Ustawaz dnia 7 maja 1999 r.o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym
Treść ustawy
Art. 1.
W ustawie z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym po art. 21 dodaje się art. 21a-21e w brzmieniu:
„
Art. 21a.
1.
Osoby fizyczne nie mające stałego miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, zwane dalej „podróżnymi”, mają prawo do otrzymania zwrotu podatku zapłaconego
przy nabyciu towarów, które w stanie nienaruszonym zostały wywiezione przez nich poza
państwową granicę Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem ust. 3 oraz art. 21b
i 21c.
2.
Miejsce stałego zamieszkania, o którym mowa w ust. 1, ustala się na podstawie paszportu
lub innego dokumentu stwierdzającego tożsamość.
3.
Zwrot podatku nie przysługuje w przypadku nabycia paliw silnikowych.
Art. 21b.
1.
Zwrot podatku, o którym mowa w art. 21a ust. 1, przysługuje w przypadku zakupu towarów
u podatników, zwanych dalej „sprzedawcami”:
1)
zarejestrowanych jako podatnicy podatku od towarów i usług oraz
2)
prowadzących ewidencję obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących,
o której mowa w art. 29 ust. 1, oraz
3)
którzy zawarli umowy w sprawie zwrotu podatku przynajmniej z jednym z podmiotów, o
których mowa w ust. 7.
2.
Przepis ust. 1 pkt 3 nie ma zastosowania w przypadku, gdy sprzedawca dokonuje zwrotu
podatku podróżnemu.
3.
Sprzedawcami, o których mowa w ust. 1, nie mogą być podatnicy zwolnieni od podatku
na podstawie art. 14 ust. 1, 5 i 6 oraz podatnicy określeni w art. 14a ust. 1.
4.
Sprzedawcy:
1)
są obowiązani poinformować właściwy urząd skarbowy w formie pisemnej, że są sprzedawcami,
o których mowa w art. 21b ust. 1,
2)
zapewniają podróżnym pisemną informację o zasadach zwrotu podatku w czterech językach:
polskim, angielskim, niemieckim i rosyjskim,
3)
oznaczają punkty sprzedaży znakiem informującym podróżnych o możliwości zakupu w tych
punktach towarów, od których przysługuje zwrot podatku,
4)
są obowiązani poinformować właściwy urząd skarbowy o miejscu, gdzie podróżny dokonujący
zakupu towarów u tego podatnika może odebrać podatek, oraz z kim podatnicy ci mają
zawarte umowy o zwrot podatku, i przedłożyć kopie tych umów.
5.
Zwrot podatku jest dokonywany podróżnym w złotych przez sprzedawcę lub w punktach
zwrotu VAT przez podmioty, których przedmiotem działalności jest dokonywanie zwrotu,
o którym mowa w art. 21a ust. 1.
6.
Sprzedawcy, o których mowa w ust. 5, mogą dokonywać zwrotu, o którym mowa w art. 21a
ust. 1, pod warunkiem że ich obroty za poprzedni rok podatkowy wyniosły powyżej 400
tys. zł oraz dokonują zwrotu podatku wyłącznie w odniesieniu do towarów nabytych przez
podróżnego u tego sprzedawcy.
7.
Podmioty, o których mowa w ust. 5, nie będące sprzedawcami mogą dokonywać zwrotu,
o którym mowa w art. 21a ust. 1, pod warunkiem że podmioty te:
1)
są od co najmniej 12 miesięcy zarejestrowanymi podatnikami podatku od towarów i usług,
2)
powiadomiły w formie pisemnej właściwy urząd skarbowy o zamiarze rozpoczęcia działalności
w zakresie zwrotu podatku podróżnym,
3)
od co najmniej 12 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o wydanie zaświadczenia,
o którym mowa w pkt 6, nie mają zaległości w podatkach stanowiących dochody budżetu
państwa oraz zaległości z tytułu składek wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych,
4)
zawarły umowy ze sprzedawcami, o których mowa w ust. 1, w sprawie zwrotu podatku,
5)
złożyły we właściwym urzędzie skarbowym kaucję gwarancyjną w wysokości 5 mln zł w
formie:
a)
depozytu pieniężnego,
b)
gwarancji bankowych,
c)
obligacji Skarbu Państwa, o co najmniej trzyletnim terminie wykupu,
6)
uzyskały od ministra właściwego do spraw finansów publicznych zaświadczenie stwierdzające
spełnienie łącznie warunków wymienionych w pkt 1-5.
8.
Kaucja gwarancyjna, o której mowa w ust. 7 pkt 5, jest utrzymywana przez cały okres
działalności podmiotu, o którym mowa w ust. 5, i podlega zwrotowi po zakończeniu działalności
związanej ze zwrotem podatku.
9.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
tryb przyjmowania kaucji gwarancyjnej, o której mowa w ust. 7 pkt 5.
10.
Podmiotem, o którym mowa w ust. 7, dokonującym zwrotu podatku może być wyłącznie spółka
z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółka akcyjna.
11.
Członkami władz spółek wymienionych w ust. 10 nie mogą być osoby karane za przestępstwa
karne skarbowe lub za przestępstwa popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej.
Art. 21c.
1.
Zwrot podatku może być dokonany, jeżeli podróżny wywiózł zakupiony towar za granicę
nie później niż w ostatnim dniu trzeciego miesiąca następującego po miesiącu, w którym
dokonał zakupu.
2.
Podstawą do dokonania zwrotu podatku jest przedstawienie przez podróżnego imiennego
dokumentu wystawionego przez sprzedawcę, zawierającego w szczególności kwotę podatku
zapłaconego przy sprzedaży towarów. Wywóz towaru powinien być potwierdzony na tym
dokumencie przez graniczny urząd celny pieczęcią zaopatrzoną w numerator. Do dokumentu
powinien być dołączony wystawiony przez sprzedawcę paragon z kasy rejestrującej, o
której mowa w art. 29 ust. 1.
3.
Graniczny urząd celny potwierdza wywóz towarów na dokumencie, o którym mowa w ust.
2, po okazaniu przez podróżnego wywożonego towaru i sprawdzeniu danych dotyczących
podróżnego zawartych w tym dokumencie z danymi zawartymi w przedstawionym paszporcie
lub innym dokumencie stwierdzającym tożsamość.
4.
Sprzedawcy oraz podmioty, o których mowa w art. 21b ust. 5, dokonujący zwrotu podatku
podróżnemu mają prawo do pobrania od podróżnego prowizji od zwracanej kwoty podatku.
5.
Rozliczenia między podmiotem, który dokonał zwrotu, a sprzedawcą towaru regulują zawarte
przez nich umowy.
Art. 21d.
1.
Do sprzedaży towarów, od których dokonano zwrotu podatku podróżnemu, sprzedawca stosuje
stawkę podatku 0%, pod warunkiem że:
1)
spełnił wymogi, o których mowa w art. 21b ust. 4 pkt 1 i 4, oraz
2)
przed złożeniem deklaracji podatkowej za dany miesiąc sprzedawca otrzymał dokument,
określony w art. 21c ust. 2, zawierający potwierdzenie wywozu tych towarów poza państwową
granicę Rzeczypospolitej Polskiej.
2.
Otrzymanie przez podatnika dokumentu potwierdzającego wywóz towaru poza państwową
granicę Rzeczypospolitej Polskiej w terminie późniejszym niż określony w ust. 1 pkt
2 upoważnia podatnika do dokonania korekty podatku należnego od tej sprzedaży, nie
później jednak niż przed upływem 6 miesięcy, licząc od końca miesiąca, w którym dokonano
sprzedaży.
3.
Potwierdzony przez graniczny urząd celny dokument, o którym mowa w art. 21c ust. 2,
sprzedawca jest obowiązany przechowywać przez okres 5 lat, licząc od końca roku, w
którym wystawiono ten dokument.
Art. 21e.
1.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi w drodze rozporządzenia:
1)
wzór znaku, o którym mowa w art. 21b ust. 4 pkt 3,
2)
wzór dokumentu oraz wzór pieczęci, o których mowa w art. 21c ust. 2.
2.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić w drodze rozporządzenia:
1)
inne towary niż wymienione w art. 21a ust. 3, przy których wywozie nie stosuje się
art. 21a ust. 1,
2)
minimalną łączną wartość zakupów wynikającą z dokumentów, o których mowa w art. 21c
ust. 2, przy której można żądać zwrotu podatku,
3)
maksymalną wysokość prowizji, o której mowa w art. 21c ust. 4
- uwzględniając w szczególności sytuację gospodarczą państwa oraz sytuację w zakresie
obrotu towarowego z zagranicą poszczególnymi grupami towarów, sytuację rynkową w obrocie
towarami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług oraz określone w
ustawie budżetowej dochody budżetu państwa, w szczególności dochody z tytułu podatku
od towarów i usług oraz podatku akcyzowego.
3.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych, wydając rozporządzenie, o którym
mowa w ust. 1 pkt 2, wprowadzi we wzorze dokumentu zabezpieczenia utrudniające jego
fałszowanie. Rodzaje i sposób zabezpieczeń powinny być uzgodnione z ministrem właściwym
do spraw wewnętrznych.
”
Art. 2.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z tym że przepisy
art. 21b ust. 4 pkt 1 i 4 i ust. 7 pkt 2, 5 i 6 oraz art. 21e wchodzą w życie z dniem
ogłoszenia.