenie klienta, czynności faktycznych i prawnych związanych z zawieraniem umów
o świadczenie usług turystycznych,
74)W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 3 lit. b) ustawy, o której mowa w przypisie 1.)
agent turystyczny - przedsiębiorca, którego działalność polega na stałym pośredniczeniu
w zawieraniu umów o świadczenie usług turystycznych na rzecz organizatorów turystyki
posiadających zezwolenia w kraju lub na rzecz innych usługodawców posiadających siedzibę
w kraju,
7a5)Dodany przez art. 4 pkt 3 lit. c) ustawy, o której mowa w przypisie 1.)
przewodnik turystyczny - osobę zawodowo oprowadzającą grupy wycieczkowe po wybranych
obszarach, miejscowościach i obiektach oraz udzielającą o nich informacji,
7b5)Dodany przez art. 4 pkt 3 lit. c) ustawy, o której mowa w przypisie 1.)
pilot wycieczek - osobę towarzyszącą, w imieniu organizatora turystyki, uczestnikom
imprezy turystycznej, sprawującą opiekę nad nimi i czuwającą nad sposobem wykonania
na ich rzecz usług,
86)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1999 r. o zmianie ustawy o usługach turystycznych (Dz. U. Nr 40, poz. 401), która weszła w życie z dniem 21 maja 1999 r.)
usługi hotelarskie - krótkotrwałe, ogólnie dostępne wynajmowanie domów, mieszkań,
pokoi, miejsc noclegowych, a także miejsc na ustawienie namiotów lub przyczep samochodowych
oraz świadczenie, w obrębie obiektu, usług z tym związanych,
9)
turysta - osobę, która podróżuje do innej miejscowości poza swoim stałym miejscem
pobytu na okres nieprzekraczający 12 miesięcy, dla której celem podróży nie jest podjęcie
stałej pracy w odwiedzanej miejscowości i która korzysta z noclegu przynajmniej przez
jedną noc,
10)
odwiedzający - osobę, która podróżuje do innej miejscowości poza swoim stałym miejscem
pobytu, dla której celem podróży nie jest podjęcie stałej pracy w odwiedzanej miejscowości
oraz niekorzystającą z noclegu,
11)
klient - osobę, która zamierza zawrzeć lub zawarła umowę o świadczenie usług turystycznych
na swoją rzecz lub na rzecz innej osoby, a zawarcie tej umowy nie stanowi przedmiotu
jej działalności gospodarczej, jak i osobę, na rzecz której umowa została zawarta,
a także osobę, której przekazano prawo do korzystania z usług turystycznych objętych
uprzednio zawartą umową,
12)
13)
Rozdział 2
Organizatorzy turystyki, pośrednicy i agenci turystyczni
Art. 4.
1.
Działalność gospodarcza polegająca na organizowaniu imprez turystycznych oraz na pośredniczeniu
na zlecenie klientów w zawieraniu umów o świadczenie usług turystycznych wymaga uzyskania
zezwolenia.
2.
Nie wymaga uzyskania zezwolenia działalność agentów turystycznych polegająca na stałym
pośredniczeniu w zawieraniu umów o świadczenie usług turystycznych na rzecz organizatorów
turystyki posiadających zezwolenie lub na rzecz innych usługodawców posiadających
siedzibę w kraju.
Art. 5.
1.
Zezwolenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1, udziela się na czas nieoznaczony, jeżeli
przedsiębiorca spełnia następujące warunki:
1)
zapewnia kierowanie działalnością przedsiębiorstwa oraz działalnością jego jednostek
organizacyjnych samodzielnie dokonujących czynności prawnych przez osoby:
a)
posiadające odpowiednie wykształcenie i praktykę, o których mowa w art. 6 ust. 1 i
2,
b)
niekarane za przestępstwa przeciwko zdrowiu i życiu, wiarygodności dokumentów, mieniu
oraz przeciwko obrotowi gospodarczemu,
2)
przedstawi dowód zapewnienia pokrycia kosztów powrotu klienta do kraju, w wypadku
gdy organizator turystyki wbrew obowiązkowi nie zapewnia tego powrotu, a także na
pokrycie zwrotu wpłat wniesionych przez klientów w razie niewykonania zobowiązań umownych,
w formie:
a)
umowy gwarancji bankowej lub ubezpieczeniowej albo
b)
umowy ubezpieczenia na rzecz klientów.
2.
Obowiązek posiadania gwarancji lub umowy ubezpieczenia, o których mowa w ust. 1 pkt
2, dotyczy całego okresu prowadzonej działalności.
3.
Treść gwarancji lub umowy ubezpieczenia, o których mowa w ust. 1 pkt 2, obejmuje upoważnienie
dla wojewody lub wskazanej przez niego jednostki do wydawania dyspozycji wypłaty zaliczki
na pokrycie kosztów powrotu klienta do kraju.
49)Dodany przez art. 4 pkt 4 ustawy, o której mowa w przypisie 1..
Wojewoda jest uprawniony do występowania na rzecz klientów w sprawach wypłaty środków
z tytułu umowy gwarancji bankowej, umowy gwarancji ubezpieczeniowej lub umowy ubezpieczenia,
na zasadach określonych w treści tych umów.
59)Dodany przez art. 4 pkt 4 ustawy, o której mowa w przypisie 1..
Z sumy określonej w umowie gwarancji bankowej, umowie gwarancji ubezpieczeniowej lub
umowie ubezpieczenia pokrywa się w pierwszej kolejności koszty sprowadzenia do kraju
klientów, o których mowa w ust. 1 pkt 2. Jeżeli pozostała suma gwarancji jest niewystarczająca
na zwrot wszystkich wpłat wniesionych przez klientów, wypłaty obniża się proporcjonalnie
do wysokości pozostałej sumy.
Art. 6.
1.
Działalnością w zakresie organizowania imprez turystycznych oraz działalnością w zakresie
pośrednictwa w zawieraniu umów o świadczenie usług turystycznych, o której mowa w
art. 4 ust. 1, mogą kierować osoby posiadające:
1)
1 rok praktyki w obsłudze turystów i ukończone studia wyższe z zakresu turystyki i
rekreacji, prawa, ekonomii, zarządzania i marketingu,
2)
2 lata praktyki w obsłudze turystów i ukończoną szkołę średnią z zakresu obsługi turystów
lub ukończone studia wyższe inne niż wymienione w pkt 1,
3)
4 lata praktyki w obsłudze turystów i ukończoną szkołę średnią inną niż wymieniona
w pkt 2,
410)Dodany przez art. 4 pkt 5 ustawy, o której mowa w przypisie 1.)
6 lat praktyki w obsłudze turystów, w pozostałych przypadkach.
2.
Za praktykę w obsłudze turystów, o której mowa w ust. 1, uważa się samodzielne prowadzenie
działalności gospodarczej w zakresie organizowania imprez turystycznych lub pośrednictwa
w zawieraniu umów o świadczenie usług turystycznych, kierowanie jednostkami organizującymi
imprezy turystyczne, pracę na stanowiskach związanych z przygotowywaniem i zawieraniem
umów o świadczenie usług turystycznych, samodzielne przygotowywanie programów imprez
turystycznych, a także wykonywanie zadań przewodnika turystycznego i pilota wycieczek.
3.
Potwierdzeniem praktyki, o której mowa w ust. 2, jest zaświadczenie o wpisie do ewidencji
gospodarczej 11)Obecnie: Krajowego Rejestru Sądowego, stosownie do art. 86 ustawy z dnia 20 sierpnia
1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 17, poz. 209), która weszła
w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.albo zaświadczenie wydane przez jednostkę organizacyjną powierzającą zainteresowanemu
czynności przy obsłudze turystów.
Art. 7.
1.
Udzielenie, odmowa udzielenia, cofnięcie i ograniczenie zakresu zezwolenia, o którym
mowa w art. 4 ust. 1, następuje w formie decyzji administracyjnej.
2.
Organem właściwym do udzielenia, odmowy udzielenia, cofnięcia i ograniczenia zakresu
zezwolenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1, jest wojewoda właściwy dla siedziby przedsiębiorcy.
3.
Wniosek o udzielenie zezwolenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1, powinien zawierać:
1)
oznaczenie przedsiębiorcy i jego siedziby (miejsca zamieszkania),
2)
określenie zakresu i rodzaju działalności wymagającej zezwolenia,
3)
wskazanie miejsca wykonywania działalności objętej zezwoleniem,
4)
dokumenty potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w art. 5.
412)W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 6 ustawy, o której mowa w przypisie 1..
Wojewoda odmawia udzielenia zezwolenia albo ogranicza jego zakres w stosunku do wniosku
o udzielenie zezwolenia, jeżeli przedsiębiorca nie spełnia wymagań niezbędnych do
jego udzielenia.
Art. 813)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 kwietnia 2000 r. o zmianie ustawy o usługach turystycznych (Dz. U. Nr 43, poz. 486), która weszła w życie z dniem 9 czerwca 2000 r..
1.
Wojewoda przesyła kopię zezwolenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1, oraz dane dotyczące
formy zapewnienia pokrycia kosztów i zwrotu wpłat, o których mowa w art. 5 ust. 1
pkt 2, ministrowi właściwemu do spraw turystyki.
2.
Minister właściwy do spraw turystyki, na podstawie zezwoleń i danych dotyczących form
zapewnienia pokrycia kosztów i zwrotu wpłat, o których mowa w ust. 1, prowadzi centralny
rejestr zezwoleń, zwany dalej „rejestrem”.
3.
Wpisu do rejestru dokonuje się z urzędu, na podstawie zezwoleń i danych, o których
mowa w ust. 1.
4.
Minister właściwy do spraw turystyki, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowe
zasady i tryb prowadzenia centralnego rejestru zezwoleń, wskazując w szczególności
dokumenty i dane, na podstawie których dokonuje się wpisu do rejestru, oraz zakres
danych gromadzonych w księdze rejestrowej i jej wzór.
514)Dodany przez art. 4 pkt 7 ustawy, o której mowa w przypisie 1..
Wojewoda prowadzi ewidencję wydanych na terenie województwa zezwoleń i związanych
z nimi umów gwarancji bankowej lub ubezpieczeniowej, o których mowa w art. 5 ust.
1 pkt 2, oraz udziela informacji o wydanych zezwoleniach na zasadach ustalonych dla
rejestru.
Art. 9.
115)W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 8 lit. a) ustawy, o której mowa w przypisie 1..
Minister właściwy do spraw turystyki oraz wojewoda jest upoważniony do kontroli prowadzonej
przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej, o której mowa w art. 4 ust. 1, w zakresie:
1)
spełniania wymagań niezbędnych do uzyskania zezwolenia,
2)
zgodności prowadzonej działalności z wydanym zezwoleniem,
3)
przestrzegania warunków wykonywania działalności gospodarczej określonych ustawą.
1a16)Dodany przez art. 4 pkt 8 lit. b) ustawy, o której mowa w przypisie 1..
Minister właściwy do spraw turystyki oraz wojewoda jest upoważniony do kontroli działalności
agentów turystycznych w zakresie:
1)
zgodności prowadzonej działalności z zawartymi umowami agencyjnymi,
2)
przestrzegania przez przedsiębiorców dających zlecenie agentom warunków wykonywania
działalności gospodarczej określonych ustawą.
2.
Wojewoda może wezwać przedsiębiorcę do usunięcia stwierdzonych uchybień w wyznaczonym
terminie, pod rygorem cofnięcia lub ograniczenia zakresu zezwolenia.
317)Dodany przez art. 4 pkt 8 lit. c) ustawy, o której mowa w przypisie 1..
W razie stwierdzenia przez ministra właściwego do spraw turystyki w wyniku kontroli,
o której mowa w ust. 1 i 1a, uchybień w sposobie prowadzenia działalności gospodarczej,
występuje on do właściwego wojewody o podjęcie działań, o których mowa w ust. 2.
Art. 10.
1.
Organizator turystyki oraz pośrednik turystyczny są obowiązani przedkładać organowi
udzielającemu zezwolenia dokumenty potwierdzające zawarcie kolejnych umów gwarancji
lub ubezpieczenia, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2, przed upływem terminu obowiązywania
umowy poprzedniej.
2.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia, uwzględniając
zakres i rodzaj działalności prowadzonej przez organizatorów turystyki i pośredników
turystycznych, określa:
1)
minimalną wysokość sumy gwarancji, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a),
2)
minimalną wysokość sumy gwarancyjnej na rzecz jednego klienta z tytułu umowy ubezpieczenia,
o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b).
Art. 10a.
1.
Wojewoda może cofnąć wydane zezwolenie albo ograniczyć jego zakres w następujących
wypadkach:
1)
prawomocnego orzeczenia sądu zakazującego przedsiębiorcy-osobie fizycznej prowadzenia
działalności objętej zezwoleniem,
2)
naruszania obowiązków określonych ustawą, gdy powoduje to zagrożenie bezpieczeństwa
lub dóbr osobistych klientów, a także poważne zagrożenie interesów majątkowych klientów,
318)Dodany przez art. 4 pkt 9 lit. a) ustawy, o której mowa w przypisie 1.)
nieusunięcia przez przedsiębiorcę stwierdzonych uchybień, pomimo wezwania, o którym
mowa w art. 9 ust. 2.
2.
Przedsiębiorca, któremu cofnięto zezwolenie, a także przedsiębiorca, który prowadził
działalność bez uzyskania wymaganego zezwolenia, nie może uzyskać żadnego z tych zezwoleń,
o których mowa w art. 4 ust. 1, w okresie 3 lat od daty cofnięcia zezwolenia lub ujawnienia
prowadzenia działalności bez zezwolenia.
319)Dodany przez art. 4 pkt 9 lit. b) ustawy, o której mowa w przypisie 1..
Przepis ust. 2 stosuje się także do osób kierujących działalnością przedsiębiorstwa
w imieniu przedsiębiorcy, któremu cofnięto zezwolenie lub który prowadził działalność
bez wymaganego zezwolenia. Osoby te w okresie wskazanym w ust. 2 nie mogą również
kierować działalnością przedsiębiorstwa lub jego jednostek organizacyjnych w zakresie
wymagającym zezwolenia.
Art. 10b20)Dodany przez art. 4 pkt 10 ustawy, o której mowa w przypisie 1..
Przedsiębiorcę występującego wobec klientów jako agent turystyczny uważa się za organizatora
turystyki w rozumieniu ustawy, jeżeli:
1)
w umowach zawieranych z klientami nie wskazuje jednoznacznie właściwego organizatora
turystyki, którego reprezentuje, lub
2)
działa jako agent organizatora turystyki, który nie jest uprawniony do zawierania
umów z klientami na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub
3)
działa bez ważnej umowy agencyjnej lub przekracza jej zakres.
Rozdział 3
Ochrona klienta
Art. 1121)W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 11 ustawy, o której mowa w przypisie 1..
W zakresie nieuregulowanym ustawą do umów z klientami zawieranych przez organizatorów
turystyki i pośredników turystycznych stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego oraz inne przepisy dotyczące ochrony konsumenta.
Art. 11a22)Dodany przez art. 4 pkt 12 ustawy, o której mowa w przypisie 1..
1.
Organizator turystyki odpowiada za niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy o
świadczenie usług turystycznych, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest
spowodowane wyłącznie:
1)
działaniem lub zaniechaniem klienta,
2)
działaniem lub zaniechaniem osób trzecich, nieuczestniczących w wykonywaniu usług
przewidzianych w umowie, jeżeli tych działań lub zaniechań nie można było przewidzieć
ani uniknąć, albo
3)
siłą wyższą.
2.
Wyłączenie odpowiedzialności za niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy, w przypadkach
wymienionych w ust. 1, nie zwalnia organizatora turystyki od obowiązku udzielenia
w czasie trwania imprezy turystycznej pomocy poszkodowanemu klientowi.
Art. 11b22)Dodany przez art. 4 pkt 12 ustawy, o której mowa w przypisie 1..
1.
Nie można w drodze umowy wyłączyć lub ograniczyć odpowiedzialności określonej w art.
11a, także w razie wyboru prawa obcego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.
2.
Odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną klientowi wskutek niewykonania lub nienależytego
wykonania umowy o świadczenie usług turystycznych może być ograniczona tylko wówczas,
gdy określa to umowa międzynarodowa, której stroną jest Rzeczpospolita Polska.
3.
Organizatorzy turystyki w umowach z klientami mogą ograniczyć odpowiedzialność za
niewykonanie lub nienależyte wykonanie usług w czasie imprezy turystycznej do dwukrotności
ceny imprezy turystycznej względem każdego klienta.
4.
Ograniczenie, o którym mowa w ust. 3, nie może dotyczyć szkód na osobie.
Art. 12.
1.
Organizator turystyki lub pośrednik turystyczny, który proponuje klientom imprezy
turystyczne lub usługi turystyczne, udostępniając im odpowiednie informacje pisemne,
a w szczególności broszury, foldery, katalogi, jest obowiązany wskazać w tych materiałach
w sposób dokładny i zrozumiały:
1)
cenę imprezy turystycznej lub usługi turystycznej albo sposób jej ustalenia,
2)
miejsce pobytu lub trasę imprezy,
3)
rodzaj, klasę, kategorię lub charakterystykę środka transportu,
4)
położenie, rodzaj i kategorię obiektu zakwaterowania, według przepisów kraju pobytu,
5)
ilość i rodzaj posiłków,
6)
program zwiedzania i atrakcji turystycznych,
7)
kwotę lub procentowy udział zaliczki w cenie imprezy turystycznej lub usługi turystycznej
oraz termin zapłaty całej ceny,
823)W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 13 lit. a) tiret pierwsze ustawy, o której mowa w przypisie 1.)
termin powiadomienia klienta na piśmie o ewentualnym odwołaniu imprezy turystycznej
lub usługi turystycznej z powodu niewystarczającej liczby zgłoszeń, jeżeli realizacja
usług jest uzależniona od liczby zgłoszeń,
9)
podstawy prawne umowy i konsekwencje prawne wynikające z umowy,
1024)Dodany przez art. 4 pkt 13 lit. a) tiret drugie ustawy, o której mowa w przypisie 1.)
ogólne informacje o obowiązujących przepisach paszportowych, wizowych i sanitarnych
oraz o wymaganiach zdrowotnych dotyczących udziału w imprezie turystycznej.
1a25)Dodany przez art. 4 pkt 13 lit. b) ustawy, o której mowa w przypisie 1..
Informacje, o których mowa w ust. 1, nie mogą wprowadzać klienta w błąd.
2.
Jeżeli umowa zawarta z klientem nie zawiera odmiennych postanowień, to odpowiednie
wskazania zawarte w informacjach pisemnych, o których mowa w ust. 1 pkt 1-8, stają
się elementem umowy.
Art. 13.
1.
Organizator turystyki lub pośrednik turystyczny jest obowiązany podać klientowi, przed
zawarciem umowy:
126)W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 14 lit. a) ustawy, o której mowa w przypisie 1.)
ogólne informacje o obowiązujących przepisach paszportowych, wizowych i sanitarnych,
w szczególności o terminach oczekiwania na wydanie paszportu i wizy oraz o wymaganiach
zdrowotnych dotyczących udziału w imprezie turystycznej,
2)
informację o możliwości zawarcia umowy ubezpieczenia od kosztów rezygnacji z udziału
w imprezie turystycznej oraz o zakresie ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych
wypadków i kosztów leczenia.
2.
Organizator turystyki jest obowiązany poinformować klienta o szczególnych zagrożeniach
życia i zdrowia na odwiedzanych obszarach oraz o możliwości ubezpieczenia z tym związanego.
Dotyczy to także zagrożeń powstałych po zawarciu umowy.
327)W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 14 lit. b) tiret pierwsze ustawy, o której mowa w przypisie 1..
Organizator turystyki jest obowiązany we właściwym czasie, przed rozpoczęciem imprezy
turystycznej, podać klientom:
1)
nazwisko lub nazwę lokalnego przedstawiciela organizatora turystyki (lub innej instytucji),
do którego klient może zwracać się w razie trudności, a także jego adres i numer telefonu,
2)
w odniesieniu do imprez turystycznych dla dzieci - informację o możliwości bezpośredniego
kontaktu z dzieckiem lub osobą odpowiedzialną w miejscu pobytu dziecka,
3)
planowany czas przejazdu, miejsca i czas trwania postojów,
428)Dodany przez art. 4 pkt 14 lit. b) tiret drugie ustawy, o której mowa w przypisie 1.)
szczegółowe informacje dotyczące połączeń komunikacyjnych oraz miejsca, jakie klient
będzie zajmował w środku transportu, w szczególności kabiny na statku lub przedziału
sypialnego w pociągu.
3a29)Dodany przez art. 4 pkt 14 lit. c) ustawy, o której mowa w przypisie 1..
Informacje, o których mowa w ust. 1-3, powinny być podane klientowi na piśmie.
4.
Udzielenie informacji, o których mowa w ust. 1-3, nie zwalnia organizatora turystyki
od obowiązku opieki nad turystami.
Art. 14.
1.
Umowa o świadczenie usług turystycznych polegających na organizowaniu imprez turystycznych
wymaga formy pisemnej.
2.
Umowa powinna określać:
1)
organizatora turystyki i numer jego zezwolenia 30)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w przypisie 6.oraz imię i nazwisko osoby, która w jego imieniu umowę podpisała,
2)
miejsce pobytu lub trasę wycieczki,
3)
czas trwania imprezy turystycznej,
4)
program imprezy turystycznej obejmujący rodzaj, jakość i terminy oferowanych usług,
w tym:
a)
rodzaj, charakter i kategorię środka transportu oraz datę, godzinę, miejsce wyjazdu
i planowanego powrotu,
b)
położenie, rodzaj i kategorię obiektu hotelarskiego zgodnie z przepisami kraju pobytu
lub opis wyposażenia obiektów niezaliczanych do rodzajów i kategorii,
c)
ilość i rodzaj posiłków,
d)
program zwiedzania i inne usługi wliczone w cenę imprezy turystycznej,
5)
cenę imprezy turystycznej, wraz z wyszczególnieniem wszelkich koniecznych należności,
podatków i opłat, jeżeli nie są one zawarte w cenie, oraz wyraźne sformułowanie okoliczności,
które mogą spowodować podwyższenie ceny zgodnie z art. 17,
6)
sposób zapłaty,
731)W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 15 lit. a) tiret pierwsze ustawy, o której mowa w przypisie 1.)
rodzaj i zakres ubezpieczenia turystów oraz nazwę i adres ubezpieczyciela,
7a32)Dodany przez art. 4 pkt 15 lit. a) tiret drugie ustawy, o której mowa w przypisie 1.)
termin powiadomienia klienta na piśmie o ewentualnym odwołaniu imprezy turystycznej
lub usługi turystycznej z powodu niewystarczającej liczby zgłoszeń, jeżeli realizacja
usług jest uzależniona od liczby zgłoszeń,
7b32)Dodany przez art. 4 pkt 15 lit. a) tiret drugie ustawy, o której mowa w przypisie 1.)
termin zawiadomienia o przeniesieniu uprawnień i przejęciu obowiązków, o którym mowa
w art. 16 ust. 2,
8)
sposób zgłaszania reklamacji związanych z wykonywaniem usług przez organizatora turystyki
lub osobę z nim współpracującą wraz z podaniem terminu zgłaszania takich reklamacji,
9)
wymagania specjalne, o których klient powiadomił organizatora turystyki lub pośrednika
turystycznego i na które strony umowy wyraziły zgodę,
10)
podstawy prawne umowy i konsekwencje prawne wynikające z umowy.
2a33)Dodany przez art. 4 pkt 15 lit. b) ustawy, o której mowa w przypisie 1..
Osoba, która zawarła z klientem umowę o świadczenie usług turystycznych, jest obowiązana
niezwłocznie dostarczyć klientowi jeden egzemplarz tej umowy.
3.
Organizatorzy turystyki, organizujący imprezy turystyczne za granicą, mają obowiązek
zawarcia na rzecz osób uczestniczących w tych imprezach umów ubezpieczenia od następstw
nieszczęśliwych wypadków i kosztów leczenia.
434)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 lit. a) ustawy, o której mowa w przypisie 6..
Organizator turystyki jest obowiązany wydać klientowi wpłacającemu należność za imprezę
turystyczną lub zaliczkę przekraczającą 10% tej sumy:
1)
pisemne potwierdzenie posiadania gwarancji, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit.
a), wraz ze wskazaniem sposobu ubiegania się o wypłatę środków z tej gwarancji w wypadkach
określonych ustawą, lub
2)
pisemne potwierdzenie zawarcia umowy ubezpieczenia, o której mowa w art. 5 ust. 1
pkt 2 lit. b), wraz ze wskazaniem sposobu ubiegania się o wypłatę środków z umowy
ubezpieczenia.
535)Dodany przez art. 1 pkt 4 lit. b) ustawy, o której mowa w przypisie 6..
Organizator, który przed rozpoczęciem imprezy turystycznej jest zmuszony, z przyczyn
od niego niezależnych, zmienić istotne warunki umowy z klientem, z zastrzeżeniem art.
17, powinien niezwłocznie o tym powiadomić klienta. W takiej sytuacji klient powinien
niezwłocznie poinformować organizatora, czy:
1)
przyjmuje proponowaną zmianę umowy albo
2)
odstępuje od umowy za natychmiastowym zwrotem wszystkich wniesionych świadczeń i bez
obowiązku zapłaty kary umownej.
635)Dodany przez art. 1 pkt 4 lit. b) ustawy, o której mowa w przypisie 6..
Jeżeli klient, zgodnie z ust. 5, odstępuje od umowy lub jeżeli organizator odwołuje
imprezę turystyczną z przyczyn niezależnych od klienta, klient ma prawo, według swojego
wyboru:
1)
uczestniczyć w imprezie zastępczej o tym samym lub wyższym standardzie, chyba że zgodzi
się na imprezę o niższym standardzie za zwrotem różnicy w cenie,
2)
żądać natychmiastowego zwrotu wszystkich wniesionych świadczeń.
735)Dodany przez art. 1 pkt 4 lit. b) ustawy, o której mowa w przypisie 6..
W wypadkach określonych w ust. 6 klient może dochodzić odszkodowania za niewykonanie
umowy, chyba że odwołanie imprezy turystycznej nastąpiło z powodu:
136)W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 15 lit. c) ustawy, o której mowa w przypisie 1.)
zgłoszenia się mniejszej liczby uczestników niż liczba minimalna określona w umowie,
a organizator powiadomił o tym klienta na piśmie w uzgodnionym terminie,
2)
siły wyższej.
Art. 15.
137)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 5 lit. a) ustawy, o której mowa w przypisie 6, oraz przez art. 4 pkt 16 ustawy, o której mowa w przypisie 1..
Niedopełnienie obowiązków określonych w art. 12 ust. 1, art. 13, art. 14 i art. 16a
może być, zgodnie z art. 10a ust. 1 pkt 2, uznane przez wojewodę za podstawę cofnięcia
lub ograniczenia zezwolenia. Nie ogranicza to możliwości dochodzenia przez klienta
odszkodowania.
238)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 i pkt 5 lit. b) ustawy, o której mowa w przypisie 6..
Powierzenie przez organizatora turystyki samodzielnego wykonania zadań przewodnika
turystycznego lub pilota wycieczek osobie nieuprawnionej lub nieznającej odpowiedniego
języka może stanowić również podstawę cofnięcia lub ograniczenia zezwolenia organizatora
turystyki.
Art. 1639)W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 17 ustawy, o której mowa w przypisie 1..
1.
Klient może bez zgody organizatora turystyki przenieść na osobę spełniającą warunki
udziału w imprezie turystycznej wszystkie przysługujące mu z tytułu umowy o świadczenie
usług turystycznych uprawnienia, jeżeli jednocześnie osoba ta przejmuje wszystkie
wynikające z tej umowy obowiązki.
2.
Przeniesienie uprawnień i przejęcie obowiązków, o którym mowa w ust. 1, jest skuteczne
wobec organizatora turystyki, jeżeli klient zawiadomi go o tym przed rozpoczęciem
imprezy turystycznej w terminie określonym w umowie.
3.
Za nieuiszczoną część ceny imprezy turystycznej oraz koszty poniesione przez organizatora
turystyki w wyniku zmiany uczestnika imprezy turystycznej klient i osoba przejmująca
jego uprawnienia odpowiadają solidarnie.
Art. 16a40)Dodany przez art. 4 pkt 18 ustawy, o której mowa w przypisie 1..
1.
Organizator turystyki, który w czasie trwania danej imprezy turystycznej nie wykonuje
przewidzianych w umowie usług, stanowiących istotną część programu tej imprezy, jest
obowiązany, bez obciążania klienta dodatkowymi kosztami, wykonać w ramach tej imprezy
odpowiednie świadczenia zastępcze. Jeżeli jakość świadczenia zastępczego jest niższa
od jakości usługi określonej w programie imprezy turystycznej, klient może żądać odpowiedniego
obniżenia ceny imprezy.
2.
Jeżeli wykonanie świadczeń zastępczych, o których mowa w ust. 1, jest niemożliwe albo
klient z uzasadnionych powodów nie wyraził na nie zgody i odstąpił od umowy, organizator
turystyki jest obowiązany, bez obciążania klienta dodatkowymi kosztami z tego tytułu,
zapewnić mu powrót do miejsca rozpoczęcia imprezy turystycznej lub do innego uzgodnionego
miejsca w warunkach nie gorszych niż określone w umowie.
3.
W razie odstąpienia od umowy, o którym mowa w ust. 2, organizator turystyki nie może
żądać od klienta żadnych dodatkowych świadczeń z tego tytułu, w szczególności zapłaty
kary umownej. Klient może żądać naprawienia szkody wynikłej z niewykonania umowy.
4.
W razie niemożności wykonania świadczenia zastępczego, o której mowa w ust. 2, klient
może żądać naprawienia szkody wynikłej z niewykonania umowy, chyba że niemożność wykonania
świadczenia zastępczego jest spowodowana wyłącznie:
1)
działaniami lub zaniechaniami osób trzecich, nieuczestniczących w wykonywaniu świadczenia
zastępczego, jeżeli tych działań lub zaniechań nie można było przewidzieć ani uniknąć,
albo
2)
siłą wyższą.
Art. 16b40)Dodany przez art. 4 pkt 18 ustawy, o której mowa w przypisie 1..
1.
Jeżeli w trakcie imprezy turystycznej klient stwierdza wadliwe wykonywanie umowy,
powinien niezwłocznie zawiadomić o tym wykonawcę usługi oraz organizatora turystyki,
w sposób odpowiedni dla rodzaju usługi.
2.
Umowa powinna jednoznacznie określać obowiązek klienta w zakresie, o którym mowa w
ust. 1.
Art. 17.
1.
Cena ustalona w umowie nie może być podwyższona, chyba że umowa wyraźnie przewiduje
możliwość podwyższenia ceny, a organizator turystyki udokumentuje wpływ na podwyższenie
ceny jednej z następujących okoliczności:
1)
wzrostu kosztów transportu,
241)W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 19 ustawy, o której mowa w przypisie 1.)
wzrostu opłat urzędowych, podatków lub opłat należnych za takie usługi, jak lotniskowe,
załadunkowe lub przeładunkowe w portach morskich i lotniczych,
3)
wzrostu kursów walut.
2.
W okresie 20 dni przed datą wyjazdu cena ustalona w umowie nie może być podwyższona.
Art. 18.
Art. 19.
1.
Postanowienia umów zawieranych przez organizatorów turystyki z klientami mniej korzystne
dla klientów niż postanowienia niniejszej ustawy są nieważne.
2.
W miejsce postanowień umowy mniej korzystnych dla klienta obowiązują przepisy ustawy.
Art. 19a43)Dodany przez art. 4 pkt 21 ustawy, o której mowa w przypisie 1..
Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy działającego
w okolicznościach określonych w art. 10b.
Rozdział 4
Przewodnicy turystyczni i piloci wycieczek
Art. 20.
1.
Przewodnikiem turystycznym lub pilotem wycieczek może być osoba, która posiada uprawnienia
określone ustawą.
2.
Do zadań przewodnika turystycznego należy oprowadzanie wycieczek, fachowe udzielanie
ich uczestnikom informacji o kraju, odwiedzanych miejscowościach, obszarach i obiektach
oraz sprawowanie opieki nad uczestnikami wycieczki.
3.
Do zadań pilota wycieczek należy sprawowanie, w imieniu organizatora turystyki, opieki
nad uczestnikami imprezy turystycznej w niezbędnym zakresie, wynikającym z charakteru
imprezy, oraz czuwanie nad sposobem wykonywania usług świadczonych na rzecz uczestników
podczas imprezy, a także reprezentowanie organizatora turystyki wobec kontrahentów
świadczących usługi w trakcie trwania imprezy.
Art. 21.
1.
Przewodnicy turystyczni otrzymują uprawnienia następujących rodzajów:
1)
przewodników górskich dla określonych obszarów górskich,
2)
przewodników miejskich dla poszczególnych miast,
3)
przewodników terenowych dla poszczególnych województw lub regionów.
2.
Uprawnienia przewodników górskich dzielą się na trzy klasy w zależności od stopnia
trudności tras i wycieczek.
344)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 1998 r. o zmianie ustawy o usługach turystycznych (Dz. U. Nr 113, poz. 714), która weszła w życie z dniem 31 sierpnia 1998 r., oraz przez art. 1 pkt 2 lit. a) ustawy, o której mowa w przypisie 13..
Uprawnienia przewodnika terenowego obejmują również miasta położone w obrębie województwa
lub regionu.
445)Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. b) ustawy, o której mowa w przypisie 13..
Minister właściwy do spraw turystyki, w drodze rozporządzenia, może określić wykaz
miast, w których wykonywanie zadań przewodnika turystycznego wymaga posiadania uprawnień
przewodnika miejskiego, uwzględniając szczególne walory turystyczne tych miast.
Art. 22.
Uprawnienia przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek otrzymuje osoba, która:
1)
ukończyła 18 lat,
2)
ukończyła szkołę średnią,
3)
posiada stan zdrowia umożliwiający wykonywanie zadań przewodnika turystycznego lub
pilota wycieczek,
4)
nie była karana za przestępstwa umyślne lub inne popełnione w związku z wykonywaniem
zadań przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek,
5)
odbyła szkolenie i praktykę oraz zdała egzamin na przewodnika turystycznego lub na
pilota wycieczek.
Art. 23.
Osoba ubiegająca się o wydanie uprawnień przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek
podlega badaniom lekarskim wstępnym, a osoba posiadająca uprawnienia - badaniom okresowym,
w trybie i zakresie określonym w przepisach o badaniach lekarskich pracowników.
Art. 24.
1.
Szkolenie, o którym mowa w art. 22 pkt 5, mogą prowadzić jednostki organizacyjne lub
osoby upoważnione na podstawie decyzji administracyjnej wojewody, które:
1)
dysponują kadrą wykładowców posiadających wykształcenie wyższe oraz praktykę - w zakresie
zagadnień objętych programem,
2)
zapewnią warunki umożliwiające realizację zajęć, w tym także praktycznych, oraz odpowiednią
obsługę biurową wraz z przechowywaniem i udostępnianiem dokumentacji szkolenia.
2.
Upoważnienie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na przeprowadzenie jednego szkolenia
lub na stałe. Upoważnienie wydane na stałe może zostać cofnięte, jeżeli upoważniona
jednostka organizacyjna lub osoba przestała spełniać warunki określone w ust. 1 lub
gdy szkolenie jest prowadzone niezgodnie z obowiązującym programem.
Art. 25.
1.
Egzamin przeprowadza komisja egzaminacyjna powoływana przez wojewodę właściwego ze
względu na:
1)
obszar uprawnień - dla przewodników turystycznych,
2)
miejsce organizacji kursu - dla pilotów wycieczek.
2.
W skład komisji egzaminacyjnych, o których mowa w ust. 1, wchodzą przedstawiciele
stowarzyszeń zrzeszających przewodników turystycznych i pilotów wycieczek oraz organizacji
biur podróży.
3.
Wojewoda, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, może odmówić dopuszczenia do egzaminu osoby,
która nie spełnia warunków określonych w art. 22. Odmowa ta następuje w drodze decyzji
administracyjnej.
Art. 26.
1.
Uprawnienia przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek mogą być zawieszone za
powtarzające się uchybienia w wykonywaniu zadań lub postępowaniu przewodnika turystycznego
albo pilota wycieczek:
1)
jeżeli uchybienie stwierdzą osoby uprawnione do kontroli,
2)
w wypadku skarg potwierdzonych co do ich słuszności.
2.
Zawieszenie uprawnień przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek może nastąpić
na okres do 12 miesięcy. Przywrócenie zawieszonych uprawnień wojewoda może uzależnić
od zdania egzaminu sprawdzającego, obejmującego część lub całość zakresu umiejętności
wymaganych od przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek.
3.
Egzamin sprawdzający przeprowadza komisja egzaminacyjna, o której mowa w art. 25 ust.
1.
Art. 27.
Uprawnienia przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek cofa się, jeżeli przewodnik
turystyczny lub pilot wycieczek:
1)
przestał spełniać warunki, o których mowa w art. 22 pkt 3 i 4,
2)
nie zdał egzaminu sprawdzającego, o którym mowa w art. 26 ust. 2.
Art. 28.
1.
Uprawnienia przewodnikom turystycznym i pilotom wycieczek wydają, odmawiają wydania,
zawieszają i przywracają oraz cofają wojewodowie, właściwi dla miejsca zamieszkania
przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek, w drodze decyzji administracyjnej.
2.
Ewidencję nadanych uprawnień przewodnikom turystycznym i pilotom wycieczek prowadzi
wojewoda.
Art. 29.
1.
Osoby wykonujące zadania przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek podlegają
kontroli. Kontrola obejmuje:
1)
posiadanie uprawnień co do ich obszaru i ważności,
2)
poprawność wykonywania zadań przewodnika turystycznego i pilota wycieczek.
2.
Kontroli podlega także zapewnienie przez organizatorów turystyki opieki przewodnika
turystycznego lub pilota wycieczek nad uczestnikami imprezy turystycznej, przewidzianej
w art. 30 i art. 31.
346)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. a) ustawy, o której mowa w przypisie 13..
Kontroli, o której mowa w ust. 1 i 2, dokonują osoby imiennie upoważnione przez ministra
właściwego do spraw turystyki oraz przez wojewodów.
4.
Osoby dokonujące kontroli powiadamiają o stwierdzonych uchybieniach wojewodę właściwego
ze względu na miejsce dokonanej kontroli.
5.
Wojewoda, o którym mowa w ust. 4, otrzymane wyniki kontroli przekazuje odpowiednio:
1)
wojewodzie, który nadał uprawnienia przewodnikowi turystycznemu lub pilotowi wycieczek,
247)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. b) ustawy, o której mowa w przypisie 13.)
ministrowi właściwemu do spraw turystyki w sprawach dotyczących działalności organizatora
turystyki.
Art. 30.
148)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w przypisie 6..
Organizatorzy turystyki podlegający obowiązkowi uzyskania zezwolenia, określonego
w art. 4 ust. 1, organizujący wycieczki w kraju i za granicą, w których uczestniczy
co najmniej 10 osób realizujących wspólny program, są obowiązani, jeżeli umowa nie
stanowi inaczej, zapewnić uczestnikom opiekę osób posiadających uprawnienia:
1)
przewodnika turystycznego - dla wycieczek w kraju,
2)
pilota wycieczek - dla wycieczek w kraju, z wyjątkiem wymagających udziału przewodnika
turystycznego zgodnie z art. 34 ust. 2 pkt 4 ustawy, oraz dla wycieczek za granicą.
2.
Przedsiębiorcy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani wystawić przewodnikowi turystycznemu
i pilotowi wycieczek pisemne zlecenie, określając w nim miejsce (obszar) i czas usługi
przewodnickiej lub pilotarskiej, oraz upoważnienie do działania w imieniu organizatora
w zakresie niezbędnym do prowadzenia imprezy turystycznej.
Art. 31.
1.
Organizator turystyki organizujący wycieczki za granicą jest obowiązany zapewnić opiekę
pilota posiadającego znajomość języka powszechnie znanego w kraju odwiedzanym lub
języka uzgodnionego z kontrahentem zagranicznym.
2.
Organizator turystyki organizujący wycieczki dla turystów z zagranicy jest obowiązany
zapewnić opiekę przewodnika turystycznego i pilota wycieczek posiadających znajomość
języka umożliwiającego swobodny kontakt z uczestnikami lub języka uzgodnionego z kontrahentem
zagranicznym.
Art. 32.
1.
Znajomość języka obcego dokumentuje się dyplomem ukończenia studiów filologicznych,
nauczycielskiego kolegium języków obcych lub świadectwem ukończenia szkoły z obcym
językiem wykładowym za granicą.
2.
Osoby, które nie legitymują się dokumentami wymienionymi w ust. 1, mogą złożyć egzamin
ze znajomości języka obcego przed komisją egzaminacyjną języków obcych, o której mowa
w ust. 3.
349)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w przypisie 13..
Komisje egzaminacyjne języków obcych powołują wojewodowie spośród osób znajdujących
się na liście ministra właściwego do spraw turystyki, ogłoszonej w formie obwieszczenia
w dzienniku urzędowym urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw turystyki.
450)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy wymienionej w przypisie 44 jako pierwsza..
Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania 51)Zgodnie z art. 4 ust. 1, art. 5 pkt 15 i art. 94 ustawy z dnia 4 września 1997 r.
o działach administracji rządowej (Dz. U. z 1999 r. Nr 82, poz. 928), która weszła
w życie z dniem 1 kwietnia 1999 r., w drodze rozporządzenia, może uznać za udokumentowaną znajomość języka obcego potwierdzoną
świadectwem wystawionym przez inne instytucje niż wymienione w ust. 1.
Art. 33.
1.
Przewodnicy turystyczni mogą po przeszkoleniu oprowadzać obsługiwane wycieczki po
muzeach, wystawach i zabytkach, gdy zadania tego nie wykonuje uprawniony pracownik
etatowy.
2.
W programie szkolenia przewodników turystycznych uwzględnia się znajomość muzeów położonych
na obszarze ważności ich uprawnień.
352)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy wymienionej w przypisie 44 jako pierwsza oraz przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w przypisie 13..
Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, w drodze rozporządzenia,
określa zasady szkolenia i wykonywania funkcji przewodnika turystycznego w muzeach
i zabytkach.
Art. 33a53)Dodany przez art. 4 pkt 22 ustawy, o której mowa w przypisie 1..
Za sprawdzenie kwalifikacji osób ubiegających się o uprawnienia przewodnika turystycznego
i pilota wycieczek oraz sprawdzenie znajomości języka obcego przez przewodnika turystycznego
i pilota wycieczek pobiera się opłaty.
Art. 34.
154)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy wymienionej w przypisie 44 jako pierwsza oraz przez art. 1 pkt 6 lit. a) ustawy, o której mowa w przypisie 13..
Minister właściwy do spraw administracji publicznej, w drodze rozporządzenia, określa
właściwość terytorialną organów powołujących komisje egzaminacyjne dla przewodników
górskich.
255)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy wymienionej w przypisie 44 jako pierwsza oraz przez art. 1 pkt 6 lit. b) ustawy, o której mowa w przypisie 13..
Minister właściwy do spraw turystyki, w drodze rozporządzenia, określa:
1)
warunki, jakim powinien odpowiadać wniosek o nadanie uprawnień przewodnika turystycznego
i pilota wycieczek,
2)
warunki, jakim powinien odpowiadać wniosek o upoważnienie, o którym mowa w art. 24
ust. 1,
3)
wysokość opłat za sprawdzenie kwalifikacji osób ubiegających się o uprawnienia przewodnika
turystycznego i pilota wycieczek, sprawdzenie znajomości języka obcego przez przewodnika
turystycznego i pilota wycieczek oraz wysokość wynagrodzenia egzaminatorów,
4)
miasta i obszary, na których organizatorzy turystyki mają obowiązek zapewnienia udziału
przewodnika turystycznego,
5)
programy szkolenia i zasady egzaminowania kandydatów na przewodników turystycznych
i pilotów wycieczek,
6)
warunki uzyskiwania poszczególnych klas przewodników górskich, zakres terytorialny
uprawnień przewodników górskich i stopień trudności tras oraz wycieczek prowadzonych
przez przewodników górskich posiadających uprawnienia odpowiedniej klasy,
7)
skład, sposób powoływania i odwoływania członków komisji egzaminacyjnych, o których
mowa w art. 25,
8)
skład i zasady działania komisji egzaminacyjnych języków obcych, o których mowa w
art. 32 ust. 3, oraz wzory świadectw wydawanych przez te komisje,
9)
wzory dokumentów potwierdzających posiadanie uprawnień przewodnika turystycznego i
pilota wycieczek.
Rozdział 5
Usługi hotelarskie
Art. 35.
1.
Usługi hotelarskie mogą być świadczone w obiektach hotelarskich, które spełniają:
1)
wymagania co do wielkości obiektu, jego wyposażenia, kwalifikacji personelu oraz zakresu
świadczonych usług, ustalone dla rodzaju i kategorii, do których obiekt został zaszeregowany,
2)
wymagania sanitarne, przeciwpożarowe oraz inne określone odrębnymi przepisami.
2.
Usługi hotelarskie mogą być świadczone również w innych obiektach, jeżeli obiekty
te spełniają minimalne wymagania co do wyposażenia, o których mowa w art. 45 pkt 4,
oraz wymagania określone w ust. 1 pkt 2.
Art. 36.
Ustala się następujące rodzaje obiektów hotelarskich:
1)
hotele - obiekty posiadające co najmniej 10 pokoi, w tym większość miejsc w pokojach
jedno- i dwuosobowych, świadczące szeroki zakres usług związanych z pobytem klientów,
2)
motele - hotele położone przy drogach, zapewniające możliwość korzystania z usług
motoryzacyjnych i dysponujące parkingiem,
3)
pensjonaty - obiekty posiadające co najmniej 7 pokoi, świadczące dla swoich klientów
całodzienne wyżywienie,
4)
kempingi - obiekty strzeżone, umożliwiające nocleg w namiotach i przyczepach samochodowych,
domkach turystycznych lub innych obiektach stałych, oraz przyrządzanie posiłków i
parkowanie samochodów,
5)
domy wycieczkowe - obiekty posiadające co najmniej 30 miejsc noclegowych, dostosowane
do samoobsługi klientów oraz świadczące minimalny zakres usług związanych z pobytem
klientów,
6)
schroniska młodzieżowe - obiekty przeznaczone do indywidualnej i grupowej turystyki
młodzieżowej, dostosowane do samoobsługi klientów,
7)
schroniska - obiekty zlokalizowane poza obszarami zabudowanymi, przy szlakach turystycznych,
świadczące minimalny zakres usług związanych z pobytem klientów,
8)
pola biwakowe - obiekty niestrzeżone, umożliwiające nocleg w namiotach.
Art. 37.
Ustala się dla:
1)
hoteli, moteli i pensjonatów - pięć kategorii oznaczonych gwiazdkami,
2)
kempingów - cztery kategorie oznaczone gwiazdkami,
3)
domów wycieczkowych i schronisk młodzieżowych - trzy kategorie oznaczone cyframi rzymskimi.
Art. 38.
1.
Zaszeregowania obiektów hotelarskich do poszczególnych rodzajów dokonuje, kategorię
nadaje oraz prowadzi ich ewidencję wojewoda właściwy ze względu na miejsce położenia
obiektu hotelarskiego, z zastrzeżeniem ust. 2.
2.
Ewidencję pól biwakowych prowadzi wójt (burmistrz, prezydent) właściwy ze względu
na miejsce ich położenia.
3.
Wójt (burmistrz, prezydent) właściwy ze względu na miejsce położenia obiektów, o których
mowa w art. 35 ust. 2, prowadzi ich ewidencję.
4.
Przed wydaniem decyzji w zakresie rodzajów i kategorii obiektów hotelarskich organy
wymienione w ust. 1 mogą zwracać się o opinię do wyspecjalizowanych stowarzyszeń.
5.
Zadania określone w ust. 2 i 3 są zadaniami zleconymi z zakresu administracji rządowej.
6.
Zadania zlecone gminom, określone w ustawie, są finansowane ze środków będących w
dyspozycji właściwego wojewody, który przekazuje je gminom.
Art. 39.1 orzeczenie
1.
Przed rozpoczęciem świadczenia usług hotelarskich w obiekcie hotelarskim, o którym
mowa w art. 35 ust. 1, przedsiębiorca jest obowiązany uzyskać zaszeregowanie tego
obiektu hotelarskiego do odpowiedniego rodzaju i kategorii.
2.
Przed rozpoczęciem świadczenia usług hotelarskich w obiekcie, o którym mowa w art.
35 ust. 2, przedsiębiorca jest obowiązany zgłosić ten obiekt do ewidencji wymienionej
w art. 38 ust. 3.
3.
Przedsiębiorcy świadczący usługi hotelarskie w obiektach, o których mowa w art. 35,
mają obowiązek informowania właściwego organu o okolicznościach powodujących zmianę
rodzaju lub kategorii obiektu hotelarskiego oraz o zakończeniu świadczenia usług hotelarskich.
Art. 40.
3.
Organy wymienione w art. 38 mają prawo kontrolować, w zakresie swojej właściwości
miejscowej, przestrzeganie wymagań, określonych w art. 35, w stosunku do wszystkich
obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie.
Jeżeli obiekt, pozostający poza ewidencją organu dokonującego kontroli, nie spełnia
wymagań przewidzianych dla rodzaju i kategorii, do których został zaszeregowany, lub
minimalnych wymagań dla innych obiektów świadczących usługi hotelarskie, organ kontrolujący
zawiadamia organ prowadzący ewidencję obiektu.
457)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 lit. b) ustawy, o której mowa w przypisie 13..
Organy, o których mowa w art. 38, mogą wykonywać następujące czynności kontrolne:
1)
dokonywać kontroli wszystkich pomieszczeń i urządzeń wchodzących w skład kontrolowanych
obiektów,
2)
żądać od kierownika obiektu oraz od wszystkich osób, które są w tym obiekcie zatrudnione,
pisemnych i ustnych informacji w sprawach objętych kontrolą,
3)
żądać okazania dokumentów potwierdzających spełnienie przez obiekt wymagań, o których
mowa w art. 35 ust. 1 pkt 2.
558)Dodany przez art. 4 pkt 23 ustawy, o której mowa w przypisie 1..
Minister właściwy do spraw turystyki może dokonywać kontroli w zakresie spełniania
przez obiekt hotelarski wymagań przewidzianych dla rodzaju i kategorii, do których
został zaszeregowany. Do kontroli wykonywanej przez ministra właściwego do spraw turystyki
stosuje się odpowiednio ust. 3 i 4.
658)Dodany przez art. 4 pkt 23 ustawy, o której mowa w przypisie 1..
W razie stwierdzenia, że obiekt hotelarski nie spełnia wymagań przewidzianych dla
rodzaju i kategorii, do których został zaszeregowany, minister właściwy do spraw turystyki
występuje do właściwego organu o dokonanie zmiany rodzaju lub kategorii obiektu.
Art. 41.
1.
Jeżeli obiekt hotelarski przestał spełniać wymagania określone dla rodzaju i kategorii,
o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1, właściwy organ dokonuje z urzędu zmiany rodzaju
lub kategorii obiektu bądź uchyla decyzję o zaszeregowaniu obiektu do określonego
rodzaju.
2.
Jeżeli obiekt, w którym są świadczone usługi hotelarskie, nie spełnia wymagań określonych
w art. 35 ust. 1 pkt 2 lub w art. 35 ust. 2, organ prowadzący ewidencję obiektu może
nakazać wstrzymanie świadczenia usług hotelarskich do czasu usunięcia stwierdzonych
uchybień.
3.
Przepis ust. 2 nie narusza uprawnień innych organów, wynikających z odrębnych przepisów.
Art. 42.
Zaszeregowanie, odmowa zaszeregowania bądź zmiana zaszeregowania obiektu hotelarskiego
do określonego rodzaju, nadanie, odmowa nadania lub zmiana kategorii, a także nakazanie
wstrzymania świadczenia usług hotelarskich następuje w drodze decyzji administracyjnej.
Art. 43.
1.
Nazwy rodzajów i oznaczenia kategorii obiektów hotelarskich, o których mowa w art.
36 i art. 37, podlegają ochronie prawnej i mogą być stosowane wyłącznie w odniesieniu
do obiektów hotelarskich w rozumieniu niniejszej ustawy.
2.
Przepis ust. 1 nie dotyczy nazw rodzajów używanych w kontekście, z którego jednoznacznie
wynika, że obiekty te nie są obiektami hotelarskimi w rozumieniu niniejszej ustawy.
3.
Przedsiębiorcy świadczący usługi hotelarskie mogą do oznaczenia obiektów hotelarskich,
obok nazw rodzajów określonych w ustawie, stosować inne nazwy.
Art. 44.
1.
W obiektach hotelarskich należy umieścić na widocznym miejscu:
1)
nazwę oraz siedzibę lub imię i nazwisko, a także adres przedsiębiorcy świadczącego
usługi hotelarskie w tym obiekcie,
2)
tablicę określającą rodzaj i kategorię obiektu,
3)
informację o zakresie świadczonych usług wraz z podstawowymi cenami,
4)
informację o przystosowaniu obiektu do obsługi osób niepełnosprawnych.
2.
Informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 4, należy umieścić również na zewnątrz
obiektu hotelarskiego.
3.
Przedsiębiorcy świadczący usługi hotelarskie w obiektach hotelarskich mogą, w celu
zapewnienia porządku oraz bezpieczeństwa klientów i ich mienia, wydawać regulaminy
porządkowe wiążące wszystkie osoby przebywające na terenie obiektu.
4.
Wykaz wymagań dla obiektów hotelarskich, odpowiadający rodzajowi i kategorii obiektu,
a także pełny cennik usług powinny być udostępnione na żądanie klienta.
Art. 44a59)Dodany przez art. 4 pkt 24 ustawy, o której mowa w przypisie 1..
1.
Za dokonanie oceny spełniania przez obiekt hotelarski wymagań niezbędnych do zaszeregowania
obiektu do określonego rodzaju i kategorii pobiera się opłaty.
2.
Minister właściwy do spraw turystyki określa, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat
związanych z dokonywaniem ocen określonych w ust. 1 oraz tryb pobierania tych opłat.
Art. 4560)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy, wymienionej w przypisie 44 jako pierwsza, oraz przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w przypisie 13..
Minister właściwy do spraw turystyki, w drodze rozporządzenia, określa:
1)
wymagania dla poszczególnych rodzajów i kategorii obiektów hotelarskich co do wyposażenia,
kwalifikacji personelu oraz zakresu świadczonych usług, w tym usług gastronomicznych,
oraz warunki dopuszczenia odstępstw od tych wymagań,
2)
szczegółowe zasady i tryb zaliczania obiektów hotelarskich do poszczególnych rodzajów
i kategorii,
3)
sposób dokumentowania spełnienia wymagań, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 2,
4)
minimalne wymagania co do wyposażenia obiektów świadczących usługi hotelarskie, o
których mowa w art. 35 ust. 2,
5)
tryb sprawowania kontroli nad przestrzeganiem w poszczególnych obiektach wymagań co
do wyposażenia i świadczenia usług, odpowiadających rodzajowi i kategorii obiektu,
o których mowa w art. 40,
6)
sposób prowadzenia ewidencji obiektów hotelarskich oraz innych obiektów, w których
są świadczone usługi hotelarskie.
Rozdział 6
Zmiany w przepisach obowiązujących oraz przepisy przejściowe i końcowe
Art. 46.
(pominięty). 61)Zamieszczony w obwieszczeniu.
Art. 47.
(pominięty). 61)Zamieszczony w obwieszczeniu.
Art. 48.
(pominięty). 61)Zamieszczony w obwieszczeniu.
Art. 49.
1.
Osoby, które przed dniem wejścia w życie ustawy:
1)
posiadały uprawnienia przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek krajowych, nadane
im przez terenowe organy administracji rządowej,
2)
zdały egzamin na przewodnika turystycznego w Polskim Towarzystwie Turystyczno-Krajoznawczym
albo u innego organizatora szkolenia w zakresie obowiązującym w Polskim Towarzystwie
Turystyczno-Krajoznawczym,
3)
posiadały uprawnienia pilota wycieczek zagranicznych, nadane im przez centralny organ
administracji rządowej do spraw turystyki lub przez instytucję uprawnioną przez ten
organ,
- stają się odpowiednio przewodnikami turystycznymi lub pilotami wycieczek w rozumieniu
ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2.
2.
Osoby, o których mowa w ust. 1, są obowiązane, pod rygorem utraty dotychczasowych
uprawnień, do wystąpienia, w terminie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy, z
wnioskiem o potwierdzenie posiadanych uprawnień oraz ich udokumentowanie.
360)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy, wymienionej w przypisie 44 jako pierwsza, oraz przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w przypisie 13..
Minister właściwy do spraw turystyki, w drodze rozporządzenia, określa sposób i tryb
zaliczania uprawnień, o których mowa w ust. 1, do zakresu uprawnień przewodników turystycznych
i pilotów wycieczek ustalonego ustawą.
4.
W sprawach, o których mowa w ust. 2, wydaje się decyzję administracyjną.
Art. 50.
1.
Zaszeregowanie obiektów hotelarskich do poszczególnych rodzajów i kategorii na podstawie
dotychczasowych przepisów zachowuje ważność, o ile rodzaj i kategoria obiektu odpowiada
wymaganiom ustalonym w ustawie.
2.
Jeżeli do dnia wejścia w życie ustawy obiekt hotelarski nie został zaszeregowany do
określonego rodzaju i kategorii lub dotychczasowy rodzaj i kategoria obiektu nie odpowiada
wymaganiom ustalonym w ustawie, przedsiębiorca świadczący usługi hotelarskie w tym
obiekcie jest obowiązany wystąpić, w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie aktów
wykonawczych do ustawy, o których mowa w art. 45, do właściwego organu o zaszeregowanie
obiektu według nowych przepisów.
Art. 51.
1.
Wpisy do ewidencji działalności gospodarczej w zakresie organizowania imprez turystycznych
lub pośrednictwa w zawieraniu umów o świadczenie usług turystycznych zachowują ważność:
162)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 4 grudnia 1997 r. o zmianie ustawy o usługach turystycznych (Dz. U. Nr 158, poz. 1043), która weszła w życie z dniem 24 grudnia 1997 r.)
w terminie do dnia 31 grudnia 1998 r.,
2)
do czasu uprawomocnienia się decyzji wydanej na wniosek o udzielenie zezwolenia 30)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w przypisie 6., złożony w terminie określonym w pkt 1, nie dłużej jednak niż do upływu 12 miesięcy
od dnia wejścia w życie ustawy.
263)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w przypisie 6..
Organ zezwalający zawiadomi właściwy organ ewidencyjny o uprawomocnieniu się decyzji,
o której mowa w ust. 1 pkt 2.
3.
Przedsiębiorcy niepodlegający wpisowi do ewidencji działalności gospodarczej, a prowadzący
w dniu wejścia w życie ustawy działalność w zakresie organizowania imprez turystycznych
lub pośrednictwa w zakresie zawierania umów o świadczenie usług turystycznych, mają
obowiązek wystąpienia o wydanie odpowiedniego zezwolenia 30)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w przypisie 6.w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.
4.
Do czasu udzielenia lub odmowy udzielenia zezwolenia 30)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w przypisie 6., przedsiębiorcy, o których mowa w ust. 3, mają prawo działać na dotychczasowych zasadach.
Art. 51a64)Dodany przez art. 4 pkt 25 ustawy, o której mowa w przypisie 1..
1.
Wojewodowie tworzą środki specjalne przeznaczone na finansowanie zadań związanych
ze sprawdzaniem kwalifikacji kandydatów na przewodników turystycznych i pilotów wycieczek,
sprawdzaniem znajomości języka obcego przez przewodników turystycznych i pilotów wycieczek
oraz dokonywaniem oceny spełniania przez obiekty hotelarskie wymagań przewidzianych
dla rodzaju i kategorii, do których zostały zaszeregowane, zwane dalej „środkami specjalnymi”.
2.
Przychodem środków specjalnych są wpływy z opłat, o których mowa w art. 34 ust. 2
pkt 3 i art. 44a ust. 2.
3.
Ze środków specjalnych mogą być finansowane:
1)
wynagrodzenia członków komisji egzaminacyjnych dla przewodników turystycznych i pilotów
wycieczek oraz komisji egzaminacyjnych języków obcych, a także członków zespołów oceniających
obiekty hotelarskie,
2)
podróże służbowe członków komisji egzaminacyjnych dla przewodników turystycznych i
pilotów wycieczek oraz członków zespołów oceniających obiekty hotelarskie,
3)
wydatki materiałowe, w szczególności związane z wydawaniem legitymacji dla przewodników
turystycznych i pilotów wycieczek.
4.
Dysponentem środków specjalnych jest wojewoda.
5.
Dla środków specjalnych sporządza się roczny plan finansowy, który obejmuje planowane:
1)
przychody,
2)
wydatki na wynagrodzenia,
3)
wydatki na podróże służbowe,
4)
wydatki materiałowe.
Art. 5265)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w przypisie 62..
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1998 r.
1)
W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2000 r. o zmianie
ustawy o szkolnictwie wyższym, ustawy o wyższych szkołach zawodowych, ustawy o transporcie
kolejowym i ustawy o usługach turystycznych oraz ustawy - Kodeks postępowania cywilnego,
ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawy o działach administracji rządowej
- w związku z dostosowaniem do prawa Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 122, poz. 1314),
która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.
2)
W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 2 ustawy, o której mowa w przypisie 1. Przepis
art. 2 utraci moc w stosunku do państw członkowskich Unii Europejskiej na podstawie
art. 16 ustawy, o której mowa w przypisie 1, z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą
Polską członkostwa w Unii Europejskiej.
3)
W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 3 lit. a) ustawy, o której mowa w przypisie
1.
4)
W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 3 lit. b) ustawy, o której mowa w przypisie
1.
5)
Dodany przez art. 4 pkt 3 lit. c) ustawy, o której mowa w przypisie 1.
6)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1999 r. o zmianie
ustawy o usługach turystycznych (Dz. U. Nr 40, poz. 401), która weszła w życie z dniem
21 maja 1999 r.
7)
Przez art. 4 pkt 3 lit. d) ustawy, o której mowa w przypisie 1.
9)
Dodany przez art. 4 pkt 4 ustawy, o której mowa w przypisie 1.
10)
Dodany przez art. 4 pkt 5 ustawy, o której mowa w przypisie 1.
11)
Obecnie: Krajowego Rejestru Sądowego, stosownie do art. 86 ustawy z dnia 20 sierpnia
1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 17, poz. 209), która weszła
w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.
12)
W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 6 ustawy, o której mowa w przypisie 1.
13)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 kwietnia 2000 r. o zmianie
ustawy o usługach turystycznych (Dz. U. Nr 43, poz. 486), która weszła w życie z dniem
9 czerwca 2000 r.
14)
Dodany przez art. 4 pkt 7 ustawy, o której mowa w przypisie 1.
15)
W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 8 lit. a) ustawy, o której mowa w przypisie
1.
16)
Dodany przez art. 4 pkt 8 lit. b) ustawy, o której mowa w przypisie 1.
17)
Dodany przez art. 4 pkt 8 lit. c) ustawy, o której mowa w przypisie 1.
18)
Dodany przez art. 4 pkt 9 lit. a) ustawy, o której mowa w przypisie 1.
19)
Dodany przez art. 4 pkt 9 lit. b) ustawy, o której mowa w przypisie 1.
20)
Dodany przez art. 4 pkt 10 ustawy, o której mowa w przypisie 1.
21)
W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 11 ustawy, o której mowa w przypisie 1.
22)
Dodany przez art. 4 pkt 12 ustawy, o której mowa w przypisie 1.
23)
W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 13 lit. a) tiret pierwsze ustawy, o której
mowa w przypisie 1.
24)
Dodany przez art. 4 pkt 13 lit. a) tiret drugie ustawy, o której mowa w przypisie
1.
25)
Dodany przez art. 4 pkt 13 lit. b) ustawy, o której mowa w przypisie 1.
26)
W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 14 lit. a) ustawy, o której mowa w przypisie
1.
27)
W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 14 lit. b) tiret pierwsze ustawy, o której
mowa w przypisie 1.
28)
Dodany przez art. 4 pkt 14 lit. b) tiret drugie ustawy, o której mowa w przypisie
1.
29)
Dodany przez art. 4 pkt 14 lit. c) ustawy, o której mowa w przypisie 1.
30)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w przypisie 6.
31)
W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 15 lit. a) tiret pierwsze ustawy, o której
mowa w przypisie 1.
32)
Dodany przez art. 4 pkt 15 lit. a) tiret drugie ustawy, o której mowa w przypisie
1.
33)
Dodany przez art. 4 pkt 15 lit. b) ustawy, o której mowa w przypisie 1.
34)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 lit. a) ustawy, o której mowa w przypisie
6.
35)
Dodany przez art. 1 pkt 4 lit. b) ustawy, o której mowa w przypisie 6.
36)
W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 15 lit. c) ustawy, o której mowa w przypisie
1.
37)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 5 lit. a) ustawy, o której mowa w przypisie
6, oraz przez art. 4 pkt 16 ustawy, o której mowa w przypisie 1.
38)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 i pkt 5 lit. b) ustawy, o której mowa w przypisie
6.
39)
W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 17 ustawy, o której mowa w przypisie 1.
40)
Dodany przez art. 4 pkt 18 ustawy, o której mowa w przypisie 1.
41)
W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 19 ustawy, o której mowa w przypisie 1.
42)
Przez art. 4 pkt 20 ustawy, o której mowa w przypisie 1.
43)
Dodany przez art. 4 pkt 21 ustawy, o której mowa w przypisie 1.
44)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 1998 r. o zmianie
ustawy o usługach turystycznych (Dz. U. Nr 113, poz. 714), która weszła w życie z
dniem 31 sierpnia 1998 r., oraz przez art. 1 pkt 2 lit. a) ustawy, o której mowa w
przypisie 13.
45)
Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. b) ustawy, o której mowa w przypisie 13.
46)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. a) ustawy, o której mowa w przypisie
13.
47)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. b) ustawy, o której mowa w przypisie
13.
48)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w przypisie 6.
49)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w przypisie 13.
50)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy wymienionej w przypisie 44 jako pierwsza.
51)
Zgodnie z art. 4 ust. 1, art. 5 pkt 15 i art. 94 ustawy z dnia 4 września 1997 r.
o działach administracji rządowej (Dz. U. z 1999 r. Nr 82, poz. 928), która weszła
w życie z dniem 1 kwietnia 1999 r.
52)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy wymienionej w przypisie 44 jako pierwsza
oraz przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w przypisie 13.
53)
Dodany przez art. 4 pkt 22 ustawy, o której mowa w przypisie 1.
54)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy wymienionej w przypisie 44 jako pierwsza
oraz przez art. 1 pkt 6 lit. a) ustawy, o której mowa w przypisie 13.
55)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy wymienionej w przypisie 44 jako pierwsza
oraz przez art. 1 pkt 6 lit. b) ustawy, o której mowa w przypisie 13.
56)
Przez art. 1 pkt 7 lit. a) ustawy, o której mowa w przypisie 13.
57)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 lit. b) ustawy, o której mowa w przypisie
13.
58)
Dodany przez art. 4 pkt 23 ustawy, o której mowa w przypisie 1.
59)
Dodany przez art. 4 pkt 24 ustawy, o której mowa w przypisie 1.
60)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy, wymienionej w przypisie 44 jako pierwsza,
oraz przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w przypisie 13.
61)
Zamieszczony w obwieszczeniu.
62)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 4 grudnia 1997 r. o zmianie
ustawy o usługach turystycznych (Dz. U. Nr 158, poz. 1043), która weszła w życie z
dniem 24 grudnia 1997 r.
63)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w przypisie 6.
64)
Dodany przez art. 4 pkt 25 ustawy, o której mowa w przypisie 1.
65)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w przypisie 62.