Ustawaz dnia 4 września 1997 r.o funduszach przemysłowych i ich prywatyzacji w związku z reformą systemu ubezpieczeń
społecznych
Spis treści
- Treść ustawy
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Tworzenie funduszy i ich kapitał
- Rozdział 3 - Firma, działalność i władze funduszu
- Rozdział 4 - Świadectwa udziałowe funduszy przemysłowych i ich wymiana
- Rozdział 5 - Fundusz realizacyjny
- Rozdział 6 - Przepisy antymonopolowe
- Rozdział 7 - Przepisy karne
- Rozdział 8 - Zmiany w przepisach obowiązujących
- Rozdział 9 - Przepisy przejściowe, szczególne i końcowe
Treść ustawy
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
Ustawa określa zasady tworzenia, działania i prywatyzacji funduszy przemysłowych,
zwanych dalej „funduszami”, oraz zasady emisji świadectw udziałowych funduszy przemysłowych
i ich wymiany na akcje funduszy.
Art. 2.
Fundusze tworzone są przez Skarb Państwa w celu:
1)
restrukturyzacji przedsiębiorstw państwowych i spółek z udziałem Skarbu Państwa w
wybranych działach gospodarki narodowej, zwanych dalej „działami”, oraz przyspieszenia
prywatyzacji w tych działach,
2)
wykorzystania części majątku Skarbu Państwa na cele związane z reformą systemu ubezpieczeń
społecznych,
3)
zapewnienia korzyści płynących z prywatyzacji majątku Skarbu Państwa osobom, które
nie nabyły akcji lub udziałów prywatyzowanych spółek na zasadach preferencyjnych albo
nieodpłatnie.
Art. 3.
1.
Fundusze tworzone są w formie spółek akcyjnych.
2.
Prawa i obowiązki Skarbu Państwa jako założyciela i akcjonariusza funduszy wykonuje
Minister Skarbu Państwa.
3.
W sprawach nie uregulowanych w niniejszej ustawie do funduszy stosuje się przepisy
Kodeksu handlowego.
Rozdział 2
Tworzenie funduszy i ich kapitał
Art. 4.
1.
Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia:
1)
działy objęte tworzeniem funduszy,
2)
listę spółek z wyłącznym udziałem Skarbu Państwa, których akcje mają być wniesione
do funduszy,
3)
listę przedsiębiorstw państwowych podlegających komercjalizacji w celu wniesienia
ich akcji do funduszy,
4)
listę funduszy oraz przedsiębiorstwa i spółki z list, o których mowa w pkt 2 i 3,
których akcje mają być wniesione do poszczególnych funduszy.
2.
Rada Ministrów może, w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, wskazać działy, w których
utworzone fundusze mogą wydawać Skarbowi Państwa akcje uprzywilejowane co do głosu,
przy czym uprzywilejowanie to nie będzie przekraczało dwóch głosów na jedną akcję.
Uprzywilejowanie to wygasa w razie zbycia akcji przez Skarb Państwa, a akcje podlegają
zamianie na akcje na okaziciela.
3.
Przed wydaniem rozporządzenia, o którym mowa w ust. 1, muszą być wykonane analizy
ekonomiczne dotyczące celowości utworzenia poszczególnych funduszy.
Art. 5.
1.
Akcje spółek klasyfikowanych w jednym dziale muszą być wniesione co najmniej do dwóch
funduszy.
2.
Do jednego funduszu mogą być wniesione akcje z kilku działów.
3.
Określenie terminów utworzenia poszczególnych funduszy oraz terminów wniesienia do
nich akcji spółek określonych w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 4 ust. 1, należy
do Ministra Skarbu Państwa jako założyciela funduszy. Wniesienie powinno nastąpić
równocześnie w nie mniej niż trzech funduszach, zwanych dalej łącznie „grupą funduszy”.
Art. 6.
1.
Minister Skarbu Państwa tworzy fundusz aktem założycielskim, w którym określa statut
funduszu i zobowiązuje się objąć akcje, wnosząc na ich pokrycie wkład pieniężny niezbędny
do zarejestrowania funduszu, oraz powołuje radę nadzorczą funduszu.
2.
Akcje funduszu są akcjami na okaziciela, z wyjątkiem akcji uprzywilejowanych, obejmowanych
przez Skarb Państwa na podstawie ust. 1 i art. 8 w funduszach, o których mowa w art.
5 ust. 3.
Art. 7.
1.
Wniesienie przez Skarb Państwa akcji spółek do funduszu następuje na podstawie uchwały
o podwyższeniu kapitału akcyjnego i aktu o objęciu akcji.
2.
Cenę emisyjną akcji funduszu określa uchwała, o której mowa w ust. 1, na podstawie
wartości akcji spółek określonej w stosunku do wysokości ich kapitałów własnych.
3.
Wysokość kapitału własnego spółki, o której mowa w ust. 2, ustalana jest:
1)
na podstawie sprawozdania finansowego spółki na dzień jej przekształcenia, jeżeli
spółka nie zakończyła pierwszego roku obrotowego,
2)
na podstawie sprawozdania finansowego spółki za ostatni rok obrotowy zbadanego przez
podmiot uprawniony do badania, w pozostałych przypadkach.
4.
Spółki zakończą badanie sprawozdań finansowych, o których mowa w ust. 3, dokonane
przez podmiot uprawniony do badania sprawozdań finansowych, w terminie trzech tygodni
od dnia bilansowego.
5.
Wartość wniesionych przez Skarb Państwa do funduszu akcji spółek, ustaloną zgodnie
z ust. 3, należy skorygować w oparciu o wielkość kapitału własnego, wynikającą z pierwszego
po wniesieniu akcji, zbadanego przez podmiot uprawniony i zatwierdzonego sprawozdania
finansowego spółki.
6.
Różnica pomiędzy wartością wniesionych do funduszu akcji, ustaloną zgodnie z ust.
5, a dotychczasową ich wartością ustaloną zgodnie z ust. 3 wpływa na kapitał zapasowy
funduszu.
7.
W sprawozdaniu finansowym funduszu wartość akcji spółek określona w ust. 3, a następnie
skorygowana zgodnie z ust. 5, będzie ujmowana jako cena nabycia.
8.
Do wkładu, o którym mowa w ust. 1, oraz do akcji objętych na podstawie tego przepisu
nie stosuje się przepisów art. 312, 313, 315 i 347 Kodeksu handlowego.
Art. 8.
1.
Skarb Państwa wnosi do funduszy wszystkie posiadane akcje spółek objętych listami,
o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 i 3, z wyjątkiem akcji podlegających nieodpłatnemu
udostępnieniu uprawnionym na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw
państwowych .
2.
Skarb Państwa może wnieść do funduszy - spoza listy, o której mowa w art. 4 ust. 1
pkt 2 - akcje spółek, w których Skarb Państwa nie jest jedynym akcjonariuszem.
3.
Akcje danej spółki mogą być wniesione tylko do jednego funduszu.
Art. 9.
1.
Skarb Państwa może obejmować akcje w podwyższonym kapitale funduszu, pokrywając je
wkładem pieniężnym.
2.
Część akcji funduszu należących do Skarbu Państwa może zostać umorzona bez spłaty,
przy czym odpowiednio zwiększa się kapitał zapasowy, a zmniejsza kapitał akcyjny.
Do obniżenia kapitału akcyjnego funduszu nie stosuje się w takim wypadku przepisu
art. 441 § 1 Kodeksu handlowego.
Rozdział 3
Firma, działalność i władze funduszu
Art. 10.
1.
Firma funduszu powinna zawierać wyrazy: „Fundusz Przemysłu” lub „Fundusz Przemysłowy”
oraz „Spółka Akcyjna”.
2.
Firmy spełniającej powyższe wymagania mogą używać wyłącznie fundusze.
3.
Przepis ust. 1 nie stoi na przeszkodzie podejmowaniu i prowadzeniu jakiejkolwiek działalności
gospodarczej przez fundusz.
Art. 11.
1.
Celem działalności funduszu jest pomnażanie majątku funduszu, w tym zwłaszcza wzrost
wartości posiadanych akcji spółek.
2.
W ciągu 2 lat od daty aktu założycielskiego funduszu powinien zostać złożony wniosek
o dopuszczenie akcji funduszu do obrotu publicznego. Minister Skarbu Państwa, w zakresie
praw, o których mowa w art. 3 ust. 2, obowiązany jest zapewnić wykonanie tego zadania.
3.
Minister Skarbu Państwa corocznie przedkłada Sejmowi sprawozdanie z działalności w
tym zakresie.
Art. 12.
1.
Fundusz nie może nabyć papierów wartościowych, jeżeli w wyniku danej czynności ponad
25% wartości netto aktywów funduszu zostałoby ulokowane w papiery wartościowe jednego
emitenta.
2.
Fundusz nie może zaciągać pożyczek i kredytów oraz emitować obligacji, jeżeli w wyniku
danej czynności łączna wartość zadłużenia funduszu przekroczyłaby 50% wartości netto
aktywów funduszu.
Art. 13.
1.
Minister Skarbu Państwa wykonuje prawa, o których mowa w art. 3 ust. 2, w formie czynności
cywilnoprawnych, a w szczególności uchwał walnego zgromadzenia funduszu.
2.
Dopóki Skarb Państwa jest jedynym akcjonariuszem funduszu:
1)
walne zgromadzenia funduszu zwołuje Minister Skarbu Państwa z własnej inicjatywy albo
na wniosek rady nadzorczej lub zarządu,
2)
o dacie, miejscu i porządku obrad walnego zgromadzenia Minister Skarbu zawiadamia
na piśmie radę nadzorczą i zarząd funduszu,
3)
zgromadzenie otwiera i przewodniczy mu Minister Skarbu Państwa lub jego pełnomocnik.
Art. 14.
1.
Statut funduszu określa liczbę członków rady nadzorczej na siedem albo dziewięć osób.
2.
Co najmniej dwie trzecie członków rady nadzorczej funduszu, w tym jej przewodniczący,
powinno być obywatelami polskimi.
3.
Do kadencji pierwszej rady nadzorczej funduszu nie stosuje się przepisu art. 381 § 1 Kodeksu handlowego. Kadencja ta upływa z dniem odbycia pierwszego walnego zgromadzenia, w którym mogą
uczestniczyć akcjonariusze inni niż Skarb Państwa.
Art. 15.
1.
Zarząd funduszu powołuje i odwołuje rada nadzorcza.
2.
Członków zarządu powołuje się, pod rygorem nieważności powołania, spośród kandydatów
wyłonionych w drodze konkursu. Do konkursu stosuje się odpowiednio przepisy o przeprowadzaniu
konkursu na stanowisko dyrektora przedsiębiorstwa państwowego, z tym że konkurs ogłasza
i zadania komisji konkursowej wykonuje rada nadzorcza.
3.
Statut funduszu może przewidywać inny sposób powołania zarządu; postanowienie takie
może zostać wprowadzone najwcześniej na pierwszym walnym zgromadzeniu, w którym akcjonariusze
inni niż Skarb Państwa posiadają większość głosów.
4.
Członkiem zarządu może być wyłącznie obywatel polski. Przepis ten obowiązuje do dnia
odbycia pierwszego walnego zgromadzenia, w którym mogą uczestniczyć akcjonariusze
inni niż Skarb Państwa.
Art. 16.
Skarb Państwa może przystąpić do umowy zawartej pomiędzy funduszem a członkami jego
zarządu lub podmiotem gospodarczym podejmującym się zarządzania funduszem, przyrzekając
w tej umowie premię w postaci akcji funduszu za osiągnięcie określonych w umowie celów.
Wynagrodzenie w formie akcji funduszu nie może być płatne w terminie krótszym niż
trzy lata od dnia zawarcia umowy i nie może przekroczyć 1% wartości akcji funduszu
z daty zawarcia umowy.
Rozdział 4
Świadectwa udziałowe funduszy przemysłowych i ich wymiana
Art. 17.
1.
Świadectwo udziałowe funduszu przemysłowego, zwane dalej „świadectwem”, jest papierem
wartościowym na okaziciela, emitowanym w serii przez Skarb Państwa reprezentowany
przez Ministra Skarbu Państwa.
2.
Do emisji i obrotu świadectwami stosuje się przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi , chyba że niniejsza ustawa stanowi inaczej.
3.
Dla każdej grupy funduszy emitowana jest odrębna seria świadectw.
Art. 18.
1.
Do obrotu świadectwami i do dopuszczania świadectw do obrotu na rynku regulowanym
stosuje się zasady określone przez podmioty organizujące dany rynek regulowany. Podmioty
te, na wniosek emitenta, mają obowiązek dopuścić świadectwa do obrotu.
2.
Obrót wtórny świadectwami może być dokonywany poza rynkiem regulowanym i bez pośrednictwa
domów maklerskich; w tym zakresie nie stosuje się ograniczeń zawartych w art. 5 ustawy,
o której mowa w art. 17.
3.
Sprzedaż lub zamiana świadectw są wolne od opłaty skarbowej.
Art. 19.
1.
Minister Skarbu Państwa określi, w drodze rozporządzenia, datę emisji świadectw danej
serii, listę funduszy, których akcje będą wydawane w zamian za te świadectwa, oraz
termin rozpoczęcia wydawania świadectw.
2.
Minister Skarbu Państwa może, w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, wyłączyć akcje
funduszu danej grupy od wydawania w zamian za świadectwa danej serii, jeżeli fundusz
opóźnia się z przygotowaniem do wykonania zadania, o którym mowa w art. 11 ust. 2.
Akcje takiego funduszu będą wydawane w zamian za świadectwa późniejszej serii.
3.
Prawa wynikające ze świadectwa nie mogą podlegać zmianie po rozpoczęciu wydawania
świadectw danej serii.
Art. 20.
1.
Uprawniony ze świadectwa danej serii ma prawo do otrzymania w zamian za świadectwo,
na warunkach i w trybie określonym w niniejszej ustawie, jednej akcji każdego funduszu
przemysłowego określonego w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 19 ust. 1. Wykonanie
powyższego uprawnienia, łącznie z dodatkowym uprawnieniem wynikającym z art. 21 ust.
3, zwane jest dalej „wymianą świadectw”.
2.
Na wymianę świadectw przeznacza się 50% akcji każdego z funduszy.
3.
Pozostałe akcje funduszy, z wyjątkiem akcji, o których mowa w art. 16, przeznaczone
są do zbycia na podstawie przepisów ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o wykorzystaniu wpływów z prywatyzacji części mienia
Skarbu Państwa na cele związane z reformą systemu ubezpieczeń społecznych .
Art. 21.
1.
Członek otwartego funduszu emerytalnego ma prawo wnieść do tego funduszu nie więcej
niż dwa świadectwa danej serii; w zamian otrzymuje za każde świadectwo jednostki rozrachunkowe
tego funduszu w ilości wynikającej z przeliczenia 1,4 wartości świadectwa na wartość
aktywów netto na jednostkę rozrachunkową. Fundusz nie może odmówić przyjęcia świadectwa.
2.
Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określi termin i tryb wykonania uprawnienia,
o którym mowa w ust. 1, a także szczegółowe zasady wyceny świadectw.
3.
Minister Skarbu Państwa w terminie i trybie określonym w rozporządzeniu, o którym
mowa w ust. 2, przekazuje otwartemu funduszowi emerytalnemu, za każde świadectwo przyjęte
na podstawie ust. 1, dodatkowo 0,4 świadectwa. Liczbę świadectw podlegających przekazaniu
zaokrągla się do pełnej jednostki.
Art. 22.
Członek pracowniczego funduszu emerytalnego może, w zamian za taką liczbę świadectw,
jaką otrzyma na podstawie art. 24 ust. 1, otrzymać jednostki rozrachunkowe w tym funduszu.
Fundusz nie może odmówić przyjęcia świadectwa.
Art. 23.
Uczestnik otwartego funduszu inwestycyjnego lub specjalistycznego funduszu inwestycyjnego
może w zamian za świadectwa, na podstawie umowy z tym funduszem, nabyć jednostki uczestnictwa
w tym funduszu, o ile statut tego funduszu przewiduje taką możliwość.
Art. 24.
1.
Każdy obywatel Rzeczypospolitej Polskiej, który stale przebywa na terytorium kraju
oraz:
1)
w dniu 31 grudnia roku poprzedzającego rok emisji świadectw danej serii ma ukończone
18 lat, a nie spełnia kryterium określonego w pkt 2 - jest uprawniony do otrzymania
jednego świadectwa tej serii,
2)
w dniu 31 grudnia roku poprzedzającego rok emisji pierwszej serii świadectw ma ukończone
50 lat - jest uprawniony do otrzymania trzech świadectw danej serii.
2.
Prawo do otrzymania świadectwa jest niezbywalne i nie podlega dziedziczeniu, z zastrzeżeniem
przepisu art. 25 ust. 5.
3.
Prawa, o którym mowa w ust. 1, nie nabywają osoby, które nabyły na warunkach preferencyjnych
lub nieodpłatnie akcje lub udziały spółek Skarbu Państwa na podstawie ustawy z dnia 13 lipca 1990 r. o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych , ustawy z dnia 30 kwietnia 1993 r. o narodowych funduszach inwestycyjnych i ich prywatyzacji , ustawy z dnia 26 sierpnia 1994 r. o regulacji rynku cukru i przekształceniach własnościowych
w przemyśle cukrowniczym , ustawy, o której mowa w art. 8 ust. 1, oraz ustawy z dnia 14 czerwca 1996 r. o łączeniu i grupowaniu niektórych
banków w formie spółki akcyjnej .
Art. 25.
1.
Sporządzanie spisów osób uprawnionych zgodnie z art. 24 ust. 1 do otrzymania świadectw,
które są zameldowane na pobyt stały w kraju, należy do zadań z zakresu administracji
rządowej zleconych gminom, spisy zaś osób, które nie są zameldowane na pobyt stały
w kraju, sporządza Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji.
2.
W terminie przeznaczonym na wydawanie świadectw każdy obywatel może wnieść, do organu
sporządzającego spis osób uprawnionych, reklamację nieprawidłowości spisu.
3.
Reklamację, o której mowa w ust. 2, składa się: co do osób mających zameldowanie na
pobyt stały - do sporządzającego spis; co do osób nie mających stałego zameldowania
- do wojewody właściwego według ostatniego miejsca zameldowania na pobyt stały osoby
uprawnionej; w braku miejsca ostatniego zameldowania - do wojewody właściwego według
miejsca wydania dowodu osobistego.
4.
Właściwy organ obowiązany jest do rozpatrzenia reklamacji w ciągu 30 dni od jej wniesienia
i do wydania decyzji.
5.
Decyzję doręcza się niezwłocznie wnoszącemu reklamację, a gdy dotyczy ona innych osób
- również tym osobom. W razie śmierci uprawnionego, w przypadku uznania wniesionej
przez niego reklamacji, prawo otrzymania świadectwa podlega dziedziczeniu.
6.
Osoba mająca w tym interes prawny może wnieść, w ciągu 14 dni od daty wydania decyzji,
skargę za pośrednictwem organu rozpatrującego reklamację do właściwego sądu rejonowego.
Do skargi należy dołączyć zaskarżoną decyzję wraz z aktami sprawy. Sąd rozpatruje
sprawę w postępowaniu nieprocesowym. Od postanowienia sądu przysługuje rewizja do
sądu wojewódzkiego.
Art. 26.
1.
Minister Skarbu Państwa określa, w drodze rozporządzenia, sposób sporządzania spisów
osób uprawnionych do otrzymania świadectw, tryb wydawania świadectw oraz sposób wnoszenia
i rozpatrywania reklamacji.
2.
Minister Skarbu Państwa może powierzyć jednemu albo kilku bankom, domom maklerskim
lub innym instytucjom finansowym czynności związane z wydawaniem świadectw. O miejscach
odbioru świadectw należy ogłosić w środkach masowego przekazu dostępnych na obszarze
całego kraju.
Art. 27.
1.
Przez wydanie świadectwa rozumie się wydanie świadectwa depozytowego opiewającego
na świadectwo.
2.
Wydanie następuje za okazaniem dowodu osobistego uprawnionego oraz po złożeniu przez
niego pisemnego oświadczenia, że nie nabył on na warunkach preferencyjnych lub nieodpłatnie
akcji lub udziałów spółek Skarbu Państwa na podstawie przepisów, o których mowa w
art. 24 ust. 3.
3.
Uprawniony może udzielić osobie pełnoletniej pisemnego pełnomocnictwa do odbioru świadectwa.
Pełnomocnictwo powinno zawierać imię i nazwisko, serię i numer dowodu osobistego oraz
adres zameldowania pełnomocnika, jak również adres zameldowania lub adres zamieszkania
uprawnionego, jeżeli uprawniony nie ma adresu zameldowania. Pełnomocnik obowiązany
jest przy odbiorze złożyć oświadczenie uprawnionego, o którym mowa w ust. 2, z podpisem
notarialnie poświadczonym lub uwierzytelniony odpis protokołu, o którym mowa w ust.
4.
4.
Oświadczenie, o którym mowa w ust. 3, może być również złożone ustnie wobec przewodniczącego
zarządu gminy, sekretarza gminy lub kierownika urzędu stanu cywilnego. Oświadczenie
składane jest do protokołu, podpisane przez osobę sporządzającą protokół i składającego
oświadczenie. Do sporządzania protokołu stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
Art. 28.
1.
Zakończenie wydawania świadectw danej serii następuje z upływem 12 miesięcy od terminu
jego rozpoczęcia.
2.
Termin zakończenia wydawania świadectw osobom, które wniosły reklamacje zgodnie z
art. 25, przedłuża się o 10 tygodni.
Art. 29.
1.
Wydanie świadectwa podlega opłacie. Opłata za wydanie świadectw danej serii będzie
jednakowa dla każdego uprawnionego bez względu na liczbę przysługujących świadectw.
2.
Wysokość opłaty, o której mowa w ust. 1, nie może przekroczyć 5% wysokości przeciętnego
wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej brutto, ogłoszonej przez Prezesa
Głównego Urzędu Statystycznego za ostatni miesiąc objęty statystyką przed wydaniem.
3.
Wysokość opłaty i tryb jej wniesienia określi Minister Skarbu Państwa w drodze rozporządzenia.
Art. 30.
1.
Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określi szczegółowy tryb wymiany świadectw.
2.
Minister Skarbu Państwa określi, w drodze rozporządzenia, termin rozpoczęcia wymiany
świadectw danej serii.
3.
Termin, o którym mowa w ust. 2, nie może przypadać przed dopuszczeniem do obrotu publicznego
akcji wszystkich funduszy, których akcje mają być wydawane w zamian za te świadectwa.
Art. 31.
Po upływie terminu zakończenia wydawania świadectw danej serii Minister Skarbu Państwa
może, w drodze rozporządzenia, określić termin utraty ważności świadectw. Ogłoszenie
terminu utraty ważności świadectw następuje nie później niż na rok przed upływem tego
terminu.
Rozdział 5
Fundusz realizacyjny
Art. 32.
1.
Tworzy się fundusz realizacyjny przeznaczony na pokrycie kosztów wykonania niniejszej
ustawy, z wyjątkiem kosztów czynności, o których mowa w art. 25 ust. 1, które to koszty
pokrywane są z budżetu państwa.
2.
Wpływami funduszu realizacyjnego są przychody z opłat za wydanie świadectw.
3.
Środkami funduszu realizacyjnego dysponuje Minister Skarbu Państwa.
4.
Fundusz realizacyjny nie jest państwowym funduszem celowym w rozumieniu przepisów
Prawa budżetowego.
Art. 33.
1.
Po 6 miesiącach od utraty ważności wszystkich wcześniej wyemitowanych świadectw, fundusz
realizacyjny ulega likwidacji. Środki pozostałe na rachunku tego funduszu stanowią
przychód budżetu państwa.
2.
W przypadku emisji kolejnej serii świadectw po likwidacji funduszu realizacyjnego
tworzy się kolejny fundusz realizacyjny na zasadach określonych w przepisach poprzedzających.
Rozdział 6
Przepisy antymonopolowe
Art. 34.
O ile poniższe przepisy nie stanowią inaczej, do kształtowania struktur podmiotów
gospodarczych, o których mowa w niniejszej ustawie, stosuje się przepisy ustawy z dnia 24 lutego 1990 r. o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym .
Art. 35.
Do komercjalizacji, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3, nie stosuje się przepisu
art. 11c ustawy, o której mowa w art. 34.
Art. 36.
1.
Zamiar zawarcia umowy między funduszami lub między funduszami a innymi osobami, na
której podstawie fundusz nabywa akcje, podlega zgłoszeniu Prezesowi Urzędu Ochrony
Konkurencji i Konsumentów w terminie 14 dni od dnia uzgodnienia zamiaru przez strony,
o ile umowa taka spełnia łącznie następujące kryteria:
1)
w ich wyniku fundusz osiąga lub przekracza 10%, 25%, 33% i 50% liczby akcji danej
spółki,
2)
łączna wartość rocznej sprzedaży towarów podmiotu, którego akcje lub udziały fundusz
nabywa, łącznie z wartością rocznej sprzedaży towarów konkurentów tego podmiotu, których
akcje lub udziały fundusz posiada, w roku kalendarzowym poprzedzającym rok zgłoszenia
zamiaru przekracza 20 milionów ECU.
2.
Użyte w ust. 1 wyrażenia „towar” i „konkurent” mają znaczenie nadane im w art. 2 ustawy,
o której mowa w art. 34.
3.
Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów może, w ciągu miesiąca od daty otrzymania
zgłoszenia, wydać decyzję zakazującą zawarcia umowy, o której mowa w ust. 1.
4.
Zawarcie umowy, o której mowa w ust. 1, jest dopuszczalne dopiero po upływie miesiąca
od dnia zawiadomienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, o ile Prezes
Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nie wydał w tym terminie decyzji zakazującej
jej zawarcia.
Art. 37.
Do spółek, które prowadzą działalność w tym samym dziale, nie stosuje się przepisów
art. 9, art. 11 ust. 2 pkt 5 i 6 ustawy, o której mowa w art. 34, jeżeli:
1)
przynajmniej 50% akcji każdej z łączących się spółek znajduje się w posiadaniu tego
samego funduszu,
2)
przynajmniej 50% akcji spółki przejmującej i przejmowanej znajduje się w posiadaniu
tego samego funduszu.
Art. 38.
1.
Członek zarządu funduszu nie może być równocześnie członkiem:
1)
władz wykonawczych innej osoby prawnej lub innej jednostki organizacyjnej prowadzącej
działalność gospodarczą,
2)
władz nadzorczych jednostki, o której mowa w ust. 1, w której Skarb Państwa lub inne
państwowe osoby prawne mają łącznie większość akcji lub udziałów.
2.
Członek rady nadzorczej funduszu nie może być równocześnie członkiem władz wykonawczych
lub nadzorczych:
1)
innego funduszu,
2)
narodowego funduszu inwestycyjnego lub firmy zarządzającej jego majątkiem,
3)
towarzystwa funduszy inwestycyjnych,
4)
powszechnego towarzystwa emerytalnego.
Rozdział 7
Przepisy karne
Art. 39.
1.
Kto, nie będąc do tego uprawniony, używa w nazwie (firmie) lub do określenia prowadzonej
przez siebie działalności gospodarczej określeń „Fundusz Przemysłu” lub „Fundusz Przemysłowy”,
podlega grzywnie do 1 000 000 zł lub karze pozbawienia wolności do lat 5.
2.
Tej samej karze podlega, kto dopuszcza się czynu określonego w ust. 1 działając w
imieniu osoby prawnej.
Rozdział 8
Zmiany w przepisach obowiązujących
Art. 40.
W ustawie karnej skarbowej z dnia 26 października 1971 r. wprowadza się w części I dziale II nowy rozdział 5 w brzmieniu:
„
Rozdział 5
Przestępstwa w zakresie prywatyzacji mienia skarbu państwa
Art. 1211.
Kto, nie będąc uprawniony do otrzymania od Skarbu Państwa świadczenia określonego
przez przepisy o prywatyzacji mienia Skarbu Państwa, w celu wyłudzenia takiego świadczenia
składa fałszywe oświadczenie w sprawach przewidzianych przez te przepisy
podlega karze grzywny do 5 000 złotych.
”
Art. 41.
W ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 21 w ust. 1:
a)
pkt 41 otrzymuje brzmienie:
„
41)
dochód uzyskany przez podatnika ze sprzedaży:
a)
świadectwa udziałowego wydanego sprzedającemu zgodnie z przepisami o narodowych funduszach
inwestycyjnych i ich prywatyzacji,
b)
świadectw udziałowych wymienialnych na akcje funduszy przemysłowych, wydanych sprzedającemu
zgodnie z przepisami o funduszach przemysłowych i ich prywatyzacji w związku z reformą
systemu ubezpieczeń społecznych.
”
,
b)
w pkt 59 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje pkt 60 w brzmieniu:
„
60)
dochody uzyskane z tytułu przeniesienia własności świadectw udziałowych funduszu przemysłowego
na rzecz otwartych i pracowniczych funduszy emerytalnych lub w zamian za nabycie jednostek
uczestnictwa w otwartym albo specjalistycznym funduszu inwestycyjnym, dokonanego zgodnie
z przepisami o funduszach przemysłowych i ich prywatyzacji w związku z reformą systemu
ubezpieczeń społecznych.
”
;
2)
w art. 52 w pkt 1 w lit. b) po wyrazach „narodowych funduszy inwestycyjnych” dodaje się wyrazy „oraz świadectw udziałowych wymienialnych na akcje funduszy przemysłowych”.
Art. 42.
W ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych w art. 17 w ust. 1 po pkt 30 dodaje się pkt 31 i 32 w brzmieniu:
„
31)
dochody funduszy przemysłowych, utworzonych na podstawie ustawy z dnia 4 września
1997 r. o funduszach przemysłowych i ich prywatyzacji w związku z reformą systemu
ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 141, poz. 945), pochodzące z dywidend oraz innych
przychodów z tytułu udziału w zyskach osób prawnych mających siedzibę na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej,
32)
dochody funduszy, o których mowa w pkt 31, pochodzące ze sprzedaży akcji spółek wniesionych
do tych funduszy przez Skarb Państwa.
”
Art. 43.
W ustawie z dnia 28 września 1994 r. o rachunkowości w art. 81 po ust. 3 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
„
4.
Minister Finansów może, w drodze rozporządzenia, określić szczególne warunki, którym
ma odpowiadać rachunkowość funduszy przemysłowych.
”
Art. 44.
W ustawie z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw
państwowych wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 38 po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:
„
2a.
Uprawnieni pracownicy oraz rolnicy lub rybacy przed nieodpłatnym nabyciem akcji składają
oświadczenie, że nie otrzymali świadectwa udziałowego funduszy przemysłowych na podstawie
ustawy z dnia 4 września 1997 r. o funduszach przemysłowych i ich prywatyzacji w związku
z reformą systemu ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 141, poz. 945).
”
;
2)
po art. 38 dodaje się art. 38a w brzmieniu:
„
Art. 38a.
Uprawnienia, o których mowa w niniejszym rozdziale, nie przysługują osobom, które
otrzymały świadectwa udziałowe funduszy przemysłowych na podstawie ustawy z dnia 4
września 1997 r. o funduszach przemysłowych i ich prywatyzacji w związku z reformą
systemu ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 141, poz. 945).
”
Art. 45.
W ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi w art. 2 w ust. 1 w pkt 9 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 10 w
brzmieniu:
„
10)
proponowania nabycia, nabywania lub przenoszenia praw z akcji spółki wniesionych do
funduszu przemysłowego, jeżeli stronami umów są wyłącznie pracownicy spółki lub fundusze
przemysłowe.
”
Rozdział 9
Przepisy przejściowe, szczególne i końcowe
Art. 46.
Zbycie przez fundusz, w okresie trzech lat od jego rejestracji, akcji spółki, w której
w wyniku wniesienia przez Skarb Państwa fundusz posiadał co najmniej 51% kapitału,
jeżeli wskutek tej czynności udział funduszu w kapitale danej spółki spadłby poniżej
33% wymaga uchwały walnego zgromadzenia funduszu.
Art. 47.
Za sporządzenie aktu notarialnego utworzenia funduszu przysługuje notariuszowi wynagrodzenie
w wysokości nie przekraczającej dwóch tysięcy złotych.
Art. 48.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z tym że art. 45 wchodzi
w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.