Obwieszczenie Ministra Sprawiedliwościz dnia 8 marca 1991 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze
Spis treści
- Treść obwieszczenia
- Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Organizacja prokuratury
- Rozdział 3 - Działalność prokuratury
- Rozdział 4 - Prokuratorzy
- Rozdział 5 - Aplikanci i asesorzy prokuratury
- Rozdział 6 - Pracownicy administracyjni i obsługi
- Rozdział 7 - Rada pracownicza
- Rozdział 8 - Przepisy szczególne dotyczące prokuratorów wojskowych i wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury
- Rozdział 9 - Zmiany w przepisach obowiązujących oraz przepisy przejściowe i końcowe
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 12 ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o zmianie ustawy o Prokuraturze Polskiej Rzeczypospolitej
Ludowej, Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia oraz ustawy o Sądzie Najwyższym ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze , z uwzględnieniem:
1)
zmian wprowadzonych:
a)
ustawą z dnia 31 stycznia 1989 r. o kształtowaniu środków na wynagrodzenia w sferze
budżetowej ,
b)
ustawą z dnia 29 grudnia 1989 r. o zmianie Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej ,
c)
ustawą z dnia 22 marca 1990 r. o zmianie ustawy o Prokuraturze Polskiej Rzeczypospolitej
Ludowej, Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia oraz ustawy o Sądzie Najwyższym ,
d)
ustawą z dnia 14 grudnia 1990 r. o zniesieniu i likwidacji niektórych funduszy ,
2)
zmian wynikających z następujących przepisów ogłoszonych przed dniem wydania jednolitego
tekstu:
a)
ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym ,
b)
ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o terenowych organach rządowej administracji ogólnej ,
c)
ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym
i ustawę o pracownikach samorządowych
i z zastosowaniem ciągłej numeracji artykułów, ustępów i punktów oraz porządku alfabetycznego
liter.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy nie obejmuje
następujących przepisów:
1)
art. 111-115 i 120 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o Prokuraturze Polskiej Rzeczypospolitej
Ludowej w brzmieniu:
„
Art. 111.
W ustawie z dnia 21 maja 1963 r. o dyscyplinie wojskowej oraz o odpowiedzialności żołnierzy
za przewinienia dyscyplinarne i za naruszenia honoru i godności żołnierskiej w art. 48 wyrazy „oficerowie śledczy” zastępuje się wyrazem „asesorzy”, a wyrazy
„oficera śledczego” - wyrazem „asesora”.
Art. 112.
W Kodeksie postępowania karnego wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 578 w § 1 wyrazy „oficer śledczy prokuratury” zastępuje się wyrazami „asesor
wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury”,
2)
w art. 587 w § 1 wyrazy „oficerowi śledczemu” zastępuje się wyrazem „asesorowi”.
Art. 113.
W Kodeksie karnym wykonawczym w art. 30 wyrazy „i prokuratora” skreśla się.
Art. 114.
W dekrecie z dnia 12 grudnia 1981 r. o przekazaniu do właściwości sądów wojskowych spraw
o niektóre przestępstwa oraz o zmianie ustroju sądów wojskowych i wojskowych jednostek
organizacyjnych Prokuratury Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w czasie obowiązywania
stanu wojennego w art. 8 w ust. 1 oraz w art. 9 w ust. 2 wyrazy „oficerów śledczych” zastępuje się
wyrazem „asesorów”.
Art. 115.
1.
Osoby zajmujące stanowiska podprokuratorów powszechnych lub wojskowych jednostek organizacyjnych
prokuratury z dniem wejścia w życie ustawy podlegają mianowaniu na stanowiska wiceprokuratorów
właściwych jednostek organizacyjnych prokuratury.
2.
Osoby zajmujące stanowiska oficerów śledczych wojskowych jednostek organizacyjnych
prokuratury z dniem wejścia w życie ustawy podlegają mianowaniu na stanowiska asesorów
wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury.
”
„
Art. 120.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 1985 r.
”
;
2)
art. 12 ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o kształtowaniu środków na wynagrodzenia
w sferze budżetowej w brzmieniu:
„
Art. 12.
Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 1989 r.
”
;
3)
art. 2 i 5 ustawy z dnia 29 grudnia 1989 r. o zmianie Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej
Ludowej w brzmieniu:
„
Art. 2.
Do czasu wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 64 ust. 3 Konstytucji, nie dłużej
jednak niż do dnia 31 marca 1990 r., prokuratura działa na dotychczasowych zasadach.
”
;
4)
art. 5-11 i 13 ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o zmianie ustawy o Prokuraturze Polskiej
Rzeczypospolitej Ludowej, Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia oraz ustawy
o Sądzie Najwyższym w brzmieniu:
„
Art. 5.4 orzeczenia
1.
Prokuratorzy i wiceprokuratorzy Prokuratury Generalnej od dnia wejścia w życie niniejszej
ustawy pełnią obowiązki prokuratorów w Prokuraturze Wojewódzkiej w Warszawie.
2.
Pracowników administracyjnych i obsługi Prokuratury Generalnej, z dniem wejścia w
życie niniejszej ustawy, Prokurator Generalny zatrudni w Ministerstwie Sprawiedliwości,
w Prokuraturze Wojewódzkiej w Warszawie lub w Sądzie Wojewódzkim w Warszawie, stosownie
do posiadanych kwalifikacji zawodowych.
3.
Prokuratorzy i mianowani pracownicy administracyjni, o których mowa w ust. 1 i 2,
mogą, w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, złożyć Prokuratorowi
Generalnemu pisemne oświadczenie o odmowie dalszego zatrudnienia. W tym wypadku stosunek
pracy rozwiązuje się po upływie trzech miesięcy od dnia złożenia oświadczenia, w ostatnim
dniu miesiąca kalendarzowego. Umowni pracownicy administracyjni i obsługi mogą w tym
samym czasie złożyć oświadczenie o wypowiedzeniu stosunku pracy albo wniosek o jego
rozwiązanie za porozumieniem stron, który powinien być uwzględniony w terminie nie
dłuższym niż obowiązujący w danych stosunkach okres wypowiedzenia. Rozwiązanie stosunku
pracy na zasadach przewidzianych w niniejszym ustępie pociąga za sobą skutki, jakie
przepisy prawa wiążą z rozwiązaniem umowy o pracę przez zakład pracy za wypowiedzeniem
z powodu likwidacji zakładu pracy.
4.
Prokuratorzy i pracownicy, o których mowa w ust. 1 i 2, zachowują przez okres sześciu
miesięcy prawo do wynagrodzenia odpowiadającego stanowisku, które dotychczas zajmowali,
gdy obejmą w Ministerstwie Sprawiedliwości, w Prokuraturze Wojewódzkiej lub w Sądzie
Wojewódzkim w Warszawie albo w innej jednostce organizacyjnej prokuratury lub w innym
sądzie stanowiska, na których przysługuje niższe wynagrodzenie zasadnicze, niższy
dodatek funkcyjny lub jeżeli dodatek nie przysługuje.
Art. 6.
1.
W terminie do dnia 30 czerwca 1990 r. Prokurator Generalny powoła:
1)
prokuratorów i wiceprokuratorów Prokuratury Generalnej, którzy zajmowali te stanowiska
w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy - na stanowiska prokuratorów Prokuratury
Wojewódzkiej w Warszawie,
2)
prokuratorów i wiceprokuratorów prokuratur wojewódzkich i rejonowych, którzy zajmowali
te stanowiska w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy - na stanowiska prokuratorów
prokuratur wojewódzkich i rejonowych, właściwych ze względu na ich miejsce zamieszkania
- jeżeli spełniają wymagania określone w art. 16 ust. 1(14 ust. 1)*W nawiasach podano numerację artykułów tekstu jednolitego ustawy o prokuraturze. ustawy o prokuraturze.
2.
Stosunek pracy z prokuratorami, których Prokurator Generalny nie powołał na stanowiska
prokuratora, wygasa z dniem 30 września 1990 r. Prokuratorowi przysługuje wynagrodzenie,
o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o pracownikach urzędów państwowych.
3.
W terminie do dnia 30 czerwca 1990 r. Prokurator Generalny w porozumieniu z Ministrem
Obrony Narodowej powoła prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury,
którzy zajmowali te stanowiska w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, na stanowiska
prokuratorów odpowiednich wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, właściwych
ze względu na ich miejsce zamieszkania, jeżeli spełniają wymagania określone w art.
16 ust. 1 i 2 (14 ust. 1 i 2)*W nawiasach podano numerację artykułów tekstu jednolitego ustawy o prokuraturze. ustawy o prokuraturze.
4.
Prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, których Prokurator
Generalny nie powołał na stanowiska prokuratorów, wyznacza się na inne stanowiska
służbowe w siłach zbrojnych, a w wypadku niewyrażenia zgody - zwalnia z zawodowej
służby wojskowej z zachowaniem wszelkich uprawnień przysługujących żołnierzom zwolnionym
z tej służby z przyczyn, które nie powodują utraty tych uprawnień.
5.
Prokuratorom i pracownikom, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2, którzy złożyli oświadczenia
wymienione w art. 5 ust. 3, jak również prokuratorom, którzy nie zostali powołani
przez Prokuratora Generalnego na podstawie ust. 1, przysługują uprawnienia emerytalne
na zasadach określonych w art. 27 ust. 2 ustawy o pracownikach urzędów państwowych
albo jeżeli osiągnęli do dnia wygaśnięcia stosunku pracy okres zatrudnienia wynoszący
łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczalnymi do okresu zatrudnienia co najmniej
35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn.
Art. 7.
1.
Znosi się Prokuraturę Generalną.
2.
Obsługa Prokuratora Generalnego należy do Ministerstwa Sprawiedliwości.
3.
Ministerstwo Sprawiedliwości wstępuje w stosunki prawne związane z lokalami zajmowanymi
przez Prokuraturę Generalną i jednostki nadzorowane przez Prokuratora Generalnego.
4.
Mienie i środki finansowe pozostające w dyspozycji Prokuratury Generalnej przekazuje
się Ministerstwu Sprawiedliwości.
5.
Ust. 3 i 4 nie dotyczą wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury.
Art. 8.
1.
Pierwsze posiedzenia wojewódzkich zgromadzeń prokuratorów zostaną zwołane po dniu
1 lipca 1990 r., nie później jednak niż do dnia 31 sierpnia 1990 r.
2.
Wojewódzkie zgromadzenia prokuratorów na pierwszym posiedzeniu dokonają wyboru członków
kolegiów prokuratur wojewódzkich i członków Rady Prokuratorów przy Prokuratorze Generalnym.
3.
Do czasu podjęcia działalności przez wojewódzkie zgromadzenia prokuratorów i kolegia
prokuratur wojewódzkich, przepisów art. 222 pkt 6 (20 pkt 6)*W nawiasach podano numerację artykułów tekstu jednolitego ustawy o prokuraturze. oraz art. 22*W nawiasach podano numerację artykułów tekstu jednolitego ustawy o prokuraturze. pkt 2 i 4 (22 pkt 2 i 4)*W nawiasach podano numerację artykułów tekstu jednolitego ustawy o prokuraturze. ustawy o prokuraturze nie stosuje się.
Art. 9.
1.
Rada Prokuratorów przy Prokuratorze Generalnym na pierwszym posiedzeniu określi termin
wyborów członków komisji dyscyplinarnych.
2.
Do czasu wyboru komisji dyscyplinarnych na podstawie. niniejszej ustawy działają komisje
dyscyplinarne utworzone na podstawie przepisów dotychczasowych.
3.
Nie zakończone prawomocnie sprawy do dnia wyboru komisji dyscyplinarnych na podstawie
niniejszej ustawy, toczące się w dotychczasowych komisjach dyscyplinarnych, przekazuje
się komisjom dyscyplinarnym utworzonym na podstawie niniejszej ustawy.
Art. 10.
Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w niniejszej ustawie pozostają
w mocy dotychczasowe przepisy wykonawcze, jeżeli nie są z nią sprzeczne.
Art. 11.
Ilekroć w obowiązujących przepisach jest mowa o Prokuratorze Generalnym Polskiej Rzeczypospolitej
Ludowej lub Prokuraturze Generalnej, należy przez to rozumieć Prokuratora Generalnego
lub odpowiednio Ministerstwo Sprawiedliwości sprawujące obsługę Prokuratora Generalnego.
”
„
Art. 13.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 31 marca 1990 r.
”
;
5)
art. 27 ustawy z dnia 14 grudnia 1990 r. o zniesieniu i likwidacji niektórych funduszy w brzmieniu:
„
Art. 27.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1391 r., z wyjątkiem art. 5 i 14, które
wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.
”
*
W nawiasach podano numerację artykułów tekstu jednolitego ustawy o prokuraturze.
Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
1.
Prokuraturę stanowią: Prokurator Generalny, podlegli mu: pierwszy zastępca, zastępcy
Prokuratora Generalnego, prokuratorzy w Ministerstwie Sprawiedliwości oraz prokuratorzy
powszechnych i wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury.
2.
Prokurator Generalny jest naczelnym organem prokuratury. Funkcję Prokuratora Generalnego
sprawuje Minister Sprawiedliwości.
Art. 2.
Zadaniem prokuratury jest strzeżenie praworządności oraz czuwanie nad ściganiem przestępstw.
Art. 3.
1.
Zadania określone w art. 2 Prokurator Generalny i podlegli mu prokuratorzy wykonują
przez:
1)
prowadzenie lub nadzorowanie postępowania przygotowawczego w sprawach karnych oraz
sprawowanie funkcji oskarżyciela publicznego przed sądami,
2)
wytaczanie powództw w sprawach karnych i cywilnych oraz składanie wniosków i udział
w postępowaniu sądowym w sprawach cywilnych, ze stosunku pracy i ubezpieczeń społecznych,
jeżeli tego wymaga ochrona praworządności, interesu społecznego, własności społecznej
lub praw obywateli,
3)
podejmowanie środków przewidzianych prawem, zmierzających do prawidłowego i jednolitego
stosowania prawa w postępowaniu sądowym, administracyjnym, w sprawach o wykroczenia
oraz w innych postępowaniach,
4)
sprawowanie nadzoru nad wykonaniem wyroków w sprawach karnych, postanowień o tymczasowym
aresztowaniu oraz innych decyzji o pozbawieniu wolności,
5)
prowadzenie badań w zakresie problematyki przestępczości oraz jej zwalczania i zapobiegania,
6)
zaskarżanie do sądu niezgodnych z prawem decyzji administracyjnych oraz udział w postępowaniu
sądowym w sprawach zgodności z prawem takich decyzji,
7)
koordynowanie działalności w zakresie ścigania przestępstw, prowadzonej przez inne
organy państwowe,
8)
współdziałanie z organami państwowymi, państwowymi jednostkami organizacyjnymi i organizacjami
społecznymi w zapobieganiu przestępczości i innym naruszeniom prawa,
9)
opiniowanie projektów aktów normatywnych,
10)
podejmowanie innych czynności określonych w ustawach.
2.
W sprawach należących do zakresu działania sądów wojskowych oraz innych organów wojskowych
czynności, o których mowa w ust. 1, wykonują prokuratorzy wojskowych jednostek organizacyjnych
prokuratury.
Art. 4.
Prokurator Generalny może występować do Trybunału Konstytucyjnego o ustalenie powszechnie
obowiązującej wykładni ustaw.
Art. 5.4 orzeczenia
1.
Prokurator Generalny może występować do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskami o stwierdzenie
zgodności aktu ustawodawczego z Konstytucją albo innego aktu normatywnego z Konstytucją
lub aktem ustawodawczym i uczestniczy w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym
w zakresie i trybie ustalonym odrębną ustawą. Przed wystąpieniem do Trybunału Konstytucyjnego
o stwierdzenie zgodności aktu normatywnego naczelnego lub centralnego organu administracji
państwowej Prokurator Generalny występuje o zmianę lub uchylenie aktu do organu, który
go wydał.
2.
Prokurator Generalny rozpatruje kierowane do niego przez obywateli, organy, instytucje
oraz organizacje społeczne wnioski w sprawach określonych w ust. 1.
3.
Jeżeli uchwała organu samorządu terytorialnego albo rozporządzenie terenowego organu
administracji są niezgodne z prawem, prokurator zwraca się do organu, który je wydał,
o ich zmianę lub uchylenie albo kieruje wniosek o ich uchylenie do właściwego organu
nadzoru; w wypadku uchwały organu samorządu terytorialnego prokurator może także wystąpić
z wnioskiem o jej uchylenie do sądu administracyjnego.
Art. 6.
1.
Prokuratorami powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury są prokuratorzy prokuratur
wojewódzkich i rejonowych.
2.
Prokuratorami wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury są: Naczelny Prokurator
Wojskowy, zastępcy Naczelnego Prokuratora Wojskowego, prokuratorzy okręgów wojskowych,
prokuratorzy rodzajów sił zbrojnych, wojskowi prokuratorzy garnizonowi oraz prokuratorzy
odpowiednich jednostek organizacyjnych prokuratury.
Art. 7.
Prokurator jest obowiązany do podejmowania działań określonych w ustawach, kierując
się zasadą bezstronności i równego traktowania wszystkich obywateli.
Art. 8.
1.
Prokurator przy wykonywaniu czynności określonych w ustawach jest niezależny, z uwzględnieniem
granic niezależności określonych w ust. 2.
2.
Prokurator jest obowiązany wykonywać zarządzenia, wytyczne i polecenia przełożonego
prokuratora. Jeżeli jednak polecenie dotyczy treści czynności w postępowaniu, prokurator
może żądać doręczenia mu polecenia na piśmie wraz z uzasadnieniem, zmiany polecenia
lub wyłączenia go od wykonania tej czynności albo od udziału w sprawie. O wyłączeniu
rozstrzyga ostatecznie prokurator bezpośrednio przełożony nad prokuratorem, który
wydał polecenie.
Art. 9.
1.
Organy samorządu terytorialnego oraz organy administracji państwowej, a także inne
państwowe jednostki organizacyjne, spółdzielnie i ich związki, organizacje zawodowe,
samorządowe i inne organizacje społeczne udzielają Prokuratorowi Generalnemu i podległym
mu prokuratorom pomocy w realizacji ich zadań.
2.
Prokurator wojewódzki lub rejonowy, z własnej inicjatywy bądź na wniosek organów samorządu
terytorialnego albo właściwego terenowego organu rządowej administracji ogólnej, przedkłada
im informację o stanie przestępczości i jej zwalczaniu w województwie lub gminie (mieście,
dzielnicy).
Rozdział 2
Organizacja prokuratury
Art. 10.
1.
Prokurator Generalny kieruje działalnością prokuratury i wydaje w tym zakresie zarządzenia,
wytyczne i polecenia.
2.
Prokurator Generalny może przedsiębrać wszelkie czynności należące do zakresu działania
prokuratury lub zlecać ich wykonanie podległym mu prokuratorom, chyba że ustawa zastrzega
określoną czynność wyłącznie jego właściwości.
3.
Prokurator przełożony może zlecać podległym prokuratorom wykonanie czynności należących
do jego zakresu działania, chyba że ustawa zastrzega określoną czynność wyłącznie
jego właściwości, oraz przejmować czynności prokuratorów podległych.
Art. 11.
Prokuratorów prokuratur wojewódzkich i rejonowych powołuje Prokurator Generalny, a
prokuratorów odpowiednich wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury - Prokurator
Generalny na wniosek Ministra Obrony Narodowej.
Art. 12.
1.
Pierwszego zastępcę i zastępców Prokuratora Generalnego powołuje spośród prokuratorów
i odwołuje z tych stanowisk Prezes Rady Ministrów na wniosek Prokuratora Generalnego.
2.
Jednym z zastępców Prokuratora Generalnego jest Naczelny Prokurator Wojskowy, którego
powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów, na wniosek Prokuratora Generalnego zgłoszony
w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej. Naczelny Prokurator Wojskowy kieruje
w zastępstwie Prokuratora Generalnego działalnością wojskowych jednostek organizacyjnych
prokuratury.
Art. 13.
1.
Na stanowiska prokuratorów w Ministerstwie Sprawiedliwości powołuje spośród prokuratorów
prokuratur wojewódzkich i odwołuje z tych stanowisk Prokurator Generalny.
2.
Do pełnienia funkcji prokuratora wojewódzkiego i prokuratora rejonowego, a także do
pełnienia pozostałych funkcji w prokuraturze, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art.
111, powołuje spośród prokuratorów i odwołuje z pełnienia tych funkcji Prokurator
Generalny.
3.
Zastępców Naczelnego Prokuratora Wojskowego, prokuratorów Naczelnej Prokuratury Wojskowej,
prokuratorów okręgów wojskowych i prokuratorów rodzajów sił zbrojnych powołuje i odwołuje
Prokurator Generalny na wniosek Ministra Obrony Narodowej. Do pełnienia pozostałych
funkcji w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury powołuje spośród prokuratorów
i odwołuje z tych stanowisk Prokurator Generalny w porozumieniu z Ministrem Obrony
Narodowej.
4.
Prokurator Generalny może określić funkcje w prokuraturach wojewódzkich i rejonowych,
na które powołuje prokuratorów i odwołuje z pełnienia tych funkcji prokurator wojewódzki.
Art. 14.
1.
Prokuratorem może być powołany ten, kto:
1)
posiada obywatelstwo polskie i korzysta z pełni praw cywilnych i obywatelskich,
2)
jest nieskazitelnego charakteru,
3)
ukończył uniwersyteckie studia prawnicze,
4)
odbył aplikację prokuratorską lub sądową,
5)
złożył egzamin prokuratorski lub sędziowski,
6)
pracował w charakterze asesora prokuratorskiego lub sądowego co najmniej rok albo
odbył w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury okres służby przewidziany
w przepisach o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych,
7)
ukończył 26 lat.
2.
Na prokuratora w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury może być powołany
tylko oficer zawodowy lub oficer służby okresowej.
3.
Wymagania, o których mowa w ust. 1 pkt 4-6, nie dotyczą:
1)
profesorów i doktorów habilitowanych nauk prawnych w polskich szkołach wyższych, w
Polskiej Akademii Nauk oraz w instytutach naukowo-badawczych i innych placówkach naukowych,
2)
sędziów oraz oficerów, którzy w sądach wojskowych zajmowali stanowiska sędziów,
3)
adwokatów oraz radców prawnych, którzy wykonywali ten zawód co najmniej trzy lata.
4.
Wymagania, o których mowa w ust. 1 pkt 4 i 6, nie dotyczą notariuszy.
Art. 15.
Prokuratorem nie może być osoba, której małżonek wykonuje zawód adwokata.
Art. 16.1 orzeczenie
1.
Prokurator Generalny może odwołać prokuratora powszechnej jednostki organizacyjnej
prokuratury, jeżeli:
1)
prokurator, mimo dwukrotnego ukarania przez komisję dyscyplinarną karą wymienioną
w art. 67 ust. 1 pkt 3 lub 4, popełnił przewinienie służbowe lub uchybił godności
urzędu prokuratorskiego; przed podjęciem decyzji Prokurator Generalny wysłuchuje wyjaśnień
prokuratora, chyba że nie jest to możliwe, oraz zasięga opinii właściwego wojewódzkiego
zgromadzenia prokuratorów,
2)
właściwa komisja lekarska orzekła trwałą niezdolność do pełnienia obowiązków prokuratora;
nieuzasadniona odmowa prokuratora poddania się badaniu lekarskiemu może być powodem
odwołania,
3)
z powodu choroby i płatnego urlopu dla poratowania zdrowia prokurator nie pełnił służby
nieprzerwanie przez okres dłuższy niż rok; do okresu tego wlicza się okresy poprzedniej
przerwy w pełnieniu służby wskutek choroby i płatnego urlopu dla poratowania zdrowia,
jeżeli okres czynnej służby nie przekroczył trzydziestu dni.
2.
Prokurator Generalny może odwołać prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury
na wniosek Ministra Obrony Narodowej w wypadkach, gdy przepisy o służbie wojskowej
przewidują zwolnienie z zawodowej służby wojskowej.
3.
Prokurator Generalny odwołuje prokuratora powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury,
jeżeli:
1)
zrzekł się stanowiska prokuratora,
2)
przekroczył 65 lat życia, chyba że Prokurator Generalny z własnej inicjatywy tub na
wniosek zainteresowanego prokuratora wyrazi zgodę na dalsze zajmowanie stanowiska,
nie dłużej jednak niż do ukończenia 70 lat,
3)
zawarł związek małżeński z osobą, która wykonuje zawód adwokata i nie zaprzestała
go wykonywać w terminie trzech miesięcy od zawarcia związku małżeńskiego.
4.
Stosunek służbowy prokuratora wygasa po upływie trzech miesięcy od doręczenia zawiadomienia
o odwołaniu, chyba że na wniosek zainteresowanego prokuratora określono krótszy termin.
5.
Prawomocne orzeczenie komisji dyscyplinarnej o wydaleniu ze służby prokuratorskiej
oraz prawomocne orzeczenie sądu skazujące prokuratora na karę dodatkową pozbawienia
praw publicznych, zakazu zajmowania stanowiska prokuratora lub na karę degradacji
pociąga za sobą z mocy prawa utratę stanowiska prokuratora; stosunek służbowy prokuratora
wygasa z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia.
6.
Prokurator uprawniony do świadczeń emerytalnych, pozostając na stanowisku prokuratora
po przekroczeniu 60 lat przez kobietę i 65 lat przez mężczyznę, pobiera świadczenie
emerytalne i wynagrodzenie na zasadach ogólnych dotyczących emerytów wykonujących
zatrudnienie. Przepisy art. 81 i 82 oraz 86 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników
i ich rodzin stosuje się.
Art. 17.
1.
Powszechnymi jednostkami organizacyjnymi prokuratury są prokuratury wojewódzkie i
prokuratury rejonowe.
2.
Prokuraturą wojewódzką kieruje prokurator wojewódzki. Prokurator wojewódzki jest prokuratorem
przełożonym prokuratorów prokuratury wojewódzkiej oraz prokuratorów rejonowych i prokuratorów
prokuratur rejonowych na obszarze działania prokuratury wojewódzkiej.
3.
Prokuraturą rejonową kieruje prokurator rejonowy. Prokurator rejonowy jest prokuratorem
przełożonym prokuratorów prokuratury rejonowej.
4.
Prokuraturę wojewódzką tworzy się dla jednego lub więcej województw, a prokuraturę
rejonową dla jednej lub większej liczby jednostek podziału terytorialnego stopnia
podstawowego, w granicach tego samego województwa.
5.
Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem-Szefem Urzędu Rady Ministrów,
w drodze rozporządzenia, tworzy i znosi prokuratury wojewódzkie i rejonowe oraz ustala
ich siedziby i terytorialny zakres działania.
6.
Minister Sprawiedliwości może poza siedzibą prokuratury tworzyć ośrodki zamiejscowe
prokuratur wojewódzkich lub rejonowych.
7.
Minister Sprawiedliwości może zarządzić wspólne prowadzenie spraw z zakresu administracji
i gospodarki finansowej sądu powszechnego i powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury
przez właściwy sąd powszechny, jeżeli obie jednostki mają siedzibę w tej samej miejscowości.
8.
Wojskowymi jednostkami organizacyjnymi prokuratury są: Naczelna Prokuratura Wojskowa,
prokuratury okręgów wojskowych, prokuratury rodzajów sił zbrojnych oraz wojskowe prokuratury
garnizonowe. W miarę potrzeby mogą być tworzone inne rodzaje wojskowych jednostek
organizacyjnych prokuratury.
9.
Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości tworzy i znosi
wojskowe jednostki organizacyjne prokuratury oraz ustala ich siedziby i terytorialny
zakres działania.
Art. 18.
1.
Minister Sprawiedliwości, w drodze rozporządzenia, ustala regulamin określający tryb
wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury.
2.
Minister Sprawiedliwości określa wewnętrzną organizację powszechnych jednostek organizacyjnych
prokuratury oraz zakres działania sekretariatów i innych działów administracji.
3.
Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości ustala regulamin
określający tryb wewnętrznego urzędowania wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury
oraz wewnętrzną organizację tych jednostek.
Art. 19.
1.
W prokuraturze wojewódzkiej działa wojewódzkie zgromadzenie prokuratorów, które składa
się z prokuratorów prokuratury wojewódzkiej oraz delegatów prokuratorów prokuratur
rejonowych działających na obszarze właściwości prokuratury wojewódzkiej. Delegatów
prokuratorów prokuratur rejonowych, w liczbie równej liczbie prokuratorów prokuratury
wojewódzkiej, wybierają na okres dwóch lat zebrania prokuratorów prokuratur rejonowych;
Minister Sprawiedliwości ustala regulamin wyboru delegatów.
2.
Przewodniczącym wojewódzkiego zgromadzenia prokuratorów jest prokurator wojewódzki.
3.
Posiedzenia wojewódzkiego zgromadzenia prokuratorów zwołuje prokurator wojewódzki
z inicjatywy własnej lub Prokuratora Generalnego, kolegium prokuratury wojewódzkiej
albo jednej piątej liczby członków zgromadzenia.
Art. 20.
Wojewódzkie zgromadzenie prokuratorów:
1)
wysłuchuje informacji prokuratora wojewódzkiego o działalności prokuratur i pracy
prokuratorów oraz wyraża opinię w tym zakresie,
2)
ustala liczbę i wybiera dwie trzecie liczby członków kolegium prokuratury wojewódzkiej,
3)
wybiera przedstawiciela do Rady Prokuratorów przy Prokuratorze Generalnym,
4)
wybiera członków komisji dyscyplinarnych,
5)
określa kierunki pracy kolegium prokuratury wojewódzkiej oraz rozpatruje sprawozdania
z działalności tego kolegium,
6)
wyraża opinię o kandydatach na prokuratora wojewódzkiego i prokuratorów rejonowych,
7)
wyraża opinię w innych sprawach przedstawionych przez prokuratora wojewódzkiego lub
kolegium prokuratury wojewódzkiej.
Art. 21.
1.
Kolegium prokuratury wojewódzkiej składa się z czterech do dziesięciu członków, wybieranych
w dwóch trzecich przez wojewódzkie zgromadzenie prokuratorów, a w jednej trzeciej
powołanych przez prokuratora wojewódzkiego spośród prokuratorów. Przewodniczącym kolegium
prokuratury wojewódzkiej jest prokurator wojewódzki.
2.
Kadencja kolegium prokuratury wojewódzkiej trwa dwa lata.
3.
Posiedzenia kolegium prokuratury wojewódzkiej zwołuje prokurator wojewódzki z własnej
inicjatywy lub na wniosek jednej trzeciej liczby członków kolegium.
Art. 22.
Kolegium prokuratury wojewódzkiej:
1)
rozpatruje wnioski wynikające z wizytacji i lustracji prokuratur,
2)
wyraża opinię o kandydatach na asesorów prokuratorskich oraz prokuratorów prokuratur
rejonowych i wojewódzkich,
3)
ustala projekt listy kandydatów na aplikantów prokuratorskich,
4)
wyraża opinię w sprawach odwołania prokuratora lub odwołania prokuratora z pełnionej
funkcji,
5)
wyraża opinię w innych sprawach przedstawionych przez prokuratora wojewódzkiego.
Art. 23.
1.
Rada Prokuratorów przy Prokuratorze Generalnym składa się z przedstawicieli wybranych
spośród prokuratorów przez wojewódzkie zgromadzenia prokuratorów, pięciu przedstawicieli
wybranych przez prokuratorów w Ministerstwie Sprawiedliwości spośród tych prokuratorów
oraz pięciu prokuratorów wyznaczonych przez Prokuratora Generalnego. Przewodniczącym
Rady jest Prokurator Generalny.
2.
Kadencja Rady trwa cztery lata.
3.
Posiedzenia Rady zwołuje Prokurator Generalny z własnej inicjatywy lub na wniosek
jednej trzeciej liczby członków Rady.
4.
Rada działa na podstawie uchwalonego przez siebie regulaminu.
Art. 24.
Rada Prokuratorów przy Prokuratorze Generalnym:
1)
rozpatruje projekty wytycznych ustalających podstawowe kierunki działania prokuratury
w zakresie: strzeżenia praworządności, ścigania przestępstw oraz zapobiegania przestępczości,
a także innych ważniejszych wytycznych i zarządzeń Prokuratora Generalnego,
2)
dokonuje oceny stanu i rozwoju kadry prokuratorskiej oraz kierunków szkolenia prokuratorów,
asesorów i aplikantów,
3)
dokonuje okresowych ocen realizacji zadań prokuratury,
4)
określa kierunki działań w celu doskonalenia kwalifikacji zawodowych prokuratorów
oraz poziomu ich pracy,
5)
ustala ogólną liczbę członków komisji dyscyplinarnych oraz wskazuje liczbę członków
komisji dyscyplinarnych wybieranych przez wojewódzkie zgromadzenia prokuratorów,
6)
rozpatruje i wyraża opinię w innych sprawach przedstawionych przez Prokuratora Generalnego.
Rozdział 3
Działalność prokuratury
Postępowanie przygotowawcze
Art. 25.
1.
Prokurator, stosownie do przepisów ustaw, wszczyna i prowadzi postępowanie przygotowawcze
albo zleca wszczęcie lub prowadzenie takiego postępowania innemu uprawnionemu organowi.
2.
W toku postępowania przygotowawczego prokurator stosuje, w wypadkach przewidzianych
w ustawach, środki zapobiegawcze wobec podejrzanych.
3.
Tymczasowe aresztowanie lub poręczenie majątkowe mogą być zastosowane tylko po uprzednim
przesłuchaniu przez prokuratora podejrzanego, chyba że osoba ta ukrywa się.
Art. 26.
1.
Prokurator sprawuje nadzór nad postępowaniem przygotowawczym prowadzonym przez uprawniony
do tego inny organ. Zarządzenia prokuratora w postępowaniu przygotowawczym są wiążące.
2.
W razie niewykonania zarządzenia, o którym mowa w ust. 1, na żądanie prokuratora,
przełożony winnego funkcjonariusza wszczyna przeciwko niemu postępowanie służbowe
lub dyscyplinarne.
Art. 27.
1.
W razie gdy postępowanie przygotowawcze ujawni istnienie okoliczności sprzyjających
popełnianiu przestępstw lub utrudniających ich ujawnianie, prokurator kieruje wystąpienie
do odpowiedniego organu.
2.
W wystąpieniu prokurator może żądać również przeprowadzenia kontroli, a także wszczęcia
przeciwko winnym postępowania w przedmiocie odpowiedzialności dyscyplinarnej, służbowej,
materialnej lub innej przewidzianej w przepisach dotyczących stosunków pracy.
Art. 28.
1.
W razie umorzenia postępowania przygotowawczego, prokurator może, stosownie do okoliczności,
przesłać sprawę właściwemu organowi w celu wszczęcia postępowania służbowego, dyscyplinarnego
lub o wykroczenie albo w celu rozpatrzenia sprawy przez właściwą organizację społeczną
lub zawodową.
2.
Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w razie odmowy wszczęcia postępowania przygotowawczego,
a także w razie skierowania sprawy do sądu z aktem oskarżenia.
Art. 29.
1.
Wytyczne Prokuratora Generalnego w zakresie postępowania przygotowawczego są wiążące
dla wszystkich organów uprawnionych do prowadzenia postępowania przygotowawczego.
2.
Wydawane przez ministrów akty normatywne dotyczące postępowania przygotowawczego wymagają
uprzednio uzgodnienia z Prokuratorem Generalnym, a wydawane przez terenowe organy
rządowej administracji ogólnej - uprzednio uzgodnienia z prokuratorem wojewódzkim.
3.
Ministrowie nadzorujący organy uprawnione do prowadzenia postępowania przygotowawczego
obowiązani są do przedstawiania Prokuratorowi Generalnemu corocznych informacji o
działalności tych organów w zakresie postępowania przygotowawczego.
4.
Terenowe organy rządowej administracji ogólnej są obowiązane do składania informacji,
o których mowa w ust. 3, właściwym prokuratorom wojewódzkim.
5.
Informacje, o których mowa w ust. 3 i 4, składane są do końca stycznia roku następnego.
Art. 30.
1.
Prokurator Generalny może występować do naczelnych i centralnych organów administracji
państwowej o podjęcie środków w celu usprawnienia działalności podległych im organów
w zakresie postępowania przygotowawczego.
2.
Uprawnienia określone w ust. 1 przysługują odpowiednio prokuratorom wojewódzkim i
rejonowym w stosunku do organów państwowych o terenowym zakresie działania oraz organów
samorządu terytorialnego.
3.
Organ, do którego zwrócił się prokurator, jest obowiązany w terminie trzydziestu dni
od daty otrzymania wystąpienia zawiadomić prokuratora o podjętych środkach, o których
mowa w ust. 1.
Art. 31.
W sprawach należących do zakresu działania sądów wojskowych uprawnienia przewidziane
w art. 29 ust. 1 i 2 i art. 30 przysługują również Naczelnemu Prokuratorowi Wojskowemu
oraz odpowiednio podległym mu prokuratorom wojskowym.
Udział prokuratora w postępowaniu sądowym
Art. 32.
1.
Prokurator wykonuje czynności oskarżyciela publicznego przed wszystkimi sądami. Może
również wykonywać te czynności w sprawach wniesionych do sądu przez innych oskarżycieli.
2.
W razie gdy wyniki postępowania sądowego nie potwierdzają zarzutów oskarżenia, prokurator
odstępuje od oskarżenia.
3.
Prokurator wnosi, w wypadkach przewidzianych w ustawach, środki zaskarżenia od orzeczeń
sądowych.
Art. 33.
Prokurator Generalny, w wypadkach przewidzianych w ustawach, wnosi do Sądu Najwyższego
nadzwyczajne środki zaskarżenia od prawomocnych orzeczeń. W sprawach należących do
zakresu działania sądów wojskowych uprawnienia te przysługują również Naczelnemu Prokuratorowi
Wojskowemu.
Art. 34.
1.
Prokurator Generalny zgłasza Sądowi Najwyższemu wnioski w zakresie sprawowanego przez
Sąd Najwyższy nadzoru nad orzecznictwem sądów powszechnych i szczególnych.
2.
W szczególności Prokurator Generalny zgłasza wnioski o podjęcie uchwał mających na
celu wyjaśnienie przepisów prawnych budzących wątpliwości lub których stosowanie wywołało
rozbieżność w orzecznictwie.
3.
Prokurator Generalny zgłasza również swoje stanowisko w odniesieniu do wniosków o
podjęcie uchwał, o których mowa w ust. 2, złożonych przez inne uprawnione organy.
Nadzór nad wykonywaniem wyroków w sprawach karnych oraz orzeczeń i decyzji o pozbawieniu
wolności
Art. 35.
Prokurator sprawuje, w granicach przewidzianych ustawami, nadzór nad wykonywaniem
wyroków w sprawach karnych, postanowień o tymczasowym aresztowaniu oraz innych orzeczeń
i decyzji o pozbawieniu wolności.
Art. 36.
Nadzór penitencjarny prokuratora nad zakładami, w których przebywają osoby pozbawione
wolności, obejmuje przede wszystkim kontrolę legalności osadzenia w nich tych osób
oraz kontrolę legalności wykonywania kary pozbawienia wolności, jak również wszystkich
orzeczeń i decyzji o pozbawieniu wolności.
Art. 37.
Prokuratorowi przysługuje prawo wstępu w każdym czasie do pomieszczeń zakładu, w którym
przebywają osoby pozbawione wolności, jak również przeglądania dokumentów i żądania
wyjaśnień od administracji zakładu, przeprowadzenia rozmów z osobami osadzonymi w
zakładzie oraz badania ich skarg i wniosków.
Art. 38.
1.
W razie stwierdzenia niezgodnego z prawem pozbawienia wolności, prokurator zarządza
natychmiastowe zwolnienie.
2.
Prokurator może wstrzymać wykonanie każdej decyzji administracji zakładu, w którym
przebywają osoby pozbawione wolności, jeżeli decyzja ta dotyczy osoby pozbawionej
wolności i jest sprzeczna z prawem. O wstrzymaniu wykonania decyzji prokurator zawiadamia
niezwłocznie organ nadrzędny nad administracją zakładu.
Art. 39.
1.
Prokurator Generalny przedstawia Prezydentowi wnioski w przedmiocie ułaskawienia osób
skazanych przez sądy.
2.
W odniesieniu do wniosków w przedmiocie ułaskawienia osób skazanych przez sądy wojskowe
uprawnienie określone w ust. 1 przysługuje również Naczelnemu Prokuratorowi Wojskowemu.
Badanie problematyki przestępczości oraz działań służących jej zwalczaniu i zapobieganiu
Art. 40.
1.
Jeżeli wyniki badań to uzasadniają, Prokurator Generalny występuje z wnioskiem do
właściwego organu o podjęcie odpowiednich środków, w tym również o wydanie lub zmianę
określonych przepisów, w celu przeciwdziałania przestępczości.
2.
Zadania określone w ust. 1 wykonują również prokuratorzy wojewódzcy i rejonowi w stosunku
do terenowych organów administracji państwowej oraz innych o terenowym zakresie działania.
3.
Organ, do którego zwrócił się prokurator, jest obowiązany, w terminie trzydziestu
dni od daty otrzymania wniosku, zawiadomić prokuratora o podjętych środkach, o których
mowa w ust. 1.
Art. 41.
1.
W odniesieniu do przestępstw należących do zakresu działania sądów wojskowych czynności
określone w art. 40 ust. 1 może również podejmować Naczelny Prokurator Wojskowy.
2.
Czynności określone w art. 40 mogą podejmować, w zakresie swego działania, również
prokuratorzy okręgów wojskowych, prokuratorzy rodzajów sił zbrojnych i wojskowi prokuratorzy
garnizonowi.
Udział prokuratora w innych postępowaniach
Art. 42.
Udział prokuratora w postępowaniu cywilnym, administracyjnym, w sprawach o wykroczenia
oraz w innych postępowaniach określają odrębne ustawy.
Art. 43.
1.
Jeżeli wymaga tego ochrona praworządności w sprawach, o których mowa w art. 42, prokurator
może żądać nadesłania lub przedstawienia akt oraz dokumentów i pisemnych wyjaśnień,
przesłuchać świadków i zasięgnąć opinii biegłych, a także przeprowadzić oględziny
w celu wyjaśnienia sprawy.
2.
Do czynności wymienionych w ust. 1 stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
Rozdział 4
Prokuratorzy
Obowiązki i prawa
Art. 44.
1.
Prokurator jest obowiązany postępować zgodnie ze ślubowaniem prokuratorskim oraz stale
podnosić kwalifikacje zawodowe.
2.
Prokurator powinien w służbie i poza służbą strzec powagi sprawowanego urzędu i unikać
wszystkiego, co mogłoby przynieść ujmę godności prokuratora lub osłabiać zaufanie
do jego bezstronności.
3.
W okresie zajmowania stanowiska prokurator nie może należeć do partii politycznej
ani brać udziału w żadnej działalności politycznej. Zakaz działalności politycznej
nie dotyczy posła i senatora.
Art. 45.
1.
Stosunek służbowy prokuratora nawiązuje się z chwilą doręczenia zawiadomienia o powołaniu.
2.
Prokurator powinien zgłosić się w celu objęcia stanowiska w ciągu czternastu dni od
otrzymania zawiadomienia o powołaniu, jeżeli nie oznaczono innego terminu.
3.
W razie nie usprawiedliwionego nieobjęcia stanowiska w terminie określonym w ust.
2, powołanie traci moc; okoliczność tę stwierdza Prokurator Generalny.
4.
Przy powołaniu prokurator składa ślubowanie wobec Prokuratora Generalnego według następującej
roty:
„
Ślubuję uroczyście na powierzonym mi stanowisku prokuratora służyć wiernie Rzeczypospolitej
Polskiej, stać na straży prawa i strzec praworządności, obowiązki mojego urzędu wypełniać
sumiennie, dochować tajemnicy państwowej i służbowej, a w postępowaniu kierować się
zasadami godności i uczciwości
”
.
Art. 46.
Czas pracy prokuratora jest określony wymiarem jego zadań.
Art. 47.
1.
Żądania, przedstawienia i zażalenia w sprawach związanych ze swoim stanowiskiem prokurator
może wnosić tylko w drodze służbowej. W takich sprawach prokurator nie może zwracać
się do instytucji i osób postronnych ani podawać tych spraw do wiadomości publicznej.
2.
W sprawach o roszczenia ze stosunku pracy prokuratorowi przysługuje droga sądowa.
3.
Prokurator powinien niezwłocznie zawiadomić przełożonego o toczącym się postępowaniu
sądowym, w którym występuje w charakterze strony lub uczestnika postępowania.
Art. 48.
1.
Prokurator jest obowiązany zachować w tajemnicy okoliczności sprawy, o których w postępowaniu
przygotowawczym, a także poza jawną rozprawą sądową, powziął wiadomość ze względu
na swoje stanowisko prokuratora.
2.
Obowiązek zachowania tajemnicy trwa także po ustaniu stosunku służbowego.
3.
Obowiązek zachowania tajemnicy ustaje, gdy prokurator składa zeznania jako świadek
w postępowaniu przygotowawczym lub przed sądem, chyba że ujawnienie tajemnicy zagraża
dobru Państwa albo takiemu ważnemu interesowi prywatnemu, który nie jest sprzeczny
z celami wymiaru sprawiedliwości. W takich wypadkach od obowiązku zachowania tajemnicy
może zwolnić prokuratora Prokurator Generalny.
Art. 49.
1.
Prokuratorowi nie wolno obok piastowanego stanowiska zajmować żadnego innego, z wyjątkiem
stanowiska pracownika naukowo-dydaktycznego, dydaktycznego lub naukowego, jeżeli zajmowanie
takiego stanowiska nie przeszkadza w pełnieniu obowiązków prokuratora.
2.
Prokuratorowi nie wolno wykonywać zajęć, które by przeszkadzały mu w pełnieniu obowiązków
prokuratora albo mogły uchybiać godności jego urzędu lub podważać zaufanie do jego
bezstronności.
3.
Prokurator Generalny - w stosunku do prokuratorów w Ministerstwie Sprawiedliwości
oraz prokuratorów wojewódzkich, a prokurator wojewódzki - w stosunku do prokuratorów
podległych mu powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury, udziela zezwolenia
na wykonywanie innych zajęć niż określone w ust. 2, jak również decyduje o tym, czy
zajmowanie stanowiska naukowo-dydaktycznego, dydaktycznego lub naukowego nie przeszkadza
w pełnieniu obowiązków prokuratora.
Art. 50.1 orzeczenie
1.
Prokurator Generalny może delegować prokuratora do innej jednostki organizacyjnej
prokuratury, Ministerstwa Sprawiedliwości lub innej jednostki organizacyjnej podległej
Ministrowi Sprawiedliwości albo przez niego nadzorowanej, zgodnie z jego kwalifikacjami.
Delegowanie na okres dłuższy niż sześć miesięcy w ciągu roku może nastąpić tylko za
zgodą prokuratora.
2.
Delegowanie na okres do dwóch miesięcy w ciągu roku może zarządzić również prokurator
wojewódzki.
Art. 51.1 orzeczenie
1.
W okresie niewykonywania czynności z powodu choroby prokurator otrzymuje wynagrodzenie,
nie dłużej jednak niż przez okres roku. W razie niemożności wykonywania czynności
z innych powodów określonych w przepisach o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia
społecznego, prokuratorowi przysługują świadczenia przewidziane w tych przepisach.
2.
Za usprawiedliwione niewykonywanie czynności prokuratorowi przysługuje wynagrodzenie.
Art. 52.
1.
Prokuratorowi przysługuje corocznie urlop dodatkowy w wymiarze:
1)
6 dni roboczych - po 10 latach pracy,
2)
12 dni roboczych - po 15 latach pracy.
2.
Do okresu pracy, od którego zależy wymiar urlopu dodatkowego, wlicza się wszystkie
okresy zatrudnienia w prokuraturze lub sądzie na stanowiskach: aplikantów, asesorów,
prokuratorów i sędziów, a także okresy wykonywania zawodu adwokata, radcy prawnego
lub zajmowania samodzielnego stanowiska w organach administracji państwowej, z którym
była związana praktyka prawnicza, oraz inne okresy pracy, jeżeli z tytułu tego zatrudnienia
przysługiwał zwiększony wymiar urlopu.
Art. 53.
1.
Prokuratorowi można udzielić płatnego urlopu dla poratowania zdrowia, załatwienia
ważnych spraw rodzinnych lub osobistych.
2.
Urlop dla poratowania zdrowia nie może przekraczać sześciu miesięcy, a z innych przyczyn
- jednego miesiąca w ciągu roku kalendarzowego.
3.
Urlopu dla poratowania zdrowia nie można udzielić, jeżeli prokurator z powodu choroby
nie wykonywał czynności w okresie roku.
4.
Urlopu dla poratowania zdrowia udziela Prokurator Generalny, a urlopu dla załatwienia
ważnych spraw osobistych i rodzinnych - prokurator wojewódzki w stosunku do podległych
mu prokuratorów prokuratur rejonowych i prokuratury wojewódzkiej, a Prokurator Generalny
- w stosunku do prokuratorów wojewódzkich i prokuratorów w Ministerstwie Sprawiedliwości.
Art. 54.
1.
Prokurator nie może być pociągnięty do odpowiedzialności karnej sądowej lub administracyjnej
bez zezwolenia właściwej komisji dyscyplinarnej ani zatrzymany bez zgody przełożonego
dyscyplinarnego. Nie dotyczy to zatrzymania na gorącym uczynku popełnienia przestępstwa.
Do wydania zezwolenia na pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności karnej wolno
przedsięwziąć tylko czynności nie cierpiące zwłoki, zawiadamiając o tym niezwłocznie
prokuratora przełożonego.
2.
Do czasu rozstrzygnięcia wniosku o zezwolenie na pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności
karnej komisja dyscyplinarna może polecić niezwłoczne zwolnienie prokuratora zatrzymanego
na gorącym uczynku.
3.
Od orzeczenia komisji dyscyplinarnej odmawiającego zezwolenia na pociągnięcie prokuratora
do odpowiedzialności karnej przysługuje organowi lub osobie, która wnosiła o zezwolenie,
oraz rzecznikowi dyscyplinarnemu odwołanie w terminie siedmiu dni do odwoławczej komisji
dyscyplinarnej.
4.
Za wykroczenie prokurator odpowiada tylko dyscyplinarnie.
Art. 55.
Postępowanie przygotowawcze przeciwko prokuratorowi wszczyna i prowadzi wyłącznie
prokurator.
Art. 56.
Prokurator powinien zamieszkiwać w miejscowości będącej siedzibą jednostki organizacyjnej
prokuratury, w której pełni służbę. Przełożony może wyrazić zgodę na zamieszkiwanie
w innej miejscowości.
Art. 57.
1.
Prokuratorzy mają prawo do dodatkowej powierzchni mieszkalnej w postaci oddzielnej
izby i zachowują je również po przejściu na emeryturę lub rentę.
2.
O ile obowiązujące przepisy przewidują dodatkowe opłaty z tytułu korzystania z oddzielnej
izby, prokurator jest zwolniony od płacenia tej dodatkowej opłaty w okresie zajmowania
stanowiska prokuratora.
Art. 58.
1.
Prokuratorowi może być przyznana pomoc finansowa na zaspokojenie jego potrzeb mieszkaniowych.
2.
Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Finansów, w drodze rozporządzenia,
określi zasady planowania i wykorzystywania środków na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych
prokuratorów oraz warunki przyznawania pomocy, o której mowa w ust. 1.
Art. 59.
1.
Prokuratorom, którzy wykazują w pracy inicjatywę, wzorowo i sumiennie wypełniają obowiązki
oraz szczególnie przyczyniają się do wykonywania zadań służbowych, mogą być przyznawane
nagrody i wyróżnienia.
2.
Rodzaje wyróżnień i nagród oraz tryb ich przyznawania ustala Prokurator Generalny;
nagrodą może być również awans w terminie wcześniejszym, niż przewidują to przepisy
o wynagrodzeniu lub przepisy szczególne.
Art. 60.
Prokurator, któremu przyznano zaopatrzenie emerytalne (rentowe), może używać dotychczasowego
tytułu, poprzedzając go wyrazem „emerytowany”.
Art. 61.
Strój urzędowy prokuratorów biorących udział w rozprawach sądowych określa Minister
Sprawiedliwości.
Art. 62.10 orzeczeń
1.
Wynagrodzenie zasadnicze prokuratorów równorzędnych powszechnych jednostek organizacyjnych
prokuratury jest równe i stanowi, odpowiednio do rangi stanowiska prokuratora, wielokrotność
przeciętnego wynagrodzenia w sferze produkcji materialnej; wysokość wynagrodzenia
prokuratorów równorzędnych powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury różnicuje
staż pracy i pełnione funkcje.
2.
Wynagrodzenie prokuratorów określa, w drodze rozporządzenia, Rada Ministrów.
Art. 63.
1.
Najbardziej zasłużonym prokuratorom oraz innym pracownikom prokuratury za osiągnięcia
w wieloletniej wyróżniającej się służbie w prokuraturze może być nadany tytuł honorowy
„Zasłużony dla Wymiaru Sprawiedliwości Rzeczypospolitej Polskiej”.
2.
Tytuł honorowy, o którym mowa w ust. 1, nadawany jest na zasadach i w trybie określonych
w Prawie o ustroju sądów powszechnych.
Art. 64.
Przepisów art. 45 ust. 1-3, art. 46, 47, 49-51, 53-56, 58, 59 i 61 nie stosuje się
do prokuratorów wojskowych jednostek prokuratury. Urlopu, o którym mowa w art. 52,
udziela się, jeżeli prokurator wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury nie
uzyskał wcześniej prawa do urlopu dodatkowego, określonego w przepisach o służbie
wojskowej żołnierzy zawodowych.
Art. 65.
1.
W razie powołania prokuratora do niezawodowej służby wojskowej, jego prawa i obowiązki
służbowe ulegają zawieszeniu na czas trwania służby. Prokurator zachowuje jednak swoje
stanowisko, a czas służby wojskowej wlicza się do okresu stosunku służbowego na stanowisku
prokuratora.
2.
Inne szczególne uprawnienia związane ze stosunkiem służbowym prokuratora powołanego
do czynnej służby wojskowej i zwolnionego z tej służby normują przepisy o powszechnym
obowiązku obrony lub przepisy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.
3.
Prokurator powołany do niezawodowej służby wojskowej odbywa ją w sądownictwie wojskowym,
wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury lub wojskowych organach obsługi
prawnej.
Odpowiedzialność dyscyplinarna
Art. 66.
1.
Prokurator odpowiada dyscyplinarnie za przewinienia służbowe i uchybienia godności
urzędu prokuratorskiego.
2.
Za nadużycie wolności słowa przy wykonywaniu obowiązków służbowych, stanowiące ściganą
z oskarżenia prywatnego zniewagę strony, jej pełnomocnika lub obrońcy, kuratora, świadka,
biegłego lub tłumacza, prokurator odpowiada tylko dyscyplinarnie.
Art. 67.
1.
Karami dyscyplinarnymi są:
1)
upomnienie,
2)
nagana,
3)
usunięcie z zajmowanej funkcji,
4)
przeniesienie na inne miejsce służbowe,
5)
wydalenie ze służby prokuratorskiej.
2.
Wymierzenie kary określonej w ust. 1 pkt 2-4 pociąga za sobą pozbawienie możliwości
awansowania przez okres trzech lat oraz niemożność udziału w tym okresie w kolegium
prokuratury wojewódzkiej, w Radzie Prokuratorów i w komisji dyscyplinarnej oraz uzyskania
utraconego stanowiska.
Art. 68.1 orzeczenie
1.
Po upływie jednego roku od chwili czynu nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego,
a w razie wszczęcia ulega ono umorzeniu.
2.
Jeżeli jednak czyn zawiera znamiona przestępstwa, przedawnienie dyscyplinarne nie
może nastąpić wcześniej niż przedawnienie przewidziane w przepisach Kodeksu karnego.
Art. 69.
Przełożonym dyscyplinarnym jest w stosunku do prokuratorów powszechnych jednostek
organizacyjnych prokuratury oraz prokuratorów w Ministerstwie Sprawiedliwości - Prokurator
Generalny oraz prokurator wojewódzki w stosunku do podległych prokuratorów.
Art. 70.
1.
W sprawach dyscyplinarnych orzekają komisje dyscyplinarne:
1)
dla prokuratorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury oraz dla prokuratorów
w Ministerstwie Sprawiedliwości działające przy Prokuratorze Generalnym:
a)
w pierwszej instancji - Komisja Dyscyplinarna,
b)
w drugiej instancji - Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna,
2)
dla prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury - Komisja Dyscyplinarna
w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej.
2.
Komisje, o których mowa w ust. 1 pkt 1, ze swego grona wybierają przewodniczących
komisji. Kadencja komisji trwa cztery lata.
3.
Przewodniczącego i ośmiu członków Komisji Dyscyplinarnej w Naczelnej Prokuraturze
Wojskowej powołuje na okres dwóch lat Prokurator Generalny w porozumieniu z Ministrem
Obrony Narodowej spośród kandydatów wybranych przez prokuratorów wojskowych jednostek
organizacyjnych prokuratury.
4.
Członkowie komisji dyscyplinarnych są w zakresie orzekania niezawiśli i podlegają
tylko ustawom.
Art. 71.
1.
Prokurator może być zawieszony w czynnościach, jeżeli z uwagi na charakter przewinienia
konieczne jest natychmiastowe odsunięcie go od wykonywania obowiązków.
2.
Prawo zawieszenia w czynnościach przysługuje przełożonym dyscyplinarnym, a w wojskowych
jednostkach organizacyjnych prokuratury - Naczelnemu Prokuratorowi Wojskowemu.
3.
Zawieszenie w czynnościach ustaje z mocy prawa, jeżeli w ciągu trzech miesięcy od
dnia zawieszenia nie wszczęto przeciwko prokuratorowi postępowania dyscyplinarnego,
a także z chwilą prawomocnego zakończenia tego postępowania, chyba że komisja dyscyplinarna
uchyliła je wcześniej.
Art. 72.
1.
Za przewinienie dyscyplinarne mniejszej wagi, nie uzasadniające wszczęcia postępowania
dyscyplinarnego, przełożeni prokuratorzy wymierzają podległym prokuratorom kary porządkowe
upomnienia.
2.
Od kary porządkowej upomnienia przysługuje ukaranemu odwołanie do prokuratora nadrzędnego.
Art. 73.
1.
Komisja Dyscyplinarna orzeka w składzie trzech członków, a Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna
w składzie pięciu członków.
2.
Komisja Dyscyplinarna w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej orzeka w pierwszej instancji
w składzie trzech członków, a w drugiej instancji w składzie pięciu członków. W składzie
orzekającym w drugiej instancji nie może brać udziału członek Komisji, który brał
udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia.
3.
Skład orzekający wyznacza przewodniczący komisji dyscyplinarnej.
Art. 74.
1.
Rzecznika dyscyplinarnego w komisji dyscyplinarnej wyznacza spośród prokuratorów organ,
który złożył wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego w sprawie.
2.
Rzecznik dyscyplinarny jest związany wskazaniami organu, który go wyznaczył.
Art. 75.
Obwiniony może ustanowić obrońcę tylko spośród prokuratorów.
Art. 76.
1.
Postępowanie dyscyplinarne toczy się z wyłączeniem jawności. Na rozprawie mogą być
obecni prokuratorzy i asesorzy pełniący czynności prokuratorskie.
2.
Orzeczenie dyscyplinarne można podać do wiadomości publicznej po jego uprawomocnieniu
się, na podstawie uchwały komisji dyscyplinarnej.
3.
Protokolantem może być prokurator, asesor lub aplikant wyznaczony przez przewodniczącego
komisji.
Art. 77.
1.
Wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego mogą zgłosić przełożeni dyscyplinarni,
po wstępnym wyjaśnieniu okoliczności koniecznych do ustalenia znamion przewinienia
oraz złożeniu wyjaśnień przez obwinionego, chyba że złożenie tych wyjaśnień nie jest
możliwe.
2.
W toku postępowania przed komisją dyscyplinarną rzecznik dyscyplinarny pełni funkcję
oskarżyciela oraz wnosi i popiera środki odwoławcze.
Art. 78.
1.
Po otrzymaniu wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego przewodniczący komisji
wyznacza termin rozprawy i zawiadamia o nim rzecznika dyscyplinarnego, obwinionego
oraz obrońcę, a w razie potrzeby wzywa świadków i biegłych.
2.
Postępowanie dyscyplinarne w pierwszej instancji powinno być zakończone w terminie
jednego miesiąca od daty wpływu wniosku.
3.
Nie usprawiedliwione niestawiennictwo rzecznika dyscyplinarnego, obwinionego lub jego
obrońcy nie wstrzymuje rozpoznania sprawy.
Art. 79.
Jeżeli w toku rozprawy ujawni się inne przewinienie oprócz objętego wnioskiem o wszczęcie
postępowania, komisja może wydać co do tego przewinienia orzeczenie tylko za zgodą
rzecznika dyscyplinarnego i obwinionego lub jego obrońcy; w razie braku zgody przełożony
dyscyplinarny może zgłosić w tym zakresie odrębny wniosek o wszczęcie postępowania
dyscyplinarnego.
Art. 80.
W razie rozwiązania stosunku służbowego prokuratora w toku postępowania dyscyplinarnego,
postępowanie toczy się nadal.
Art. 81.
1.
Jeżeli przewinienie zawiera znamiona przestępstwa, komisja dyscyplinarna wydaje zezwolenie,
o którym mowa w art. 54 ust. 1, co nie wstrzymuje biegu postępowania dyscyplinarnego.
2.
Po prawomocnym zakończeniu postępowania karnego przeciwko prokuratorowi sąd lub prokurator
przesyła akta sprawy właściwej komisji dyscyplinarnej.
Art. 82.
1.
Uzasadnienie orzeczenia komisji dyscyplinarnej sporządza się na piśmie w terminie
siedmiu dni od ogłoszenia orzeczenia.
2.
Orzeczenie wraz z uzasadnieniem doręcza się rzecznikowi dyscyplinarnemu i obwinionemu.
Art. 83.
Od orzeczenia komisji dyscyplinarnej wydanego w pierwszej instancji przysługuje odwołanie
obwinionemu i rzecznikowi dyscyplinarnemu. Odwołanie powinno być rozpoznane w terminie
7 dni od dnia jego wpływu do Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej.
Art. 84.
Koszty postępowania dyscyplinarnego ponosi Skarb Państwa.
Art. 85.
Po uprawomocnieniu się orzeczenia przewodniczący komisji dyscyplinarnej przesyła odpis
orzeczenia Prokuratorowi Generalnemu. Wykonanie orzeczenia należy do Prokuratora Generalnego.
Art. 86.
1.
Odpis prawomocnego orzeczenia skazującego na karę dyscyplinarną dołącza się do akt
osobowych obwinionego.
2.
Po upływie trzech lat od uprawomocnienia się orzeczenia skazującego na karę przewidzianą
w art. 67 ust. 1 pkt 1-4, a po upływie pięciu lat od uprawomocnienia się orzeczenia
skazującego na karę przewidzianą w art. 67 ust. 1 pkt 5, Prokurator Generalny, na
wniosek ukaranego, zarządza usunięcie odpisu orzeczenia z akt osobowych, jeżeli w
tym okresie nie wydano przeciwko ukaranemu innego orzeczenia skazującego.
Art. 87.
1.
Prokurator Generalny może wnieść sprzeciw od każdego prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego;
sprzeciw na niekorzyść obwinionego może być wniesiony nie później niż w terminie sześciu
miesięcy od uprawomocnienia się orzeczenia. Sprzeciw może wnieść również Naczelny
Prokurator Wojskowy, gdy obwiniony jest prokuratorem wojskowej jednostki organizacyjnej
prokuratury.
2.
Sprzeciw rozpoznaje Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna w składzie siedmiu członków,
gdy obwiniony jest prokuratorem powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury lub
prokuratorem w Ministerstwie Sprawiedliwości, a Komisja Dyscyplinarna w Naczelnej
Prokuraturze Wojskowej w pełnym składzie, gdy obwiniony jest prokuratorem wojskowej
jednostki organizacyjnej prokuratury.
Art. 88.
1.
Prokurator Generalny może wglądać w czynności komisji dyscyplinarnych, zwracać uwagę
na stwierdzone uchybienia, żądać wyjaśnień oraz usunięcia skutków uchybienia; czynności
te nie mogą wkraczać w dziedzinę, w której członkowie komisji dyscyplinarnych są niezawiśli.
2.
Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, przysługują również Naczelnemu Prokuratorowi
Wojskowemu w odniesieniu do Komisji Dyscyplinarnej w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej.
Art. 89.
W sprawach nie uregulowanych w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego
stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.
Rozdział 5
Aplikanci i asesorzy prokuratury
Art. 90.
Aplikacja prokuratorska polega na przygotowaniu aplikanta do należytego wykonywania
obowiązków prokuratora i trwa dwa lata.
Art. 91.
1.
Aplikantem prokuratury może być mianowana osoba spełniająca wymogi określone w art.
14 ust. 1 pkt 1-3.
2.
Aplikantem wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury może być mianowany tylko
oficer zawodowy albo oficer służby okresowej.
3.
Aplikanta prokuratury mianuje i zwalnia: w powszechnych jednostkach organizacyjnych
prokuratury - prokurator wojewódzki, a w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury
- Naczelny Prokurator Wojskowy.
Art. 92.
Przed objęciem stanowiska aplikant powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury
składa wobec prokuratora wojewódzkiego ślubowanie pisemne według roty przepisanej
dla pracowników urzędów państwowych.
Art. 93.
Aplikant może występować przed sądem rejonowym w charakterze oskarżyciela publicznego
w sprawach w postępowaniu uproszczonym.
Art. 94.
1.
Po ukończeniu aplikacji obowiązuje aplikanta złożenie egzaminu przed komisją powołaną
przez Prokuratora Generalnego. W razie niedostatecznego wyniku, aplikant może przystąpić
do egzaminu w drugim terminie, nie później jednak niż w ciągu sześciu miesięcy.
2.
Prokurator wojewódzki - w stosunku do aplikantów powszechnych jednostek organizacyjnych
prokuratury, a prokurator okręgu wojskowego lub rodzaju sił zbrojnych - w stosunku
do aplikantów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, mogą udzielić zezwolenia
na przystąpienie do egzaminu w terminie późniejszym od terminu przewidzianego w ust.
1, nie później jednak niż w ciągu trzech miesięcy.
3.
Zgoda na przystąpienie aplikantów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury
do ponownego egzaminu nie skutkuje przedłużenia służby wojskowej.
4.
Po złożeniu egzaminu prokuratorskiego aplikant może być mianowany na stanowisko asesora
prokuratury.
5.
W wypadku nieprzystąpienia do egzaminu, niedostatecznego wyniku egzaminu końcowego
lub niemianowania asesorem z uwagi na brak możliwości uzyskania kwalifikacji do wykonywania
zadań na tym stanowisku:
1)
stosunek służbowy aplikanta powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury rozwiązuje
się po upływie trzech miesięcy od daty zawiadomienia o zwolnieniu, chyba że na wniosek
aplikanta określono krótszy termin,
2)
aplikant wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury skierowany zostaje do innej
służby w siłach zbrojnych, chyba że w myśl przepisów ustawy lub przepisów o służbie
wojskowej podlega zwolnieniu z zawodowej albo okresowej służby wojskowej.
Art. 95.
Do aplikantów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury stosuje się odpowiednio
przepisy art. 46, art. 47 ust. 1, art. 62 oraz art. 65.
Art. 96.
Aplikanci powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury za naruszenie swoich
obowiązków ponoszą odpowiedzialność, porządkową lub dyscyplinarną na zasadach obowiązujących
mianowanych urzędników państwowych.
Art. 97.
Minister Sprawiedliwości, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowe zasady i tryb
mianowania, zmiany warunków pracy oraz rozwiązywania stosunku pracy, a także szczegółowe
obowiązki związane z zajmowaniem stanowiska aplikanta, organizację aplikacji prokuratorskiej,
zakres egzaminu prokuratorskiego, skład komisji egzaminacyjnej, sposób powoływania
jej członków, wysokość ich wynagrodzenia i postępowanie komisji egzaminacyjnej, a
dla wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury - Minister Sprawiedliwości w
porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej.
Art. 98.
Asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury mianuje i zwalnia Prokurator
Generalny, a asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury - Naczelny
Prokurator Wojskowy.
Art. 99.
1.
Prokurator Generalny może powierzyć asesorowi powszechnej jednostki organizacyjnej
prokuratury, a Naczelny Prokurator Wojskowy - asesorowi wojskowej jednostki organizacyjnej
prokuratury na czas określony, nie przekraczający dwóch lat, pełnienie czynności prokuratorskich,
jednakże bez prawa:
1)
udziału w postępowaniu przed sądem wojewódzkim,
2)
sporządzania środków zaskarżania i wniosków do Sądu Najwyższego oraz występowania
przed tym Sądem,
3)
stosowania tymczasowego aresztowania.
2.
Asesor prokuratury nie posiadający uprawnień do pełnienia czynności prokuratorskich
może występować w charakterze oskarżyciela publicznego w sprawach w postępowaniu uproszczonym.
Art. 100.
1.
Do asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury stosuje się odpowiednio
przepisy dotyczące prokuratorów tych prokuratur, a do asesorów wojskowych - przepisy
dotyczące prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury.
2.
Prokurator Generalny może, z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, zwolnić
asesora powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury ze służby. Przepis art. 16
ust. 3 pkt 1 i 3 stosuje się odpowiednio.
Rozdział 6
Pracownicy administracyjni i obsługi
Art. 101.
1.
W powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury zatrudnieni są pracownicy administracyjni
i pracownicy obsługi.
2.
Obowiązki i prawa pracowników, o których mowa w ust. 1, określają przepisy o pracownikach
urzędów państwowych.
Rozdział 7
Rada pracownicza
Art. 102.
W powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury prokuratorzy, asesorzy, aplikanci,
pracownicy administracyjni i obsługi nie zrzeszeni w związkach zawodowych wybierają
rady pracownicze.
Art. 103.
Zadaniem rady pracowniczej jest ochrona i reprezentowanie interesów zawodowych i socjalnych,
a także rozwijanie innej działalności zmierzającej do poprawy warunków bytowych, socjalnych
i kulturalnych.
Art. 104.
Rada pracownicza prowadzi także działalność na rzecz doskonalenia organizacji pracy,
sumiennego i rzetelnego wykonywania obowiązków pracowniczych oraz przestrzegania zasad
współżycia społecznego.
Art. 105.
1.
Radę pracowniczą wybiera ogólne zebranie prokuratorów i innych pracowników prokuratury
w głosowaniu tajnym na okres dwóch lat; ogólne zebranie może odwołać członka rady
pracowniczej lub całą radę przed upływem tego okresu.
2.
Członkami rady pracowniczej nie mogą być prokurator wojewódzki i prokurator rejonowy.
Art. 106.
Zasady i tryb działania rady pracowniczej oraz tryb wyboru i liczbę jej członków określa
statut uchwalony przez radę pracowniczą.
Art. 107.
1.
Rada pracownicza ma prawo przedstawiania opinii we wszystkich sprawach należących
do zakresu jej działania.
2.
Prokurator Generalny, prokurator wojewódzki i prokurator rejonowy są obowiązani stwarzać
warunki umożliwiające radom pracowniczym realizację ich zadań, a w szczególności udzielać
im niezbędnych informacji, udostępniać dokumentację dotyczącą spraw pracowniczych
oraz przedstawiać w odpowiednich terminach materiały umożliwiające radzie zajęcie
stanowiska.
3.
Prokurator wojewódzki i prokurator rejonowy są obowiązani rozpatrywać wnioski rady
pracowniczej oraz powiadamiać radę o sposobie ich załatwienia.
Rozdział 8
Przepisy szczególne dotyczące prokuratorów wojskowych i wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury
Art. 108.
1.
Wojskowe jednostki organizacyjne prokuratury wchodzą w skład sił zbrojnych Rzeczypospolitej
Polskiej.
2.
W zakresie służby wojskowej Naczelny Prokurator Wojskowy podlega Ministrowi Obrony
Narodowej, a inni prokuratorzy wojskowi - właściwym dowódcom.
Art. 109.
1.
Naczelny Prokurator Wojskowy składa Prokuratorowi Generalnemu i Ministrowi Obrony
Narodowej sprawozdania z działalności prokuratorów wojskowych oraz informuje ich bieżąco
o pracy wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury.
2.
Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Prokuratorem Generalnym może określać zadania
prokuratorów wojskowych w zakresie zapobiegania przestępczości oraz umacniania dyscypliny
i porządku w wojsku.
Art. 110.
1.
Zwolnienie asesora lub aplikanta ze służby w wojskowych jednostkach organizacyjnych
prokuratury następuje w wypadkach, gdy przepisy o służbie wojskowej przewidują zwolnienie
z zawodowej lub okresowej służby wojskowej.
2.
Prokuratora wojskowego i asesora nie można zwolnić z zawodowej służby wojskowej przed
zwolnieniem go ze stanowiska prokuratora lub asesora.
Art. 111.
1.
Prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury wyznacza, przenosi i
zwalnia ze stanowisk służbowych Minister Obrony Narodowej na wniosek Naczelnego Prokuratora
Wojskowego, w trybie określonym w przepisach o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.
Asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury wyznacza, przenosi i zwalnia
ze stanowisk Naczelny Prokurator Wojskowy.
2.
Zasady wyznaczania oficerów i chorążych zawodowych, podoficerów zawodowych oraz mianowania
pracowników cywilnych na stanowiska nieprokuratorskie w wojskowych jednostkach organizacyjnych
prokuratury oraz kwalifikacje wymagane do objęcia tych stanowisk określają odrębne
przepisy.
Art. 112.
1.
Prokurator lub asesor wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury nie może być
pociągnięty do odpowiedzialności karnej sądowej bez zezwolenia Komisji Dyscyplinarnej
w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej ani zatrzymany bez zgody Naczelnego Prokuratora
Wojskowego. Przepisy art. 54 ust. 2 i 3 oraz art. 55 stosuje się odpowiednio, z tym
że odwołanie od orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej przysługuje do Naczelnego Prokuratora
Wojskowego.
2.
W odniesieniu do prokuratorów wojskowych i asesorów przepis art. 66 dotyczy tylko
takich przewinień dyscyplinarnych oraz czynów naruszających honor i godność żołnierską,
które popełnione zostały podczas lub w związku z wykonywaniem funkcji prokuratora
albo asesora.
3.
Za inne przewinienia dyscyplinarne oraz czyny naruszające honor i godność żołnierską
prokuratorzy i asesorzy wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury odpowiadają
na zasadach ogólnych, określonych w przepisach o odpowiedzialności dyscyplinarnej
żołnierzy, z tym że prawo karania ich za przewinienia dyscyplinarne przysługuje jedynie
przełożonym prokuratorom oraz Ministrowi Obrony Narodowej.
4.
Za przewinienia dyscyplinarne oraz czyny naruszające honor i godność żołnierską aplikanci
wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury odpowiadają na podstawie przepisów
o odpowiedzialności dyscyplinarnej żołnierzy.
Art. 113.
W wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury karami dyscyplinarnymi są:
1)
nagana,
2)
surowa nagana,
3)
ostrzeżenie o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku,
4)
przeniesienie na niższe stanowisko,
5)
ostrzeżenie o niepełnej przydatności w służbie prokuratorskiej (w wykonywaniu funkcji
asesora),
6)
wydalenie ze służby prokuratorskiej (pozbawienie funkcji asesora).
Art. 114.
1.
Komisja dyscyplinarna, wymierzając karę wydalenia ze służby, może wystąpić z wnioskiem
do Ministra Obrony Narodowej o zwolnienie ukaranego z zawodowej służby wojskowej lub
o pozbawienie go stopnia oficerskiego. W rozumieniu ustawy o służbie wojskowej żołnierzy
zawodowych zwolnienie takie równoznaczne jest ze zwolnieniem z powodu ukarania karą
dyscyplinarną usunięcia z zawodowej służby wojskowej, wniosek zaś o pozbawienie stopnia
oficerskiego jest równoznaczny z wnioskiem oficerskiego sądu honorowego w tym przedmiocie.
2.
Przewidziane w art. 71 zawieszenie w czynnościach służbowych prokuratorów wojskowych
i asesorów pociąga za sobą skutki zawieszenia na podstawie wojskowych przepisów dyscyplinarnych.
Art. 115.
1.
Prokurator wojskowy, w razie naruszenia przez organ wojskowy prawa, rozkazów lub zarządzeń
Ministra Obrony Narodowej o charakterze ogólnym oraz stwierdzenia okoliczności wpływających
ujemnie na stan dyscypliny wojskowej i porządku wojskowego, wnosi, po wyjaśnieniu
sprawy, sprzeciw lub wystąpienie do właściwego organu wojskowego.
2.
O sposobie załatwienia sprzeciwu lub wystąpienia zawiadamia się niezwłocznie prokuratora
wojskowego, który wniósł sprzeciw lub wystąpienie.
3.
Prokurator wojskowy może przeprowadzić kontrolę problemową lub kompleksową przestrzegania
prawa przez organy i przedstawicieli jednostek organizacyjnych wchodzących w skład
sił zbrojnych lub podległych Ministrowi Obrony Narodowej, z wyłączeniem sądów wojskowych.
4.
Prokurator wojskowy w toku wykonywania kontroli może, poza uprawnieniami wymienionymi
w art. 43 ust. 1, dokonywać czynności w siedzibach kontrolowanych organów lub jednostek
organizacyjnych, zaznajamiać się, w zakresie niezbędnym do wyjaśnienia sprawy, z poszczególnymi
zagadnieniami wojskowymi oraz zwracać się do właściwych dowódców (szefów) o przeprowadzenie
badań lub szczegółowej kontroli działalności organów wojskowych.
5.
Szczegółowy tryb postępowania prokuratorów wojskowych w sprawach wymienionych w ust.
1-4 określa Prokurator Generalny w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej.
Art. 116.
Do prokuratorów, asesorów i aplikantów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury
stosuje się w sprawach nie uregulowanych niniejszą ustawą przepisy dotyczące żołnierzy
zawodowych lub służby okresowej.
Rozdział 9
Zmiany w przepisach obowiązujących oraz przepisy przejściowe i końcowe
Art. 117.
Przepisy art. 57 i 60 stosuje się także do prokuratorów, którzy przeszli na emeryturę
lub rentę przed dniem wejścia w życie ustawy.
Art. 118.1 orzeczenie
W sprawach nie uregulowanych w niniejszej ustawie lub w przepisach szczególnych do
prokuratorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury stosuje się odpowiednio
przepisy ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych , a w sprawach nie uregulowanych także w przepisach tej ustawy - przepisy Kodeksu pracy.
Art. 119.
Ilekroć w ustawie jest mowa o ministrach, rozumie się przez to również przewodniczących
komisji i komitetów sprawujących funkcje naczelnych organów administracji państwowej
oraz kierowników urzędów centralnych.
Art. 120.
1.
Traci moc ustawa z dnia 14 kwietnia 1967 r. o Prokuraturze Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej .
2.
Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w niniejszej ustawie zachowują
moc przepisy dotychczasowe, jeżeli nie są z nią sprzeczne.