Ustawaz dnia 20 lutego 1993 r.zmieniająca ustawę o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych
za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego
Treść ustawy
Art. 1.2 orzeczenia
W ustawie z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób
represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 8 po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:
„
2a.
Uprawnienia określone w ust. 1 przysługują również osobom, mieszkającym obecnie bądź
w chwili śmierci w Polsce, represjonowanym przez radzieckie organy ścigania i wymiaru
sprawiedliwości lub organy pozasądowe, działające na mocy porozumienia zawartego w
dniu 26 lipca 1944 r. między Polskim Komitetem Wyzwolenia Narodowego i Rządem Związku
Socjalistycznych Republik Radzieckich o stosunkach między radzieckim wodzem naczelnym
a polską administracją po wkroczeniu wojsk radzieckich na terytorium Polski, za działalność
na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego lub z powodu takiej działalności. Żądanie
odszkodowania i zadośćuczynienia należy zgłosić w Sądzie Wojewódzkim w Warszawie.
Przepis art. 1 ust. 3 stosuje się odpowiednio, zaś przepisy art. 9-11 nie mają zastosowania.
”
;
2)
w art. 11:
a)
w ust. 1 w zdaniu drugim wyraz „roku” zastępuje się wyrazami „trzech lat”,
b)
w ust. 2 na końcu zdania kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje wyrazy „przy czym termin określony w ust. 1 nie ma zastosowania.”
Art. 2.
Żądanie określone w art. 8 ust. 2a ustawy, o której mowa w art. 1, może być zgłoszone
w terminie roku od dnia wejścia niniejszej ustawy w życie.
Art. 3.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z tym że przepis art.
1 pkt 2 - z mocą od dnia 24 maja 1992 r.