Ustawaz dnia 6 września 2001 r.o terminach zapłaty w obrocie gospodarczym
Treść ustawy
Art. 1.1 orzeczenie
1.
Ustawę stosuje się do umów, których przedmiotem jest odpłatne dostarczanie towarów
lub świadczenie usług przez małego przedsiębiorcę, w rozumieniu ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej , na rzecz przedsiębiorcy nieposiadającego takiego statusu, z wyjątkiem umów, których
przedmiotem jest:
1)
świadczenie usług związanych z wykonywaniem czynności bankowych,
2)
świadczenie polegające na odpłatnym dostarczaniu towarów lub świadczeniu usług, finansowane
w całości lub w części ze środków międzynarodowych instytucji finansowych, których
Rzeczpospolita Polska jest członkiem lub z którymi ma podpisane umowy o współpracy,
oraz ze środków pochodzących z bezzwrotnej pomocy Unii Europejskiej.
2.
Ustawę stosuje się także do umów, których przedmiotem jest odpłatne dostarczanie towarów
lub świadczenie usług przez osoby, które prowadzą działalność, o której mowa w art.
3 ustawy - Prawo działalności gospodarczej, i spełniają warunki, o których mowa w
art. 54 tej ustawy.
3.
Ustawy nie stosuje się do umów, których jedną ze stron jest podmiot udzielający świadczeń
zdrowotnych w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej , apteka lub hurtownia farmaceutyczna w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne .
Art. 2.7 orzeczeń
1.
Jeżeli strony w umowie przewidziały termin zapłaty dłuższy niż 30 dni, wierzyciel
może żądać odsetek ustawowych, za okres począwszy od 31 dnia po spełnieniu swego świadczenia
niepieniężnego i doręczeniu dłużnikowi faktury lub rachunku - do dnia zapłaty, ale
nie dłuższy niż do dnia wymagalności świadczenia pieniężnego.
2.
Nie można przez czynność prawną wyłączyć lub ograniczyć roszczenia, o którym mowa
w ust. 1.
Art. 3.
Jeżeli strony w umowie zastrzegły wyższe od ustawowych odsetki za opóźnienie, wierzyciel
może żądać odsetek określonych w umowie za cały okres, o którym mowa w art. 2.
Art. 4.4 orzeczenia
Ustawa niniejsza nie narusza przepisów Kodeksu cywilnego o wymagalności świadczeń pieniężnych oraz o skutkach opóźnienia i zwłoki dłużnika.
Art. 5.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.