Ustawaz dnia 30 czerwca 1995 r.o stosunku Państwa do Kościoła Chrześcijan Baptystów w Rzeczypospolitej Polskiej
Spis treści
Treść ustawy
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.1 orzeczenie
1.
Ustawa określa stosunek Państwa do Kościoła Chrześcijan Baptystów w Rzeczypospolitej
Polskiej, zwanego dalej „Kościołem”, oraz jego sytuację prawną i majątkową.
2.
W sprawach odnoszących się do Kościoła, nie uregulowanych w ustawie, stosuje się powszechnie
obowiązujące przepisy prawa.
3.
Wszelkie zmiany niniejszej ustawy wymagają uprzedniej opinii Prezydium Rady Kościoła.
Art. 2.
Kościół jest niezależny od jakiejkolwiek zagranicznej władzy duchownej lub świeckiej.
Art. 3.
Kościół rządzi się w swoich sprawach własnym Prawem Wewnętrznym uchwalanym przez Krajową
Konferencję Kościoła, swobodnie wykonując swoje funkcje i cele.
Art. 4.1 orzeczenie
Kościół i jego osoby prawne są następcami prawnymi zborów, organizacji i gmin baptystycznych
działających na obecnym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed dniem 1 września
1939 r.
Rozdział 2
Osoby prawne kościoła i ich organy
Art. 5.
1.
Strukturę i organizację Kościoła określa Prawo Wewnętrzne.
2.
Osobowość prawną posiadają:
1)
Kościół jako całość,
2)
okręgi Kościoła,
3)
zbory Kościoła,
4)
seminaria i szkoły teologiczne Kościoła.
3.
Organami osób prawnych wymienionych w ust. 2 są:
1)
dla Kościoła - Krajowa Konferencja Kościoła, Rada Kościoła i Prezydium Rady Kościoła,
2)
dla okręgu Kościoła - Rada Okręgu,
3)
dla zboru Kościoła - Rada Zboru,
4)
dla seminarium i szkoły teologicznej - Rektor.
4.
Do składania oświadczeń woli w imieniu osób prawnych wymienionych w ust. 2 pkt 2-4
są uprawnieni działający łącznie dwaj członkowie:
1)
Rady Okręgu Kościoła, w tym Przewodniczący Rady Okręgu lub jego zastępca,
2)
Rady Zboru Kościoła - w tym Przewodniczący Rady Zboru lub jego zastępca.
5.
W sprawach majątkowych Kościół reprezentuje Rada Kościoła. Do składania oświadczeń
woli w imieniu Kościoła są uprawnieni dwaj członkowie Prezydium Rady Kościoła działający
łącznie.
6.
Zmiana nazwy grup osób prawnych lub poszczególnych osób prawnych, wymienionych w ust.
2 pkt 2-4, może być dokonana przepisami wewnątrzkościelnymi. Zmiany te, na wniosek
Rady Kościoła, ogłasza Minister - Szef Urzędu Rady Ministrów w Dzienniku Urzędowym
Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.
Art. 6.
Inne jednostki organizacyjne Kościoła mogą, na wniosek Rady Kościoła, uzyskać osobowość
prawną w drodze rozporządzenia Ministra - Szefa Urzędu Rady Ministrów.
Art. 7.
1.
Kościół samodzielnie tworzy, przekształca i znosi jednostki organizacyjne posiadające
osobowość prawną.
2.
O faktach wymienionych w ust. 1 władza kościelna powiadamia niezwłocznie właściwy
organ administracji rządowej:
1)
w odniesieniu do osób wymienionych w art. 5 ust. 2 pkt 2 oraz jednostek, które otrzymały
osobowość prawną w drodze rozporządzenia, o którym mowa w art. 6 - Ministra - Szefa
Urzędu Rady Ministrów,
2)
w odniesieniu do osób wymienionych w art. 5 ust. 2 pkt 3 i 4 - wojewodę.
3.
Nowo utworzone kościelne jednostki organizacyjne, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt
2-4, nabywają osobowość prawną z chwilą pisemnego powiadomienia właściwego organu
administracji rządowej. Odpis powiadomienia, z umieszczonym na nim potwierdzeniem
odbioru, jest dowodem uzyskania osobowości prawnej.
4.
Powiadomienie, o którym mowa w ust. 2 i 3, powinno zawierać nazwę i siedzibę kościelnej
osoby prawnej, a w odniesieniu do okręgów i zborów - także ich zasięg terytorialny.
5.
Odpowiednie powiadomienie następuje również w przypadku powołania lub odwołania osób
będących organem lub sprawujących funkcję członka organu osoby prawnej, uprawnionych
do składania w imieniu osób prawnych oświadczeń woli. Powiadomienie obejmuje imię
i nazwisko, obywatelstwo oraz miejsce zamieszkania.
Art. 8.
Wydawnictwa kościelne, zakłady wytwórcze, usługowe i handlowe, zakłady charytatywno-opiekuńcze,
szkoły, placówki oświatowo-wychowawcze oraz opiekuńczo-wychowawcze nie posiadające
osobowości prawnej działają w ramach kościelnych osób prawnych, które je powołały
lub wskazanych uchwałą Rady Kościoła.
Art. 9.
Kościelna osoba prawna nie odpowiada za zobowiązania innej kościelnej osoby prawnej.
Rozdział 3
Działalność kościoła
Art. 10.
1.
Organizowanie kultu publicznego i jego sprawowanie podlega wyłącznie władzy kościelnej.
2.
Publiczne sprawowanie kultu nie wymaga zgłoszenia lub uzyskania zezwolenia, jeżeli
odbywa się:
1)
w kościołach, kaplicach, budynkach kościelnych i na gruntach kościelnych oraz w innych
pomieszczeniach służących katechizacji lub organizacjom kościelnym,
2)
w innych miejscach udostępnionych na ten cel przez osobę upoważnioną do dysponowania
nimi.
3.
Organizowanie imprez o charakterze religijnym na drogach publicznych wymaga uzgodnienia,
w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego, z właściwymi organami rządowej administracji
ogólnej bądź organami samorządu terytorialnego.
4.
Przepisu ust. 3 nie stosuje się do konduktów pogrzebowych odbywających się stosownie
do miejscowego zwyczaju.
5.
Religijne uroczystości pogrzebowe i żałobne mogą być sprawowane na cmentarzach komunalnych
przy zachowaniu obowiązujących przepisów porządkowych.
Art. 11.1 orzeczenie
1.
Wierni Kościoła mają prawo do zwolnień od pracy i nauki na czas obejmujący następujące
święta religijne nie będące dniami ustawowo wolnymi od pracy:
1)
Wielki Piątek - jako pamiątka śmierci Jezusa Chrystusa,
2)
Święto Wniebowstąpienia Pańskiego.
2.
Zwolnienie od pracy lub nauki, w odniesieniu do świąt religijnych, o których mowa
w ust. 1, następuje na zasadach określonych powszechnie obowiązującymi przepisami
prawa.
Art. 12.
1.
Kościół prowadzi konfesyjne nauczanie religii w szkołach publicznych na zasadach i
w trybie przewidzianych w odrębnych przepisach.
2.
Oceny z religii wystawiane w punktach katechetycznych są umieszczane na świadectwach
wydawanych przez szkoły publiczne.
Art. 13.
1.
Kościół i jego osoby prawne mają prawo zakładać i prowadzić szkoły oraz inne placówki
oświatowo-wychowawcze i opiekuńczo-wychowawcze na zasadach określonych w odrębnych
przepisach. Mają one charakter baptystyczny i podlegają władzy kościelnej.
2.
Do nauczycieli, wychowawców i pracowników zatrudnionych w szkołach i innych placówkach
oświatowo-wychowawczych i opiekuńczo-wychowawczych, a także seminariach teologicznych
i instytutach misyjnych prowadzonych przez Kościół, stosuje się odpowiednio przepisy
dotyczące uprawnień nauczycieli, wychowawców i pracowników zatrudnionych w szkołach
i placówkach publicznych.
3.
Uczącym się w szkołach wymienionych w ust. 1 i 2 przysługują świadczenia publicznych
zakładów opieki zdrowotnej oraz ulgi w opłatach za przejazdy środkami publicznego
transportu zbiorowego na równi z uczniami szkół publicznych.
Art. 14.
1.
Kościół ma prawo do zakładania i prowadzenia seminariów teologicznych i instytutów
misyjnych, w których kształci według własnego programu kandydatów na duchownych oraz
osoby świeckie przygotowujące się do realizacji misji Kościoła.
2.
Wyższe Baptystyczne Seminarium Teologiczne w Warszawie jest wyższą szkołą teologiczną
uprawnioną do nadawania absolwentom tytułu zawodowego licencjata teologii baptystycznej.
Tytuł ten jest równoważny z tytułem zawodowym licencjata nadawanym przez państwowe
szkoły wyższe.
Art. 15.
1.
Kościół ma prawo do zakładania i prowadzenia szkół wyższych. Status prawny tych szkół,
a także tryb i zakres uznawania przez Państwo stopni i tytułów nadawanych przez te
szkoły regulują umowy między Ministrem Edukacji Narodowej a Radą Kościoła.
2.
Studentom szkół, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 14 ust. 2, przysługują świadczenia
publicznych zakładów opieki zdrowotnej oraz ulgi w opłatach za przejazdy środkami
publicznego transportu zbiorowego na równi ze studentami państwowych szkół wyższych.
3.
Osobom pozostającym w stosunku pracy w szkołach, o których mowa w ust. 1 oraz w art.
14 ust. 2, przysługują na równi z odpowiednimi pracownikami państwowych szkół wyższych
świadczenia:
1)
publicznych zakładów opieki zdrowotnej,
2)
ubezpieczenia społecznego oraz
3)
zaopatrzenia emerytalnego pracowników i ich rodzin.
Nauczycielom przysługują ponadto ulgi w opłatach za przejazdy środkami publicznego
transportu zbiorowego na równi z nauczycielami akademickimi.
4.
Poręcza się Kościołowi prawo do kształcenia kadr duchownych w Chrześcijańskiej Akademii
Teologicznej w Warszawie w zakresie teologii baptystycznej, w ramach samodzielnej
jednostki naukowo-dydaktycznej utworzonej zgodnie z ustawą o szkolnictwie wyższym.
Art. 16.
1.
Studenci teologii otrzymują na czas studiów odroczenia odbywania zasadniczej służby
wojskowej, zaś w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny mogą być przeznaczeni,
stosownie do potrzeb sił zbrojnych, do służby sanitarnej lub służby w obronie cywilnej.
2.
Nie powołuje się absolwentów studiów, o których mowa w ust. 1, do odbywania przeszkolenia
wojskowego w okresie przygotowań do ordynacji w ciągu dwóch lat od zakończenia studiów.
3.
Ordynowani duchowni są przenoszeni do rezerwy i nie odbywają ćwiczeń wojskowych w
czasie pokoju. W razie ogłoszenia mobilizacji oraz w czasie wojny mogą być oni powołani
jedynie do pełnienia funkcji kapelanów wojskowych.
4.
W razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny właściwe organy wojskowe, w porozumieniu
z Radą Kościoła, zapewnią pozostawienie do duszpasterskiej obsługi ludności niezbędnej
liczby duchownych spośród tych, którzy podlegają mobilizacji.
Art. 17.
1.
Żołnierzom pełniącym czynną służbę wojskową zapewnia się możliwość uczestniczenia
- poza terenem jednostek wojskowych - w nabożeństwach i czynnościach religijnych w
niedziele i w dni świąteczne Kościoła, jeżeli w miejscowości stacjonowania jednostki
wojskowej lub w jej pobliżu znajduje się zbór i jeżeli nie koliduje to z ważnymi obowiązkami
służbowymi.
2.
Opiekę duszpasterską na terenie jednostek wojskowych dla żołnierzy, o których mowa
w ust. 1, zapewniają duchowni Kościoła w terminach uzgodnionych z dowódcami jednostek.
3.
Duchownych, o których mowa w ust. 2, wyznacza Rada Kościoła, w porozumieniu z Ministrem
Obrony Narodowej.
Art. 18.
1.
Dzieciom i młodzieży przebywającym w zakładach wychowawczych i opiekuńczych, jak również
w sanatoriach, prewentoriach i szpitalach, zapewnia się prawo wykonywania praktyk
religijnych, korzystania z posług religijnych i katechizacji. W szczególności zapewnia
się im możliwość udziału w nabożeństwach także w zborach Kościoła.
2.
Dzieciom i młodzieży korzystającym z zorganizowanych form wypoczynku zapewnia się
prawo do wykonywania praktyk religijnych, w szczególności do udziału w nabożeństwach.
3.
Minister Edukacji Narodowej oraz Minister Zdrowia i Opieki Społecznej, w porozumieniu
z Radą Kościoła, określą, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady organizowania
nabożeństw i katechizacji oraz wykonywania innych praktyk religijnych, właściwych
dla wyznania baptystycznego, dzieciom i młodzieży przebywającym w zakładach wychowawczych
i opiekuńczych, w sanatoriach, prewentoriach i szpitalach oraz korzystającym z zorganizowanych
form wypoczynku.
Art. 19.
1.
Osobom przebywającym w zakładach opieki zdrowotnej oraz zamkniętych zakładach pomocy
społecznej zapewnia się prawo wykonywania praktyk religijnych i korzystania z posług
religijnych.
2.
W celu realizacji uprawnień, o których mowa w ust. 1, kierownicy właściwych zakładów
zapewniają duchownym swobodny dostęp do tych osób.
3.
W celu umożliwienia udziału chorych i podopiecznych w nabożeństwach lub zbiorowych
posługach religijnych kierownicy właściwych zakładów, prowadzonych przez administrację
rządową lub samorządową, udostępniają odpowiednie pomieszczenia.
Art. 20.
1.
Osoby tymczasowo aresztowane mogą wykonywać praktyki religijne i uczestniczyć w nabożeństwach
transmitowanych przez środki masowego przekazu oraz za zgodą organu, do którego dyspozycji
pozostają, korzystać z indywidualnej posługi religijnej.
2.
Osobom skazanym zapewnia się możliwość wykonywania praktyk religijnych, korzystania
z posług religijnych oraz uczestniczenia w nabożeństwach w niedziele i święta w odpowiednio
przystosowanym pomieszczeniu w zakładzie, w którym przebywają. Osobom, które nie mają
możliwości uczestniczenia w nabożeństwach na terenie zakładu, należy umożliwić wysłuchanie
nabożeństwa transmitowanego przez środki masowego przekazu.
3.
Nieletnim przebywającym w zakładach poprawczych i schroniskach dla nieletnich zapewnia
się możliwość wykonywania praktyk religijnych, korzystania z katechizacji i posług
religijnych, uczestniczenia w nabożeństwach w niedziele i święta. Nieletnim, którzy
nie mają możliwości uczestniczenia w nabożeństwach, należy zapewnić możliwość wysłuchania
nabożeństwa transmitowanego przez środki masowego przekazu.
Art. 21.
1.
Organizacjami baptystycznymi w rozumieniu ustawy są organizacje założone za aprobatą
władzy kościelnej, która zatwierdza im opiekuna kościelnego. Działają one w łączności
z władzami Kościoła.
2.
Organizacje baptystyczne mogą mieć na celu w szczególności zgodną z nauką Kościoła
działalność społeczno-kulturalną, oświatowo-wychowawczą i charytatywno-opiekuńczą.
3.
Do organizacji baptystycznych stosuje się przepisy prawa o stowarzyszeniach, z tym
że:
1)
władzy kościelnej przysługuje prawo cofnięcia aprobaty, o której mowa w ust. 1,
2)
wystąpienie do sądu z wnioskiem o rozwiązanie stowarzyszenia wymaga opinii władzy
kościelnej,
3)
w przypadku likwidacji organizacji baptystycznej do jej majątku stosuje się odpowiednio
przepisy Prawa Wewnętrznego Kościoła.
Art. 22.
1.
Kościół i jego osoby prawne mają prawo prowadzenia działalności charytatywno-opiekuńczej,
którą realizują organizacje kościelne:
1)
Betezda okręgu,
2)
Betezda zboru.
2.
Betezdę powołuje i nadaje jej statut Rada Kościoła na wniosek okręgu lub zboru.
3.
Działalność charytatywno-opiekuńczą mogą również prowadzić inne jednostki organizacyjne
Kościoła, w zakresie określonym w ich statutach.
Art. 23.
Działalność charytatywno-opiekuńcza Kościoła obejmuje w szczególności:
1)
prowadzenie zakładów dla sierot, starców, osób upośledzonych fizycznie lub umysłowo
oraz innych kategorii osób potrzebujących opieki,
2)
prowadzenie szpitali i innych zakładów opieki zdrowotnej oraz aptek,
3)
organizowanie pomocy sierotom, ofiarom wojennym, osobom dotkniętym klęskami żywiołowymi
i epidemiami i znajdującym się w trudnym położeniu materialnym lub zdrowotnym oraz
pozbawionym wolności,
4)
prowadzenie żłobków, ochronek, burs i schronisk,
5)
udzielanie pomocy w zapewnieniu wypoczynku dzieciom i młodzieży znajdującym się w
potrzebie,
6)
krzewienie idei pomocy bliźnim i postaw społecznych temu sprzyjających,
7)
przekazywanie za granicę pomocy ofiarom klęsk żywiołowych i osobom znajdującym się
w szczególnej potrzebie.
Art. 24.
Środki na realizację działalności charytatywno-opiekuńczej mogą pochodzić w szczególności
z:
1)
ofiar pieniężnych i w naturze oraz subwencji i dotacji,
2)
spadków, zapisów i darowizn krajowych i zagranicznych,
3)
dochodów z imprez i zbiórek publicznych,
4)
odpłatności za usługi świadczone przez kościelne instytucje charytatywno-opiekuńcze,
5)
innych dochodów Kościoła i jego osób prawnych, w tym z ich działalności gospodarczej.
Art. 25.
1.
Kościół i jego osoby prawne mogą realizować inwestycje sakralne i kościelne.
2.
Na wniosek kościelnej osoby prawnej miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego
obejmują także inwestycje sakralne i kościelne oraz baptystyczne cmentarze wyznaniowe.
Art. 26.
Grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub gminy, przeznaczone w miejscowych planach
zagospodarowania przestrzennego na cele sakralne i kościelne, mogą być Kościołowi
i jego osobom prawnym sprzedawane lub oddawane w użytkowanie wieczyste.
Art. 27.
Nie pobiera się opłat za użytkowanie wieczyste gruntów oddanych pod zakłady charytatywno-opiekuńcze
i punkty katechetyczne.
Art. 28.
Zbory mają prawo posiadania, zarządzania oraz zakładania i poszerzania cmentarzy grzebalnych.
Art. 29.
1.
Kościół ma prawo emitowania w publicznych środkach masowego przekazu nabożeństw oraz
swoich programów religijno-moralnych i kulturalnych.
2.
Sposób realizacji uprawnień, o których mowa w ust. 1, określi porozumienie między
Radą Kościoła a właściwą jednostką publicznej radiofonii i telewizji.
3.
Kościół może zakładać własne stacje radiowe i telewizyjne. Rozpowszechnianie programów
radiowych i telewizyjnych wymaga uzyskania koncesji na zasadach określonych w ustawie z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji .
Art. 30.
Kościół i jego osoby prawne mają prawo gromadzenia zbiorów bibliotecznych na cele
wewnętrzne i publiczne.
Art. 31.
Instytucje państwowe, samorządowe i kościelne współdziałają w ochronie, konserwacji,
udostępnianiu i upowszechnianiu zabytków architektury kościelnej i sztuki sakralnej
oraz ich dokumentacji, muzeów, archiwów i bibliotek będących własnością kościelną,
a także dzieł kultury i sztuki o motywach religijnych, stanowiących ważną część dziedzictwa
kultury.
Rozdział 4
Sprawy majątkowe
Art. 32.
Kościołowi i jego osobom prawnym przysługuje prawo nabywania, posiadania i zbywania
mienia ruchomego i nieruchomego, nabywania i zbywania innych praw oraz zarządzania
swoim majątkiem.
Art. 33.
1.
Majątek i przychody Kościoła i jego osób prawnych podlegają ogólnym przepisom podatkowym,
z wyjątkami określonymi w ust. 2-5.
2.
Kościół i jego osoby prawne są zwolnione od opodatkowania podatkiem od nieruchomości
- nieruchomości lub ich części, stanowiących własność tych osób lub używanych przez
nie na podstawie innego tytułu prawnego na cele niemieszkalne, z wyjątkiem części
przeznaczonej na wykonywanie działalności gospodarczej.
3.
Zwolnienie od opodatkowania podatkiem od nieruchomości obejmuje nieruchomości lub
ich części przeznaczone na cele mieszkalne duchownych, jeżeli:
1)
są one wpisane do rejestru zabytków lub
2)
służą jako internaty przy szkołach i seminariach teologicznych, domy duchownych-emerytów
i wdów po nich albo
3)
znajdują się w budynkach administracyjnych okręgów i Rady Kościoła.
4.
Nabywanie i zbywanie rzeczy i praw majątkowych przez Kościół i jego osoby prawne w
drodze czynności prawnych oraz spadkobrania, zapisu i zasiedzenia jest zwolnione od
opłaty skarbowej, jeżeli ich przedmiotem są:
1)
rzeczy i prawa nie przeznaczone do działalności gospodarczej,
2)
sprowadzane z zagranicy maszyny, urządzenia i materiały poligraficzne oraz papier.
5.
Darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą pochodzące od osób fizycznych
są wyłączone z podstawy opodatkowania darczyńców podatkiem dochodowym, jeżeli kościelna
osoba prawna przedstawi darczyńcy pokwitowanie odbioru oraz - w okresie dwóch lat
od dnia przekazania darowizny - sprawozdanie o przeznaczeniu jej na tę działalność.
6.
Nabywanie i zbywanie rzeczy oraz praw majątkowych, o których mowa w ust. 4, jest zwolnione
od opłat sądowych, z wyłączeniem opłat kancelaryjnych.
Art. 34.
Wolne od opłat celnych są:
1)
przesyłane z zagranicy dla kościelnych osób prawnych dary:
a)
przeznaczone na cele kultowe, charytatywno-opiekuńcze i oświatowo-wychowawcze,
b)
maszyny, urządzenia i materiały poligraficzne oraz papier,
2)
wysyłane przez kościelne osoby prawne za granicę dary:
a)
na rzecz zagranicznych i międzynarodowych organizacji kościelnych,
b)
przeznaczone dla ofiar klęsk żywiołowych i osób znajdujących się w potrzebie.
Art. 35.
1.
Kościół i jego osoby prawne mają prawo do zbierania ofiar na cele religijne, kościelną
działalność charytatywno-opiekuńczą, naukową, oświatową i wychowawczą oraz utrzymanie
duchownych i ich rodzin, a także komisji działających przy tych kościelnych osobach
prawnych.
2.
Zbiórki wymienione w ust. 1 nie wymagają zezwolenia, jeżeli odbywają się w obrębie
terenów kościelnych, kaplic oraz w miejscach i okolicznościach zwyczajowo przyjętych
w danej okolicy i w sposób tradycyjnie ustalony.
Art. 36.
1.
Kościół i jego osoby prawne mogą zakładać fundacje. Do fundacji tych stosuje się ogólnie
obowiązujące przepisy o fundacjach ze zmianami wynikającymi z przepisów ust. 2-5.
2.
Niezależnie od nadzoru państwowego, nadzór nad działalnością fundacji sprawuje kościelna
osoba prawna będąca fundatorem lub wskazana w statucie fundacji.
3.
W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zarządzaniu fundacją właściwy organ państwowy
zwraca się do kościelnej osoby prawnej sprawującej nadzór nad fundacją, wyznaczając
termin nie krótszy niż 3 miesiące na spowodowanie usunięcia nieprawidłowości. Po bezskutecznym
upływie tego terminu można zastosować środki oznaczone w przepisach o fundacjach.
4.
W razie konieczności poddania fundacji zarządowi przymusowemu, w myśl przepisów o
fundacjach, zarząd ten będzie sprawowała kościelna osoba prawna wyznaczona przez Radę
Kościoła.
5.
Jeżeli statut fundacji nie stanowi inaczej, w razie jej likwidacji:
1)
do jej majątku znajdującego się w kraju stosuje się odpowiednio przepis art. 37,
2)
o przeznaczeniu jej majątku znajdującego się za granicą zadecyduje Rada Kościoła.
Art. 37.
W razie zniesienia kościelnej osoby prawnej, jej majątek przechodzi na Kościół jako
całość.
Art. 38.
Niezależnie od ustawowego ubezpieczenia duchownych, kościelne osoby prawne mogą prowadzić
wewnętrzną działalność ubezpieczeniową na rzecz duchownych i ich rodzin, która w rozumieniu
ustawy nie jest działalnością gospodarczą.
Rozdział 5
Przepisy przejściowe i końcowe
Art. 39.
1.
Nieruchomości lub ich części pozostające w dniu wejścia w życie ustawy we władaniu
Kościoła i jego osób prawnych stają się z mocy prawa ich własnością, jeżeli:
1)
były we władaniu osób prawnych, o których mowa w art. 4, lub
2)
znajdują się na nich cmentarze lub obiekty sakralne wraz z budynkami funkcjonalnie
z nimi związanymi; dotyczy to także obiektów położonych na terenie miasta stołecznego
Warszawy.
2.
Stwierdzenie przejścia własności nieruchomości lub ich części, o których mowa w ust.
1, następuje w drodze decyzji wojewody.
3.
Przejście własności nieruchomości lub ich części na podstawie ust. 1 jest wolne od
podatków i opłat związanych z tym przejściem, a wynikające z niego wpisy do ksiąg
wieczystych i ich zakładanie są wolne od opłat.
4.
Postępowanie sądowe lub administracyjne dotyczące nieruchomości, o których mowa w
ust. 1, ulega zawieszeniu, a właściwe organy przekazują ich akta właściwemu wojewodzie.
5.
Organ, który wydał decyzję ostateczną określoną w ust. 2, zawiadamia o niej organ,
który zawiesił postępowanie, zwracając akta sprawy. Sąd lub właściwy organ umorzy
zawieszone postępowanie.
Art. 40.2 orzeczenia
1.
Na wniosek Kościoła i jego osób prawnych wszczyna się postępowanie w przedmiocie przywrócenia
im własności upaństwowionych nieruchomości lub ich części, nie pozostających w ich
władaniu, o których mowa w art. 39 ust. 1 pkt 1, bez względu na podstawę prawną i
tryb upaństwowienia, z wyłączeniem nieruchomości wywłaszczonych po 1945 r., za które
odszkodowanie zostało podjęte.
2.
Jeżeli przywrócenie kościelnym osobom prawnym własności nieruchomości wymienionych
w ust. 1 lub ich części nie jest możliwe, przedmiotem postępowania jest:
1)
przyznanie odpowiedniej nieruchomości zamiennej,
2)
przyznanie odszkodowania ustalonego według przepisów o wywłaszczaniu nieruchomości
- w razie niemożności przyznania nieruchomości, o której mowa w pkt 1.
3.
Przedmiotem postępowania może być również przekazanie własności nieruchomości lub
ich części w celu przywrócenia w nich sprawowania kultu religijnego lub działalności
kościelnych osób prawnych w zakresie, o którym mowa w art. 13 i 23.
4.
Regulacja nie może naruszać:
1)
przepisów ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi
gospodarki narodowej ,
2)
praw nabytych przez osoby trzecie, w szczególności przez inne kościoły i związki wyznaniowe.
5.
Majątek nieruchomy, przekazany na własność gminie w trybie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym
i ustawę o pracownikach samorządowych , podlega postępowaniu, o którym mowa w ust. 1-4.
Art. 41.
1.
Decyzje w sprawach, o których mowa w art. 40, wydaje wojewoda właściwy ze względu
na miejsce położenia nieruchomości.
2.
Wnioski o wszczęcie postępowania zgłasza się w terminie 2 lat od dnia wejścia w życie
ustawy. Roszczenia nie zgłoszone w tym terminie wygasają.
3.
Postępowania sądowe lub administracyjne dotyczące nieruchomości, o których mowa w
art. 40, ulegają zawieszeniu, a sądy i organy administracji państwowej przekazują
je właściwemu wojewodzie. Art. 39 ust. 5 stosuje się odpowiednio.
Art. 42.
1.
Decyzje, o których mowa w art. 40 ust. 1 i 2 pkt 1, stanowią podstawę do dokonania
wpisów w księgach wieczystych i ewidencji gruntów. Przepis art. 39 ust. 3 stosuje
się odpowiednio.
2.
Obowiązek zapłaty odszkodowania, o którym mowa w art. 40 ust. 2 pkt 2, ciąży na Skarbie
Państwa reprezentowanym przez Ministra Finansów.
Art. 43.1 orzeczenie
1.
Na wniosek Kościoła lub jego osób prawnych, wojewoda lub inny organ wykonujący w imieniu
Skarbu Państwa prawa wynikające z własności nieruchomości albo organy gmin w zakresie
swoich właściwości - mogą nieodpłatnie przekazać Kościołowi lub jego osobom prawnym
własność nieruchomości lub ich części:
1)
jeżeli są one niezbędne do sprawowania kultu religijnego lub działalności kościelnych
osób prawnych w zakresie charytatywno-opiekuńczym lub oświatowo-wychowawczym,
2)
w celu utworzenia lub powiększenia gospodarstwa rolnego zborów działających na Ziemiach
Zachodnich i Północnych, o powierzchni do 15 ha użytków rolnych łącznie dla jednego
zboru.
2.
Przepis art. 39 ust. 3 stosuje się odpowiednio.
3.
Wnioski, o których mowa w ust. 1, mogą być składane w terminie 2 lat od dnia wejścia
w życie ustawy.
Art. 44.
1.
Kościelne osoby prawne istniejące w dniu wejścia w życie ustawy pozostają osobami
prawnymi w rozumieniu niniejszej ustawy.
2.
Wykaz kościelnych osób prawnych istniejących w dniu wejścia w życie ustawy określa
załącznik do ustawy.
Art. 45.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
Załącznik - Wykaz osób prawnych Kościoła Chrześcijan Baptystów w Rzeczypospolitej Polskiej
I.
Okręgi i zbory
1.
Okręg Białostocki
Zbór Białowieża
Zbór Białystok
Zbór Bielsk Podlaski
Zbór Dubicze Cerkiewne
Zbór Hajnówka
Zbór Kleszczele
Zbór Narew
Zbór Narewka
Zbór Orla
2.
Okręg Centralny
Zbór Kielce
Zbór Łódź
Zbór Warszawa - Pierwszy Zbór w Warszawie
Zbór Warszawa - Drugi Zbór w Warszawie
Zbór Zelów
Zbór Żyrardów
3.
Okręg Dolnośląski
Zbór Głogów
Zbór Kalisz
Zbór Kłodzko
Zbór Wałbrzych
Zbór Wrocław - Pierwszy Zbór we Wrocławiu
Zbór Wrocław - Drugi Zbór we Wrocławiu
Zbór Zgorzelec
Zbór Zielona Góra
4.
Okręg Gdański
Zbór Bydgoszcz
Zbór Elbląg
Zbór Gdańsk
Zbór Gdynia
Zbór Malbork
5.
Okręg Lubelski
Zbór Chełm
Zbór Lublin
Zbór Rokitno
Zbór Rudka
6.
Okręg Mazurski
Zbór Bartoszyce
Zbór Ełk
Zbór Giżycko
Zbór Kętrzyn
Zbór Olsztynek
Zbór Ostróda
Zbór Szczytno
7.
Okręg Południowy
Zbór Kraków
Zbór Krowica
Zbór Krynica
Zbór Przemyśl
Zbór Tarnów
8.
Okręg Pomorski
Zbór Chociwel
Zbór Gorzów Wielkopolski
Zbór Konin
Zbór Koszalin
Zbór Poznań
Zbór Szczecin
Zbór Szczecinek
Zbór Świnoujście
9.
Okręg Śląski
Zbór Bielsko-Biała
Zbór Bytom
Zbór Chrzanów
Zbór Katowice
Zbór Orzesze
Zbór Wisła
Zbór Zabrze
II.
Seminaria
Wyższe Baptystyczne Seminarium Teologiczne w Warszawie
Biblijne Seminarium Teologiczne we Wrocławiu.