Ustawaz dnia 10 kwietnia 1999 r.o zmianie ustawy o usługach turystycznych
Treść ustawy
Art. 1.
W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 3 w pkt 8 wyrazy „oraz świadczenie usług z tym związanych” zastępuje się wyrazami „oraz świadczenie, w obrębie obiektu, usług z tym związanych”;
2)
rozdział 2 otrzymuje brzmienie:
„
Rozdział 2
Organizatorzy turystyki, pośrednicy i agenci turystyczni
Art. 4.
1.
Działalność gospodarcza polegająca na organizowaniu imprez turystycznych oraz na pośredniczeniu
na zlecenie klientów w zawieraniu umów o świadczenie usług turystycznych wymaga uzyskania
zezwolenia.
2.
Nie wymaga uzyskania zezwolenia działalność agentów turystycznych polegająca na stałym
pośredniczeniu w zawieraniu umów o świadczenie usług turystycznych na rzecz organizatorów
turystyki posiadających zezwolenie lub na rzecz innych usługodawców posiadających
siedzibę w kraju.
Art. 5.
1.
Zezwolenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1, udziela się na czas nie oznaczony, jeżeli
przedsiębiorca spełnia następujące warunki:
1)
zapewnia kierowanie działalnością przedsiębiorstwa oraz działalnością jego jednostek
organizacyjnych samodzielnie dokonujących czynności prawnych przez osoby:
a)
posiadające odpowiednie wykształcenie i praktykę, o których mowa w art. 6 ust. 1 i 2,
b)
nie karane za przestępstwa przeciwko zdrowiu i życiu, wiarygodności dokumentów, mieniu
oraz przeciwko obrotowi gospodarczemu,
2)
przedstawi dowód zapewnienia pokrycia kosztów powrotu klienta do kraju, w wypadku
gdy organizator turystyki wbrew obowiązkowi nie zapewnia tego powrotu, a także na
pokrycie zwrotu wpłat wniesionych przez klientów w razie niewykonania zobowiązań umownych,
w formie:
a)
umowy gwarancji bankowej lub ubezpieczeniowej albo
b)
umowy ubezpieczenia na rzecz klientów.
2.
Obowiązek posiadania gwarancji lub umowy ubezpieczenia, o których mowa w ust. 1 pkt
2, dotyczy całego okresu prowadzonej działalności.
3.
Treść gwarancji lub umowy ubezpieczenia, o których mowa w ust. 1 pkt 2, obejmuje upoważnienie
dla wojewody lub wskazanej przez niego jednostki do wydawania dyspozycji wypłaty zaliczki
na pokrycie kosztów powrotu klienta do kraju.
Art. 6.
1.
Działalnością w zakresie organizowania imprez turystycznych oraz działalnością w zakresie
pośrednictwa w zawieraniu umów o świadczenie usług turystycznych, o której mowa w art.
4 ust. 1, mogą kierować osoby posiadające:
1)
1 rok praktyki w obsłudze turystów i ukończone studia wyższe z zakresu turystyki i rekreacji,
prawa, ekonomii, zarządzania i marketingu,
2)
2 lata praktyki w obsłudze turystów i ukończoną szkołę średnią z zakresu obsługi turystów
lub ukończone studia wyższe inne niż wymienione w pkt 1,
3)
4 lata praktyki w obsłudze turystów i ukończoną szkołę średnią inną niż wymieniona
w pkt 2.
2.
Za praktykę w obsłudze turystów, o której mowa w ust. 1, uważa się samodzielne prowadzenie
działalności gospodarczej w zakresie organizowania imprez turystycznych lub pośrednictwa
w zawieraniu umów o świadczenie usług turystycznych, kierowanie jednostkami organizującymi
imprezy turystyczne, pracę na stanowiskach związanych z przygotowywaniem i zawieraniem
umów o świadczenie usług turystycznych, samodzielne przygotowywanie programów imprez
turystycznych, a także wykonywanie zadań przewodnika turystycznego i pilota wycieczek.
3.
Potwierdzeniem praktyki, o której mowa w ust. 2, jest zaświadczenie o wpisie do ewidencji
gospodarczej albo zaświadczenie wydane przez jednostkę organizacyjną powierzającą
zainteresowanemu czynności przy obsłudze turystów.
Art. 7.
1.
Udzielenie, odmowa udzielenia, cofnięcie i ograniczenie zakresu zezwolenia, o którym
mowa w art. 4 ust. 1, następuje w formie decyzji administracyjnej.
2.
Organem właściwym do udzielenia, odmowy udzielenia, cofnięcia i ograniczenia zakresu
zezwolenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1, jest wojewoda właściwy dla siedziby przedsiębiorcy.
3.
Wniosek o udzielenie zezwolenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1, powinien zawierać:
1)
oznaczenie przedsiębiorcy i jego siedziby (miejsca zamieszkania),
2)
określenie zakresu i rodzaju działalności wymagającej zezwolenia,
3)
wskazanie miejsca wykonywania działalności objętej zezwoleniem,
4)
dokumenty potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w art. 5.
4.
Wojewoda odmawia udzielenia zezwolenia, a wydane zezwolenie cofa albo ogranicza jego
zakres w stosunku do wniosku o udzielenie zezwolenia, jeżeli przedsiębiorca nie spełnia
wymagań niezbędnych do jego udzielenia.
Art. 8.
1.
Wojewoda przesyła kopię zezwolenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1, oraz dane dotyczące
formy zapewnienia pokrycia kosztów i zwrotu wpłat, o których mowa w art. 5 ust. 1
pkt 2, Prezesowi Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki.
2.
Prezes Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki, na podstawie zezwoleń i danych dotyczących
formy zapewnienia pokrycia kosztów i zwrotu wpłat, o których mowa w ust. 1, prowadzi
centralny rejestr zezwoleń, zwany dalej „rejestrem”.
3.
Wpisu do rejestru dokonuje się z urzędu, na podstawie zezwoleń i danych, o których
mowa w ust. 1.
4.
Prezes Rady Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowe zasady i tryb
prowadzenia centralnego rejestru zezwoleń.
Art. 9.
1.
Wojewoda jest uprawniony do kontroli prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności
gospodarczej, o której mowa w art. 4 ust. 1, w zakresie:
1)
spełniania wymagań niezbędnych do uzyskania zezwolenia,
2)
zgodności prowadzonej działalności z wydanym zezwoleniem,
3)
przestrzegania warunków wykonywania działalności gospodarczej określonych ustawą.
2.
Wojewoda może wezwać przedsiębiorcę do usunięcia stwierdzonych uchybień w wyznaczonym
terminie, pod rygorem cofnięcia lub ograniczenia zakresu zezwolenia.
Art. 10.
1.
Organizator turystyki oraz pośrednik turystyczny są obowiązani przedkładać organowi
udzielającemu zezwolenia dokumenty potwierdzające zawarcie kolejnych umów gwarancji
lub ubezpieczenia, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2, przed upływem terminu obowiązywania
umowy poprzedniej.
2.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia, uwzględniając
zakres i rodzaj działalności prowadzonej przez organizatorów turystyki i pośredników
turystycznych, określa:
1)
minimalną wysokość sumy gwarancji, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a),
2)
minimalną wysokość sumy gwarancyjnej na rzecz jednego klienta z tytułu umowy ubezpieczenia,
o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b).
Art. 10a.
1.
Wojewoda może cofnąć wydane zezwolenie albo ograniczyć jego zakres w następujących
wypadkach:
1)
prawomocnego orzeczenia sądu zakazującego przedsiębiorcy - osobie fizycznej prowadzenia
działalności objętej zezwoleniem,
2)
naruszania obowiązków określonych ustawą, gdy powoduje to zagrożenie bezpieczeństwa
lub dóbr osobistych klientów, a także poważne zagrożenie interesów majątkowych klientów.
2.
Przedsiębiorca, któremu cofnięto zezwolenie, a także przedsiębiorca, który prowadził
działalność bez uzyskania wymaganego zezwolenia, nie może uzyskać żadnego z tych zezwoleń,
o których mowa w art. 4 ust. 1, w okresie 3 lat od daty cofnięcia zezwolenia lub ujawnienia
prowadzenia działalności bez zezwolenia.
”
;
3)
w art. 14 ust. 2 pkt 1, w art. 15 ust. 2, w art. 51 ust. 1 pkt 2, ust. 3 i ust. 4
wyraz „koncesji” zastępuje się wyrazem „zezwolenia”;
4)
w art. 14:
a)
ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„
4.
Organizator turystyki jest obowiązany wydać klientowi wpłacającemu należność za imprezę
turystyczną lub zaliczkę przekraczającą 10% tej sumy:
1)
pisemne potwierdzenie posiadania gwarancji, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit.
a), wraz ze wskazaniem sposobu ubiegania się o wypłatę środków z tej gwarancji w wypadkach
określonych ustawą, lub
2)
pisemne potwierdzenie zawarcie umowy ubezpieczenia, o której mowa w art. 5 ust. 1
pkt 2 lit. b), wraz ze wskazaniem sposobu ubiegania się o wypłatę środków z umowy
ubezpieczenia.
”
,
b)
dodaje się ust. 5-7 w brzmieniu:
„
5.
Organizator, który przed rozpoczęciem imprezy turystycznej jest zmuszony, z przyczyn
od niego niezależnych, zmienić istotne warunki umowy z klientem, z zastrzeżeniem art.
17, powinien niezwłocznie o tym powiadomić klienta. W takiej sytuacji klient powinien
niezwłocznie poinformować organizatora, czy:
1)
przyjmuje proponowaną zmianę umowy albo
2)
odstępuje od umowy za natychmiastowym zwrotem wszystkich wniesionych świadczeń i bez
obowiązku zapłaty kary umownej.
6.
Jeżeli klient, zgodnie z ust. 5, odstępuje od umowy lub jeżeli organizator odwołuje
imprezę turystyczną z przyczyn niezależnych od klienta, klient ma prawo, według swojego
wyboru:
1)
uczestniczyć w imprezie zastępczej o tym samym lub wyższym standardzie, chyba że zgodzi
się na imprezę o niższym standardzie za zwrotem różnicy w cenie,
2)
żądać natychmiastowego zwrotu wszystkich wniesionych świadczeń.
7.
W wypadkach określonych w ust. 6 klient może dochodzić odszkodowania za niewykonanie
umowy, chyba że odwołanie imprezy turystycznej nastąpiło z powodu:
1)
zgłoszenia się mniejszej liczby uczestników niż liczba minimalna określona w umowie,
a organizator powiadomił o tym klienta w uzgodnionym terminie,
2)
siły wyższej.
”
;
5)
w art. 15:
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Niedopełnienie obowiązków określonych w art. 12 ust. 1, art. 13 i art. 14 może być,
zgodnie z art. 10a ust. 1 pkt 2, uznane przez wojewodę za podstawę cofnięcia lub ograniczenia
zezwolenia. Nie ogranicza to możliwości dochodzenia przez klienta odszkodowania.
”
,
b)
w ust. 2 po wyrazie „cofnięcia” dodaje się wyrazy „lub ograniczenia”;
6)
w art. 30 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Organizatorzy turystyki podlegający obowiązkowi uzyskania zezwolenia, określonego
w art. 4 ust. 1, organizujący wycieczki w kraju i za granicą, w których uczestniczy
co najmniej 10 osób realizujących wspólny program, są obowiązani, jeżeli umowa nie
stanowi inaczej, zapewnić uczestnikom opiekę osób posiadających uprawnienia:
1)
przewodnika turystycznego - dla wycieczek w kraju,
2)
pilota wycieczek - dla wycieczek w kraju, z wyjątkiem wymagających udziału przewodnika
turystycznego zgodnie z art. 34 ust. 2 pkt 4 ustawy, oraz dla wycieczek za granicą.
”
;
7)
w art. 51 w ust. 2 wyraz „koncesyjny” zastępuje się wyrazem „zezwalający”.
Art. 2.
W ustawie z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej w art. 11 w ust. 1 pkt 20 i pkt 21 oraz ust. 12 skreśla się.
Art. 3.
W ustawie z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie w art. 19 w ust. 2 w pkt 1 wyraz „koncesji” zastępuje się wyrazami „zezwolenia na działalność”.
Art. 4.
1.
Sprawy o udzielenie koncesji, wszczęte do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy na
podstawie dotychczasowych przepisów, Prezes Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki przekazuje
właściwym wojewodom do dalszego rozpoznania według nowych przepisów.
2.
Sprawy o udzielenie koncesji, wszczęte do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy na
podstawie dotychczasowych przepisów i zakończone decyzją ostateczną, w których strony
złożyły wniosek o ich ponowne rozpoznanie bądź w których postępowanie zostało wznowione,
Prezes Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki rozpoznaje według nowych przepisów.
3.
Wnioski o udzielenie koncesji złożone do Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki
stają się wnioskami o udzielenie zezwolenia, a inne czynności dokonane w postępowaniu
koncesyjnym są skuteczne w postępowaniu w sprawie udzielenia zezwolenia, jeżeli odpowiadają
nowym przepisom.
Art. 5.
1.
Koncesje udzielone w trybie dotychczasowych przepisów stają się zezwoleniami, z zachowaniem
ich dotychczasowego przedmiotu i zakresu.
2.
Prezes Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki przekaże wojewodom właściwym ze względu
na siedzibę (miejsce zamieszkania) przedsiębiorcy jego dokumentację stanowiącą podstawę
udzielenia koncesji.
Art. 6.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.