Ustawaz dnia 27 lipca 2001 r.o zmianie ustawy o Policji, ustawy o działalności ubezpieczeniowej, ustawy - Prawo
bankowe, ustawy o samorządzie powiatowym oraz ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy
reformujące administrację publiczną
Treść ustawy
Art. 1.
W ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 1 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
„
3.
Policja realizuje także zadania wynikające z umów i porozumień międzynarodowych, na
zasadach i w zakresie w nich określonych.
”
;
2)
w art. 6:
a)
ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
Terytorialny zasięg działania organów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, odpowiada
zasadniczemu podziałowi administracyjnemu Państwa, z zastrzeżeniem ust. 3-5.
”
,
b)
dodaje się ust. 3-5 w brzmieniu:
„
3.
Wyłącza się z terytorialnego zasięgu działania komendanta wojewódzkiego Policji właściwego
dla województwa mazowieckiego obszar:
1)
powiatu warszawskiego oraz powiatów: grodziskiego, legionowskiego, otwockiego, piaseczyńskiego,
pruszkowskiego, warszawskiego zachodniego i wołomińskiego,
2)
innych powiatów lub gmin przyłączonych do Warszawskiego Zespołu Miejskiego w trybie
określonym przepisami ustawy o ustroju miasta stołecznego Warszawy - z dniem wejścia
w życie ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o zmianie ustawy o ustroju miasta stołecznego
Warszawy.
4.
Komendant Stołeczny Policji wykonuje na obszarze, o którym mowa w ust. 3, zadania
i kompetencje odpowiadające zadaniom i kompetencjom komendanta wojewódzkiego Policji
w stosunku do komendantów powiatowych w powiatach, o których mowa w ust. 3.
5.
Komenda Stołeczna Policji stanowi aparat pomocniczy Komendanta Stołecznego Policji,
wykonujący swoje zadania na obszarze, o którym mowa w ust. 3.
”
;
3)
w art. 6b dodaje się ust. 6 w brzmieniu:
„
6.
Komendanta Stołecznego Policji powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw wewnętrznych
na wniosek Komendanta Głównego Policji złożony za zgodą wojewody mazowieckiego. Do
konkursu na stanowisko Komendanta Stołecznego Policji stosuje się odpowiednio przepisy
dotyczące konkursu na stanowisko komendanta wojewódzkiego Policji.
”
;
4)
w art. 6e w ust. 3 wyraz „przedstawienia” zastępuje się wyrazem „doręczenia”;
5)
w art. 7 w ust. 1:
a)
pkt 4 otrzymuje brzmienie:
„
4)
szczegółowe zasady szkolenia strażników gminnych (miejskich),
”
b)
dodaje się pkt 4a w brzmieniu:
„
4a)
programy szkoleń zawodowych policjantów,
”
;
6)
art. 8a otrzymuje brzmienie:
„
Art. 8a.
1.
Komendant powiatowy (miejski) Policji może tworzyć rewiry dzielnicowych oraz posterunki
Policji na zasadach określonych przez Komendanta Głównego Policji.
2.
Kierownika rewiru oraz kierownika posterunku Policji mianuje i zwalnia ze stanowiska
komendant powiatowy (miejski) Policji, po zasięgnięciu opinii wójta (burmistrza lub
prezydenta miasta), chyba że do wyrażenia opinii w tej sprawie upoważniony został
organ wykonawczy jednostki pomocniczej gminy.
3.
Do zadań kierownika rewiru oraz kierownika posterunku Policji należy w szczególności:
1)
rozpoznawanie zagrożeń i przeciwdziałanie przyczynom ich powstawania,
2)
inicjowanie i organizowanie działań społeczności lokalnych mających na celu zapobieganie
popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz innym zjawiskom kryminogennym,
3)
wykonywanie czynności administracyjno-porządkowych oraz innych niecierpiących zwłoki
czynności związanych z zawiadomieniem o przestępstwie i zabezpieczeniem miejsca zdarzenia.
”
;
7)
w art. 10 dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
„
5.
Komendanci powiatowi (miejscy) Policji są obowiązani udostępniać komisji bezpieczeństwa
i porządku, na żądanie jej przewodniczącego, dokumenty i informacje dotyczące pracy
Policji na terenie powiatu, z wyjątkiem akt personalnych pracowników i funkcjonariuszy,
materiałów operacyjno-rozpoznawczych lub dochodzeniowo-śledczych oraz akt w indywidualnych
sprawach administracyjnych.
”
;
8)
w art. 13:
a)
w ust. 4 po wyrazach „w rewirach dzielnicowych” dodaje się wyrazy „i w posterunkach Policji”,
b)
po ust. 4 dodaje się ust. 4a-4c w brzmieniu:
„
4a.
Rada powiatu lub rada gminy może przekazać, na warunkach określonych w porozumieniu
zawartym między zarządem powiatu lub gminy a właściwym komendantem powiatowym (miejskim)
Policji, środki finansowe stanowiące dochody własne powiatu lub gminy, dla Policji
z przeznaczeniem na:
1)
rekompensatę pieniężną za czas służby przekraczający normę określoną w art. 33 ust.
2,
2)
nagrodę za osiągnięcia w służbie,
dla policjantów właściwych miejscowo komend powiatowych (miejskich) i komisariatów,
którzy realizują zadania z zakresu służby prewencyjnej.
4b.
Porozumienie, o którym mowa w ust. 4a, określa w szczególności:
1)
rodzaje ustawowych zadań Policji, finansowanych na podstawie porozumienia:
a)
wykonywanych w czasie przekraczającym normę określoną w art. 33 ust. 2,
b)
za wykonywanie których może być przyznana nagroda za osiągnięcia w służbie,
2)
wysokość oraz tryb i terminy przekazywania środków finansowych, o których mowa w ust.
4a,
3)
sposób dokonywania oceny prawidłowości wykonania porozumienia.
4c.
Środki finansowe, o których mowa w ust. 4a, są środkami specjalnymi w rozumieniu ustawy
z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 155, poz. 1014, z 1999
r. Nr 38, poz. 360, Nr 49, poz. 485, Nr 70, poz. 778 i Nr 110, poz. 1255, z 2000 r.
Nr 6, poz. 69, Nr 12, poz. 136, Nr 48, poz. 550, Nr 95, poz. 1041, Nr 119, poz. 1251
i Nr 122, poz. 1315 oraz z 2001 r. Nr 45, poz. 497, Nr 46, poz. 499, Nr 88, poz. 961,
Nr 98, poz. 1070 i Nr 100, poz. 1082).
”
;
9)
w art. 15 w ust. 1 dodaje się pkt 5a w brzmieniu:
„
5a)
obserwowania i rejestrowania przy użyciu środków technicznych obrazu zdarzeń w miejscach
publicznych, a w przypadku czynności operacyjno-rozpoznawczych i administracyjno-porządkowych
podejmowanych na podstawie ustawy - także i dźwięku towarzyszącego tym zdarzeniom,
”
;
10)
w art. 16 w ust. 1 pkt 4 otrzymuje brzmienie:
„
4)
psy i konie służbowe,
”
;
11)
art. 19-19b otrzymują brzmienie:
„
Art. 19.1 orzeczenie
1.
Przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych, podejmowanych przez Policję
w celu zapobieżenia, wykrycia, ustalenia sprawców, a także uzyskania i utrwalenia
dowodów ściganych z oskarżenia publicznego, umyślnych przestępstw:
1)
przeciwko życiu, określonych w art. 148-150 Kodeksu karnego,
2)
określonych w art. 134, art. 135 § 1, art. 136 § 1, art. 156 § 1 i 3, art. 163 § 1
i 3, art. 164 § 1, art. 165 § 1 i 3, art. 166, 167, 173 § 1 i 3, art. 189, 204 § 4,
art. 223, 228, 229, 232, 245, 246, 252 § 1-3, art. 253, 258, 269, 280-282, 285 § 1,
art. 286, 296, 299, § 1-6 oraz w art. 310 § 1, 2 i 4 Kodeksu karnego,
3)
przeciwko obrotowi gospodarczemu, określonych w art. 297-306 Kodeksu karnego, powodujących
szkodę majątkową lub skierowanych przeciwko mieniu, jeżeli wysokość szkody lub wartość
mienia przekracza pięćdziesięciokrotną wysokość najniższego wynagrodzenia za pracę
określonego na podstawie odrębnych przepisów,
4)
skarbowych, jeżeli wartość przedmiotu czynu lub uszczuplenie należności publicznoprawnej
przekraczają pięćdziesięciokrotną wysokość najniższego wynagrodzenia za pracę określonego
na podstawie odrębnych przepisów,
5)
nielegalnego wytwarzania, posiadania lub obrotu bronią, amunicją, materiałami wybuchowymi,
środkami odurzającymi lub substancjami psychotropowymi albo ich prekursorami oraz
materiałami jądrowymi i promieniotwórczymi,
6)
określonych w art. 8 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks
karny (Dz. U. Nr 88, poz. 554 i Nr 160, poz. 1083 oraz z 1998 r. Nr 113, poz. 715),
7)
określonych w art. 20 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o pobieraniu i przeszczepianiu
komórek, tkanek i narządów (Dz. U. Nr 138, poz. 682, z 1997 r. Nr 88, poz. 554 i Nr
104, poz. 661 oraz z 2000 r. Nr 120, poz. 1268),
8)
ściganych na mocy umów i porozumień międzynarodowych,
gdy inne środki okazały się bezskuteczne albo zachodzi wysokie prawdopodobieństwo,
że będą nieskuteczne lub nieprzydatne, sąd okręgowy, na pisemny wniosek Komendanta
Głównego Policji, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego albo
na pisemny wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, złożony po uzyskaniu pisemnej
zgody właściwego miejscowo prokuratora okręgowego, może, w drodze postanowienia, zarządzić
kontrolę operacyjną.
2.
Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, wydaje sąd okręgowy właściwy miejscowo ze względu
na siedzibę składającego wniosek organu Policji.
3.
W przypadkach niecierpiących zwłoki, jeżeli mogłoby to spowodować utratę informacji
lub zatarcie albo zniszczenie dowodów przestępstwa, Komendant Główny Policji lub komendant
wojewódzki Policji może zarządzić, po uzyskaniu pisemnej zgody właściwego prokuratora,
o którym mowa w ust. 1, kontrolę operacyjną, zwracając się jednocześnie do właściwego
miejscowo sądu okręgowego z wnioskiem o wydanie postanowienia w tej sprawie. W razie
nieudzielenia przez sąd zgody w terminie 5 dni od dnia zarządzenia kontroli operacyjnej,
organ zarządzający wstrzymuje kontrolę operacyjną oraz dokonuje protokolarnego, komisyjnego
zniszczenia materiałów zgromadzonych podczas jej stosowania.
4.
Sąd okręgowy może zezwolić, na pisemny wniosek Komendanta Głównego Policji lub komendanta
wojewódzkiego Policji, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody właściwego prokuratora,
na odstąpienie od zniszczenia materiałów, o których mowa w ust. 3, jeżeli stanowią
one dowód lub wskazują na zamiar popełnienia przestępstwa, dla wykrycia którego na
podstawie przepisów ustawowych może być prowadzona kontrola operacyjna lub czynności
operacyjno-rozpoznawcze.
5.
W przypadku potrzeby zarządzenia kontroli operacyjnej wobec osoby podejrzanej lub
oskarżonego, we wniosku organu Policji, o którym mowa w ust. 1, o zarządzenie kontroli
operacyjnej zamieszcza się informację o toczącym się wobec tej osoby postępowaniu.
6.
Kontrola operacyjna prowadzona jest niejawnie i polega na:
1)
kontrolowaniu treści korespondencji,
2)
kontrolowaniu zawartości przesyłek,
3)
stosowaniu środków technicznych umożliwiających uzyskiwanie w sposób niejawny informacji
i dowodów oraz ich utrwalanie, a w szczególności treści rozmów telefonicznych i innych
informacji przekazywanych za pomocą sieci telekomunikacyjnych.
7.
Wniosek organu Policji, o którym mowa w ust. 1, o zarządzenie przez sąd okręgowy kontroli
operacyjnej powinien zawierać w szczególności:
1)
numer sprawy i jej kryptonim, jeżeli został jej nadany,
2)
opis przestępstwa z podaniem, w miarę możliwości, jego kwalifikacji prawnej,
3)
okoliczności uzasadniające potrzebę zastosowania kontroli operacyjnej, w tym stwierdzonej
albo prawdopodobnej bezskuteczności lub nieprzydatności innych środków,
4)
dane osoby, wobec której stosowana będzie kontrola operacyjna, ze wskazaniem miejsca
lub sposobu jej stosowania,
5)
cel, czas i rodzaj prowadzonej kontroli operacyjnej, o której mowa w ust. 6.
8.
Kontrolę operacyjną zarządza się na okres nie dłuższy niż 3 miesiące. Sąd okręgowy
może, na pisemny wniosek Komendanta Głównego Policji lub komendanta wojewódzkiego
Policji, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody właściwego prokuratora, na okres nie
dłuższy niż kolejne 3 miesiące, wydać postanowienie o jednorazowym przedłużeniu kontroli
operacyjnej, jeżeli nie ustały przyczyny zarządzenia tej kontroli.
9.
W uzasadnionych przypadkach, gdy podczas stosowania kontroli operacyjnej pojawią się
nowe okoliczności istotne dla zapobieżenia lub wykrycia przestępstwa albo ustalenia
sprawców i uzyskania dowodów przestępstwa, sąd okręgowy, na pisemny wniosek Komendanta
Głównego Policji, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, może
wydać postanowienie o kontroli operacyjnej przez czas oznaczony również po upływie
okresów, o których mowa w ust. 8.
10.
Do wniosków, o których mowa w ust. 3, 4, 8 i 9, stosuje się odpowiednio przepis ust.
7. Sąd przed wydaniem postanowienia, o którym mowa w ust. 3, 4, 8 i 9, może zapoznać
się z materiałami uzasadniającymi wniosek, zgromadzonymi podczas stosowania kontroli
operacyjnej zarządzonej w tej sprawie.
11.
Wnioski, o których mowa w ust. 1, 3-5, 8 i 9, sąd okręgowy rozpoznaje jednoosobowo,
przy czym czynności sądu związane z rozpoznawaniem tych wniosków powinny być realizowane
w warunkach przewidzianych dla przekazywania, przechowywania i udostępniania informacji
niejawnych oraz z odpowiednim zastosowaniem przepisów wydanych na podstawie art. 181
§ 2 Kodeksu postępowania karnego. W posiedzeniu sądu może wziąć udział wyłącznie prokurator
i przedstawiciel organu Policji wnioskującego o zarządzenie kontroli operacyjnej.
12.
Operatorzy prowadzący działalność telekomunikacyjną w sieciach publicznych oraz podmioty
świadczące usługi pocztowe są obowiązani do zapewnienia na własny koszt warunków technicznych
i organizacyjnych umożliwiających prowadzenie przez Policję kontroli operacyjnej.
13.
Kontrola operacyjna powinna być zakończona niezwłocznie po ustaniu przyczyn jej zarządzenia,
najpóźniej jednak z upływem okresu, na który została wprowadzona.
14.
Organ Policji, o którym mowa w ust. 1, informuje właściwego prokuratora o wynikach
kontroli operacyjnej po jej zakończeniu, a na jego żądanie również o przebiegu tej
kontroli.
15.
W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego lub
mających znaczenie dla toczącego się postępowania karnego, Komendant Główny Policji
lub komendant wojewódzki Policji przekazuje właściwemu prokuratorowi wszystkie materiały
zgromadzone podczas stosowania kontroli operacyjnej, w razie potrzeby z wnioskiem
o wszczęcie postępowania karnego. W postępowaniu przed sądem, w odniesieniu do tych
materiałów, stosuje się odpowiednio przepisy art. 393 § 1 zdanie pierwsze Kodeksu
postępowania karnego.
16.
Osobie, wobec której kontrola operacyjna była stosowana, nie udostępnia się materiałów
zgromadzonych podczas trwania tej kontroli. Przepis nie narusza uprawnień wynikających
z art. 321 Kodeksu postępowania karnego.
17.
Zgromadzone podczas stosowania kontroli operacyjnej materiały niezawierające dowodów
pozwalających na wszczęcie postępowania karnego przechowuje się po zakończeniu kontroli
przez okres 2 miesięcy, a następnie dokonuje się ich protokolarnego, komisyjnego zniszczenia.
Zniszczenie materiałów zarządza organ Policji, który wnioskował o zarządzenie kontroli
operacyjnej.
18.
Trybu, o którym mowa w ust. 1-11, nie stosuje się, jeżeli kontrola operacyjna jest
prowadzona za wyrażoną na piśmie zgodą osoby będącej nadawcą lub odbiorcą przekazu
informacji.
19.
W przypadkach, o których mowa w ust. 18, kontrolę operacyjną zarządza organ Policji
właściwy do prowadzenia czynności operacyjno-rozpoznawczych w danej sprawie.
20.
Na postanowienia sądu w przedmiocie kontroli operacyjnej, o których mowa w ust. 1,
3, 8 i 9, a także na postanowienie sądu w przedmiocie odstąpienia od zniszczenia materiałów
zgromadzonych podczas stosowania kontroli operacyjnej, o którym mowa w ust. 4, przysługuje
zażalenie organowi Policji, który złożył wniosek o wydanie tego postanowienia. Do
zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.
21.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości
oraz ministrem właściwym do spraw łączności, określi, w drodze rozporządzenia, sposób
dokumentowania kontroli operacyjnej oraz przechowywania i przekazywania wniosków i
zarządzeń, a także przechowywania, przekazywania oraz przetwarzania i niszczenia materiałów
uzyskanych podczas stosowania tej kontroli, uwzględniając potrzebę zapewnienia niejawnego
charakteru podejmowanych czynności i uzyskanych materiałów oraz wzory stosowanych
druków i rejestrów.
22.
Prokurator Generalny przedstawia corocznie Sejmowi i Senatowi informację o działalności
określonej w ust. 1-21, w tym informacje i dane, o których mowa w art. 20 ust. 3.
Art. 19a.
1.
W sprawach o przestępstwa określone w art. 19 ust. 1 czynności operacyjno-rozpoznawcze
zmierzające do sprawdzenia uzyskanych wcześniej wiarygodnych informacji o przestępstwie
oraz ustalenia sprawców i uzyskania dowodów przestępstwa mogą polegać na dokonaniu
w sposób niejawny nabycia, zbycia lub przejęcia przedmiotów pochodzących z przestępstwa,
ulegających przepadkowi, albo których wytwarzanie, posiadanie, przewożenie lub którymi
obrót są zabronione, a także przyjęciu lub wręczeniu korzyści majątkowej.
2.
Czynności operacyjno-rozpoznawcze, o których mowa w ust. 1, mogą polegać także na
złożeniu propozycji nabycia, zbycia lub przejęcia przedmiotów pochodzących z przestępstwa,
ulegających przepadkowi, albo których wytwarzanie, posiadanie, przewożenie lub którymi
obrót są zabronione, a także przyjęcia lub wręczenia korzyści majątkowej.
3.
Komendant Główny Policji lub komendant wojewódzki Policji może zarządzić, na czas
określony, czynności, o których mowa w ust. 1, po uzyskaniu pisemnej zgody właściwego
miejscowo prokuratora okręgowego, którego bieżąco informuje o wynikach przeprowadzonych
czynności. Prokurator może zarządzić zaniechanie czynności w każdym czasie.
4.
Czynności, o których mowa w ust. 1, zarządza się na okres nie dłuższy niż 3 miesiące.
Komendant Główny Policji lub komendant wojewódzki Policji może, po uzyskaniu pisemnej
zgody właściwego prokuratora, jednorazowo przedłużyć stosowanie czynności, na okres
nie dłuższy niż kolejne 3 miesiące, jeżeli nie ustały przyczyny ich zarządzenia.
5.
W uzasadnionych przypadkach, gdy podczas stosowania czynności, o których mowa w ust.
1, pojawią się nowe okoliczności istotne dla sprawdzenia uzyskanych wcześniej, wiarygodnych
informacji o przestępstwie oraz ustalenia sprawców i uzyskania dowodów przestępstwa,
Komendant Główny Policji lub komendant wojewódzki Policji może, po uzyskaniu pisemnej
zgody właściwego prokuratora, zarządzić kontynuowanie czynności przez czas oznaczony
również po upływie okresów, o których mowa w ust. 4.
6.
Czynności, o których mowa w ust. 1, mogą być niejawnie rejestrowane za pomocą urządzeń
służących do rejestracji obrazu lub dźwięku.
7.
W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego lub
mających znaczenie dla toczącego się postępowania karnego Komendant Główny Policji
lub komendant wojewódzki Policji przekazuje prokuratorowi okręgowemu wszystkie materiały
zgromadzone podczas stosowania czynności, o których mowa w ust. 1, w razie potrzeby
z wnioskiem o wszczęcie postępowania karnego. W postępowaniu przed sądem, w odniesieniu
do tych materiałów, stosuje się odpowiednio przepisy art. 393 § 1 zdanie pierwsze
Kodeksu postępowania karnego.
8.
Zgromadzone podczas stosowania czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, materiały niezawierające
dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego przechowuje się po zakończeniu
kontroli przez okres 2 miesięcy, a następnie dokonuje się ich protokolarnego, komisyjnego
zniszczenia. Zniszczenie materiałów zarządza organ Policji, który wnioskował o zarządzenie
kontroli operacyjnej.
9.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości,
określi, w drodze rozporządzenia, sposób przeprowadzania i dokumentowania czynności,
o których mowa w ust. 1, a także przekazywania, przetwarzania i niszczenia materiałów
uzyskanych podczas stosowania tych czynności, uwzględniając potrzebę zapewnienia niejawnego
charakteru podejmowanych czynności i uzyskanych materiałów oraz wzory stosowanych
druków i rejestrów.
Art. 19b.
1.
W celu udokumentowania przestępstw, o których mowa w art. 19 ust. 1, albo ustalenia
tożsamości osób uczestniczących w tych przestępstwach lub przejęcia przedmiotów przestępstwa
Komendant Główny Policji lub komendant wojewódzki Policji może zarządzić niejawne
nadzorowanie wytwarzania, przemieszczania, przechowywania i obrotu przedmiotami przestępstwa,
jeżeli nie stworzy to zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego.
2.
O zarządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zawiadamia się niezwłocznie prokuratora okręgowego
właściwego miejscowo ze względu na siedzibę zarządzającego dokonanie czynności organu
Policji. Prokurator może nakazać zaniechanie czynności w każdym czasie.
3.
Organ Policji, o którym mowa w ust. 1, bieżąco informuje prokuratora okręgowego o
wynikach przeprowadzonych czynności.
4.
Stosownie do zarządzenia, o którym mowa w ust. 1, organy i instytucje publiczne oraz
przedsiębiorcy są obowiązani dopuścić do dalszego przewozu przesyłki zawierające przedmioty
przestępstwa w stanie nienaruszonym lub po ich usunięciu albo zastąpieniu w całości
lub w części.
5.
W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego lub
mających znaczenie dla toczącego się postępowania karnego Komendant Główny Policji
lub komendant wojewódzki Policji przekazuje prokuratorowi okręgowemu wszystkie materiały
zgromadzone podczas stosowania czynności, o których mowa w ust. 1, w razie potrzeby
z wnioskiem o wszczęcie postępowania karnego. W postępowaniu przed sądem, w odniesieniu
do tych materiałów, stosuje się przepisy art. 393 § 1 zdanie pierwsze Kodeksu postępowania
karnego.
6.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości,
określi, w drodze rozporządzenia, sposób przeprowadzania i dokumentowania czynności,
o których mowa w ust. 1, uwzględniając potrzebę zapewnienia niejawnego charakteru
podejmowanych czynności i uzyskanych materiałów oraz wzory stosowanych druków i rejestrów.
”
;
12)
art. 20 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 20.
1.
Policja, z zachowaniem ograniczeń wynikających z art. 19, może uzyskiwać informacje,
w tym także niejawnie, gromadzić je, sprawdzać oraz przetwarzać.
2.
Policja może pobierać, przetwarzać i wykorzystywać w celach wykrywczych i identyfikacyjnych
informacje, w tym dane osobowe o osobach podejrzanych o popełnienie przestępstw ściganych
z oskarżenia publicznego, nieletnich dopuszczających się czynów zabronionych przez
ustawę jako przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego, osobach o nieustalonej
tożsamości lub usiłujących ukryć swą tożsamość oraz o osobach poszukiwanych, także
bez ich wiedzy i zgody, a w szczególności:
1)
dane osobowe, o których mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o
ochronie danych osobowych (Dz. U. Nr 133, poz. 883, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr
50, poz. 580 i Nr 116, poz. 1216 oraz z 2001 r. Nr 42, poz. 474 i Nr 49, poz. 509),
z tym że dane dotyczące kodu genetycznego, wyłącznie o niekodujących regionach genomu,
2)
odciski linii papilarnych,
3)
zdjęcia i opisy wizerunku,
4)
cechy i znaki szczególne, pseudonimy,
5)
informacje o:
a)
miejscu zamieszkania lub pobytu,
b)
wykształceniu, zawodzie, miejscu i stanowisku pracy,
c)
dokumentach tożsamości, którymi się posługują,
d)
sposobie działania sprawcy, jego środowisku i kontaktach,
e)
sposobie zachowania się sprawców wobec osób pokrzywdzonych.
3.
Jeżeli jest to konieczne dla skutecznego zapobieżenia przestępstwom określonym w art.
19 ust. 1 lub ich wykrycia albo ustalenia sprawców i uzyskania dowodów, Policja może
korzystać z informacji dotyczących umów ubezpieczenia, a w szczególności z przetwarzanych
przez zakłady ubezpieczeń danych podmiotów, w tym osób, które zawarły umowę ubezpieczenia,
a także przetwarzanych przez banki informacji stanowiących tajemnicę bankową.
4.
Informacje i dane, o których mowa w ust. 3, oraz informacje związane z przekazywaniem
tych informacji i danych podlegają ochronie przewidzianej w przepisach o ochronie
informacji niejawnych i mogą być udostępniane jedynie policjantom prowadzącym czynności
w danej sprawie i ich przełożonym, uprawnionym do sprawowania nadzoru nad prowadzonymi
przez nich w tej sprawie czynnościami operacyjno-rozpoznawczymi. Akta zawierające
te informacje i dane udostępnia się ponadto wyłącznie sądom i prokuratorom, jeżeli
następuje to w celu ścigania karnego.
5.
Informacje i dane, o których mowa w ust. 3, udostępnia się na podstawie postanowienia
wydanego na pisemny wniosek Komendanta Głównego Policji albo komendanta wojewódzkiego
Policji przez sąd okręgowy właściwy miejscowo ze względu na siedzibę wnioskującego
organu.
6.
Wniosek, o którym mowa w ust. 5, powinien zawierać:
1)
numer sprawy i jej kryptonim, jeżeli został ustalony,
2)
opis przestępstwa z podaniem, w miarę możliwości, jego kwalifikacji prawnej,
3)
okoliczności uzasadniające potrzebę udostępnienia informacji i danych,
4)
wskazanie podmiotu, którego informacje i dane dotyczą,
5)
podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji i danych,
6)
rodzaj i zakres informacji i danych.
7.
Po rozpatrzeniu wniosku sąd, w drodze postanowienia, wyraża zgodę na udostępnienie
informacji i danych wskazanego podmiotu, określając ich rodzaj i zakres, podmiot zobowiązany
do ich udostępnienia oraz organ Policji uprawniony do zwrócenia się o przekazanie
informacji i danych albo odmawia udzielenia zgody na udostępnienie informacji i danych.
Przepis art. 19 ust. 11 stosuje się odpowiednio.
8.
Na postanowienie sądu, o którym mowa w ust. 7, przysługuje zażalenie organowi Policji,
wnioskującemu o wydanie postanowienia.
9.
Uprawniony przez sąd organ Policji pisemnie informuje podmiot zobowiązany do udostępnienia
informacji i danych o rodzaju i zakresie informacji i danych, które mają być udostępnione,
podmiocie, którego informacje i dane dotyczą, oraz o osobie policjanta upoważnionego
do ich odbioru.
10.
W terminie do 90 dni od dnia przekazania informacji i danych, o których mowa w ust.
3, Policja, z zastrzeżeniem ust. 11 i 12, informuje podmiot, o którym mowa w ust.
6 pkt 4, o postanowieniu sądu wyrażającym zgodę na udostępnienie informacji i danych.
11.
Sąd, który wydał postanowienie o udostępnieniu informacji i danych, na wniosek Komendanta
Głównego Policji, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, może
zawiesić, w drodze postanowienia, na czas oznaczony, z możliwością dalszego przedłużania,
obowiązek, o którym mowa w ust. 10, jeżeli zostanie uprawdopodobnione, że poinformowanie
podmiotu, o którym mowa w ust. 6 pkt 4, może zaszkodzić wynikom podjętych czynności
operacyjno-rozpoznawczych. Przepis art. 19 ust. 11 stosuje się odpowiednio.
12.
Jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 10 lub 11, zostało wszczęte postępowanie przygotowawcze,
podmiot wskazany w ust. 6 pkt 4 jest powiadamiany o postanowieniu sądu o udostępnieniu
informacji i danych przez prokuratora lub, na jego polecenie, przez Policję przed
zamknięciem postępowania przygotowawczego albo niezwłocznie po jego umorzeniu.
13.
Jeżeli informacje i dane, o których mowa w ust. 3, nie dostarczyły podstaw do wszczęcia
postępowania przygotowawczego, organ wnioskujący o wydanie postanowienia pisemnie
zawiadamia o tym podmiot, który informacje i dane przekazał.
14.
Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność za szkody wyrządzone naruszeniem przepisów ust.
4 na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym.
15.
Policja w celu zapobieżenia lub wykrycia przestępstw oraz identyfikacji osób może
uzyskiwać, gromadzić i przetwarzać informacje, w tym również dane osobowe ze zbiorów
prowadzonych na podstawie odrębnych przepisów przez organy władzy publicznej, a w
szczególności z Krajowego Rejestru Karnego oraz Powszechnego Elektronicznego Systemu
Ewidencji Ludności. Administratorzy danych gromadzonych w tych rejestrach są obowiązani
do nieodpłatnego ich udostępniania.
16.
Organy władzy publicznej prowadzące rejestry, o których mowa w ust. 15, mogą, w drodze
decyzji, wyrazić zgodę na udostępnianie za pomocą urządzeń telekomunikacyjnych informacji
zgromadzonych w rejestrach jednostkom organizacyjnym Policji, bez konieczności składania
pisemnych wniosków, jeżeli jednostki te:
1)
posiadają urządzenia umożliwiające odnotowanie w systemie, kto, kiedy, w jakim celu
oraz jakie dane uzyskał,
2)
posiadają zabezpieczenia techniczne i organizacyjne uniemożliwiające wykorzystanie
danych niezgodnie z celem ich uzyskania,
3)
jest to uzasadnione specyfiką lub zakresem wykonywania zadań albo prowadzonej działalności.
17.
Dane osobowe zebrane w celu wykrycia przestępstwa przechowuje się przez okres, w którym
są one niezbędne dla realizacji ustawowych zadań wykonywanych przez Policję. Organy
Policji dokonują weryfikacji tych danych nie rzadziej niż co 10 lat od dnia uzyskania
informacji, usuwając dane zbędne.
18.
Dane osobowe ujawniające pochodzenie rasowe lub etniczne, poglądy polityczne, przekonania
religijne lub filozoficzne, przynależność wyznaniową, partyjną lub związkową oraz
dane o stanie zdrowia, nałogach lub życiu seksualnym osób podejrzanych o popełnienie
przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego, które nie zostały skazane za te przestępstwa,
podlegają komisyjnemu i protokolarnemu zniszczeniu niezwłocznie po uprawomocnieniu
się stosownego orzeczenia.
19.
Komendant Główny Policji, po zasięgnięciu opinii Generalnego Inspektora Ochrony Danych
Osobowych, określi, w drodze zarządzenia, sposób i warunki pobierania, przetwarzania
i wykorzystywania informacji, o których mowa w ust. 2, oraz sposób zakładania i prowadzenia
zbiorów tych informacji, rodzaje służb policyjnych uprawnionych do korzystania z tych
zbiorów, przełożonych właściwych w tych sprawach oraz wzory dokumentów obowiązujących
przy przetwarzaniu danych, uwzględniając przepisy o ochronie informacji niejawnych.
”
;
13)
w art. 20a:
a)
dodaje się ust. 3a i 3b w brzmieniu:
„
3a.
Nie popełnia przestępstwa:
1)
kto poleca sporządzenie lub kieruje sporządzeniem dokumentów, o których mowa w ust.
2 i 3,
2)
kto sporządza dokumenty, o których mowa w ust. 2 i 3,
3)
kto udziela pomocy w sporządzeniu dokumentów, o których mowa w ust. 2 i 3,
4)
policjant lub osoba wymieniona w ust. 3, jeżeli dokumentami, o których mowa w ust.
2 i 3, posługują się przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych.
3b.
Organy administracji rządowej i organy samorządu terytorialnego obowiązane są do udzielania
Policji, w granicach swojej właściwości, niezbędnej pomocy w zakresie wydawania i
zabezpieczania dokumentów, o których mowa w ust. 2 i 3.
”
,
b)
ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„
4.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe
zasady i tryb wydawania, posługiwania się, a także przechowywania dokumentów, o których
mowa w ust. 2 i 3, uwzględniając rodzaje dokumentów i cel, w jakim są wydawane, organy
i osoby uprawnione do wydawania, posługiwania się i przechowywania dokumentów, czas,
na jaki wydawane są dokumenty, czynności zapewniające ochronę dokumentów oraz ich
sposób przechowywania i ewidencji.
”
;
14)
w art. 20b w ostatnim zdaniu wyrazy „w art. 7a ustawy o urzędzie Ministra Spraw Wewnętrznych” zastępuje się wyrazami „w art. 9 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o niektórych uprawnieniach pracowników urzędu
obsługującego ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz funkcjonariuszy i pracowników
urzędów nadzorowanych przez tego ministra (Dz. U. Nr 106, poz. 491, z 1997 r. Nr 70,
poz. 443 i Nr 141, poz. 943 oraz z 1998 r. Nr 131, poz. 860)”;
15)
w art. 22:
a)
w ust. 1a i 1b wyrazy „w art. 7a ustawy o urzędzie Ministra Spraw Wewnętrznych” zastępuje się wyrazami „w art. 9 ustawy, o której mowa w art. 20b”,
b)
w ust. 2 skreśla się wyrazy „wypłacane z funduszu operacyjnego”,
c)
po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:
„
2a.
Koszty podejmowanych przez Policję czynności operacyjno-rozpoznawczych, w zakresie
których ze względu na ochronę, o której mowa w art. 20a ust. 1-3, nie mogą być stosowane
przepisy o finansach publicznych i rachunkowości, a także wynagrodzenia osób wymienionych
w ust. 1, pokrywane są z tworzonego na ten cel funduszu operacyjnego.
”
,
d)
ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„
3.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze zarządzenia, zasady tworzenia
i gospodarowania funduszem operacyjnym.
”
;
16)
w art. 28 po ust. 1 dodaje się ust. 1a-1c w brzmieniu:
„
1a.
Mianowanie, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić:
1)
na okres służby przygotowawczej lub kandydackiej,
2)
na okres służby kontraktowej,
3)
na stałe.
1b.
Mianowanie w służbie kontraktowej może nastąpić po zawarciu umowy, zwanej dalej «kontraktem»,
zawartej pomiędzy osobą, która zgłosiła się do tej służby, a przełożonym wymienionym
w art. 32 ust. 1.
1c.
Kontrakt zawiera się na okres od 3 do 5 lat. Zawarcie kontraktu z tą samą osobą może
nastąpić najwyżej dwukrotnie.
”
;
17)
po art. 28 dodaje się art. 28a w brzmieniu:
„
Art. 28a.
1.
Mianowanie w służbie kontraktowej może nastąpić na stanowisko podstawowe, jeżeli osoba
mianowana ma wykształcenie średnie i odbyła w Policji przeszkolenie podstawowe lub
ukończyła służbę kandydacką i zobowiąże się do uzupełnienia przeszkolenia podstawowego
w terminie określonym w kontrakcie.
2.
Osoba nieposiadająca średniego wykształcenia może być mianowana na stanowisko, o którym
mowa w ust. 1, jeżeli postępowanie kwalifikacyjne wykaże posiadanie przez tę osobę
szczególnych predyspozycji do służby w Policji.
3.
Dla policjanta w służbie kontraktowej początkowe 12 miesięcy służby w ramach pierwszego
kontraktu jest okresem próbnym.
4.
Policjant lub przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1, mogą oświadczyć na piśmie,
najpóźniej na jeden miesiąc przed upływem okresu próbnego, o zamiarze rozwiązania
stosunku służbowego. W takim przypadku z dniem upływu okresu próbnego policjanta zwalnia
się ze służby.
5.
W przypadku niezłożenia oświadczeń, o których mowa w ust. 4, policjant pełni nadal
służbę kontraktową bez odrębnego mianowania.
6.
Najpóźniej na 6 miesięcy przed upływem okresu, na jaki został zawarty kontrakt, policjant
lub przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1, mogą wystąpić z wnioskiem o zawarcie
kolejnego kontraktu. W przypadku zawarcia kolejnego kontraktu policjant pełni nadal
służbę kontraktową.
”
;
18)
art. 33 i 34 otrzymują brzmienie:
„
Art. 33.
1.
Czas pełnienia służby policjanta jest określony wymiarem jego obowiązków, z uwzględnieniem
prawa do wypoczynku.
2.
Zadania służbowe policjanta powinny być ustalone w sposób pozwalający na ich wykonanie
w ramach 40-godzinnego tygodnia służby, w 3-miesięcznym okresie rozliczeniowym.
3.
W zamian za czas służby przekraczający normę określoną w ust. 2 policjantowi udziela
się czasu wolnego od służby w tym samym wymiarze, z wyjątkiem przypadku, o którym
mowa w art. 112 ust. 3, albo może mu być przyznana rekompensata pieniężna, o której
mowa w art. 13 ust. 4a pkt 1.
4.
Przepisu ust. 3 nie stosuje się do policjanta uprawnionego do dodatku funkcyjnego.
5.
Liczba godzin służby przekraczających normę określoną w ust. 2, za którą przyznano
rekompensatę pieniężną, o której mowa w art. 13 ust. 4a pkt 1, nie może przekraczać
1/4 tygodniowego wymiaru czasu służby policjanta w 3-miesięcznym okresie rozliczeniowym.
6.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, rozkład
czasu służby, uwzględniając tygodniowy oraz dzienny wymiar czasu służby, przypadki
przedłużenia czasu służby ponad ustaloną normę, a także wprowadzenie dla policjantów
zmianowego rozkładu czasu służby. Nadto rozporządzenie powinno określić sposób pełnienia
przez policjantów dyżurów domowych, jak też warunki i tryb udzielania policjantom
czasu wolnego od służby lub przyznawania rekompensaty pieniężnej, o której mowa w
art. 13 ust. 4a pkt 1, a ponadto grupy policjantów zwolnionych z pełnienia służby
w porze nocnej, niedziele i święta.
Art. 34.
1.
Mianowanie lub powołanie na stanowisko służbowe uzależnione jest od posiadanego przez
policjanta wykształcenia, kwalifikacji zawodowych, a także stażu służby w Policji.
2.
W szczególnie uzasadnionych przypadkach Komendant Główny Policji może wyrazić zgodę
na mianowanie na stanowisko służbowe policjanta w służbie przygotowawczej, przed uzyskaniem
przez niego kwalifikacji zawodowych oraz stażu służby wymaganych na tym stanowisku,
przy spełnieniu wymagań w zakresie wykształcenia. Kwalifikacje zawodowe policjant
zobowiązany jest uzyskać przed mianowaniem na stałe.
3.
Warunkiem uzyskania kwalifikacji zawodowych jest ukończenie przez policjanta:
1)
szkolenia zawodowego podstawowego,
2)
szkolenia zawodowego specjalistycznego,
3)
szkolenia zawodowego dla absolwentów szkół wyższych,
4)
Wyższej Szkoły Policji.
4.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wymagania w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim
powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach
służbowych, uwzględniając jako równoznaczne ze spełnieniem warunku uzyskania kwalifikacji
zawodowych ukończenie przeszkolenia na stopień policyjny lub zdanie egzaminu na stopień
policyjny,
2)
szczegółowe warunki odbywania szkoleń zawodowych w Policji, uwzględniając rodzaje
szkoleń zawodowych, formy, warunki i tryb ich odbywania, a także organizację i sposób
prowadzenia szkoleń oraz nadzór nad ich realizacją.
”
;
19)
w art. 41:
a)
w ust. 1:
-
-w pkt 5 wyraz „utraty” zastępuje się wyrazami „zrzeczenia się”,
-
-w pkt 5 na końcu kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 6 i 7 w brzmieniu:„
6)
upływu okresu służby określonego w kontrakcie, jeżeli nie nastąpi zawarcie kolejnego kontraktu lub mianowanie na stałe,7)
upływu okresu próbnego służby kontraktowej, jeżeli policjant lub przełożony skorzystał z uprawnienia określonego w art. 28a ust. 4.”,
b)
w ust. 2 w pkt 1 po wyrazach „służby stałej” dodaje się wyrazy „lub służby kontraktowej”,
c)
po ust. 3 dodaje się ust. 3a i 3b w brzmieniu:
„
3a.
W przypadku wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec policjanta, o którym mowa
w ust. 3, zwalnia się go ze służby po zakończeniu postępowania dyscyplinarnego, nie
później jednak niż w terminie 12 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia wystąpienia
ze służby, z zastrzeżeniem ust. 3b.
3b.
Jeżeli postępowanie dyscyplinarne zakończyło się wymierzeniem kary dyscyplinarnej,
policjanta zwalnia się ze służby po wykonaniu tej kary.
”
;
20)
w art. 48 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
„
1.
Na stopień posterunkowego oraz starszego posterunkowego mianuje przełożony wymieniony
w art. 32 ust. 1. Na stopień posterunkowego mianuje się z dniem mianowania na stanowisko
służbowe.
2.
Na stopnie w korpusie podoficerów Policji oraz na stopnie w korpusie aspirantów Policji
mianuje przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1, z wyjątkiem komendanta powiatowego
(miejskiego) Policji.
”
;
21)
art. 49 i 50 otrzymują brzmienie:
„
Art. 49.
1.
Podoficerem Policji może być mianowany policjant, który spełnia warunki określone
w art. 25 ust. 1 lub 2, ukończył szkolenie podstawowe oraz złożył egzamin podoficerski.
2.
Aspirantem Policji może być mianowany policjant, który spełnia warunki określone w
art. 25 ust. 1, ukończył szkolenie specjalistyczne oraz złożył egzamin aspirancki.
Art. 50.
Na pierwszy stopień oficerski może być mianowany policjant, który spełnia warunki
określone w art. 25 ust. 1 i ukończył Wyższą Szkołę Policji lub spełnia warunki określone
w art. 25 ust. 1, posiada wykształcenie wyższe, ukończył szkolenie dla absolwentów
szkół wyższych oraz złożył egzamin oficerski.
”
;
22)
w art. 56 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
Mianowanie, o którym mowa w ust. 1, uzależnione jest od ukończenia szkolenia zawodowego
wymienionego w art. 34 ust. 3.
”
;
23)
art. 57 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 57.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe
zasady i tryb składania egzaminów oraz mianowania policjantów na stopnie policyjne,
uwzględniając jednostki organizacyjne Policji właściwe do przeprowadzania egzaminów
na stopnie policyjne, terminy mianowania na stopnie policyjne oraz warunki, od których
uzależnione jest mianowanie na stopień policyjny.
”
;
24)
art. 82 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 82.
1.
Policjantowi przysługuje prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego w wymiarze
26 dni roboczych.
2.
Policjant uzyskuje prawo do pierwszego urlopu z upływem 6 miesięcy służby w wymiarze
połowy urlopu przysługującego po roku służby.
3.
Prawo do urlopu w pełnym wymiarze policjant nabywa z upływem roku służby. Do tego
urlopu wlicza się urlop, o którym mowa w ust. 2.
”
;
25)
art. 84 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 84.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić
płatne urlopy dodatkowe w wymiarze do 13 dni roboczych rocznie dla policjantów, którzy
pełnią służbę w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia albo
osiągnęli określony wiek lub staż służby, albo gdy jest to uzasadnione szczególnymi
właściwościami służby.
”
;
26)
w art. 88 dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu:
„
3.
Policjant traci prawo do lokalu mieszkalnego w razie dyscyplinarnego wydalenia ze
służby.
4.
Miejscowością pobliską, o której mowa w ust. 1, jest miejscowość, z której czas dojazdu
do miejsca pełnienia służby i z powrotem środkami publicznego transportu zbiorowego,
zgodnie z rozkładem jazdy, łącznie z przesiadkami, nie przekracza w obie strony dwóch
godzin, licząc od stacji (przystanku) położonej najbliżej miejsca zamieszkania do
stacji (przystanku) położonej najbliżej miejsca pełnienia służby bez uwzględnienia
czasu dojazdu do i od stacji (przystanku) w obrębie miejscowości, z której policjant
dojeżdża, oraz miejscowości, w której wykonuje obowiązki służbowe.
”
;
27)
w art. 95 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2-4 w brzmieniu:
„
2.
Decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 ust. 1, wydaje
się, jeżeli policjant:
1)
podnajmuje albo oddaje do bezpłatnego używania przydzielony lokal lub jego część,
2)
używa lokal mieszkalny w sposób sprzeczny z umową najmu lub niezgodnie z przeznaczeniem,
zaniedbuje obowiązki, dopuszczając do powstania szkód, albo niszczy urządzenia przeznaczone
do wspólnego korzystania przez mieszkańców,
3)
wykracza w sposób rażący lub uporczywy przeciwko porządkowi domowemu, czyniąc uciążliwym
korzystanie z innych lokali,
4)
jest w zwłoce z zapłatą czynszu lub opłat za świadczenia związane z eksploatacją lokalu
przez okres co najmniej dwóch pełnych okresów płatności, pomimo uprzedzania na piśmie
o zamiarze wydania decyzji o opróżnieniu lokalu i wyznaczenia dodatkowego, miesięcznego
terminu zapłaty zaległych i bieżących należności,
5)
otrzymał pomoc finansową, o której mowa w art. 94 ust. 1,
6)
został przeniesiony do pełnienia służby w innej miejscowości i przydzielono mu w tej
lub pobliskiej miejscowości następny lokal mieszkalny,
7)
nie zwolnił, w terminie określonym odrębnymi przepisami, wcześniej przydzielonego
lokalu mieszkalnego,
8)
zrzekł się uprawnień do zajmowanego lokalu mieszkalnego.
3.
Decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się także:
1)
jeżeli policjantowi lub jego małżonkowi przysługuje tytuł prawny do innego lokalu
mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 ust. 1; w takim przypadku osobom tym przysługuje
prawo wyboru jednego z zajmowanych lokali,
2)
gdy policjant zwolniony ze służby lub pozostali po policjancie członkowie rodziny
zajmują lokal mieszkalny położony w budynku przeznaczonym na cele służbowe lub na
terenie obiektu zamkniętego, a osobom tym przydzielono lokal mieszkalny w tej samej
lub pobliskiej miejscowości, o powierzchni odpowiadającej przysługującym normom zaludnienia,
3)
w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 ust. 1, przez
policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby - bez tytułu prawnego.
4.
Decyzję o opróżnieniu lokalu wydaje się w stosunku do wszystkich osób zamieszkałych
w tym lokalu.
”
;
28)
w art. 97 w ust. 5 wyrazy „o których mowa w art. 91, 92 i 94” zastępuje się wyrazami „o których mowa w art. 91, 92, 94 i 95 ust. 2-4”;
29)
art. 101 i 102 otrzymują brzmienie:
„
Art. 101.
1.
Wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania
jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat.
2.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość
uposażenia zasadniczego policjantów, uwzględniając grupy zaszeregowania i odpowiadające
im stawki uposażenia, zaszeregowanie stanowisk służbowych do poszczególnych grup i
odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, warunki podwyższania tego uposażenia,
a także sposób ustalania jego wzrostu z tytułu wysługi lat.
Art. 102.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe
zasady ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego,
uwzględniając rodzaje okresów służby, pracy i innych okresów podlegających zaliczeniu
do wysługi, sposób jej dokumentowania oraz tryb postępowania w tych sprawach.
”
;
30)
art. 104 i 105 otrzymują brzmienie:
„
Art. 104.
1.
Policjantowi przysługuje dodatek za stopień w wysokości uzależnionej od posiadanego
stopnia policyjnego.
2.
Policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym
przysługuje dodatek funkcyjny.
3.
Na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2 policjant za należyte wykonywanie obowiązków
służbowych może otrzymywać dodatek służbowy.
4.
Niezależnie od dodatków, o których mowa w ust. 1-3, policjantowi mogą być przyznawane
dodatki do uposażenia uzasadnione szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami, warunkami
lub miejscem pełnienia służby.
5.
Dodatkami do uposażenia o charakterze stałym są dodatki ustalone w stawkach miesięcznych.
6.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość
dodatków do uposażenia, o których mowa w ust. 1-4, uwzględniając ich rodzaj i charakter,
przesłanki przyznawania lub podwyższania na stałe lub na czas określony, warunki obniżania
lub cofania oraz stanowiska uprawniające do dodatku funkcyjnego.
Art. 105.
1.
Uposażenie i inne świadczenia oraz należności pieniężne są płatne bezpośrednio do
rąk policjanta, z zastrzeżeniem ust. 5.
2.
Uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym są płatne miesięcznie
z góry w pierwszym dniu roboczym każdego miesiąca, z zastrzeżeniem ust. 3 i 5.
3.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych może określić, w drodze rozporządzenia, inne
terminy płatności dodatków do uposażenia o charakterze stałym, uwzględniając, które
z nich są płatne miesięcznie z dołu.
4.
Terminy wypłaty innych świadczeń i należności pieniężnych oraz dodatków do uposażenia,
niewymienionych w ust. 2, określają przepisy w sprawie warunków ich otrzymywania.
5.
Uposażenie i inne świadczenia oraz należności pieniężne mogą być wypłacane w formie
bezgotówkowej, na warunkach ustalonych w pisemnym porozumieniu między płatnikiem i
policjantem, nie wcześniej jednak niż w terminach, o których mowa w ust. 2-4.
”
;
31)
w art. 108 po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
„
1a.
Policjanci mogą otrzymywać nagrody za osiągnięcia w służbie, ze środków finansowych,
o których mowa w art. 13 ust. 4a.
”
;
32)
art. 114 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 114.
1.
Policjant zwalniany ze służby otrzymuje, z zastrzeżeniem ust. 2-4:
1)
odprawę,
2)
ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe oraz za
niewykorzystany czas wolny od służby udzielany na podstawie art. 33 ust. 3,
3)
zwrot kosztów przejazdu policjanta i członków jego rodziny oraz przewozu urządzenia
domowego do nowego miejsca zamieszkania w kraju, w zakresie i na zasadach obowiązujących
przy przeniesieniach z urzędu.
2.
Świadczenia, o których mowa w ust. 1 pkt 3, przysługują policjantowi, jeżeli w dniu
zwolnienia ze służby spełniał warunki do uzyskania świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego.
3.
Policjant zwalniany na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 otrzymuje 50% odprawy oraz ekwiwalent
pieniężny za urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe niewykorzystane w latach poprzedzających
rok zwolnienia ze służby.
4.
Policjantowi zwalnianemu ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 pkt
2 Komendant Główny Policji lub upoważniony przez niego przełożony może w przypadkach
szczególnie uzasadnionych potrzeb rodziny policjanta przyznać nie więcej niż 50% odprawy.
”
;
33)
po art. 115 dodaje się art. 115a w brzmieniu:
„
Art. 115a.
Ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego
oraz za każde rozpoczęte 8 godzin niewykorzystanego czasu wolnego przysługującego
na podstawie art. 33 ust. 3 ustala się w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia
zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym
stanowisku służbowym.
”
;
34)
w art. 116 w ust. 1 wyrazy „w art. 114 ust. 1 pkt 2-4” zastępuje się wyrazami „w art. 114 ust. 1 pkt 2 i 3”;
35)
po art. 122 dodaje się art. 122a w brzmieniu:
„
Art. 122a.
Do policjanta delegowanego do pełnienia funkcji oficera łącznikowego w polskich przedstawicielstwach
dyplomatycznych w zakresie prawa do uposażenia oraz innych świadczeń i należności
pieniężnych stosuje się wyłącznie przepisy dotyczące pracowników polskich przedstawicielstw
dyplomatycznych.
”
;
36)
art. 127 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 127.
1.
Z uposażenia policjanta mogą być dokonywane potrącenia w granicach i na zasadach określonych
w przepisach prawa pracy oraz w innych przepisach szczególnych stosowanych do wynagrodzeń
za pracę, jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej.
2.
Przez uposażenie, o którym mowa w ust. 1, należy rozumieć uposażenie wymienione w
art. 100, odprawę z tytułu zwolnienia ze służby oraz świadczenia wymienione w art.
112 i 117, z zastrzeżeniem ust. 3.
3.
Odprawa z tytułu zwolnienia ze służby podlega egzekucji wyłącznie na zaspokojenie
zaległych świadczeń alimentacyjnych, z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z ust.
1.
”
;
37)
w art. 129 wyrazy „art. 104 ust. 3, art. 105” zastępuje się wyrazami „art. 104 ust. 6, art. 105 ust. 3”;
38)
w art. 131:
a)
dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1,
b)
dodaje się ust. 2 w brzmieniu:
„
2.
Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do policjantów w służbie kontraktowej.
”
;
39)
w art. 139:
a)
po ust. 1 dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu:
„
1a.
Od orzeczenia przełożonego o wymierzeniu kary dyscyplinarnej policjantowi służy odwołanie
do wyższego przełożonego.
1b.
Jeżeli orzeczenie o wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydał Komendant Główny Policji,
odwołanie nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z orzeczenia może zwrócić
się do Komendanta Głównego Policji z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku
tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od orzeczeń.
”
,
b)
po ust. 2 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
„
3.
Na orzeczenie kończące postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje skarga
do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
”
;
40)
art. 141 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 141.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółową
organizację sądów honorowych, ich właściwość oraz zasady i tryb postępowania, a także
rodzaje stosowanych przez sądy honorowe środków wychowawczych, uwzględniając organizację
i właściwość sądów honorowych, szczegółowe zasady postępowania przed sądami honorowymi,
sposób rozstrzygania sporów o właściwość sądów honorowych, wybory członków tych sądów,
określenie uczestników postępowania i ich prawa procesowe, tryb postępowania przed
sądami honorowymi I i II instancji, sposób wykonywania orzeczeń oraz gromadzenia akt
spraw.
”
;
41)
art. 144a otrzymuje brzmienie:
„
Art. 144a.
Nie popełnia przestępstwa, kto, będąc do tego uprawnionym, wykonuje czynności określone
w art. 19a ust. 1 i 2, a także kto wykonuje czynności określone w art. 19b ust. 1.
”
;
42)
po rozdziale 10 dodaje się rozdział 10a w brzmieniu:
„
Rozdział 10a
Kontyngenty policyjne wydzielone do realizacji zadań poza granicami państwa
Art. 145a.
1.
Policjant może zostać delegowany do pełnienia służby poza granicami państwa w celu
realizacji zadań określonych w art. 1 ust. 2 pkt 7 i ust. 3, w kontyngencie policyjnym
wydzielonym do udziału w:
1)
misji pokojowej,
2)
akcji zapobiegania aktom terroryzmu lub ich skutkom,
3)
akcji ratowniczej i poszukiwawczej lub humanitarnej,
4)
szkoleniu i ćwiczeniach policyjnych,
5)
przedsięwzięciach reprezentacyjnych.
2.
Delegowanie do pełnienia służby poza granicami państwa oraz przedłużanie czasu delegowania
w przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 1 i 2 następuje za pisemną zgodą policjanta.
Art. 145b.
1.
O utworzeniu i likwidacji kontyngentu policyjnego postanawia:
1)
Rada Ministrów - uchwałą, w przypadku, o którym mowa w art. 145a ust. 1 pkt 1,
2)
minister właściwy do spraw wewnętrznych - zarządzeniem, w przypadkach, o których mowa
w art. 145a ust. 1 pkt 2 i 3,
3)
Komendant Główny Policji - decyzją, w przypadkach, o których mowa w art. 145a ust.
1 pkt 4 i 5.
2.
W uchwale, zarządzeniu lub decyzji, o których mowa w ust. 1, określa się w szczególności:
1)
nazwę kontyngentu, jego liczebność oraz czas pozostawania poza granicami państwa,
2)
cel skierowania kontyngentu, zakres jego zadań oraz obszar działania,
3)
system kierowania i dowodzenia kontyngentem oraz organ organizacji międzynarodowej,
któremu kontyngent zostanie podporządkowany na czas operacji,
4)
organy administracji rządowej odpowiedzialne za współpracę z kierowniczymi organami
właściwej organizacji międzynarodowej w zakresie kierowania działalnością kontyngentu
wykonującego zadania poza granicami państwa,
5)
uzbrojenie i wyposażenie kontyngentu w środki i sprzęt specjalny,
6)
trasy i czas przemieszczania się kontyngentu w przypadku tranzytu.
Art. 145c.
1.
W skład kontyngentu policyjnego mogą wchodzić pracownicy Policji, z zastrzeżeniem
ust. 2.
2.
W celu zapewnienia obsady niektórych stanowisk w kontyngencie policyjnym przez osoby
posiadające specjalistyczne kwalifikacje można zatrudniać pracowników na zasadach
określonych w przepisach Kodeksu pracy.
Art. 145d.
1.
Policjanci i pracownicy Policji wchodzący w skład kontyngentu policyjnego podlegają
na terytorium państwa obcego przepisom dyscyplinarnym i porządkowym obowiązującym
w Rzeczypospolitej Polskiej.
2.
Osoby, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przestrzegać prawa państwa przyjmującego
oraz wiążące Rzeczpospolitą Polską prawo międzynarodowe.
Art. 145e.
1.
Policjant w czasie delegowania do pełnienia służby w kontyngencie policyjnym poza
granicami państwa otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia i inne należności
pieniężne przysługujące na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym - z uwzględnieniem
powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności
lub ich wysokość.
2.
Policjantowi, o którym mowa w ust. 1, mogą być przyznawane dodatki do uposażenia,
świadczenia z tytułu podróży i przejazdów oraz inne należności pieniężne związane
z delegowaniem, wypłacane w walucie polskiej lub obcej.
Art. 145f.
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia:
1)
warunki otrzymywania, rodzaj waluty oraz wysokość dodatków, świadczeń i należności,
o których mowa w art. 145e ust. 2, uwzględniając ich rodzaje i zakres przyznawania
z uwagi na występujące zagrożenia, uciążliwość lub miejsce pełnienia służby oraz sprawowaną
przez policjanta funkcję,
2)
uprawnienia i obowiązki policjantów delegowanych do pełnienia służby poza granicami
państwa, z uwzględnieniem warunków i trybu delegowania policjantów, przypadków ich
odwoływania przed wyznaczonym terminem oraz przedłużania czasu delegowania, a także
przełożonych właściwych w tych sprawach,
3)
szczegółowe zasady zatrudniania w kontyngentach policyjnych pracowników, o których
mowa w art. 145c, i ich wynagradzania, z uwzględnieniem postanowień zawartych w przepisach
prawa pracy oraz specyfiki związanej z wykonywaniem pracy w kontyngencie policyjnym
realizującym zadania poza granicami państwa, a w szczególności prawa do dodatku zagranicznego,
świadczeń z tytułu podróży i przejazdów oraz innych należności pieniężnych związanych
z delegowaniem, a także świadczeń odszkodowawczych wynikających z odrębnych ustaw,
4)
warunki otrzymywania przez policjantów i pracowników, o których mowa w art. 145c,
bezpłatnych świadczeń zdrowotnych, zaopatrzenia w leki i artykuły sanitarne,
5)
szczegółowe zasady i tryb finansowania i działania kontyngentu policyjnego, w tym
jego wyposażenia i przewozu, z uwzględnieniem przepisów o finansach publicznych.
Art. 145g.
1.
Wydatki związane z udziałem kontyngentów policyjnych poza granicami państwa finansowane
są z budżetu państwa, w części ministra właściwego do spraw wewnętrznych.
2.
Jeżeli środki finansowe na ten cel nie zostały uwzględnione w budżecie ministra właściwego
do spraw wewnętrznych i administracji, zapewnia je Rada Ministrów.
”
Art. 2.
W ustawie z dnia 28 lipca 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 9 w ust. 2 po pkt 6 dodaje się pkt 6a w brzmieniu:
„
6a)
Policji, jeżeli jest to konieczne dla skutecznego zapobieżenia przestępstw, ich wykrycia
albo ustalenia sprawców i uzyskania dowodów, na zasadach i w trybie określonych w
art. 20 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2000 r. Nr 101, poz.
1092 oraz z 2001 r. Nr 41, poz. 465, Nr 81, poz. 877 i Nr 100, poz. 1084),
”
;
2)
po art. 9 dodaje się art. 9a w brzmieniu:
„
Art. 9a.
1.
Zakład ubezpieczeń i osoby w nim zatrudnione oraz osoby, za pośrednictwem których
zakład wykonuje czynności ubezpieczeniowe, są zobowiązane zachować tajemnicę, która
obejmuje wszystkie wiadomości dotyczące udzielania Policji danych, na zasadach określonych
w art. 20 ust. 4-10 ustawy wymienionej w art. 9 ust. 2 pkt 6a.
2.
Zachowanie tajemnicy, o której mowa w ust. 1, obowiązuje również wobec strony umowy
ubezpieczenia oraz osób trzecich.
”
Art. 3.
W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 104:
a)
w ust. 1 w pkt 2 na końcu kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 3 w brzmieniu:
„
3)
dotyczące udzielania Policji informacji na zasadach określonych w art. 20 ust. 4-10
ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2000 r. Nr 101, poz. 1092 oraz
z 2001 r. Nr 41, poz. 465, Nr 81, poz. 877 i Nr 100, poz. 1084) oraz dotyczące zawiadomienia,
o którym mowa w art. 20 ust. 13 tej ustawy.
”
,
b)
dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
„
3.
Bank i osoby w nim zatrudnione oraz osoby, za pośrednictwem których bank wykonuje
czynności bankowe, obowiązuje zachowanie tajemnicy wobec strony umowy oraz osób trzecich
w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 3.
”
;
2)
w art. 105 w ust. 1 w pkt 2 dodaje się lit. l) w brzmieniu:
„
l)
Policji, jeżeli jest to konieczne dla skutecznego zapobieżenia przestępstw, ich wykrycia
albo ustalenia sprawców i uzyskania dowodów, na zasadach i w trybie określonych w
art. 20 ustawy wymienionej w art. 104 ust. 1 pkt 3.
”
Art. 4.
W ustawie z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 12 po pkt 9c dodaje się pkt 9d w brzmieniu:
„
9d)
uchwalanie powiatowego programu zapobiegania przestępczości oraz ochrony bezpieczeństwa
obywateli i porządku publicznego,
”
;
2)
po art. 38 dodaje się art. 38a-38c w brzmieniu:
„
Art. 38a.
1.
W celu realizacji zadań starosty w zakresie zwierzchnictwa nad powiatowymi służbami,
inspekcjami i strażami oraz zadań określonych w ustawach w zakresie porządku publicznego
i bezpieczeństwa obywateli, tworzy się komisję bezpieczeństwa i porządku, zwaną dalej
«komisją».
2.
Do zadań komisji należy:
1)
ocena zagrożeń porządku publicznego i bezpieczeństwa obywateli na terenie powiatu,
2)
opiniowanie pracy Policji i innych powiatowych służb, inspekcji i straży, a także
jednostek organizacyjnych wykonujących na terenie powiatu zadania z zakresu porządku
publicznego i bezpieczeństwa obywateli,
3)
przygotowywanie projektu powiatowego programu zapobiegania przestępczości oraz porządku
publicznego i bezpieczeństwa obywateli,
4)
opiniowanie projektów innych programów współdziałania Policji i innych powiatowych
służb, inspekcji i straży oraz jednostek organizacyjnych wykonujących na terenie powiatu
zadania z zakresu porządku publicznego i bezpieczeństwa obywateli,
5)
opiniowanie projektu budżetu powiatu - w zakresie, o którym mowa w pkt 1,
6)
opiniowanie projektów aktów prawa miejscowego i innych dokumentów w sprawach związanych
z wykonywaniem zadań, o których mowa w pkt 1, 2 i 4,
7)
opiniowanie, zleconych przez starostę, innych niż wymienione w pkt 2 i pkt 4-6 zagadnień
dotyczących porządku publicznego i bezpieczeństwa obywateli.
3.
Prezydent miasta na prawach powiatu i starosta powiatu graniczącego z takim miastem
mogą utworzyć, w drodze porozumienia, wspólną komisję dla miasta na prawach powiatu
oraz powiatu graniczącego z takim miastem. W takim przypadku prezydent miasta i starosta
współprzewodniczą komisji.
4.
Porozumienie, o którym mowa w ust. 3, określa w szczególności:
1)
tryb powoływania członków komisji, o których mowa w ust. 5 pkt 2-4,
2)
zasady pokrywania kosztów działania komisji oraz zwrotu członkom komisji i osobom
powołanym do udziału w jej pracach wydatków rzeczywiście poniesionych w związku z
udziałem w pracach komisji,
3)
zasady obsługi administracyjno-biurowej komisji.
5.
W skład komisji wchodzi:
1)
starosta jako przewodniczący komisji,
2)
dwóch radnych delegowanych przez radę powiatu,
3)
trzy osoby powołane przez starostę spośród osób wyróżniających się wiedzą o problemach
będących przedmiotem prac komisji oraz cieszących się wśród miejscowej społeczności
osobistym autorytetem i zaufaniem publicznym, w szczególności przedstawicieli samorządów
gminnych, organizacji pozarządowych, pracowników oświaty, a także instytucji zajmujących
się zwalczaniem zjawisk patologii społecznych i zapobieganiem bezrobociu,
4)
dwóch przedstawicieli delegowanych przez komendanta powiatowego (miejskiego) Policji,
6.
W pracach komisji uczestniczy także prokurator wskazany przez właściwego prokuratora
okręgowego.
7.
Starosta może powołać do udziału w pracach komisji funkcjonariuszy i pracowników innych
niż Policja powiatowych służb, inspekcji i straży oraz pracowników innych organów
administracji publicznej wykonujących zadania z zakresu porządku publicznego i bezpieczeństwa
obywateli na terenie powiatu.
8.
Funkcjonariusze i pracownicy, o których mowa w ust. 7, uczestniczą w pracach komisji
z głosem doradczym.
9.
Kadencja komisji trwa 3 lata.
10.
Odwołanie członka komisji przed upływem kadencji przez organ, który go powołał lub
delegował, jest możliwe jedynie z ważnych powodów, które podaje się na piśmie. Członkostwo
w komisji radnego delegowanego przez radę powiatu ustaje zawsze z wygaśnięciem jego
mandatu.
11.
W przypadku śmierci, odwołania lub rezygnacji członka komisji przed upływem kadencji,
organ, który go powołał lub delegował, powołuje lub deleguje nowego członka komisji
na okres pozostały do upływu kadencji poprzedniego członka.
Art. 38b.
1.
Przewodniczący komisji, w celu wykonania zadań komisji, może żądać od Policji oraz
innych powiatowych służb, inspekcji i straży, a także od powiatowych i gminnych jednostek
organizacyjnych wykonujących zadania z zakresu porządku publicznego i bezpieczeństwa
obywateli, dokumentów i informacji o ich pracy, z wyjątkiem akt personalnych pracowników
i funkcjonariuszy, materiałów operacyjno-rozpoznawczych lub dochodzeniowo-śledczych
oraz akt w indywidualnych sprawach administracyjnych.
2.
Komisja przy wykonywaniu swoich zadań może współpracować z samorządami gmin z terenu
powiatu, a także ze stowarzyszeniami, fundacjami, kościołami i związkami wyznaniowymi
oraz innymi organizacjami i instytucjami.
3.
Nie później niż do końca stycznia następnego roku kalendarzowego starosta składa radzie
powiatu sprawozdanie z działalności komisji za rok ubiegły. Sprawozdanie starosty
ogłasza się w wojewódzkim dzienniku urzędowym.
Art. 38c.
1.
Koszty działania komisji pokrywa się ze środków własnych budżetu powiatu. Rada powiatu
określi zasady zwrotu członkom komisji i osobom powołanym do udziału w jej pracach
wydatków rzeczywiście poniesionych w związku z udziałem w pracach komisji, stosując
odpowiednio przepisy o zwrocie kosztów podróży służbowych dla radnych powiatu.
2.
Obsługę administracyjno-biurową komisji zapewnia starostwo.
”
Art. 5.
W ustawie z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące
administrację publiczną w art. 32 wprowadza się następujące zmiany:
1)
użyte w ust. 1 i 2 oraz dwukrotnie w ust. 5 wyrazy „powiatu warszawskiego” zastępuje się wyrazami „, o którym mowa w art. 1 w pkt 2 lit. b) ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie
ustawy o Policji, ustawy o działalności ubezpieczeniowej, ustawy - Prawo bankowe,
ustawy o samorządzie powiatowym oraz ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące
administrację publiczną (Dz. U. Nr 100, poz. 1084)”;
2)
w ust. 8 wyrazy „rady powiatu” zastępuje się wyrazami „Zgromadzenia Warszawskiego Zespołu Miejskiego”;
3)
dodaje się ust. 12 w brzmieniu:
„
12.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze rozporządzenia, może przekazać określone
zadania i kompetencje z zakresu właściwości komendanta powiatowego Policji komendantom
poszczególnych komisariatów Policji na obszarze miasta stołecznego Warszawy. Jeżeli
kompetencje te dotyczą spraw z zakresu postępowania administracyjnego, właściwym organem
wyższego stopnia w stosunku do komendanta komisariatu jest Komendant Stołeczny Policji.
”
Art. 6.
Rady powiatu i komendanci powiatowi (miejscy) Policji delegują, a starostowie powołają
członków komisji bezpieczeństwa i porządku, nie później niż w terminie 3 miesięcy
od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. W tym samym terminie właściwy prokurator
okręgowy wskaże prokuratora uczestniczącego w pracach komisji.
Art. 7.
Z dniem wejścia w życie ustawy dotychczasowy dodatek służbowy otrzymywany przez policjantów
pełniących służbę lub obowiązki na stanowiskach kierowniczych lub samodzielnych staje
się z mocy prawa dodatkiem funkcyjnym.
Art. 8.
1.
Z dniem wejścia w życie ustawy niewykorzystany przez policjanta urlop wypoczynkowy
lub dodatkowy przysługujący w dniach kalendarzowych przelicza się na urlop w dniach
roboczych przy zastosowaniu mnożnika wynikającego z relacji 26 dni roboczych do 30
dni kalendarzowych.
2.
Przy przeliczaniu wymiaru urlopu w sposób określony w ust. 1 niepełny dzień zaokrągla
się w górę do pełnego dnia.
Art. 9.
Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie zachowują moc przepisy
dotychczasowe, o ile nie są sprzeczne z przepisami ustawy.
Art. 10.
Jednolity tekst ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji zostanie ogłoszony w terminie 4 miesięcy od dnia ogłoszenia niniejszej ustawy.
Art. 11.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt
11 i 12 w zakresie dotyczącym art. 20 ust. 1 oraz ust. 3-14, które wchodzą w życie
po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.