Ustawaz dnia 9 listopada 1995 r.o zmianie ustawy - Kodeks morski
Treść ustawy
Art. 1.
W ustawie z dnia 1 grudnia 1961 r. - Kodeks morski wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 7:
a)
§ 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Prawa rzeczowe na statku wpisane w stałym rejestrze statku podlegają prawu państwa
rejestru.
”
;
b)
po § 2 dodaje się § 3 i 4 w brzmieniu:
„
§ 3.
Prawa rzeczowe na statku w budowie podlegają prawu państwa, w którym statek jest budowany.
§ 4.
Do przywilejów na statku stosuje się prawo państwa, w którym dochodzone jest przed
sądem roszczenie o zaspokojenie wierzytelności zabezpieczonej przywilejem.
”
;
2)
w tytule I w dziale I rozdziały 1 i 2 otrzymują brzmienie:
„
Rozdział 1
Polska przynależność statku
Art. 12.
§ 1.
Żeglugę pod polską banderą może uprawiać tylko statek o polskiej przynależności.
§ 2.
Stały przewóz pasażerów lub ładunku pomiędzy portami polskimi może uprawiać tylko
statek o polskiej przynależności, z zastrzeżeniem § 3.
§ 3.
Terenowy organ administracji morskiej, na którego obszarze działania znajduje się
port rozpoczęcia podróży, może, w uzasadnionych przypadkach, zezwolić na wykonywanie
przez czas oznaczony stałego przewozu pomiędzy portami polskimi przez statek o obcej
przynależności.
Art. 13.
§ 1.
Statkiem o polskiej przynależności jest:
1)
statek stanowiący polską własność (art. 59 § 1),
2)
statek uważany za stanowiący polską własność (art. 59 § 2),
3)
statek nie stanowiący polskiej własności, który uzyskał czasową polską przynależność
(art. 16 § 1).
§ 2.
Przepisy niniejszego rozdziału, dotyczące statku stanowiącego polską własność, stosuje
się do statków uważanych za stanowiące polską własność.
Art. 14.
§ 1.
Statek o polskiej przynależności jest obowiązany podnosić polską banderę.
§ 2.
Minister Transportu i Gospodarki Morskiej może zwolnić niektóre rodzaje statków stanowiących
polską własność z obowiązku podnoszenia bandery. Zwolnienie nie może dotyczyć statków
uprawiających żeglugę poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 15.
§ 1.
Statek o polskiej przynależności powinien być oznaczony nazwą na dziobie z każdej
burty i na rufie. Pod nazwą na rufie powinna być uwidoczniona nazwa portu macierzystego
statku.
§ 2.
Właściciel nadaje statkowi nazwę i wskazuje port macierzysty. Nazwa podlega zatwierdzeniu
przez organ określony w trybie § 3.
§ 3.
Minister Transportu i Gospodarki Morskiej określi, w drodze rozporządzenia, organy
właściwe do zatwierdzania nazw statków i tryb postępowania w sprawach wymienionych
w § 1 i 2 oraz może określić inny, niż wskazany w § 1, sposób oznaczania niektórych
statków.
Art. 16.
§ 1.
Statek nie stanowiący polskiej własności może uzyskać czasową polską przynależność,
jeżeli wnioskodawca:
1)
jest osobą prawną, mającą w Polsce siedzibę lub przedstawicielstwo, bądź osobą fizyczną,
zamieszkałą w Polsce lub mającą w Polsce przedstawicielstwo,
2)
przedstawi umowę najmu lub dzierżawy statku,
3)
zobowiąże się, że będzie prowadził działalność armatorską w Polsce oraz że kapitanem
statku będzie obywatel polski,
4)
złoży urzędowo poświadczony odpis lub wyciąg ze stałego rejestru statku, zawierający
opis statku, oznaczenie właściciela oraz inne dane z tego rejestru, a w szczególności
wpisane prawa zastawu i ograniczenia w rozporządzaniu statkiem,
5)
przedstawi pisemną zgodę właściwych organów państwa stałego rejestru statku, właściciela
statku i wszystkich wierzycieli hipotecznych na nadanie statkowi polskiej przynależności
oraz zapewnienie właściwych organów państwa stałego rejestru, że w czasie trwania
polskiej przynależności statek nie będzie uprawniony do podnoszenia bandery tego państwa,
6)
wskaże port macierzysty statku w Polsce.
§ 2.
Statek nie stanowiący polskiej własności uzyskuje czasową polską przynależność przez
wpis do rejestru okrętowego, na podstawie postanowienia izby morskiej.
Art. 17.
Armator prowadzący w Polsce działalność za pośrednictwem przedstawicielstwa podlega,
w zakresie spraw związanych z uprawianiem żeglugi statkiem, który uzyskał czasową
polską przynależność, polskiemu prawu i jurysdykcji sądów polskich w takim zakresie,
w jakim podlega im osoba mająca w Polsce siedzibę lub miejsce zamieszkania.
Art. 18.
Armator, którego statek uzyskał czasową polską przynależność, jest obowiązany obsadzić
statek załogą zgodnie z polskimi przepisami i poddać statek polskim przepisom w zakresie
pomiaru, bezpieczeństwa żeglugi, dokumentów statku i ochrony środowiska.
Art. 18a.
Nazwa statku, który uzyskał czasową polską przynależność, może być zmieniona tylko
za zgodą właściwych władz państwa stałego rejestru statku oraz jego właściciela i
wierzycieli hipotecznych.
Art. 18b.
§ 1.
Statek nie stanowiący polskiej własności traci uzyskaną czasową polską przynależność,
jeżeli:
1)
przestanie być spełniany którykolwiek z warunków wymienionych w art. 16 § 1,
2)
upłynie okres, na jaki uzyskał przynależność, i okres ten nie zostanie przedłużony,
3)
wniesie o to armator statku,
4)
armator statku nie przestrzega przepisów niniejszego działu,
5)
zostanie wydana decyzja w trybie art. 18c.
§ 2.
Utrata przez statek czasowej polskiej przynależności następuje z dniem wykreślenia
statku z polskiego rejestru okrętowego, na podstawie postanowienia izby morskiej.
Art. 18c.
Minister Transportu i Gospodarki Morskiej może wydać decyzję o utracie czasowej polskiej
przynależności statku, jeżeli wymaga tego interes państwa, a w szczególności interes
polskiej gospodarki morskiej. Z tych samych względów Minister Transportu i Gospodarki
Morskiej może wydać decyzję sprzeciwiającą się uzyskaniu przez statek czasowej polskiej
przynależności.
Art. 18d.
§ 1.
Polska przynależność statku stanowiącego polską własność może być zawieszona na wniosek
właściciela.
§ 2.
Właściciel statku wskazuje we wniosku okres zawieszenia, rejestr, do którego statek
będzie wpisany, i przedstawia pisemną zgodę wszystkich wierzycieli hipotecznych na
zawieszenie polskiej przynależności statku.
§ 3.
Postanowienie o zawieszeniu wydaje izba morska, stwierdzając okres zawieszenia.
§ 4.
Wpis stwierdzający zawieszenie staje się skuteczny z dniem zawiadomienia izby morskiej
przez właściciela statku o uzyskaniu przez statek obcej przynależności.
§ 5.
W okresie trwania zawieszenia polskiej przynależności statek nie może podnosić polskiej
bandery.
Art. 18e.
Nazwa statku stanowiącego polską własność, którego polska przynależność została zawieszona,
nie może być zmieniona w okresie trwania zawieszenia bez zgody jego właściciela i
wierzycieli hipotecznych. Portem macierzystym takiego statku powinien być port państwa
czasowej przynależności.
Art. 18f.
§ 1.
Zawieszenie polskiej przynależności statku stanowiącego polską własność ustaje po
upływie okresu zawieszenia lub, na wniosek właściciela, przed upływem tego okresu
albo wskutek utraty przez statek czasowej przynależności obcego państwa.
§ 2.
Minister Transportu i Gospodarki Morskiej może, ze względów określonych w art. 18c,
wydać decyzję o ustaniu zawieszenia polskiej przynależności statku lub sprzeciwiającą
się zawieszeniu.
§ 3.
Ustanie zawieszenia polskiej przynależności statku, stanowiącego polską własność,
następuje z dniem wykreślenia w stałym rejestrze okrętowym wpisu o zawieszeniu, na
podstawie postanowienia izby morskiej.
Art. 18g.
Ilekroć w przepisach niniejszego działu mówi się o stałym rejestrze statku, rozumie
się przez to rejestr prowadzony w państwie, którego przynależność statek odzyska po
ustaniu czasowej przynależności i w którym wpisany jest właściciel statku oraz prawa
zastawu i ograniczenia w rozporządzaniu statkiem.
Rozdział 2
Rejestr okrętowy
Art. 19.
§ 1.
Statek stanowiący polską własność podlega obowiązkowi wpisu do polskiego rejestru
okrętowego, prowadzonego przez izbę morską właściwą dla portu macierzystego statku.
§ 2.
Minister Transportu i Gospodarki Morskiej określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje
statków stanowiących polską własność nie podlegających obowiązkowi wpisu do rejestru
okrętowego, z wyłączeniem statków uprawiających żeglugę poza terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej.
§ 3.
Statek, który nie podlega obowiązkowi wpisu do rejestru okrętowego, a także statek
w budowie może być wpisany do rejestru okrętowego na wniosek właściciela.
§ 4.
Statek uważany za stanowiący polską własność wpisuje się do rejestru okrętowego na
wniosek właściciela lub wszystkich współwłaścicieli.
§ 5.
Statek budowany w Polsce może być wpisany do rejestru okrętowego, jeżeli położona
została jego stępka lub wykonana została równorzędna praca konstrukcyjna w miejscu
wodowania. Dotyczy to również statku w budowie, nie stanowiącego polskiej własności.
Rejestr okrętowy statku w budowie prowadzi izba morska właściwa dla miejsca budowy
statku.
Art. 20.
§ 1.
Statek nie stanowiący polskiej własności ani nie uważany za stanowiący polską własność
wpisuje się do rejestru okrętowego, na wniosek armatora, po spełnieniu warunków określonych
w art. 16 § 1.
§ 2.
Rejestr okrętowy dla statków, o których mowa w § 1, prowadzi izba morska właściwa
dla portu polskiego wskazanego przez armatora jako port macierzysty statku.
Art. 21.
Rejestr okrętowy składa się z ksiąg rejestrowych prowadzonych odrębnie dla statków:
1)
stanowiących polską własność i uważanych za stanowiące polską własność (rejestr stały),
2)
które uzyskały czasową polską przynależność (rejestr tymczasowy),
3)
w budowie (rejestr statków w budowie).
Art. 22.
Za czynności rejestrowe pobiera się opłaty rejestrowe, które stanowią dochód budżetu
państwa.
Art. 23.
§ 1.
Statek wpisany do rejestru stałego za granicą może być wpisany do rejestru stałego
w Polsce dopiero po wykreśleniu z rejestru zagranicznego.
§ 2.
Statek wpisany do rejestru stałego za granicą może być wpisany do rejestru tymczasowego
w Polsce dopiero po zawieszeniu jego dotychczasowej przynależności.
§ 3.
Wpis do rejestru zagranicznego statku stanowiącego polską własność lub statku uważanego
za stanowiący polską własność nie wywołuje skutków prawnych przed wykreśleniem tego
statku z polskiego rejestru okrętowego.
§ 4.
Czasowe nadanie statkowi, o którym mowa w § 3, obcej przynależności nie wywołuje skutków
prawnych przed dokonaniem w polskim rejestrze okrętowym wpisu zawieszającego polską
przynależność.
Art. 24.
Rejestr okrętowy jest jawny. Osoby zainteresowane mogą żądać uwierzytelnionych wyciągów
i odpisów z rejestru.
Art. 25.
§ 1.
W rejestrze stałym wpisuje się:
1)
kolejny numer rejestrowy statku i datę wpisu,
2)
nazwę lub oznaczenie identyfikacyjne, międzynarodowy sygnał wywoławczy oraz rodzaj
i przeznaczenie statku,
3)
poprzednią nazwę lub oznaczenie identyfikacyjne oraz dane dotyczące poprzedniego rejestru
i datę wykreślenia z tego rejestru,
4)
nazwę portu macierzystego statku,
5)
rok, miejsce budowy i nazwę stoczni, jeżeli dane te są znane, oraz określenie materiału
głównego i rodzaju napędu statku,
6)
wymiary rejestrowe oraz pojemność statku,
7)
oznaczenie i adres właściciela lub wszystkich współwłaścicieli z określeniem ich udziałów
we współwłasności oraz podstawę nabycia własności statku,
8)
oznaczenie i adres armatora statku,
9)
hipotekę morską i ograniczenia w rozporządzaniu statkiem,
10)
stwierdzenie przez izbę morską polskiej przynależności statku,
11)
stwierdzenie przez izbę morską zawieszenia polskiej przynależności statku,
12)
podstawę i datę wykreślenia statku z rejestru.
§ 2.
W rejestrze tymczasowym, oprócz danych wymienionych w § 1 pkt 1-8, 10 i 12, wpisuje
się:
1)
poprzednią przynależność statku i datę jej zawieszenia,
2)
okres, na jaki statek uzyskał polską przynależność,
3)
oznaczenie i adres przedstawiciela armatora w Polsce, jeżeli taki został ustanowiony.
§ 3.
W rejestrze statków w budowie wpisuje się:
1)
kolejny numer rejestrowy statku w budowie i datę wpisu,
2)
oznaczenie identyfikacyjne statku w budowie,
3)
nazwę stoczni budującej statek,
4)
oznaczenie i adres właściciela statku w budowie,
5)
oznaczenie umowy o budowę statku,
6)
hipotekę morską.
§ 4.
Każda zmiana danych w rejestrze okrętowym podlega wpisowi.
Art. 26.
§ 1.
Wpis do rejestru okrętowego następuje na podstawie zgłoszenia zainteresowanych, chyba
że prawo przewiduje wpis na wniosek lub z urzędu.
§ 2.
Do zgłoszenia okoliczności podlegającej wpisowi, w stosunku do statków stanowiących
polską własność i statków uważanych za stanowiące polską własność, wpisanych do rejestru
okrętowego, obowiązany jest właściciel statku.
Art. 27.
§ 1.
Wykreśla się z rejestru okrętowego statek, który:
1)
zatonął lub uległ zniszczeniu,
2)
zaginął,
3)
utracił polską przynależność,
4)
utracił charakter statku morskiego.
§ 2.
W przypadkach określonych w § 1 wykreślenie statku z rejestru okrętowego wymaga zgody
wierzyciela hipotecznego, wyrażonej na piśmie.
§ 3.
Wykreśla się z rejestru statków w budowie statek, który:
1)
uległ zniszczeniu w trakcie budowy albo którego budowa została zaniechana,
2)
został wpisany jako statek do rejestru stałego w Polsce lub za granicą.
§ 4.
W przypadkach określonych w § 3 wykreślenie wymaga zgody wierzyciela, wyrażonej na
piśmie, chyba że statek w budowie został wpisany jako statek do rejestru stałego w
Polsce, a ciążąca na nim hipoteka morska została wpisana do tego rejestru z urzędu.
Art. 28.
Statek uważa się za zaginiony, jeżeli w ciągu podwójnego okresu niezbędnego w normalnych
warunkach do przejścia do portu przeznaczenia z miejsca, z którego nadeszła ostatnia
wiadomość o statku, statek do tego portu nie zawinął, ani nie nadeszła żadna kolejna
wiadomość o statku. Okres wymagany do uznania statku za zaginiony nie może być krótszy
niż miesiąc ani dłuższy niż trzy miesiące od dnia ostatniej wiadomości o statku, a
jeżeli brak wiadomości o statku pozostaje w związku z działaniami wojennymi - krótszy
niż sześć miesięcy.
Art. 29.
§ 1.
Zgłoszenie do rejestru okrętowego powinno być dokonane w ciągu sześciu tygodni od
dnia, w którym obowiązany do zgłoszenia dowiedział się o okoliczności podlegającej
wpisowi do rejestru.
§ 2.
W razie niezgłoszenia statku lub okoliczności podlegających wpisowi do rejestru okrętowego,
izba morska stosuje, w celu przymuszenia do zgłoszenia, przepisy o postępowaniu przynaglającym
w zakresie prowadzenia ksiąg wieczystych.
§ 3.
Jeżeli obowiązany nie dokona zgłoszenia pomimo wezwania, izba morska może po przeprowadzeniu
dochodzenia dokonać wpisu z urzędu, zaznaczając to w osnowie wpisu.
Art. 30.
Izba morska bada, czy:
1)
zgłoszenie lub wniosek i dołączone do nich dokumenty odpowiadają pod względem treści
i formy obowiązującym przepisom prawa,
2)
zgłoszone dane są zgodne z rzeczywistością, jeżeli ma w tym względzie uzasadnione
wątpliwości.
Art. 31.
§ 1.
Okoliczność będąca przedmiotem wpisu do rejestru okrętowego jest skuteczna wobec osób
trzecich. Okoliczność taka, mimo braku wpisu do rejestru okrętowego, jest skuteczna
wobec osób trzecich, gdy o niej wiedziały.
§ 2.
Do oceny skutków wpisu do rejestru okrętowego stosuje się odpowiednio przepisy o prawach
jawnych z księgi wieczystej.
Art. 31a.
§ 1.
Po wpisaniu do rejestru okrętowego statek otrzymuje certyfikat okrętowy, a statek
w budowie - certyfikat statku w budowie.
§ 2.
Certyfikat okrętowy stanowi dowód polskiej przynależności statku.
§ 3.
Statkowi nabytemu za granicą polski urząd konsularny może wydać tymczasowe świadectwo
polskiej przynależności statku (świadectwo o banderze) ważne na okres nie dłuższy
niż sześć miesięcy. O wydaniu świadectwa polski urząd konsularny zawiadamia właściwą
izbę morską.
Art. 31b.
§ 1.
W razie wydania certyfikatu okrętowego statkowi, który uzyskał czasową polską przynależność,
dokumenty wydane takiemu statkowi przez organ prowadzący jego rejestr stały powinny
zostać temu organowi zwrócone. O zwrocie armator statku zawiadamia izbę morską w terminie
trzydziestu dni od dnia otrzymania certyfikatu okrętowego.
§ 2.
W razie zawieszenia przez izbę morską polskiej przynależności statku stanowiącego
polską własność lub uważanego za stanowiący polską własność, właściciel statku obowiązany
jest zwrócić izbie morskiej certyfikat okrętowy w terminie trzydziestu dni od dnia
wydania statkowi odpowiedniego dokumentu przez zagraniczny organ rejestrowy.
§ 3.
Izba morska zawiadamia właściwe władze państwa rejestru stałego o ustaniu czasowej
polskiej przynależności statku.
Art. 31c.
Minister Transportu i Gospodarki Morskiej określi, w drodze rozporządzenia, sposób
prowadzenia rejestru okrętowego i postępowanie rejestrowe, wzory ksiąg rejestrowych,
wzór certyfikatu okrętowego, certyfikatu statku w budowie i świadectwa o banderze,
tryb ich wydawania oraz koszty postępowania rejestrowego.
Art. 31d.
§ 1.
Statek stanowiący polską własność, który nie podlega obowiązkowi wpisu do rejestru
okrętowego i nie został wpisany do tego rejestru, powinien być zarejestrowany w urzędzie
morskim właściwym dla swojego portu macierzystego. Obowiązek ten nie dotyczy statków
używanych do celów sportowych lub rekreacyjnych o długości do 5 m, nie uprawiających
żeglugi międzynarodowej.
§ 2.
Dokument rejestracyjny wydany przez urząd morski stanowi dowód polskiej przynależności
statku nie wpisanego do rejestru okrętowego.
§ 3.
Za wydanie dokumentu rejestracyjnego urząd morski pobiera opłatę. Opłata stanowi dochód
budżetu państwa.
§ 4.
Minister Transportu i Gospodarki Morskiej określi, w drodze rozporządzenia, sposób
rejestracji statków morskich, tryb postępowania, wzór dokumentu rejestracyjnego oraz
tryb i sposób ustalania opłat rejestracyjnych.
”
;
3)
art. 40 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 40.
§ 1.
W celu zapewnienia przestrzegania przez statek przepisanych wymagań bezpieczeństwa,
o których mowa w art. 39, statek podlega przeglądom i inspekcjom w zakresie i terminach
określonych w umowach międzynarodowych lub przepisach ustawy.
§ 2.
Organami inspekcyjnymi są dyrektorzy urzędów morskich, a za granicą - również konsulowie.
§ 3.
Minister Transportu i Gospodarki Morskiej może, w drodze rozporządzenia:
1)
powierzyć określone zadania organu inspekcyjnego instytucji klasyfikacyjnej,
2)
uznać za obowiązkowe przepisy techniczne instytucji klasyfikacyjnej w zakresie technicznego
stanu bezpieczeństwa.
§ 4.
Organ inspekcyjny może upoważnić każdorazowo do dokonywania określonych przeglądów
lub czynności inspekcyjnych wyznaczone w tym celu osoby lub instytucje klasyfikacyjne,
również zagraniczne.
§ 5.
Za przeprowadzenie przeglądów lub inspekcji oraz wystawienie lub potwierdzenie dokumentów
bezpieczeństwa pobiera się opłaty.
”
;
4)
art. 51 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 51.
Minister Transportu i Gospodarki Morskiej określi, w drodze rozporządzenia, tryb przeprowadzania
przeglądów i inspekcji, wzory dokumentów bezpieczeństwa statków i sposób ich potwierdzania,
a także wysokość opłat za przeprowadzenie inspekcji oraz za wystawienie lub potwierdzenie
dokumentów bezpieczeństwa.
”
;
5)
w art. 55 wyraz „uspołecznionej” zastępuje się wyrazem „narodowej”;
6)
w art. 59 § 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Statkiem uważanym za stanowiący polską własność jest statek:
1)
będący co najmniej w połowie własnością osób wymienionych w § 1, jeżeli armator tego
statku ma w Polsce miejsce zamieszkania albo siedzibę swojego zakładu głównego lub
oddziału, a statek, na wniosek wszystkich współwłaścicieli, zostanie wpisany do polskiego
rejestru okrętowego w księdze rejestru stałego,
2)
będący własnością spółki kapitałowej mającej siedzibę za granicą, w której jedna z
osób wymienionych w § 1 ma udział kapitałowy, jeżeli armator tego statku ma w Polsce
miejsce zamieszkania albo siedzibę swojego zakładu głównego lub oddziału, a statek,
na wniosek właściciela, zostanie wpisany do polskiego rejestru okrętowego w księdze
rejestru stałego.
”
;
7)
art. 60 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 60.
Umowa o przeniesienie własności statku, o którym mowa w art. 59 § 1, podlegającego
obowiązkowi wpisu do rejestru okrętowego, powinna być zawarta na piśmie z podpisami
stron notarialnie poświadczonymi. Dotyczy to również statku, o którym mowa w art.
59 § 2, oraz statku w budowie, wpisanych do polskiego rejestru okrętowego.
”
;
8)
w tytule I w dziale II rozdział 2 otrzymuje brzmienie:
„
Rozdział 2
Zastaw na statku
Art. 64.
Na statku wpisanym do rejestru okrętowego można ustanowić zastaw wpisany do tego rejestru
(hipotekę morską). Do hipoteki morskiej stosuje się odpowiednio przepisy prawa cywilnego
o hipotece na nieruchomościach, z uwzględnieniem przepisów niniejszego rozdziału.
Art. 65.
Oświadczenie woli właściciela o ustanowieniu na jego statku hipoteki morskiej powinno
być złożone na piśmie z podpisem notarialnie poświadczonym. Do powstania hipoteki
morskiej niezbędny jest wpis do rejestru okrętowego.
Art. 65a.
§ 1.
Hipoteka morska może być wyrażona również w walucie obcej lub jednostkach obliczeniowych
określonych w art. 312 § 2.
§ 2.
W celu zabezpieczenia tej samej wierzytelności można ustanowić hipotekę morską na
więcej niż jednym statku.
Art. 65b.
§ 1.
Hipoteka morska obciąża, oprócz statku i jego przynależności, także wierzytelności
właściciela statku powstałe po ustanowieniu hipoteki z tytułu:
1)
odszkodowania za uszkodzenie lub stratę statku, łącznie z odszkodowaniem ubezpieczeniowym,
2)
wynagrodzenia za ratownictwo w zakresie, w jakim wyrównuje ono szkody w statku spowodowane
ratownictwem,
3)
udziału statku w awarii wspólnej,
4)
opłaty za najem lub dzierżawę statku.
§ 2.
Strony mogą rozszerzyć zakres wierzytelności obciążonych hipoteką morską.
Art. 65c.
Umowa o przeniesienie własności statku obciążonego hipoteką morską, na cudzoziemca
lub zagraniczną osobę prawną wymaga uprzedniej zgody wierzyciela hipotecznego, wyrażonej
na piśmie, z podpisem urzędowo poświadczonym.
Art. 65d.
W przypadku świadomego, znacznego zwiększenia ryzyka związanego z eksploatacją statku,
obciążonego hipoteką morską, które powoduje istotne pogorszenie sytuacji wierzyciela
hipotecznego, może on żądać niezwłocznego zaspokojenia z przedmiotu hipoteki lub dodatkowego
odpowiedniego zabezpieczenia.
Art. 65e.
§ 1.
Hipotekę morską można ustanowić na statku w budowie.
§ 2.
Hipoteka morska na statku w budowie obejmuje materiały, urządzenia i wyposażenie znajdujące
się na terenie stoczni budującej obciążony hipoteką statek, które przez oznakowanie
lub w inny sposób zostały wyraźnie zidentyfikowane jako przeznaczone do budowy lub
wyposażenia tego statku.
Art. 66.
Do nie będącego hipoteką morską zastawu na statkach stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego o zastawie na rzeczach ruchomych.
”
;
9)
w art. 83 § 3 otrzymuje brzmienie:
„
§ 3.
Kapitan obowiązany jest korzystać z usług pilota lub holownika, gdy wymagają tego
przepisy lub bezpieczeństwo statku. Kapitan może również korzystać z tych usług, gdy
uzna to za wskazane; korzystanie z usług pilota nie zwalnia kapitana od obowiązku
wymienionego w § 2.
”
;
10)
w art. 89 w § 1 skreśla się wyrazy „, po wysłuchaniu opinii rady załogowej,”;
11)
w art. 96:
a)
w § 1 po wyrazach „polskiemu urzędowi konsularnemu” dodaje się wyrazy „albo zgodnie z prawem miejscowym”,
b)
po § 4 dodaje się § 5 i 6 w brzmieniu:
„
§ 5.
Za przyjęcie protestu morskiego pobiera się opłatę, która stanowi dochód budżetu państwa.
§ 6.
Minister Transportu i Gospodarki Morskiej w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości
oraz Ministrem Spraw Zagranicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat
pobieranych za przyjęcie protestu morskiego.
”
;
12)
w art. 103 skreśla się § 4;
13)
w art. 176 w § 1 po wyrazach „zwanej dalej «Konwencją ateńską»” kropkę zastępuje się przecinkiem oraz dodaje się wyrazy „zmienionej protokołem do Konwencji ateńskiej w sprawie przewozu morzem pasażerów i
ich bagażu, 1974, sporządzonym w Londynie dnia 19 listopada 1976 r. (Dz. U. z 1994 r.
Nr 99, poz. 479).”;
14)
w art. 269 skreśla się § 2 i oznaczenie § 1;
15)
w art. 300 w § 5 wyrazy „art. 24” zastępuje się wyrazami „art. 28”;
16)
art. 342 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 342.
§ 1.
Osoba importująca do Polski olej drogą morską jest obowiązana podać do Głównego Urzędu
Ceł, w terminie do dnia 15 stycznia każdego roku, dane o ilościach zaimportowanego
w ciągu poprzedniego roku kalendarzowego oleju, a osoba importująca rocznie 150 tys.
ton lub więcej oleju uiszcza wkłady na rzecz Międzynarodowego Funduszu stosownie do
art. 10, 11 i 15 Konwencji, o której mowa w art. 340 § 1.
§ 2.
Główny Urząd Ceł składa Międzynarodowemu Funduszowi corocznie zbiorcze sprawozdanie
o imporcie oleju drogą morską.
”
;
17)
użyte w art. 6 w § 1, w art. 49 w § 2, w art. 237 w § 1, w art. 249 w § 2 i w art.
251 w § 1 wyrazy „organów ochrony granic i Milicji Obywatelskiej” zastępuje się wyrazami „organów Straży Granicznej i Policji”, a użyte w art. 57 w § 1 w pkt 1 wyrazy „organów ochrony granic” zastępuje się wyrazami „organów Straży Granicznej”.
Art. 2.
1.
Minister Transportu i Gospodarki Morskiej ogłosi, w terminie do dnia 1 lipca 1996 r.,
przepisy wykonawcze wydane na podstawie upoważnień zawartych w niniejszej ustawie.
2.
Minister Transportu i Gospodarki Morskiej ogłosi w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej
Polskiej jednolity tekst ustawy z dnia 1 grudnia 1961 r. - Kodeks morski, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem wydania
jednolitego tekstu, w terminie do dnia 1 lipca 1996 r.
Art. 3.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1996 r., z wyjątkiem przepisów art. 1 pkt 2
dotyczących art. 15 § 3, art. 19 § 2, art. 31c i art. 31d § 4, pkt 3 dotyczącego art.
40 § 3, pkt 4, pkt 11 lit. b) dotyczącego art. 96 § 6, które wchodzą w życie po upływie
14 dni od dnia ogłoszenia.