Ustawaz dnia 10 marca 1994 r.o zmianie ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu oraz o zmianie ustawy o powszechnym obowiązku
obrony Rzeczypospolitej Polskiej
Treść ustawy
Art. 1.1 orzeczenie
W ustawie z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 2 w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie:
„
1)
zakładzie pracy - oznacza to zakład pracy w rozumieniu Kodeksu pracy oraz osobę fizyczną zatrudniającą pracowników w celach zarobkowych, a także jednoosobowy
podmiot gospodarczy w rozumieniu przepisów o działalności gospodarczej,
”
;
2)
w art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Zadania określone w ustawie realizuje Minister Pracy i Polityki Socjalnej przy pomocy
Urzędu Pracy oraz wojewódzkich i rejonowych urzędów pracy, które współdziałają z organami
samorządu terytorialnego.
”
;
3)
w art. 21:
a)
w ust. 2 wyrazy „ust. 3, 4 i 5” zastępuje się wyrazami „ust. 3, 4, 5 i 5a”,
b)
po ust. 5 dodaje się ust. 5a w brzmieniu:
„
5a.
Prawo do zasiłku do czasu otrzymania propozycji odpowiedniej pracy, wykonywania prac
interwencyjnych lub robót publicznych przysługuje, na warunkach określonych w ustawie,
bezrobotnemu, który ma na utrzymaniu co najmniej jedno dziecko, na które pobiera zasiłek
rodzinny lub w wieku do 25 lat - jeżeli kształci się ono w systemie dziennym w szkole
lub w szkole wyższej i nie ma własnego stałego dochodu przekraczającego w miesiącu
połowy najniższego wynagrodzenia, o ile:
1)
małżonek bezrobotnego jest również bezrobotny i utracili oni prawo do zasiłku z przyczyn
innych niż określone w art. 22 ust. 1,
2)
bezrobotny jest samotny i utracił prawo do zasiłku z przyczyn innych niż określone
w art. 22 ust. 1.
”
,
c)
dodaje się ust. 10 w brzmieniu:
„
10.
Do bezrobotnych, o których mowa w ust. 5, nie stosuje się postanowień art. 12 ust.
2. Bezrobotni ci mają jednak obowiązek zgłaszania się na wezwanie właściwego rejonowego
urzędu pracy, wystosowane w celu przedłożenia określonych w ustawie propozycji zatrudnienia.
”
;
4)
w art. 24 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
„
3.
Okresy niepobierania zasiłku z przyczyny wymienionej w art. 22 ust. 1 pkt 12 wlicza
się do okresów wymaganych do nabycia lub zachowania uprawnień pracowniczych, z zastrzeżeniem
przepisu ust. 2, oraz do okresów składkowych, w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu
emerytalnym pracowników i ich rodzin, jednak łącznie z okresami pobierania zasiłku,
w wymiarze nie dłuższym od okresu, przez który bezrobotny pobierałby zasiłek, w przypadku
niewystąpienia okoliczności, o której mowa w art. 22 ust. 1 pkt 12.
”
;
5)
po art. 49 dodaje się art. 491 w brzmieniu:
„
Art. 491.
Minister Współpracy Gospodarczej z Zagranicą w porozumieniu z Ministrem Pracy i Polityki
Socjalnej określa, w drodze rozporządzenia, zasady i kryteria rozdziału limitu zatrudnienia
pracowników polskich, jeżeli został on ustanowiony w umowie międzynarodowej.
”
.
Art. 2.
W ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej
Polskiej w art. 189 w ust. 5 oraz w art. 191 w ust. 1 i 4 wyraz „wojewoda”, użyty w odpowiednich przypadkach, zastępuje się wyrazami „kierownik wojewódzkiego urzędu pracy”, użytymi w odpowiednich przypadkach.
Art. 3.1 orzeczenie
1.
W razie rozwiązania w okresie od dnia 27 stycznia 1990 r. do dnia 31 grudnia 1994 r.
stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy z osobami,
o których mowa w art. 21 ust. 5 pkt 1-3 ustawy wymienionej w art. 1, zamieszkałymi
w rejonach administracyjnych (gminach) uznanych za zagrożone szczególnie wysokim bezrobociem
strukturalnym, wysokość zasiłku wynosi 52% przeciętnego wynagrodzenia; zasiłek ten
nie może być jednak wyższy od zasiłku, o którym mowa w art. 25 pkt 2 tej ustawy, oraz
nie może być niższy od najniższego wynagrodzenia.
2.
Zasiłek, w wysokości określonej w ust. 1, przysługuje od dnia wejścia w życie niniejszej
ustawy.
3.
Rada Ministrów może, na wniosek Naczelnej Rady Zatrudnienia, w drodze rozporządzenia,
wprowadzić zasiłek, o którym mowa w ust. 1, również w rejonach administracyjnych (gminach),
które nie zostały uznane za zagrożone szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym.
Art. 4.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisu
art. 1 pkt 4, który wchodzi w życie z mocą od dnia 1 grudnia 1991 r.