Ustawaz dnia 2 grudnia 1994 r.o zmianie ustawy o pracownikach urzędów państwowych
Treść ustawy
Art. 1.4 orzeczenia
W ustawie z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych wprowadza się następujące zmiany:
1)
art. 1 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 1.4 orzeczenia
Ustawa określa obowiązki i prawa urzędników państwowych oraz innych pracowników zatrudnionych
w:
1)
Kancelarii Sejmu,
2)
Kancelarii Senatu,
3)
Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej,
4)
urzędach naczelnych i centralnych organów administracji państwowej,
5)
urzędach podległych Prezesowi Rady Ministrów oraz naczelnym i centralnym organom administracji
państwowej,
6)
Biurze Trybunału Konstytucyjnego,
7)
Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich,
8)
Biurze Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji,
9)
Krajowym Biurze Wyborczym oraz w wojewódzkich biurach wyborczych,
10)
Państwowej Inspekcji Pracy,
11)
urzędach terenowych organów administracji rządowej,
12)
regionalnych izbach obrachunkowych.
”
;
2)
art. 3 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 3.1 orzeczenie
Urzędnikiem państwowym może być osoba, która:
1)
jest obywatelem polskim,
2)
ukończyła osiemnaście lat życia i ma pełną zdolność do czynności prawnych oraz korzysta
z pełni praw publicznych,
3)
jest nieskazitelnego charakteru,
4)
ma odpowiednie wykształcenie i odbyła aplikację administracyjną,
5)
posiada stan zdrowia pozwalający na zatrudnienie na określonym stanowisku.
”
;
3)
skreśla się art. 4-6;
4)
po art. 7 dodaje się art. 71 w brzmieniu:
„
Art. 71.
1.
Kierownik urzędu może skierować urzędnika mającego wykształcenie prawnicze do odbycia
aplikacji legislacyjnej prowadzonej w urzędzie wskazanym przez Prezesa Rady Ministrów.
Aplikacja ma na celu przygotowanie urzędnika do wykonywania obowiązków pracownika
służby legislacyjnej. Wzajemne prawa i obowiązki urzędu i urzędnika, związane ze skierowaniem
na aplikację legislacyjną, określa umowa zawarta między kierownikiem urzędu a urzędnikiem
państwowym.
2.
Aplikacja legislacyjna kończy się egzaminem. Urzędnika państwowego, który zdał egzamin,
zatrudnia się na stanowisku, do którego został przygotowany w toku aplikacji. Stanowisko
to określa, w drodze rozporządzenia, Rada Ministrów, a dla urzędników Urzędu Rady
Ministrów - Prezes Rady Ministrów.
3.
Prezes Rady Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa, na wniosek Rady Legislacyjnej,
program aplikacji legislacyjnej, zasady i warunki przeprowadzania egzaminu, skład
komisji egzaminacyjnej oraz wzór zaświadczenia stwierdzającego zdanie egzaminu.
4.
Uprawnienia przewidziane w ust. 1 i 3 Prezes Rady Ministrów wykonuje po zasięgnięciu
opinii Szefów Kancelarii Sejmu, Kancelarii Senatu i Kancelarii Prezydenta.
”
;
5)
skreśla się art. 8;
6)
w art. 10 po ust. 1 dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu:
„
1a.
W razie reorganizacji urzędu urzędnika państwowego mianowanego można przenieść na
inne stanowisko służbowe, odpowiadające kwalifikacjom pracownika, jeżeli ze względu
na likwidację stanowiska zajmowanego przez urzędnika nie jest możliwe dalsze jego
zatrudnienie na tym stanowisku. Po przeniesieniu przysługuje wynagrodzenie stosowne
do wykonywanej pracy, lecz przez okres sześciu miesięcy nie niższe od dotychczasowego.
1b.
Jeżeli jest to konieczne ze względu na szczególne potrzeby urzędu, urzędnika państwowego
mianowanego można przenieść na inne stanowisko, odpowiadające kwalifikacjom urzędnika
i równorzędne pod względem wynagrodzenia.
”
;
7)
w art. 13:
a)
w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„
2)
likwidacji urzędu lub jego reorganizacji, jeżeli nie jest możliwe przeniesienie urzędnika
państwowego mianowanego na inne stanowisko w tym samym urzędzie,
”
b)
ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„
4.
Do rozwiązania stosunku pracy w wypadkach określonych w ust. 1 pkt 1-3 stosuje się
przepis art. 38 Kodeksu pracy.
”
;
8)
po art. 13 dodaje się art. 131 w brzmieniu:
„
Art. 131.
1.
W razie rozwiązania stosunku pracy z urzędnikiem państwowym mianowanym, z przyczyn
określonych w art. 13 ust. 1 pkt 2, w okresie między ustaniem zatrudnienia w likwidowanym
lub reorganizowanym urzędzie a podjęciem pracy lub działalności gospodarczej, urzędnikowi
temu przysługuje świadczenie pieniężne ze środków budżetu państwa, przez okres nie
dłuższy niż sześć miesięcy, obliczane jak ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy.
Świadczenie to nie przysługuje urzędnikowi państwowemu, który nabył prawo do emerytury.
2.
W razie gdy w okresie, o którym mowa w ust. 1, były urzędnik pobiera zasiłek wychowawczy,
chorobowy albo macierzyński, wysokość świadczenia pieniężnego ulega odpowiedniemu
obniżeniu.
3.
Okres pobierania świadczenia pieniężnego, o którym mowa w ust. 1, wlicza się do okresów
pracy wymaganych do nabycia lub zachowania uprawnień pracowniczych oraz do okresów
zatrudnienia w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin
- na takich warunkach, na jakich wlicza się okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych,
określonych w przepisach o zatrudnieniu i bezrobociu. Od świadczenia pieniężnego urząd
odprowadza składkę na ubezpieczenie społeczne na zasadach przewidzianych dla wynagrodzenia
wypłacanego w czasie trwania stosunku pracy.
”
;
9)
w art. 14 w ust. 1 i 2 po wyrazie„ ulega” dodaje się wyrazy „z mocy prawa”;
10)
w art. 15 skreśla się zdanie drugie;
11)
po art. 15 dodaje się art. 151 w brzmieniu:
„
Art. 151.
W okresie wypowiedzenia urzędnik państwowy mianowany może być zwolniony z pełnienia
obowiązków, z zachowaniem prawa do wynagrodzenia.
”
;
12)
w art. 17 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
„
1.
Urzędnik państwowy jest obowiązany chronić interesy państwa oraz prawa i słuszne interesy
obywateli.
2.
Urzędnik państwowy obowiązany jest w szczególności:
1)
przestrzegać Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i innych przepisów prawa,
2)
strzec autorytetu Rzeczypospolitej Polskiej oraz dążyć do pogłębiania zaufania obywateli
do organów państwa,
3)
racjonalnie gospodarować środkami publicznymi,
4)
rzetelnie i bezstronnie, sprawnie i terminowo wykonywać powierzone zadania,
5)
dochowywać tajemnicy państwowej i służbowej,
6)
rozwijać własną wiedzę zawodową,
7)
godnie zachowywać się w pracy oraz poza nią.
”
;
13)
w art. 20 w ust. 1 wyrazy „przedstawicielstwa pracowniczego” zastępuje się wyrazami „zakładowej organizacji związkowej.”;
14)
w art. 21:
a)
w ust. 3 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje wyrazy „z zastrzeżeniem ust. 3a”,
b)
po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu:
„
3a.
Prezes Rady Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, zasady wynagradzania i awansowania
oraz wymagania kwalifikacyjne w zakresie wykształcenia i praktyki zawodowej urzędników
Urzędu Rady Ministrów.
”
;
15)
w art. 22 w ust. 2 skreśla się wyraz „uspołecznionych”;
16)
w art. 23:
a)
dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się pkt 6 w brzmieniu:
„
6)
po 45 latach pracy - 400% wynagrodzenia miesięcznego.
”
,
b)
dodaje się ust. 2 w brzmieniu:
„
2.
Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa zasady ustalania okresów pracy i
innych okresów uprawniających do nagrody jubileuszowej, a także zasady jej obliczania
i wypłacania.
”
;
17)
w art. 24 w ust. 1 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:
„
Wysokość i zasady przyznawania indywidualnych nagród z tego funduszu określają odrębne
przepisy.
”
;
18)
w art. 26 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
„
3.
Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa świadczenia przysługujące absolwentom
Krajowej Szkoły Administracji Publicznej, którzy przesiedlają się na pobyt stały do
innej miejscowości w związku z podjęciem zatrudnienia na stanowiskach wskazanych przez
Prezesa Rady Ministrów.
”
;
19)
w art. 27 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
W razie rozwiązania z urzędnikiem państwowym stosunku pracy z powodu likwidacji urzędu
albo jego reorganizacji uniemożliwiającej dalsze zatrudnienie pracownika, urzędnikowi
państwowemu przysługuje emerytura, jeżeli mężczyzna ukończył sześćdziesiąt lat, a
kobieta - pięćdziesiąt pięć lat i ma wymagany okres zatrudnienia.
”
;
20)
w art. 28:
a)
w ust. 2 wyrazy „w uspołecznionych zakładach pracy” zastępuje się wyrazami „w innych zakładach pracy”,
b)
dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
„
3.
Wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 1, oblicza się jak ekwiwalent pieniężny za urlop
wypoczynkowy.
”
;
21)
w art. 29:
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Czas pracy urzędników państwowych nie może przekraczać 8 godzin na dobę i średnio
40 godzin tygodniowo, w przyjętym okresie rozliczeniowym nie dłuższym niż 4 tygodnie.
”
,
b)
po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
„
1a.
W wypadkach uzasadnionych rodzajem pracy i jej organizacją mogą być stosowane rozkłady
czasu pracy, w których jest dopuszczalne przedłużenie czasu pracy do 12 godzin na
dobę. W tych rozkładach czas pracy nie może jednak przekraczać średnio 40 godzin na
tydzień, w przyjętym okresie rozliczeniowym nie dłuższym niż 12 tygodni.
”
,
c)
w ust. 3 wyrazy „Przepisu ust. 2” zastępuje się wyrazami „Przepisów ust. 1a i 2”;
22)
w art. 301 skreśla się powołanie art. 4;
23)
w art. 36:
a)
w ust. 2 wyrazy „przedstawicielstwa pracowniczego” zastępuje się wyrazami „zakładowej organizacji związkowej”,
b)
ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie:
„
4.
Komisje dyscyplinarne I instancji powołuje się we wszystkich urzędach państwowych,
z tym że wojewoda może powołać komisję dyscyplinarną I instancji dla urzędników zatrudnionych
w urzędach kilku rejonowych organów rządowej administracji ogólnej. Uprawnienie takie
przysługuje również innym organom rządowej administracji specjalnej stopnia wojewódzkiego
w stosunku do podległych im urzędów.
5.
Komisje dyscyplinarne II instancji (odwoławcze) powołuje się przy:
1)
Marszałku Sejmu - dla urzędników Kancelarii Sejmu, Państwowej Inspekcji Pracy oraz
Krajowego Biura Wyborczego,
2)
Marszałku Senatu - dla urzędników Kancelarii Senatu,
3)
Prezydencie Rzeczypospolitej Polskiej - dla urzędników Kancelarii Prezydenta,
4)
Prezesie Rady Ministrów - dla urzędników urzędów podległych Prezesowi Rady Ministrów
oraz urzędów naczelnych i centralnych organów administracji państwowej,
5)
właściwym ministrze - dla urzędników urzędów podległych naczelnym i centralnym organom
administracji państwowej,
6)
Ministrze - Szefie Urzędu Rady Ministrów - dla urzędników urzędów wojewódzkich i regionalnych
izb obrachunkowych,
7)
Przewodniczącym Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji - dla urzędników Biura Krajowej
Rady Radiofonii i Telewizji, z uwzględnieniem ust. 5a,
8)
Prezesie Trybunału Konstytucyjnego - dla urzędników Biura Trybunału Konstytucyjnego,
z uwzględnieniem ust. 5a,
9)
Rzeczniku Praw Obywatelskich - dla urzędników Biura Rzecznika Praw Obywatelskich,
10)
Kierowniku Krajowego Biura Wyborczego - dla urzędników wojewódzkich biur wyborczych,
11)
wojewodzie - dla urzędników urzędów rejonowych organów rządowej administracji ogólnej.
”
,
c)
dodaje się ust. 5a w brzmieniu:
„
5a.
Komisja dyscyplinarna II instancji (odwoławcza) dla urzędników wymienionych w ust.
5 pkt 7 może być powołana przy Prezydencie Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek Przewodniczącego
Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, a dla urzędników wymienionych w ust. 5 pkt 8
- przy Marszałku Sejmu, na wniosek Prezesa Trybunału Konstytucyjnego.
”
;
24)
w art. 37 w ust. 1 po zdaniu pierwszym dodaje się zdanie w brzmieniu:
„
Jeżeli z powodu nieobecności w pracy urzędnik nie ma możliwości złożenia wyjaśnień,
bieg miesięcznego terminu nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu do dnia
stawienia się urzędnika do pracy.
”
;
25)
w art. 38 w ust. 1 po wyrazach „na niższe” dodaje się wyrazy „lub inne”;
26)
skreśla się rozdział 7;
27)
art. 44 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 44.
Przepisy ustawy stosuje się do pracowników administracyjnych, pomocniczych, technicznych
i obsługi Sądu Najwyższego i innych sądów, prokuratury, a także do kuratorów zawodowych
i komorników, ze zmianami wynikającymi z przepisów szczególnych.
”
;
28)
art. 48 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 48.
1.
Przepisy określone w art. 2 pkt 1, art. 7 ust. 6, art. 71 ust. 2, art. 20 ust. 4, art. 21 ust. 3, art. 22 ust. 2, art. 23 ust. 2, art. 24 ust.
2, art. 26 ust. 2, art. 30 ust. 1, art. 31 ust. 4 i art. 36 ust. 7 wydają, w drodze
zarządzenia:
1)
Marszałek Sejmu - w odniesieniu do pracowników Kancelarii Sejmu, Biura Trybunału Konstytucyjnego,
Biura Rzecznika Praw Obywatelskich, Państwowej Inspekcji Pracy oraz Krajowego Biura
Wyborczego,
2)
Marszałek Senatu - w odniesieniu do pracowników Kancelarii Senatu,
3)
Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej - w odniesieniu do pracowników Kancelarii Prezydenta,
Biura Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji oraz Sądu Najwyższego.
2.
Uprawnienie wynikające z art. 31 ust. 3 przysługuje odpowiednio organom wymienionym
w ust. 1.
3.
Przewidziane w ustawie uprawnienia ministrów przysługują odpowiednio kierownikom urzędów
wymienionych w ust. 1.
4.
Wydawanie przepisów wymienionych w ust. 1 oraz wypełnianie uprawnienia wynikającego
z art. 30 ust. 1 i art. 31 ust. 3 w stosunku do pracowników Krajowego Biura Wyborczego
określają odrębne przepisy.
”
;
29)
w art. 52 skreśla się wyrazy „oraz prezydentów miast stopnia wojewódzkiego”.
Art. 2.2 orzeczenia
1.
Począwszy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy z pracownikami urzędów państwowych,
wymienionych w art. 1 ustawy o pracownikach urzędów państwowych wymienionej w art.
1 niniejszej ustawy, nie nawiązuje się stosunku pracy na podstawie mianowania. Nawiązanie
stosunku pracy następuje na podstawie umowy o pracę lub, jeżeli przepisy szczególne
tak stanowią, na podstawie powołania.
2.
Zatrudnienie:
1)
doradców w zespole doradców członków Rady Ministrów,
2)
doradców lub pełniących funkcje doradcze innych osób zajmujących kierownicze stanowiska
państwowe, które są wybrane lub powołane na określony czas,
następuje na podstawie umowy o pracę zawartej na okres pełnienia funkcji przez osobę
zajmującą kierownicze stanowisko państwowe. Wcześniejsze rozwiązanie umowy o pracę
może być dokonane za dwutygodniowym wypowiedzeniem.
3.
Stosunki pracy nawiązane przed dniem wejścia w życie ustawy na podstawie mianowania
pozostają w mocy i mogą być zmieniane i rozwiązywane na zasadach określonych w ustawie
o pracownikach urzędów państwowych w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. W przypadku
przeniesienia urzędnika mianowanego, o którym mowa w art. 10 ust. 2 ustawy o pracownikach
urzędów państwowych, przepisu ust. 1 nie stosuje się.
4.
Do mianowania pracowników nie wymienionych w ust. 1 stosuje się dotychczasowe zasady.
Art. 3.1 orzeczenie
Przepisy art. 131 ust. 3 ustawy wymienionej w art. 1 niniejszej ustawy i w brzmieniu określonym niniejszą
ustawą stosuje się odpowiednio do pracowników, którzy pobierali wynagrodzenie ze środków
budżetu państwa i podjęli pracę po ustaniu zatrudnienia w urzędzie przed dniem wejścia
w życie niniejszej ustawy.
Art. 4.1 orzeczenie
Ukończenie z wynikiem pozytywnym, przed dniem wejścia w życie ustawy, aplikacji legislacyjnej
prowadzonej w Urzędzie Rady Ministrów jest równoznaczne ze zdaniem egzaminu, o którym
mowa w art. 71 ust. 2 ustawy wymienionej w art. 1 niniejszej ustawy.
Art. 5.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.