Obwieszczenie Ministra Obrony Narodowejz dnia 11 grudnia 1991 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 21 maja 1933 r. o dyscyplinie
wojskowej oraz o odpowiedzialności żołnierzy za przewinienia dyscyplinarne i za naruszenia
honoru i godności żołnierskiej
Spis treści
- Treść obwieszczenia
- Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 21 maja 1963 r. o dyscyplinie wojskowej oraz o odpowiedzialności
żołnierzy za przewinienia dyscyplinarne i za naruszenia honoru i godności żołnierskiej
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Udzielanie wyróżnień
- Rozdział 3 - Karanie dyscyplinarne
- Rozdział 4 - Odpowiedzialność za naruszenia honoru i godności żołnierskiej
- Rozdział 5 - Uchylania kar dyscyplinarnych i orzeczeń sądów honorowych
- Rozdział 6 - Kontrola przestrzegania dyscypliny wojskowej, wykonywana przez wojskowe organy porządkowe
- Rozdział 7 - Odpowiedzialność żołnierzy za wykroczenia
- Rozdział 8 - Odpowiedzialność sędziów i prokuratorów wojskowych oraz odpowiedzialność zawodowa żołnierzy
- Rozdział 9 - Zawieszanie w czynnościach służbowych
- Rozdział 10 - Odwołania, skargi i meldunki
- Rozdział 11 - Przepisy końcowe
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 pkt 1 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o zmianie ustawy o powszechnym
obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej oraz niektórych innych ustaw ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 21 maja 1963 r. o dyscyplinie wojskowej oraz o odpowiedzialności żołnierzy
za przewinienia dyscyplinarne i za naruszenia honoru i godności żołnierskiej , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:
1)
ustawą z dnia 30 czerwca 1970 r. zmieniającą ustawę o dyscyplinie wojskowej oraz o
odpowiedzialności żołnierzy za przewinienia dyscyplinarne i za naruszenia honoru i
godności żołnierskiej - objętych jednolitym tekstem ustalonym obwieszczeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 1 października 1970 r. ,
2)
ustawą z dnia 30 czerwca 1977 r. zmieniającą ustawę o dyscyplinie wojskowej oraz o
odpowiedzialności żołnierzy za przewinienia dyscyplinarne i za naruszenie honoru i
godności żołnierskiej - objętych jednolitym tekstem ustalonym obwieszczeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 4 lipca 1977 r. ,
3)
ustawą z dnia 20 czerwca 1985 r. o Prokuraturze Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej ;
4)
ustawą z dnia 31 lipca 1985 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa i Milicji
Obywatelskiej Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej ;
5)
ustawą z dnia 25 października 1991 r. o zmianie ustawy o powszechnym obowiązku obrony
Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej oraz niektórych innych ustaw
oraz z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem wydania
niniejszego jednolitego tekstu i z zastosowaniem ciągłej numeracji rozdziałów, artykułów,
ustępów i punktów.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy nie obejmuje
następujących przepisów:
1)
art. 58, 59, 62 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 oraz art. 63 ustawy z dnia 21 maja 1963 r. o
dyscyplinie wojskowej oraz o odpowiedzialności żołnierzy za przewinienia dyscyplinarne
i za naruszenia honoru i godności żołnierskiej w brzmieniu:
„
Art. 58.
W Kodeksie karnym Wojska Polskiego wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 7 dotychczasową treść oznacza się jako § 1 oraz dodaje się § 2 w brzmieniu
„
§ 2.
Za karę dyscyplinarną w rozumieniu § 1 uważa się również środki wychowawcze stosowane
przez sąd honorowy lub koleżeński.
”
;
2)
w art. 23 § 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Nie popełnia przestępstwa żołnierz, który w przypadku jawnego nieposłuszeństwa lub
oporu ze strony podwładnego zastosuje środki niezbędne w celu zmuszenia do posłuchu
dla swego rozkazu, do którego wydania jest uprawniony, a w sytuacji bojowej używa
broni w stosunku do podwładnego, który odmawia posłuszeństwa, porzuca broń lub samowolnie
opuszcza stanowisko, jeżeli okoliczności wymagają natychmiastowego przeciwdziałania,
a inne środki są niewystarczające.
””
””
„
Art. 59.
W ustawie z dnia 6 czerwca 1958 r. o służbie wojskowej szeregowców i podoficerów Sił
Zbrojnych wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 12 ust. 1 wyrazy „lub przed sądem koleżeńskim” zastępuje się wyrazami „albo
przed sądem koleżeńskim lub honorowym”;
2)
w art. 14 ust. 3 wyrazy „sądu koleżeńskiego” zastępuje się wyrazami „sądu honorowego”;
3)
w art. 21 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
Za czyny, które naruszają honor i godność żołnierską, podoficerowie zawodowi i nadterminowi
ponoszą odpowiedzialność przed sądami honorowymi, a szeregowcy oraz podoficerowie
pełniący inną czynną służbę wojskową - odpowiedzialność dyscyplinarną albo przed sądami
koleżeńskimi.
””
””
„
Art. 62.
1.
Tracą moc:
1)
art. IV przepisów wprowadzających Kodeks karny Wojska Polskiego ,
”
„
2.
Do czasu wydania rozporządzenia określonego w art. 38 ust. 2 zachowuje moc - w stosunku
do żołnierzy, którzy popełnili wykroczenia przed wcieleniem do czynnej służby wojskowej
- art. IV ust. 1 przepisów wymienionych w ust. 1 pkt 1, a do czasu wydania regulaminu
dyscyplinarnego Sił Zbrojnych Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej oraz przepisów dotyczących
sądów honorowych i koleżeńskich na podstawie niniejszej ustawy zachowują moc regulamin
dyscyplinarny Sił Zbrojnych Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej oraz statuty sądów honorowych
i koleżeńskich wydane na podstawie ustawy wymienionej w ust. 1 pkt 2.
”
„
Art. 63.
Ustawa wchodzi w życie w trzy miesiące po dniu ogłoszenia.
”
;
2)
art. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. zmieniającej ustawę o dyscyplinie wojskowej
oraz o odpowiedzialności żołnierzy za przewinienia dyscyplinarne i za naruszenia honoru
i godności żołnierskiej w brzmieniu:
„
Art. 3.
Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.
”
,
3)
art. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 1977 r. zmieniającej ustawę o dyscyplinie wojskowej
oraz o odpowiedzialności żołnierzy za przewinienia dyscyplinarne i za naruszenia honoru
i godności żołnierskiej w brzmieniu:
„
Art. 3.
Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.
”
;
4)
art. 120 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o Prokuraturze Polskiej Rzeczypospolitej
Ludowej w brzmieniu:
„
Art. 120.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 1985 r.
”
;
5)
art. 131 ustawy z dnia 31 lipca 1985 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa
i Milicji Obywatelskiej Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w brzmieniu:
„
Art. 131.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1986 r.
”
;
6)
art. 17 i 18 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o zmianie ustawy o powszechnym
obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej oraz niektórych innych ustaw w brzmieniu:
„
Art. 17.
Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawach zmienianych niniejszą
ustawą, nie dłużej jednak niż przez okres sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie
niniejszej ustawy, zachowują moc przepisy dotychczasowe.
Art. 18.
Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.
”
Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 21 maja 1963 r. o dyscyplinie wojskowej oraz o odpowiedzialności żołnierzy za przewinienia dyscyplinarne i za naruszenia honoru i godności żołnierskiej
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
1.
Dyscyplina wojskowa zobowiązuje żołnierza do przestrzegania Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i innych ustaw oraz wydanych na ich podstawie rozporządzeń i zarządzeń dotyczących
Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, a także regulaminów i rozkazów wydanych przez
Ministra Obrony Narodowej, jak również rozkazów przełożonych.
2.
Podstawą dyscypliny wojskowej jest miłość Ojczyzny, wierność Narodowi, niezłomność
w dotrzymywaniu przysięgi wojskowej, świadomość potrzeby jak najlepszego służenia
Rzeczypospolitej Polskiej, poczucie osobistej odpowiedzialności za powierzony obowiązek
obrony państwa, szczególna cześć i przywiązanie do symboli Państwa Polskiego i jego
Sił Zbrojnych oraz szacunek i pełne zaufanie do przełożonych.
Art. 2.
1.
Żołnierz jest obowiązany wypełniać konstytucyjne obowiązki obywateli Rzeczypospolitej
Polskiej oraz postępować zgodnie z rotą złożonej przysięgi wojskowej.
2.
Zasady etyki oraz honoru i godności oficerów zawodowych określa Kodeks Honorowy Oficera
Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, przyjęty przez zebrania oficerskie
Art. 3.
1.
Obowiązkiem przełożonych jest utrzymywanie dyscypliny wojskowej wśród podwładnych
im żołnierzy
2.
Przełożonym przysługuje prawo stosowania środków wychowawczych niezbędnych dla utrzymania
dyscypliny wojskowej.
3.
Środkami wychowawczymi są w szczególności wyróżnienia i kary dyscyplinarne.
Art. 4.
1.
W umacnianiu dyscypliny wojskowej współdziałają z przełożonym kolektywy żołnierskie.
2.
Kolektywy żołnierskie dążą w szczególności, poprzez odpowiednie oddziaływania wychowawcze,
do zapewnienia przestrzegania przez żołnierzy porządku wojskowego i zapobiegania naruszeniom
dyscypliny wojskowej.
3.
Szczegółowe zadania oraz zasady i formy działania kolektywów żołnierskich określa
Minister Obrony Narodowej.
Art. 5.
1.
W razie nieposłuszeństwa lub oporu ze strony żołnierza przełożony albo starszy stopniem
jest obowiązany zastosować środki niezbędne do wymuszenia posłuchu dla rozkazu, do
którego wydania był uprawniony.
2.
W sytuacji bojowej przełożony albo starszy stopniem ma prawo użyć broni przeciwko
żołnierzowi, który odmawia posłuszeństwa, porzuca broń lub samowolnie opuszcza stanowisko,
jeżeli okoliczności wymagają natychmiastowego przeciwdziałania, a inne środki nie
są wystarczające.
Rozdział 2
Udzielanie wyróżnień
Art. 6.
1.
Wyróżnień udziela się żołnierzom za dokonanie czynu świadczącego o męstwie lub odwadze,
za poważne osiągnięcia w wykonywaniu zadań służbowych oraz żołnierzom, którzy przodują
w służbie, wyróżniają się troską o mienie wojskowe albo posiadają inne zasługi lub
osiągnięcia.
2.
Wyróżnień udziela się również jednostkom i pododdziałom wojskowym za osiągnięcia bojowe
lub wysoki stopień gotowości bojowej oraz za bardzo dobre wyniki szkoleniowe, a także
za uzyskanie wybitnych osiągnięć w wykonywaniu innych zadań służbowych.
Art. 7.
1.
Żołnierzom mogą być udzielane następujące wyróżnienia.
1)
pochwała,
2)
pochwała w rozkazie,
3)
krótkoterminowy urlop,
4)
nagroda rzeczowa lub pieniężna,
5)
pismo pochwalne ze zdjęciem żołnierza na tle rozwiniętego sztandaru jednostki lub
bandery wojennej,
6)
list gratulacyjny,
7)
dyplom uznania,
8)
nagrodzenie bronią palną lub białą z dedykacją
9)
nadanie wyróżniającego tytułu i odznaki wzorowego żołnierza,
10)
wpisanie nazwiska i zasług do kroniki jednostki albo do księgi zasłużonych,
11)
wyznaczenie na wyższe stanowisko służbowe
12)
mianowanie na kolejny stopień wojskowy
13)
nadanie medalu,
14)
wpisanie nazwiska i zasług do „Honorowej Księgi Czynów Żołnierskich”
2.
Wyróżnieniem jest także wcześniejsze skreślenie poprzednio wymierzonej kary dyscyplinarnej
3.
Jednostkom i pododdziałom wojskowym mogą być udzielane następujące wyróżnienia:
1)
pochwała w rozkazie,
2)
nagroda rzeczowa lub pieniężna,
3)
dyplom uznania,
4)
nadanie miana przodującego oddziału lub innego zaszczytnego miana,
5)
nadanie medalu pamiątkowego
4.
Minister Obrony Narodowej może ustanawiać w drodze rozporządzenia również inne rodzaje
wyróżnień udzielanych żołnierzom oraz jednostkom i pododdziałom wojskowym.
Art. 8.
Niezależnie od wyróżnień udzielanych przez przełożonych mogą być przedstawiane wnioski
o nadanie żołnierzom lub jednostkom wojskowym orderów lub odznaczeń albo odznak w
przypadkach i na zasadach określonych w odrębnych ustawach
Art. 9.
Przepisy art. 6-8 stosuje się odpowiednio do studentów szkół wyższych odbywających
zajęcia wojskowe w studium wojskowym w czasie trwania studiów
Art. 10.
Uprawnienia poszczególnych przełożonych w zakresie udzielania wyróżnień oraz zasady
i tryb ich udzielania określa regulamin dyscyplinarny Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej
Polskiej.
Rozdział 3
Karanie dyscyplinarne
Art. 11.
1.
Każde naruszenie dyscypliny wojskowej jest przewinieniem dyscyplinarnym.
2.
Za przewinienia dyscyplinarne przełożeni wymierza żołnierzom kary dyscyplinarne, jeżeli
inne środki wychowawcze nie są wystarczające.
Art. 12.
Odpowiedzialności dyscyplinarnej podlegają:
1)
żołnierze w czynnej służbie wojskowej,
2)
studenci, o których mowa w art. 9 - za przewinienia dyscyplinarne popełnione podczas
odbywania zajęć wojskowych lub w związku z nimi,
3)
jeńcy wojenni i inne osoby w przypadkach i na zasadach przewidzianych w odrębnych
ustawach lub w umowach międzynarodowych.
Art. 13.
1.
Żołnierzom mogą być wymierzane następujące kary dyscyplinarne:
1)
upomnienie,
2)
nagana,
3)
nagana w rozkazie,
4)
nagana z ostrzeżeniem
5)
zakaz opuszczania miejsca zakwaterowania przez czas określony,
6)
pozbawienie wyróżniającego tytułu i odznaki wzorowego żołnierza,
7)
areszt do 14 dni,
8)
ostrzeżenie o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku służbowym,
9)
wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe,
10)
ostrzeżenie o niepełnej przydatności do zawodowej służby wojskowej,
11)
obniżenie stopnia wojskowego,
12)
wydalenie ze służby wojskowej pełnionej w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego,
13)
usunięcie z zawodowej służby wojskowej,
14)
pozbawienie posiadanego stopnia wojskowego.
2.
Niezależnie od kar wymienionych w ust. 1 można ponadto wymierzyć karę zakazu prowadzenia
pojazdów mechanicznych na okres od 6 miesięcy do 3 lat. Karę tę wymierza się tylko
za czyn polegający na naruszeniu przepisów o ruchu drogowym, za który odrębna ustawa
przewiduje orzeczenie takiej kary.
3.
Jeżeli koniec kary, o której mowa w ust. 2, upływa po zwolnieniu żołnierza z czynnej
służby wojskowej, może on w terminie trzydziestu dni od dnia zwolnienia z tej służby
wystąpić do sądu wojskowego właściwego ze względu na siedzibę jednostki wojskowej,
w której żołnierz pełnił służbę, z wnioskiem o uchylenie kary. Od orzeczenia sądu
odwołanie nie przysługuje. Szczegółowe zasady i tryb postępowania w tych sprawach
określa Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości w drodze
rozporządzenia.
4.
Wykonanie kary aresztu można zawiesić na okres od dwóch do sześciu miesięcy.
5.
W stosunku do oficerów i chorążych w czynnej służbie wojskowej oraz podoficerów zawodowych
kara obniżenia lub pozbawienia posiadanego stopnia wojskowego może być wymierzona
wyłącznie na wniosek sądu honorowego.
Art. 14.
1.
Za przewinienie dyscyplinarne można ukarać tylko jeden raz i wymierzyć tylko jedną
karę dyscyplinarną.
2.
W razie jednoczesnego karania za kilka przewinień wymierza się za te przewinienia
jedną karę odpowiednio surowszą.
3.
Przy wymierzaniu kary dyscyplinarnej uwzględnia się w szczególności pobudki czynu,
stopień winy i wagę popełnionego przewinienia, dotychczasowe zachowanie się winnego
oraz okres pełnienia czynnej służby wojskowej.
Art. 15.
1.
Nie można karać dyscyplinarnie po upływie sześciu miesięcy od dnia popełnienia przewinienia
dyscyplinarnego.
2.
Termin określony w ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli:
1)
wymierzenie kary dyscyplinarnej mą nastąpić w związku z odmową wszczęcia postępowania
karnego, umorzeniem lub warunkowym umorzeniem tego postępowania albo zaniechaniem
przez sąd zastosowania środków wychowawczych lub poprawczych,
2)
przewinienie dyscyplinarne zostało ujawnione w wyniku działalności organów kontroli,
3)
wpłynął wniosek sądu honorowego lub koleżeńskiego o wymierzenie kary dyscyplinarnej.
3.
W przypadkach określonych w ust. 2 kara dyscyplinarna nie może być wymierzona po upływie
trzech miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądu lub postanowienia prokuratora
wojskowego albo od dnia przekazania dowódcy jednostki wojskowej wniosków z przeprowadzonej
kontroli. Kary dyscyplinarnej nie można jednak wymierzyć po upływie jednego roku od
dnia popełnienia przewinienia.
Art. 16.
Do czasu trwania czynnej służby wojskowej nie zalicza się okresu, na który żołnierz
samowolnie opuścił swoją jednostkę lub wyznaczone miejsce przebywania albo przez który
samowolnie poza nimi pozostawał. Jednakże okres ten można zaliczyć do czasu trwania
czynnej służby wojskowej, jeżeli w późniejszym okresie żołnierz wyróżnił się wzorową
służbą i kara dyscyplinarna wymierzona za to przewinienie została skreślona w drodze
wyróżnienia.
Art. 17.
1.
Jeżeli względy dyscypliny wojskowej tego wymagają, można zatrzymać żołnierza naruszającego
dyscyplinę wojskową i osadzić go w izbie zatrzymań na czas nie przekraczający 48 godzin.
2.
Żołnierzowi zatrzymanemu na podstawie ust. 1 przysługują uprawnienia przewidziane
dla osoby zatrzymane; w Kodeksie postępowania karnego, z tym że zażalenie na zatrzymanie przysługuje do właściwego miejscowo sądu wojskowego.
Art. 18.
1.
Zakres stosowania kar dyscyplinarnych w zależności od charakteru służby i posiadanego
przez żołnierza stopnia wojskowego, sposób wyjaśniania okoliczności i skutków popełnionego
przewinienia, tryb wymierzania kar i uprawnienia przełożonych oraz zasady wykonywania
i skreślania kar określa regulamin dyscyplinarny Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.
2.
Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych i Ministrem
Sprawiedliwości określa, w drodze rozporządzenia, regulamin wykonywania kary dyscyplinarnej
aresztu.
Rozdział 4
Odpowiedzialność za naruszenia honoru i godności żołnierskiej
Art. 19.
1.
Żołnierze pełniący zawodową lub okresową służbę wojskową oraz oficerowie i chorążowie
odbywający ćwiczenia wojskowe ponoszą odpowiedzialność przed sądami honorowymi za
czyny, które naruszają honor i godność żołnierską.
2, Sądy honorowe są wybieralne.
Art. 20.
1.
Sądy honorowe orzekają na mocy przekonania opartego na swobodnej ocenie dowodów, kierując
się zasadami honoru i godności żołnierskiej oraz przepisami ustawy i przepisami wydanymi
na jej podstawie.
2.
Przy orzekaniu członkowie sądów honorowych są niezawiśli.
Art. 21.
1.
Sądy honorowe wszczynają postępowanie:
1)
na wniosek właściwego przełożonego,
2)
z własnej inicjatywy albo na wniosek kolektywu żołnierskiego,
3)
na wniosek sądu lub prokuratora wojskowego,
4)
na pisemny wniosek oficera, chorążego lub podoficera albo skargę osoby cywilnej pokrzywdzonej
czynem stanowiącym naruszenie honoru i godności żołnierskiej
2.
Nie można wszcząć postępowania przed sądem honorowym, jeżeli od dnia popełnienia czynu
naruszającego honor i godność żołnierską upłynie okres jednego roku.
3.
Jeżeli sprawa była przedmiotem postępowania karnego, postępowanie przed sądem honorowym
nie może być wszczęte po upływie sześciu miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia
sądu lub postanowienia prokuratora wojskowego kończącego postępowanie karne. W tym
przypadku termin określony w ust. 2 nie ma zastosowania.
Art. 22.
1.
Jeżeli sąd honorowy nie dopatrzy się winy oficera, chorążego lub podoficera co do
zarzucanych mu czynów, orzeka o uniewinnieniu.
2.
W razie uznania, że oficer, chorąży lub podoficer jest winny zarzucanych mu czynów,
sąd honorowy orzeka o winie i stosuje środki wychowawcze w postaci:
1)
upomnienia,
2)
nagany,
3)
surowej nagany.
3.
Jeżeli według oceny sądu honorowego środki wychowawcze wymienione w ust. 2 są niewspółmierne
do wagi popełnionego czynu, sąd orzeka o winie oficera, chorążego lub podoficera i
występuje do właściwego organu z wnioskiem:
1)
o wymierzenie kary dyscyplinarnej zakazu opuszczania przez czas określony miejsca
zakwaterowania,
2)
o wymierzenie kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do zawodowej
służby wojskowej, obniżenia stopnia wojskowego, usunięcia z zawodowej służby wojskowej
albo pozbawienia posiadanego stopnia wojskowego żołnierza do stopnia pułkownika (komandora)
włącznie,
3)
o pozbawienie stopnia oficerskiego wyższego niż stopień pułkownika (komandora).
4.
Sąd honorowy nie wydaje orzeczenia, lecz kieruje sprawę do właściwego prokuratora
wojskowego celem wszczęcia postępowania karnego, jeżeli według oceny sądu czyn popełniony
przez oficera, chorążego lub podoficera zawiera znamiona przestępstwa.
5.
Stosując środki wychowawcze lub występując z wnioskami, o których mowa w ust. 3, sąd
honorowy może zobowiązać ponadto oficera, chorążego lub podoficera do przeproszenia
pokrzywdzonego, a także do naprawienia wyrządzonej szkody.
Art. 23.
Szczegółową organizację sądów honorowych, właściwość, skład i sposób wybierania tych
sądów, zasady i tryb postępowania przy rozpatrywaniu spraw i orzekaniu, zasady i tryb
wnoszenia i rozpatrywania odwołań oraz wykonywania orzeczeń sądów honorowych, zakres
i sposób sprawowania nadzoru nad sądami honorowymi, jak również właściwość organów
wojskowych w tych sprawach określa Minister Obrony Narodowej w drodze rozporządzenia.
Art. 24.
Szeregowi oraz podoficerowie w czynnej służbie wojskowej nie podlegający właściwości
sądów honorowych ponoszą odpowiedzialność przed sądami koleżeńskimi za czyny, które
naruszają honor i godność żołnierską.
Art. 25.
1.
Sądy koleżeńskie wszczynają postępowanie:
1)
na zlecenie przełożonego,
2)
z inicjatywy przewodniczącego sądu koleżeńskiego,
3)
na wniosek sądu lub prokuratora wojskowego,
4)
na wniosek żołnierza albo skargę pokrzywdzonej osoby cywilnej.
2.
Przepisy art. 19 ust. 2, art. 20 i 22 ust. 1 stosuje się odpowiednio do sądów koleżeńskich.
Art. 26.
1.
W razie uznania, że żołnierz jest winny zarzucanego mu czynu, sąd koleżeński orzeka
o winie i stosuje środki wychowawcze w postaci:
1)
upomnienia,
2)
nagany,
3)
surowej nagany.
2.
Jeżeli według oceny sądu koleżeńskiego środki wychowawcze wymienione w ust. 1 są niewspółmierne
do wagi popełnionego czynu, sąd orzeka o winie żołnierza i występuje do przełożonego
z wnioskiem o wymierzenie stosownej kary dyscyplinarnej.
3.
Stosując środki wychowawcze lub występując z wnioskiem o wymierzenie kary dyscyplinarnej
sąd koleżeński może również zobowiązać żołnierza do przeproszenia pokrzywdzonego,
a także do naprawienia wyrządzonej szkody.
Art. 27.
Organizację sądów koleżeńskich, skład i sposób ich wybierania oraz zasady i tryb postępowania
przed tymi sądami określa Minister Obrony Narodowej w drodze rozporządzenia.
Art. 28.
W razie potrzeby przesłuchania osób cywilnych w charakterze świadków sąd honorowy
i koleżeński ma prawo wzywać i przesłuchiwać te osoby na zasadach i w trybie określonych
w Kodeksie postępowania administracyjnego.
Rozdział 5
Uchylania kar dyscyplinarnych i orzeczeń sądów honorowych
Art. 29.
1.
Wymierzoną karę dyscyplinarną uchyla się w razie:
1)
ujawnienia nowych okoliczności, które wskazują, że brak było podstaw do ukarania,
2)
ukarania wbrew przepisom ustawy lub przepisom wydanym na jej podstawie.
2.
Uprawniony do uchylania kar dyscyplinarnych jest dowódca, który karę wymierzył, i
jego przełożeni.
3.
Minister Obrony Narodowej może uchylić każdą karę dyscyplinarną wymierzoną żołnierzowi.
Art. 30.
1.
Minister Obrony Narodowej może z przyczyn określonych w art. 29 ust. 1 uchylić każde
orzeczenie sądu honorowego. Nie dotyczy to orzeczeń, na podstawie których nastąpiło
pozbawienie stopnia oficerskiego wyższego niż stopień pułkownika (komandora). Orzeczenia
takie może uchylić organ właściwy do mianowania na ten stopień.
2.
Uchylenie orzeczenia sądu honorowego na niekorzyść oficera, chorążego lub podoficera
może nastąpić jedynie w razie ujawnienia nowych istotnych okoliczności nie znanych
sądowi honorowemu w czasie rozpoznawania sprawy i nie później niż po upływie sześciu
miesięcy od dnia wydania orzeczenia.
3.
Uchylenie orzeczenia sądu honorowego, na podstawie którego nastąpiło wymierzenia kary
dyscyplinarnej, powodują uchylenie tej kary.
4.
W razie uchylenia orzeczenia sądu honorowego, na podstawie którego nastąpiło pozbawienie
żołnierza posiadanego stopnia wojskowego, żołnierz odzyskuje z mocy prawa utracony
stopień z dniem uchylenia tego orzeczenia.
Art. 31.
Szczegółowe zasady i tryb postępowania w sprawach, o których mowa w art. 29 ust. 2
i 3 oraz art. 30 ust. 1, określa regulamin dyscyplinarny Sil Zbrojnych Rzeczy pospolitej
Polskiej.
Art. 32.
1.
W razie uchylenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, obniżenia
stopnia wojskowego albo usunięcia z zawodowej służby wojskowej oraz w razie uchylenia
orzeczenia sądu honorowego, w wyniku którego pozbawiono żołnierza stopnia oficerskiego,
chorążego lub podoficerskiego, ulegają uchyleniu skutki, jakie spowodowało wymierzenie
kary dyscyplinarnej albo pozbawienie stopnia.
2.
Tryb likwidacji skutków uchylenia innych kar dyscyplinarnych niż wymienione w ust.
1 określa regulamin dyscyplinarny Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.
Rozdział 6
Kontrola przestrzegania dyscypliny wojskowej, wykonywana przez wojskowe organy porządkowe
Art. 33.
1.
Kontrolę przestrzegania dyscypliny wojskowej przez żołnierzy wykonują, oprócz właściwych
przełożonych, wojskowe organy porządkowe.
2.
Wojskowymi organami porządkowymi są Żandarmeria Wojskowa oraz służba garnizonowa i
inne organy wojskowe.
3.
Skład służby garnizonowej oraz inne organy wojskowe, o których mowa w ust. 2, określa
Minister Obrony Narodowej w drodze rozporządzenia.
Art. 34.
1.
W razie naruszania przez żołnierza dyscypliny wojskowej albo bezpieczeństwa i porządku
publicznego poza terenami wojskowymi, uprawnionymi do interweniowania są także Policja
i organy ochrony kolei. Zasady oraz zakres i tryb interweniowania przez te organy
określają odrębne ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2,
2.
Zakres oraz zasady i tryb interweniowania policjantów wobec żołnierzy określają Ministrowie
Obrony Narodowej i Spraw Wewnętrznych w drodze rozporządzenia.
Art. 35.
1.
Wykonując kontrolę, o której mowa w art. 33 ust. 1, wojskowe organy porządkowe są
uprawnione do:
1)
legitymowania żołnierzy w celu ustalenia ich tożsamości lub sprawdzenia posiadania
odpowiednich uprawnień,
2)
zatrzymywania i doprowadzania żołnierzy w trybie i przypadkach określonych w przepisach
Kodeksu postępowania karnego i innych ustaw,
3)
zatrzymywania żołnierzy stwarzających w sposób oczywisty bezpośrednie zagrożenie dla
życia lub zdrowia ludzkiego, a także dla mienia oraz doprowadzania ich do właściwych
organów wojskowych,
4)
przeszukiwania żołnierzy i pomieszczeń w trybie i przypadkach określonych w przepisach
Kodeksu postępowania karnego i innych ustaw,
5)
dokonywania kontroli osobistej, a także przeglądania zawartości bagaży i sprawdzania
ładunku w pojazdach, w razie istnienia uzasadnionego podejrzenia popełnienia czynu
zabronionego pod groźbą kary,
6)
wydawania rozkazów żołnierzom, wobec których wykonują kontrolę, w granicach niezbędnych
do wykonania tej kontroli,
7)
żądania niezbędnej pomocy od jednostek organizacyjnych, jak również zwracania się
w nagłych przypadkach do każdego obywatela o udzielenie doraźnej pomocy.
2.
Wojskowe organy porządkowe w toku wykonywania czynności służbowych mają obowiązek
respektowania godności żołnierzy oraz przestrzegania i ochrony praw człowieka. Czynności
wymienione w ust. 1 powinny być wykonywane w sposób możliwie najmniej naruszający
dobra osobiste żołnierza, wobec którego zostają podjęte.
3.
Szczegółowe zasady i tryb wykonywania czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 3,
5 i 7, określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia.
Art. 36.
1.
W razie niepodporządkowania się wydanym na podstawie prawa rozkazom wojskowych organów
porządkowych, żołnierze tych organów są uprawnieni do stosowania następujących środków
przymusu bezpośredniego:
1)
fizyczne, techniczne i chemiczne środki służące do obezwładniania bądź konwojowania
osób oraz do zatrzymywania pojazdów,
2)
pałki służbowe,
3)
wodne środki obezwładniające,
4)
psy służbowe,
5)
pociski miotane.
2.
Żołnierza wojskowych organów porządkowych mogą stosować jedynie środki przymusu bezpośredniego
odpowiadające potrzebom wynikającym z istniejącej sytuacji i niezbędne do osiągnięcia
podporządkowania się wydanym rozkazom.
3.
Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowe przypadki oraz warunki
i sposoby użycia środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w ust. 1.
Art. 37.
1.
Jeżeli środki przymusu bezpośredniego wymienione w art. 36 ust. 1 są niewystarczające,
żołnierze wojskowych organów porządkowych są uprawnieni do użycia broni palnej:
1)
w celu odparcia bezpośredniego, bezprawnego zamachu na życie własne, lub innej osoby,
2)
w celu odparcia niebezpiecznego zamachu na obiekty jednostek (instytucji) wojskowych,
a także na obiekty ważne dla bezpieczeństwa lub obronności państwa,
3)
przeciwko żołnierzowi, który wezwany do natychmiastowego porzucenia broni lub niebezpiecznego
narzędzia nie zastosują się do tego wezwania i jego zachowanie wskazuje na bezpośredni
zamiar użycia wobec człowieka broni lub innego niebezpiecznego narzędzia,
4)
przeciwko żołnierzowi, który usiłuje przemocą odebrać broń uprawnionemu do jej posiadania,
5)
w celu odparcia bezpośredniego zamachu na konwój ochraniający osoby, pieniądze, tajne
dokumenty lub przedmioty wartościowe,
6)
w pościgu za żołnierzem, wobec którego użycie broni było dopuszczalne w sytuacjach
określonych w pkt 1-5.
7)
w pościgu za żołnierzem podejrzanym o popełnienie szczególnie niebezpiecznego przestępstwa.
8)
w celu udaremnienia ucieczki skazanego, tymczasowo aresztowanego bądź zatrzymanego
szczególnie niebezpiecznego przestępcy.
2.
W działaniach oddziałów i pododdziałów zwartych wojskowych organów porządkowych użycie
broni palnej może nastąpić tylko na rozkaz ich dowódców.
3.
Użycie broni palnej powinno następować w sposób wyrządzający możliwie najmniejszą
szkodę żołnierzowi, przeciwko któremu użyto broni, i nie może zmierzać do pozbawienia
go życia, a także narażać na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia innych osób.
4.
Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowe warunki i sposób postępowania
przy użyciu broni pełnej, a także zasady wżycia broni palnej przez oddziały i pododdziały
zwarte, o których mowa w ust. 2.
Art. 38.
1.
W razie zagrożenia albo niebezpiecznego zakłócenia bezpieczeństwa lub porządku publicznego
przez żołnierzy zwłaszcza poprzez sprowadzenie
1)
niebezpieczeństwa powszechnego dla życia zdrowia lub wolności obywateli
2)
bezpośredniego zagrożenia dla mienia w znacznych rozmiarach
3)
bezpośredniego zagrożenia obiektów wymienionych w art. 37 ust. 1 pkt 2
Zwierzchnik Sił Zbrojnych na wniosek Ministra Obrony Narodowe], w celu zapewnienia
bezpieczeństwa publicznego lub przywrócenia porządku publicznego, może zarządzić użycie
uzbrojonych oddziałów lub pododdziałów wojskowych organów porządkowych
2.
W przypadkach nie cierpiących zwłoki decyzję, o której mowa w ust. 1, podejmuje Minister
Obrony Narodowej, na wniosek Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej, zawiadamiając
o niej niezwłocznie Zwierzchnika Sił Zbrojnych.
3.
Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowe zasady i warunki użycia
uzbrojonych oddziałów i pododdziałów wymienionych w ust. 1
Art. 39.
1.
W przypadkach, o których mowa w art. 34 ust. 1, funkcjonariuszom Policji i organów
ochrony kolei przysługują wobec żołnierzy uprawnienia określone w art. 35-37
2.
Uprawnienia określone w art. 35-38 przysługują wojskowym organom porządkowym również
wobec osób nie będących żołnierzami, jeżeli osoby te współdziałają z żołnierzem w
naruszaniu dyscypliny wojskowej lub bezpieczeństwa i porządku publicznego, a także
jeżeli dokonują one czynów zagrażających dyscyplinie wojskowej albo czynów przeciwko
życiu i zdrowiu żołnierzy, mieniu wojskowemu lub obiektom wojskowym.
3.
Uprawnienia określone w art. 35-37 przysługują wojskowym organom porządkowym również
w toku wykonywania przewidzianych w odrębnych przepisach czynności asystencyjnych
w postępowaniu egzekucyjnym, czynności ochronnych i konwojowych, a także czynności
kontrolnych w zakresie ruchu drogowego oraz używania mundurów i oznak wojskowych.
4.
Przepisy niniejszego rozdziału dotyczące żołnierzy stosuje się odpowiednio do żołnierzy,
którzy nie pełnią czynnej służby wojskowej, oraz studentów szkół wyższych odbywających
zajęcia wojskowe w studium wojskowym w czasie trwania studiów - w czasie noszenia
przez nich munduru i oznak wojskowych.
Rozdział 7
Odpowiedzialność żołnierzy za wykroczenia
Art. 40.
1.
Żołnierze w czynnej służbie wojskowej ponoszą za wykroczenia odpowiedzialność dyscyplinarną
lub przed sądami honorowymi, jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.
2.
Jeżeli postępowanie dyscyplinarne lub honorowe w sprawie o wykroczenie popełnione
w czasie pełnienia czynnej służby wojskowej nie zostało wszczęte lub zakończone do
dnia zwolnienia żołnierza z tej służby, sprawę przekazuje się organowi powołanemu
do orzekania w sprawach o wykroczenia.
3.
W przypadku, o którym mowa w ust. 2, postępowanie w sprawie o wykroczenie, wszczęte
przed organem powołanym do orzekania w sprawach o wykroczenia, prowadzi się w dalszym
ciągu.
Art. 41.
1.
Organy powołane do orzekania w sprawach o wykroczenia przesyłają otrzymane wnioski
o ukaranie dotyczące żołnierzy w czynnej służbie wojskowej dowódcom jednostek wojskowych,
w których żołnierze pełnią służbę, lub innym organom wojskowym.
Wnioski o ukaranie mogą być kierowane do organów wojskowych także bezpośrednio przez
zainteresowane organy instytucje lub osoby
Art. 42.
1.
Za wykroczenia, za które stosownie do przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia lub innych ustaw właściwe organy określone w tych przepisach mogą nakładać grzywny
w drodze mandatu karnego, żołnierze w czynnej służbie wojskowej podlegają odpowiedzialności
w trybie postępowania mandatowego; kary grzywny w drodze mandatu karnego wymierzają
żołnierzom te organy.
2.
W razie odmowy przyjęcia mandatu karnego lub nieuiszczenia grzywny w terminie, organ
upoważniony do nałożenia grzywny w drodze mandatu karnego kieruje wniosek o ukaranie
żołnierza do organu wojskowego określonego w art. 41 ust. 1.
3.
Przepisy art. 40 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.
Art. 43.
W przypadkach określonych w art. 41 i 42 ust. 2 ukaranie dyscyplinarne albo wszczęcie
postępowania przed sądem honorowym nie może nastąpić po upływie terminu przedawnienia
przewidzianego dla danego wykroczenia w prawie o wykroczeniach.
Art. 44.
1.
Za wykroczenia popełnione przed wcieleniem do czynnej służby wojskowej żołnierze ponoszą
odpowiedzialność na zasadach ogólnych.
2.
Rada Ministrów określi w drodze rozporządzenia zasady i tryb wykonywania kar orzeczonych
za wykroczenia, o których mowa w ust, 1, jak również zasady i tryb stosowania odroczeń,
przerw i ulg w wykonaniu tych kar oraz odstępowania od ich wykonania
Art. 45.
Za wykroczenia skarbowe żołnierze w czynnej służbie wojskowej ponoszą odpowiedzialność
na zasadach i przed organami określonymi w przepisach karno-skarbowych.
Art. 46.
1.
Za czyny, za które w myśl obowiązujących przepisów właściwe organy cywilne uprawnione
są do nakładania kar porządkowych, żołnierze w czynnej służbie wojskowej ponoszą wyłącznie
odpowiedzialność dyscyplinarną lub przed sądami honorowymi.
2.
Przepisy art. 40 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.
Art. 47.
Przymusowego doprowadzenia żołnierza w czynnej służbie wojskowej, w przypadkach określonych
w obowiązujących przepisach, dokonują wojskowe organy porządkowe na wniosek organów
zarządzających doprowadzenia.
Rozdział 8
Odpowiedzialność sędziów i prokuratorów wojskowych oraz odpowiedzialność zawodowa żołnierzy
Art. 48.
Sędziowie sądów wojskowych ponoszą odpowiedzialność dyscyplinarną za wykroczenia i
przewinienia dyscyplinarne oraz za czyny naruszające honor i godność żołnierską na
zasadach określonych w ustawie, o ustroju sadów wojskowych, a sędziowie Sądu Najwyższego
będący oficerami zawodowymi - na zasadach określonych w ustawia o Sądzie Najwyższym.
Art. 48.
Prokuratorzy wojskowi oraz asesorzy w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury
ponoszą odpowiedzialność dyscyplinarną za przewinienia dyscyplinarne oraz za czyny
naruszające honor i godność żołnierską, popełnione podczas lub w związku z wykonywaniem
funkcji prokuratora albo asesora, na zasadach określonych w ustawie o prokuraturze.
Art. 50.
Odpowiedzialność zawodową za postępowanie sprzeczne z zasadami etyki i deontologii
zawodowej oraz za naruszenie przepisów o wykonywaniu swej specjalności zawodowej żołnierze
pełniący zawodową lub okresową służbę wojskową ponoszą na zasadach określonych w ustawach
dotyczących odpowiednich zawodów i ich samorządów zawodowych.
Art. 51.
Za inne wykroczenia i przewinienia dyscyplinarne oraz za inne czyny naruszające honor
i godność żołnierską żołnierze wymienieni w art. 49 i 50 ponoszą odpowiedzialność
na zasadach określonych w ustawie.
Rozdział 9
Zawieszanie w czynnościach służbowych
Art. 52.
1.
Właściwy przełożony może zawiesić żołnierza w czynnościach służbowych w związku z
zarzutem poważnego naruszenia dyscypliny wojskowej, a zwłaszcza nadużycia uprawnień
służbowych, jeżeli powstaje uzasadniona i niezwłoczna potrzeba odsunięcia go od wykonywanie
zadań na zajmowanym stanowisku służbowym.
2.
Decyzję uprawnionego przełożonego o zawieszeniu w czynnościach służbowych doręcza
się żołnierzowi na piśmie wraz z uzasadnieniem.
Art. 53.
1.
Okres zawieszenia żołnierza w czynnościach służbowych nie może przekraczać jednego
miesiąca.
2.
Minister Obrony Narodowej w szczególnie uzasadnionych przypadkach może przedłużyć
okres zawieszenia żołnierza w czynnościach służbowych do trzech miesięcy.
3.
Przepis art. 52 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
Art. 54.
Właściwy przełożony obowiązany jest uchylić niezwłocznie zawieszenie w czynnościach
służbowych, gdy ustaną przyczyny uzasadniające zastosowanie zawieszenia oraz w razie
upływu terminu określonego w art. 53 ust. 1 lub 2.
Art. 56.
Przepisy art. 52-54 nie naruszają uprawnień sądu lub prokuratora wojskowego do zawieszenia
żołnierza w czynnościach służbowych w związku z prowadzeniem postępowania karnego.
Art. 56.
Zasady i tryb postępowania w sprawach zawieszania żołnierzy w czynnościach służbowych
oraz uprawnienia przełożonych w tym zakresie określa regulamin dyscyplinarny Sił Zbrojnych
Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 57.
Zawieszanie w czynnościach służbowych sędziów i prokuratorów wojskowych normują przepisy
ustawy o ustroju sądów wojskowych, ustawy o Sądzie Najwyższym i o prokuraturze.
Rozdział 10
Odwołania, skargi i meldunki
Art. 58.
1.
Od decyzji, o których mowa w art. 11 ust. 2, przysługuje żołnierzowi, z zastrzeżeniem
ust. 2, odwołanie do przełożonego wyższego stopnia na zasadach i w trybie określonym
w regulaminie dyscyplinarnym Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Wniesienie odwołania
nie wstrzymuje wykonania decyzji.
2.
Od decyzji o wymierzeniu kary określonej w art. 13 ust. 1 pkt 7 i ust. 2 przysługuję
żołnierzowi zażalenie do właściwego miejscowo sądu wojskowego.
3.
Od orzeczenia sądu honorowego I instancji przysługuje żołnierzowi odwołanie do sądu
honorowego II instancji, na zasadach i w trybie określonym w rozporządzeniu, o którym
mowa w art. 23. Wniesienie odwołania wstrzymuje wykonanie decyzji.
4.
Od orzeczenia sądu koleżeńskiego odwołanie nie przysługuje.
5.
Od decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych przysługuje żołnierzowi odwołanie
do przełożonego wyższego stopnia, na zasadach i w trybie określonym w regulaminie
dyscyplinarnym Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Wniesienie odwołania nie wstrzymuje
wykonania decyzji.
Art. 58.
Żołnierz ma prawo wnoszenia skarg do właściwego przełożonego lub organu wojskowego,
dotyczących naruszenia uprawnień żołnierza albo jego praw jako człowieka i obywatela
oraz dotyczących sposobu załatwiania jego spraw przez przełożonych i organy wojskowe.
Art. 60.
Żołnierz może wnieść skargę tylko we własnej sprawie.
Art. 61.
1.
Skarga wniesiona przez żołnierza powinna być rozpatrzona przez właściwego przełożonego
lub właściwy organ wojskowy najpóźniej w terminie miesiąca od dnia wniesienia.
2.
O sposobie załatwienia skargi zawiadamia się wnoszącego skargę.
Art. 62.
1.
Żołnierz może składać meldunki do przełożonych lub innych organów wojskowych.
2.
Przedmiotem meldunków mogą być w szczególności sprawy niedociągnięć w działalności
organów wojskowych, naruszenia praworządności, nadużyć oraz zaspokajania potrzeb żołnierzy.
3.
Meldunek może zawierać własne propozycje i wnioski żołnierza dotyczące usunięcia zauważonych
niedociągnięć, nadużyć lub naruszeń.
4.
W sprawach rozpatrywania meldunków przepis art. 61 stosuje się odpowiednio.
Art. 63.
Zasady i tryb wnoszenia skarg i meldunków, właściwość organów wojskowych w tych sprawach
oraz zasady i tryb postępowania przy rozpatrywaniu skarg i meldunków, o których mowa
w art. 59 oraz art. 62 ust. 1-3, określa Minister Obrony Narodowej w drodze rozporządzenia.
Rozdział 11
Przepisy końcowe
Art. 64.
Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych wyda w drodze
rozporządzenia regulamin dyscyplinarny Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 65.
1.
Przewidziane w ustawie uprawnienia Ministra Obrony Narodowej i podległych mu organów
wojskowych przysługują odpowiednio Ministrowi Spraw Wewnętrznych i podległym mu organom
w stosunku do żołnierzy pełniących służbę w podporządkowanych mu jednostkach wojskowych
i innych podległych mu jednostkach organizacyjnych.
2.
W sprawach określonych w art. 7 ust. 4, art. 23, 27, 33 ust. 3 i art. 63 Minister
Spraw Wewnętrznych działa w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej.
Art. 66.
Traci moc ustawa z dnia 18 stycznia 1951 r. o odpowiedzialności żołnierzy za przewinienia dyscyplinarne
i za naruszenia honoru i godności żołnierskiej .