Obwieszczenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnejz dnia 5 grudnia 1991 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia
1988 r. w sprawie czasu pracy w zakładach pracy w latach 1989-1992
Spis treści
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 1991 r. zmieniającego rozporządzenie
w sprawie czasu pracy w uspołecznionych zakładach pracy w latach 1989-1992 ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 1988 r. w sprawie czasu pracy w zakładach
pracy w latach 1989-1992 , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:
1)
rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 6 sierpnia 1990 r. zmieniającym rozporządzenie
w sprawie czasu pracy w uspołecznionych zakładach pracy w latach 1989-1992 oraz rozporządzenie
w sprawie stosowania równoważnych norm czasu pracy w komunikacji samochodowej i w
transporcie samochodowym ,
2)
rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 1991 r. zmieniającym rozporządzenie
w sprawie czasu pracy w uspołecznionych zakładach pracy w latach 1989-1992
oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem wydania jednolitego tekstu
i z zastosowaniem ciągłej numeracji paragrafów, ustępów i punktów.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst nie obejmuje:
1)
następujących przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 1988 r. w sprawie czasu pracy w uspołecznionych
zakładach pracy w latach 1989-1992 :
a)
w § 2 ust. 3 i 4 wyrazów „oraz odpowiednie organy związków spółdzielczych” z uwagi
na likwidację związków spółdzielczych na podstawie ustawy z dnia 20 stycznia 1990 r. o zmianach w organizacji i działalności spółdzielczości ,
b)
§ 20 i 21 w brzmieniu:
„
§ 20.
Traci moc rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1985 r. w sprawie czasu pracy w uspołecznionych
zakładach pracy w latach 1986-1988 oraz zmian niektórych przepisów o czasie pracy .
§ 21.
Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1989 r.
”
;
2)
§ 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 sierpnia 1990 r. zmieniającego rozporządzenie
w sprawie czasu pracy w uspołecznionych zakładach pracy w latach 1989-1992 oraz rozporządzenie
w sprawie stosowania równoważnych norm czasu pracy w komunikacji samochodowej i w
transporcie samochodowym w brzmieniu:
„
§ 2.
W rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 1974 r. w sprawie stosowania równoważnych
norm czasu pracy w komunikacji samochodowej i w transporcie samochodowym w § 2 w ust. 3 wyrazy „okres dwutygodniowy” zastępuje się wyrazami „miesiąc kalendarzowy.”
§ 3.
Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.
”
;
3)
§ 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 1991 r. zmieniającego rozporządzenie
w sprawie czasu pracy w uspołecznionych zakładach pracy w latach 1989-1992 w brzmieniu:
„
§ 3.
Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.
”
Załącznik - Tekst jednolity rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 1988 r. w sprawie czasu pracy w zakładach pracy w latach 1989-1992
Na podstawie art. 129 § 2, art. 133 § 3, art. 139 § 2, art. 141 § 4 i art. 150 oraz w związku z
art. 131, 151 i 2951 Kodeksu pracy zarządza się, co następuje:
§ 1.
1.
Czas pracy w zakładach pracy nie może przekraczać 8 godzin na dobę i średnio 42 godzin
na tydzień z uwzględnieniem w roku kalendarzowym 38 dodatkowych dni wolnych od pracy,
z tym że dla państwowych zakładów pracy ustala się czas pracy w wymiarze 8 godzin
na dobę i średnio 42 godziny na tydzień.
2.
W miesięcznym okresie czas pracy nie może przekroczyć liczby godzin wynikającej z
pomnożenia 8 godzin przez liczbę kalendarzowych dni roboczych, z wyłączeniem dodatkowych
dni wolnych od pracy przypadających w danym miesiącu w liczbie wynikającej z terminów,
o których mowa w ust. 3.
3.
Terminy dodatkowych dni wolnych od pracy na każdy rok kalendarzowy określa Minister
Pracy i Polityki Socjalnej po porozumieniu z ogólnokrajową organizacją międzyzwiązkową.
4.
Na wniosek pracowników lub z własnej inicjatywy kierownik zakładu pracy, po uzgodnieniu
z zakładową organizacją związków zawodowych, zwaną dalej „zakładową organizacją związkową”,
może wprowadzić dodatkowe dni wolne od pracy w innych terminach niż określone w myśl
ust. 3, zachowując miesięczny czas pracy, o którym mowa w ust. 2.
§ 2.
1.
Rozkłady czasu pracy pracowników:
1)
zakładów usługowych świadczących usługi dla ludności, zakładów gastronomicznych oraz
placówek handlu detalicznego,
2)
zakładów służby zdrowia,
3)
jednostek Narodowego Banku Polskiego i pozostałych banków,
4)
przedsiębiorstw komunikacyjnych i transportowych,
5)
instytucji artystycznych,
6)
instytucji i placówek upowszechniania kultury,
7)
placówek turystyczno-rekreacyjnych oraz
8)
placówek państwowej jednostki organizacyjnej „Polska Poczta, Telegraf i Telefon”,
zapewniające właściwą obsługę ludności w terminach dodatkowych dni wolnych od pracy,
o których mowa w § 1 ust. 3, ustalają kierownicy zakładów pracy po uzgodnieniu z zakładową
organizacją związkową.
2.
Rozkłady czasu pracy, o których mowa w ust. 1, powinny przewidywać udzielanie przysługujących
pracownikom dodatkowych dni wolnych od pracy we wszystkie robocze dni tygodnia, w
celu zachowania średniotygodniowej normy czasu pracy pracowników i odpowiedniej obsady
stanowisk pracy w dniach pracy zakładu pracy.
3.
Organy założycielskie i właściwe jednostki organizacyjne nadrzędne nad zakładami pracy
sprawują nadzór nad prawidłowym ustalaniem rozkładów czasu pracy, o których mowa w
ust. 1.
4.
Uprawnienia wynikające z ust. 3 organy założycielskie i właściwe jednostki organizacyjne
nadrzędne nad zakładami pracy realizują po porozumieniu z właściwymi ogólnopolskimi
organizacjami związków zawodowych.
§ 3.
1.
Dodatkowe dni wolne od pracy, przypadające w okresie urlopu wypoczynkowego, wlicza
się do tego urlopu. Urlop wypoczynkowy nie może jednak rozpoczynać się ani kończyć
w dniu dla pracownika dodatkowo wolnym od pracy.
2.
Pracownik, który na polecenie kierownika zakładu pracy pracował w dniu wyznaczonym
dla niego jako dodatkowy dzień wolny od pracy, powinien w zamian otrzymać dzień wolny
od pracy w innym, wyznaczonym z góry terminie. Przysługujące pracownikowi z tego tytułu
dni wolne od pracy mogą być udzielone - na jego wniosek lub za jego zgodą - łącznie
z urlopem wypoczynkowych albo w innych terminach uzgodnionych z pracownikiem.
3.
Pracownikowi, który w zamian za pracę w dniu wyznaczonym dla niego jako dodatkowy
dzień wolny od pracy nie otrzymał dnia wolnego w innym wyznaczonym z góry terminie,
przysługuje za każdą godzinę pracy w tym dniu, oprócz normalnego wynagrodzenia, dodatek
w wysokości 100% wynagrodzenia wynikającego z jego osobistego zaszeregowania.
4.
Pracownikowi, który z powodu urlopu, choroby lub innych usprawiedliwionych przyczyn
nie wykorzystał dnia wolnego od pracy, udzielonego w zamian za pracę wykonaną na polecenie
kierownika zakładu pracy w dniu wyznaczonym dla niego jako dodatkowy dzień wolny od
pracy, udziela się dnia wolnego od pracy w innym terminie albo - na jego wniosek -
wypłaca wynagrodzenie w wysokości obliczonej w myśl ust. 3.
§ 4.
1.
Kierownik zakładu pracy, na wniosek pracowników lub z własnej inicjatywy, po uzgodnieniu
z zakładową organizacją związkową, może wprowadzić tygodniowy czas pracy przedłużony
do 48 godzin, przez zarządzenie pracy we wszystkie robocze dni tygodnia, udzielając
przypadających w tym okresie dodatkowych dni wolnych od pracy w innych niż ustalone
w myśl § 1 ust. 3 terminach, w celu zachowania średnio 42-godzinnego tygodnia pracy
w przyjętym okresie rozliczeniowym, nie dłuższym niż 24 tygodnie.
2.
Na wniosek pracownika lub za jego zgodą dodatkowe dni wolne od pracy, o których mowa
w ust. 1, mogą być udzielone poza okresem rozliczeniowym, pojedynczo lub łącznie,
także łącznie z urlopem wypoczynkowym.
3.
Dodatkowych dni wolnych od pracy, o których mowa w ust. 1 i 2, przypadających w okresie
urlopu wypoczynkowego, nie wlicza się do tego urlopu.
4.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do:
1)
pracowników młodocianych w wieku do 16 lat,
2)
kobiet w okresie ciąży oraz kobiet opiekujących się dziećmi w wieku do lat 4, chyba
ze wyrażą na to zgodę.
5.
Wprowadzenie pracy we wszystkie robocze dni tygodnia, o którym mowa w ust. 1, może
nastąpić nie wcześniej niż po 7 dniach od powiadomienia o tym pracowników.
6.
W razie usprawiedliwionej nieobecności pracownika w pracy, uniemożliwiającej wykorzystanie
dodatkowych dni wolnych od pracy w myśl przepisów ust. 1 i 2, stosuje się odpowiednio
§ 3 ust. 4.
§ 5.
1.
Kierownik zakładu pracy, po uzgodnieniu z zakładową organizacją związkową, na wniosek
pracowników lub z własnej inicjatywy, może wprowadzić rozkład czasu pracy przewidujący
udzielanie dodatkowego dnia wolnego od pracy w każdym tygodniu. Taki rozkład czasu
pracy może być wprowadzony na czas nie określony, jednak nie krótszy niż 4 tygodnie
kalendarzowe.
2.
W rozkładzie czasu pracy, o którym mowa w ust. 1, czas pracy może być przedłużony
do 9 godzin na dobę, tak aby w okresie, w którym dodatkowy dzień wolny od pracy jest
udzielany w każdym tygodniu, czas pracy wynosił 42 godziny na tydzień.
3.
Praca wykonywana w granicach czasu pracy na dobę, o którym mowa w ust. 2, nie stanowi
pracy w godzinach nadliczbowych.
4.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do:
1)
pracowników młodocianych,
2)
kobiet w okresie ciąży oraz kobiet opiekujących się dziećmi w wieku do lat 4, chyba
że wyrażą na to zgodę,
3)
pracowników zatrudnionych na stanowiskach pracy, na których występują przekroczenia
dopuszczalnych norm stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia.
§ 6.
1.
Kierownik zakładu pracy, po uzgodnieniu z zakładową organizacją związkową, na wniosek
pracowników lub z własnej inicjatywy, może wprowadzić taki rozkład czasu pracy, który
przewiduje zmienne godziny rozpoczynania i kończenia pracy dla wszystkich lub niektórych
pracowników, przy zachowaniu obowiązującego w zakładzie pracy dobowego i tygodniowego
wymiaru czasu pracy.
2.
Dwuzmianowa organizacja pracy może być wprowadzona w zakładzie pracy, jeżeli czas
pracy obejmuje liczbę godzin wynikającą co najmniej z półtorakrotnego obowiązującego
w zakładzie dobowego wymiaru czasu pracy. Trzyzmianowa organizacja pracy może być
wprowadzona, jeżeli czas pracy w zakładzie pracy obejmuje liczbę godzin wynikającą
co najmniej z dwukrotnego obowiązującego w zakładzie dobowego wymiaru czasu pracy.
3.
Czas pracy zalicza się do danej zmiany, jeżeli godziny rozpoczynania pracy nie przekraczają
przedziału połowy dobowego obowiązującego w zakładzie pracy wymiaru czasu pracy.
§ 7.
Kierownicy zakładów pracy, po uzgodnieniu z zakładowymi organizacjami związkowymi,
mogą stosować w zakresie wymiarów i rozkładów czasu pracy odpowiednio:
1)
przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 1974 r. w sprawie praw i obowiązków
pracowników kolejowych - do pracowników wykonujących prace załadunkowe i wyładunkowe oraz obsługujących
zakładowe bocznice kolejowe,
2)
przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 1974 r. w sprawie stosowania równoważnych
norm czasu pracy w komunikacji samochodowej i w transporcie samochodowym - do pracowników zatrudnionych na stanowiskach pracy kierowców i pomocników kierowców
pojazdów samochodowych transportu zakładowego.
§ 8.
1.
Kierownicy zakładów pracy, po uzgodnieniu z zakładowymi organizacjami związkowymi,
mogą przedłużyć czas pracy do 12 godzin w niektórych dniach tygodnia, z zachowaniem
warunku równoważenia tego czasu pracy w granicach średnio 42-godzinnej tygodniowej
normy czasu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym, na następujących stanowiskach
pracy:
1)
przy obsłudze kotłów i urządzeń centralnego ogrzewania, w okresie nie przekraczającym
sezonu grzewczego,
2)
przy obsłudze urządzeń ujęć i stacji uzdatniania wody,
3)
przy obsłudze oczyszczalni ścieków,
4)
przy pracach uzależnionych od pory roku lub warunków atmosferycznych,
5)
w służbach programowych i techniczno-realizacyjnych radia i telewizji.
2.
Równoważny czas pracy, o którym mowa w ust. 1, nie może być stosowany przy pracach
wykonywanych w warunkach uznawanych za szczególnie uciążliwe lub szkodliwe dla zdrowia,
w szczególności na stanowiskach pracy, na których występują przekroczenia dopuszczalnych
norm stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia albo panuje niekorzystny mikroklimat
oraz w odniesieniu do których istnieją przeciwwskazania Państwowej Inspekcji Sanitarnej
lub przemysłowej służby zdrowia.
3.
Równoważny czas pracy, o którym mowa w ust. 1, wprowadza kierownik zakładu pracy,
a w stosunku do stanowisk pracy wymienionych w ust. 1 pkt 1-3 po zasięgnięciu opinii
zakładowego społecznego inspektora pracy oraz przemysłowej służby zdrowia.
4.
Okres rozliczeniowy czasu pracy pracowników zatrudnionych przy pracach, o których
mowa w ust. 1, nie może przekraczać:
1)
okresu odpowiadającego sezonowi grzewczemu - na stanowiskach pracy wymienionych w
ust. 1 pkt 1,
2)
okresu 1 miesiąca - na stanowiskach pracy wymienionych w ust. 1 pkt 2 i 3,
3)
24 tygodni - na stanowiskach pracy przy pracach wymienionych w ust. 1 pkt 4,
4)
24 tygodni - na stanowiskach pracy występujących w służbach wymienionych w ust. 1
pkt 5.
§ 9.
1.
Rozkłady czasu pracy w systemach równoważnych norm czasu pracy, wprowadzonych na podstawie
art. 141 Kodeksu pracy, powinny przewidywać równoważenie do średniej tygodniowej normy przedłużonego ponad
8 do 12 godzin czasu pracy na dobę, także przez udzielenie dni wolnych od pracy w
liczbie nie mniejszej w przyjętym okresie rozliczeniowym niż liczba dodatkowych dni
wolnych od pracy, przypadających w tym okresie zgodnie z terminami ustalonymi w myśl
§ 1 ust. 3.
2.
Do liczby dni wolnych od pracy, o których mowa w ust. 1, nie wlicza się dni wolnych
udzielonych w zamian za pracę w niedziele oraz określone w odrębnych przepisach święta
będące dniami wolnymi od pracy.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 nie mają zastosowania przy ustalaniu rozkładu czasu pracy w grupowej organizacji
pracy (art. 2951 Kodeksu pracy).
§ 10.
1.
W grupowej organizacji pracy czas pracy w normach równoważnych może być przedłużony
do 12 godzin na dobę.
2.
Zadania określone w odrębnej umowie (art. 2951§ 3 Kodeksu pracy) powinny być ustalone tak, aby mogły być wykonane w normalnym czasie pracy wynikającym
z 42-godzinnej tygodniowej normy czasu pracy.
3.
Jeżeli zadania, o których mowa w ust. 2, grupa (brygada, zespół) wykona przed terminem
ustalonym w umowie, pracownikom grupy przysługuje czas wolny od pracy do końca okresu,
na jaki umowa została zawarta.
4.
Pracownikowi grupy (brygady, zespołu), który w okresie korzystania z czasu wolnego
od pracy, o którym mowa w ust. 3, zawrze nową umowę o wykonanie zadania (art. 2951§ 3 Kodeksu pracy), nie przysługuje wynagrodzenie za czas nie wykorzystany ani czas wolny w innym terminie.
5.
Jeżeli umowa o wykonanie zadania, o której mowa w ust. 2, zostaje zawarta na czas
dłuższy niż 24 tygodnie, czas pracy pracowników grupy (brygady, zespołu) rozlicza
się z upływem 24 tygodni. Czas wolny od pracy, przysługujący po rozliczeniu, o którym
wyżej mowa, może być wykorzystany bezpośrednio po rozliczeniu czasu pracy lub po wykonaniu
zadania. Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio.
§ 11.
1.
Pracownikom zatrudnionym w równoważnych normach czasu pracy, o których mowa w § 9
ust. 1, za pracę w godzinach nadliczbowych oprócz normalnego wynagrodzenia przysługuje
dodatek w wysokości określonej w art. 134 Kodeksu pracy.
2.
Łączna liczba godzin nadliczbowych opłacanych z dodatkiem 50% wynagrodzenia wynikającego
z osobistego zaszeregowania pracownika w okresie rozliczeniowym nie może przekraczać
liczby godzin wynikającej z pomnożenia liczby przepracowanych dni roboczych przez
2.
3.
Za pracę przekraczającą równocześnie dobową normę czasu pracy i normę czasu pracy
ustaloną dla okresu rozliczeniowego przysługuje dodatek tylko z jednego tytułu.
4.
Pracownikowi, który za przepracowane niedziele i określone w odrębnych przepisach
święta będące dniami wolnymi od pracy nie otrzymał w ciągu miesiąca w zamian dni wolnych
od pracy, wypłaca się za każdą godzinę pracy w niedzielę lub święto dodatek w wysokości
100% wynagrodzenia wynikającego z osobistego zaszeregowania.
§ 12.
1.
Pracownicy zatrudnieni w czterobrygadowej organizacji pracy otrzymują dzień wolny
od pracy za każdy miesiąc zatrudnienia w tym systemie pracy, z zachowaniem prawa do
wynagrodzenia za ten dzień, obliczonego według zasad jak za urlop wypoczynkowy.
2.
Pracownicy, o których mowa w ust. 1, otrzymują za każdą godzinę pracy wykonywanej
w dniu wyznaczonym dla zakładu pracy jako dodatkowy dzień wolny od pracy, oprócz normalnego
wynagrodzenia, dodatek w wysokości określonej w myśl § 3 ust. 3.
§ 13.
1.
W razie usprawiedliwionej nieobecności pracownika w pracy, norma czasu pracy, ustalona
do przepracowania w normalnym czasie pracy w okresie rozliczeniowym, ulega zmniejszeniu
o liczbę godzin pracy, ustaloną w harmonogramie pracy do przepracowania w czasie przypadającym
na okres usprawiedliwionej nieobecności.
2.
Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do pracowników zatrudnionych w równoważnych
normach czasu pracy, określonych w odrębnych przepisach, oraz w rozkładach czasu pracy,
o których mowa w § 8.
§ 14.
Praca wykonywana w granicach norm czasu pracy określonych w rozporządzeniu nie stanowi
pracy w godzinach nadliczbowych.
§ 15.
1.
Dopuszczalna liczba godzin nadliczbowych dla poszczególnego pracownika, o której mowa
w art. 133 § 2 Kodeksu pracy, może wynosić w okresie do dnia 31 grudnia 1992 r.:
1)
w transporcie i komunikacji do 40 godzin miesięcznie,
2)
przy obsłudze technicznej scen teatralnych i estradowych średnio do 30 godzin miesięcznie.
2.
Stanowiska pracy oraz liczby godzin nadliczbowych w granicach określonych w ust. 1
ustala kierownik zakładu pracy po uzgodnieniu z zakładową organizacją związkową na
okres nie dłuższy niż rok kalendarzowy.
§ 16.
Sposób ustalania wysokości dodatkowego wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych
oraz w dodatkowych dniach wolnych od pracy, o którym mowa w rozporządzeniu, nie narusza
odrębnych unormowań wynikających z zakładowych systemów wynagradzania i układów zbiorowych
pracy.
§ 17.
Zarządzenie pracy w dodatkowych dniach wolnych od pracy lub dobrowolne podejmowanie
pracy przez pracowników zakładów pracy w tych dniach - za zgodą kierownika zakładu
pracy - może nastąpić po uzgodnieniu z zakładową organizacją związkową oraz pod warunkiem:
1)
racjonalnego wykorzystania czasu pracy w poprzedzających dniach tygodnia,
2)
należytego organizacyjno-technicznego i materiałowo-kooperacyjnego przygotowania pracy
przypadającej na dodatkowy dzień wolny od pracy.
§ 18.
Wymiar i rozkład czasu pracy pracowników zatrudnionych w jednostkach organizacyjnych
spółdzielczości niewidomych i inwalidów, pracowników zaliczonych do I lub II grupy
inwalidów oraz pracowników zatrudnionych przy pracach szczególnie uciążliwych lub
w warunkach szkodliwych dla zdrowia określają odrębne przepisy.
§ 19.
1.
Państwowe zakłady pracy, w których w dniu wejścia w życie rozporządzenia stosuje się
krótszy tygodniowy wymiar czasu pracy niż określony w § 1, wprowadzą w terminie do
dnia 31 grudnia 1992 r. rozkłady czasu pracy, wynikające z 42-godzinnej tygodniowej
normy czasu pracy.
2.
Regulacja norm czasu pracy, o której mowa w ust. 1, nie dotyczy pracowników, których
krótszy wymiar czasu pracy wynika z przepisów ustawy lub właściwego rozporządzenia
Rady Ministrów, oraz pracowników, których wymiar czasu pracy został skrócony na zasadach
przewidzianych w art. 130 Kodeksu pracy.
§ 20.
Rozporządzenie nie dotyczy:
1)
pracowników górnictwa, z wyjątkiem przepisów § 8, § 12 i § 15 ust. 1 pkt 1 i ust.
2,
2)
pracowników urzędów państwowych, z wyjątkiem przepisów § 8 oraz § 15 ust. 1 pkt 1
i ust. 2, które stosuje się do kierowców,
3)
pracowników, których czas pracy jest określony przepisami w sprawie praw i obowiązków
pracowników Narodowego Banku Polskiego, z wyjątkiem przepisów § 2 i 8 oraz § 15 ust.
1 pkt 1 i ust. 2, które stosuje się do kierowców,
4)
pracowników zakładów służby zdrowia w zakresie unormowanym przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 1974 r. w sprawie niektórych obowiązków
i uprawnień pracowników zatrudnionych w zakładach służby zdrowia ,
5)
pracowników zatrudnionych za granicą w celu realizacji budownictwa eksportowego i
usług związanych z eksportem,
6)
nauczycieli i nauczycieli akademickich,
7)
funkcjonariuszy pożarnictwa pełniących służbę w systemie zmianowym, o których mowa
w art. 12 ust. 2 i 3 dekretu z dnia 27 grudnia 1974 r. o służbie funkcjonariuszy pożarnictwa ,
8)
pracowników, których wymiar czasu pracy jest określony przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 listopada 1974 r. w sprawie czasu pracy i
zasad wynagradzania za pracę w godzinach nadliczbowych pracowników zatrudnionych przy
pilnowaniu .