Obwieszczenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnejz dnia 18 września 1990 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. o zasadach
tworzenia zakładowych systemów wynagradzania
Spis treści
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 6 ustawy z dnia 19 lipca 1990 r. o zmianie ustawy o zasadach tworzenia zakładowych
systemów wynagradzania oraz zmianie niektórych innych ustaw ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. o zasadach tworzenia zakładowych systemów wynagradzania , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:
1)
ustawą z dnia 23 października 1987 r. o zmianie niektórych ustaw regulujących zasady
funkcjonowania gospodarki narodowej oraz ustawą z dnia 17 czerwca 1988 r. o zmianie ustawy o zasadach tworzenia zakładowych
systemów wynagradzania , objętych jednolitym tekstem ustalonym obwieszczeniem Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 15 sierpnia 1988 r. ,
2)
ustawą z dnia 30 maja 1989 r. o zmianie upoważnień do wydawania aktów wykonawczych ,
3)
ustawą z dnia 31 lipca 1989 r. o podwyższaniu wynagrodzeń za pracę i dochodów rolniczych
w związku ze zmianami cen detalicznych towarów i usług konsumpcyjnych w 1989 r. ,
4)
ustawą z dnia 9 marca 1990 r. o zmianie ustawy o przedsiębiorstwach państwowych ,
5)
ustawą z dnia 19 lipca 1990 r. o zmianie ustawy o zasadach tworzenia zakładowych systemów
wynagradzania oraz zmianie niektórych innych ustaw ,
oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem wydania niniejszego jednolitego
tekstu i z zastosowaniem ciągłej numeracji rozdziałów, artykułów, ustępów i punktów.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst nie obejmuje następujących
przepisów:
1)
art. 27 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. o zasadach tworzenia zakładowych systemów
wynagradzania w brzmieniu:
„
Art. 27.
Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.
”
,
2)
art. 23 ustawy z dnia 23 października 1987 r. o zmianie niektórych ustaw regulujących
zasady funkcjonowania gospodarki narodowej w brzmieniu:
„
Art. 23.7 orzeczeń
Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z tym że przepisy art. 11 pkt 9 i pkt 13
lit. b) wchodzą w życie z dniem 31 marca 1988 r., a przepisy art. 3, art. 5 pkt 5
i 6, art. 7, art. 8 pkt 2, art. 9, 10 i 14 wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 1988 r.
”
,
3)
art. 2-4 i 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1988 r. o zmianie ustawy o zasadach tworzenia
zakładowych systemów wynagradzania w brzmieniu:
„
Art. 2.1 orzeczenie
Zakład pracy stosujący zakładowy system wynagradzania wprowadzony przed dniem wejścia
w życie niniejszej ustawy jest obowiązany przed upływem 12 miesięcy od tej daty zawrzeć
protokół dodatkowy do porozumienia, dostosowujący ten system do przepisów ustawy.
Art. 3.1 orzeczenie
W ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy w art. 24113 dodaje się § 6 w brzmieniu:
„
§ 6.
Strony układu mogą postanowić, że w zakładach pracy objętych postanowieniami układu
nie mają zastosowania przepisy § 2-5; w takim wypadku stosuje się odpowiednio art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia
1984 r. o zasadach tworzenia zakładowych systemów wynagradzania .
”
Art. 4.1 orzeczenie
W ustawie z dnia 26 lutego 1982 r. o planowaniu społeczno-gospodarczym w art. 33 pkt 2 skreśla się.
”
4)
art. 81 ustawy z dnia 30 maja 1989 r. o zmianie upoważnień do wydawania aktów wykonawczych w brzmieniu:
„
Art. 81.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1989 r.
”
,
5)
art. 11 ustawy z dnia 31 lipca 1989 r. o podwyższaniu wynagrodzeń za pracę i dochodów
rolniczych w związku ze zmianami cen detalicznych towarów i usług konsumpcyjnych w
1989 r. w brzmieniu:
„
Art. 11.
Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia i ma zastosowanie do ustalania przysługującego
pracownikom wzrostu wynagrodzeń od dnia 1 lipca 1989 r.
”
,
6)
art. 9 ustawy z dnia 9 marca 1990 r. o zmianie ustawy o przedsiębiorstwach państwowych w brzmieniu:
„
Art. 9.
Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.
”
.
7)
art. 2-5 i 7 ustawy z dnia 19 lipca 1990 r. o zmianie ustawy o zasadach tworzenia
zakładowych systemów wynagradzania oraz zmianie niektórych innych ustaw w brzmieniu:
„
Art. 2.1 orzeczenie
W ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy w art. 241;
1)
§ 3 skreśla się,
2)
w § 5 wyrazy „obowiązujące w dniu 1 stycznia danego roku” skreśla się.
Art. 3.1 orzeczenie
W ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej
Ludowej :
1)
w art. 130 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„
4.
Podstawę ustalenia wysokości zasiłków stanowi kwota najniższego wynagrodzenia pracowników
za pełny miesięczny wymiar czasu pracy, określonego przez Ministra Pracy i Polityki
Socjalnej na podstawie Kodeksu pracy.
”
,
2)
w art. 131 w ust. 3 wyrazy „zasadniczego za pełny miesięczny wymiar czasu pracy” zastępuje
się wyrazami „pracowników za pełny miesięczny wymiar czasu pracy, określonego przez
Ministra Pracy i Polityki Socjalnej na podstawie Kodeksu pracy”.
Art. 4.1 orzeczenie
1.
Do dnia 31 grudnia 1990 r. przez najniższe wynagrodzenie, przyjęte w zakładowym systemie
wynagradzania za podstawę naliczania wysokości składników wynagrodzenia oraz innych
świadczeń, rozumie się najniższe wynagrodzenie obowiązujące w dniu wejścia w życie
ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.
2.
Zakładowy system wynagradzania może określić kwotowo wysokość składników wynagrodzenia
oraz innych świadczeń naliczanych dotychczas w relacji do najniższego wynagrodzenia
albo przyjąć inną podstawę ich wymiaru niż wymieniona w ust. 1 lub ustalić, że podstawę
ich naliczania stanowi najniższe wynagrodzenie określone przez Ministra Pracy i Polityki
Socjalnej na podstawie Kodeksu pracy, z zastrzeżeniem ust. 3.
3.
Wysokość wynagrodzeń i świadczeń, o których mowa w art. 15, 18 i 21 ustawy wymienionej
w art. 1, nie może być kwotowo niższa od wynikającej z przepisów tej ustawy.
Art. 5.
Przepisy wydane na podstawie dotychczasowego art. 30 ustawy, o której mowa w art.
1, mogą być stosowane w zakładowym systemie wynagradzania do dnia 31 grudnia 1990 r.;
przepis art. 4 stosuje się odpowiednio.
”
Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. o zasadach tworzenia zakładowych systemów wynagradzania
W celu umożliwienia zakładom pracy samodzielnego ustalania zasad wynagradzania pracowników
z wykorzystaniem wyników wartościowania pracy oraz nowoczesnych technik i metod organizacji
pracy, a także w celu ściślejszego powiązania wynagrodzeń z wynikami pracy oraz z
jakością produkcji i usług stanowi się, co następuje:
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
1.
Ustawa, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, określa zasady tworzenia zakładowych systemów
wynagradzania w zakładach pracy, do których nie stosuje się przepisów o kształtowaniu
środków na wynagrodzenia w sferze budżetowej, zwanych dalej „zakładami pracy”.
2.
Przepisy ustawy nie mają zastosowania do zakładów pracy, dla których zasady tworzenia
zakładowych systemów wynagradzania określają przepisy szczególne.
3.
Zakład pracy objęty postępowaniem likwidacyjnym lub upadłościowym nie może wprowadzać
zakładowego systemu wynagradzania, o którym mowa w rozdziale 2.
4.
W jednostce prowadzącej działalność gospodarczą, w której skład wchodzi więcej niż
jeden zakład pracy, zakładowy system wynagradzania, o którym mowa w rozdziałach 2
i 3, może obejmować wszystkie lub niektóre zakłady pracy tej jednostki.
Art. 2.1 orzeczenie
Ilekroć w ustawie jest mowa o:
1)
„najniższym wynagrodzeniu” - rozumie się przez to najniższe wynagrodzenie określone
przez Ministra Pracy i Polityki Socjalnej na podstawie Kodeksu pracy.
2)
„układzie zbiorowym pracy” - rozumie się przez to układ zbiorowy pracy zawarty po
dniu 31 grudnia 1986 r.,
3)
„dotychczasowym układzie zbiorowym pracy” - rozumie się przez to układ zbiorowy pracy
zawarty przed dniem 1 stycznia 1987 r.,
4)
„porozumieniu” - rozumie się przez to zakładowy system wynagradzania w zakładzie pracy
nie objętym układem zbiorowym pracy, wprowadzony na podstawie przepisów rozdziału
2,
5)
„zakładowej umowie zbiorowej” - rozumie się przez to zakładową umowę zbiorową zawartą
w myśl przepisów Kodeksu pracy,
6)
„dotychczasowych przepisach” - rozumie się przez to:
a)
obowiązujące w zakładach pracy przed dniem wejścia w życie porozumienia postanowienia
dotychczasowego układu zbiorowego pracy, przepisy o świadczeniach branżowych oraz
inne przepisy o wynagradzaniu,
b)
postanowienia porozumienia,
7)
„zakładowej organizacji związkowej” - rozumie się przez to wszystkie organizacje związkowe
działające w zakładzie,
8)
„pracowniku” - rozumie się przez to także osoby zatrudnione w niepełnym wymiarze czasu
pracy.
Art. 3.1 orzeczenie
1.
Zakład pracy nie objęty układem zbiorowym pracy może wprowadzić zakładowy system wynagradzania,
o którym mowa w rozdziale 2.
2.
Zakład pracy objęty układem zbiorowym pracy wprowadza zakładowy system wynagradzania,
o którym mowa w rozdziale 3.
Art. 4.1 orzeczenie
1.
Zakładowy system wynagradzania ustala wynagrodzenia i świadczenia związane z pracą,
z uwzględnieniem sytuacji finansowej zakładu pracy, w tym również w zakresie wielkości
środków na wynagrodzenia i świadczenia, wypracowanych zgodnie z zasadą samofinansowania.
2.
Zakładowy system wynagradzania może określić zasady wynagradzania pracowników i przyznawania
im innych świadczeń związanych z pracą, obowiązujące w okresie wystąpienia trudności
finansowych zakładu pracy, a w szczególności w okresie utraty przez zakład zdolności
kredytowej oraz w innych przypadkach ustalonych przez strony.
Rozdział 2
Zakładowy system wynagradzania w zakładzie pracy nie objętym układem zbiorowym pracy
Art. 5.
Zakład pracy może wprowadzić zakładowy system wynagradzania pod warunkiem posiadania
środków na wynagrodzenia i świadczenia, wypracowanych zgodnie z zasadą samofinansowania,
umożliwiających sfinansowanie zobowiązań wynikających z porozumienia zawartego w myśl
art. 6.
Art. 6.8 orzeczeń
1.
Wprowadzenie przewidzianego w ustawie zakładowego systemu wynagradzania następuje
na podstawie porozumienia.
2.
Porozumienie zawierają właściwy organ zakładowej organizacji związkowej - z jednej
strony i kierownik zakładu pracy po zasięgnięciu opinii rady pracowniczej (rady załogi)
i uzyskaniu pozytywnej opinii ogólnego zebrania pracowników (delegatów) - z drugiej
strony.
3.
Sposób uzyskania opinii, o której mowa w ust. 2, mogą określić strony porozumienia
wraz z radą pracowniczą.
4.
W zakładzie pracy, w którym nie działają organy samorządu, porozumienie zawierają
organy wymienione w ust. 2 po uzyskaniu pozytywnej opinii większości załogi. Przepis
ust. 3 stosuje się odpowiednio.
5.
Zmiany do porozumienia wprowadza się w drodze protokołów dodatkowych do porozumienia,
w trybie przewidzianym dla zawarcia porozumienia.
6.
Porozumienie może ustalić, że wprowadzanie w zakładowym systemie wynagradzania zmian
polegających na podwyższeniu wysokości ustalonych w porozumieniu składników wynagrodzenia
nie wymaga uzyskania opinii przewidzianej w ust. 2 i 4.
Art. 7.2 orzeczenia
1.
Porozumienie określa zasady wynagradzania pracowników zakładu pracy na warunkach określonych
w ustawie; zakres przedmiotowy porozumienia może być rozszerzony na inne elementy
dotyczące prowadzonej przez zakład pracy działalności, a także na warunki pracy, bytu
i życia kulturalnego załogi, z uwzględnieniem odrębnych przepisów obowiązujących w
tym zakresie oraz postanowień układu zbiorowego pracy.
2.
Z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, porozumienie obowiązuje wszystkich pracowników zatrudnionych
w zakładzie pracy, chyba że strony w porozumieniu postanowiły inaczej.
3.
Porozumieniem, w części dotyczącej zasad wynagradzania, nie mogą być objęci:
1)
pracownicy przyzakładowych szkół oraz pracownicy przyzakładowych placówek oświatowych,
szkoleniowych, wychowawczych i opiekuńczo-wychowawczych, do których stosuje się przepisy
ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela .
2)
funkcjonariusze pożarnictwa,
3)
pracownicy młodociani zatrudnieni w zakładach pracy w celu nauki zawodu, w pierwszym
i drugim roku nauki lub przyuczenia do wykonywania określonej pracy.
4.
Pracownicy przyzakładowych placówek upowszechniania kultury, zatrudnieni w zakładach
pracy, mogą być objęci porozumieniem w wypadku określonym w odrębnych przepisach.
5.
Zasady wynagradzania kierownika zakładu pracy i tymczasowego kierownika zakładu pracy
określa organ powołujący tego kierownika, z zastrzeżeniem ust. 6.
6.
Zasady wynagradzania dyrektora przedsiębiorstwa państwowego, powołanego przed dniem
21 marca 1990 r., do którego mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych , określają odrębne przepisy.
Art. 8.3 orzeczenia
1.
Porozumienie może być rozwiązane:
1)
za zgodą stron,
2)
na skutek wypowiedzenia dokonanego przez jedną ze stron w formie pisemnej, co najmniej
z trzymiesięcznym wyprzedzeniem.
2.
Przed rozwiązaniem porozumienia kierownik zakładu pracy jest obowiązany zasięgnąć
opinii rady pracowniczej (rady załogi) i uzyskać pozytywną opinię ogólnego zebrania
pracowników (delegatów).
3.
W zakładzie pracy, w którym nie działają organy samorządu, kierownik zakładu przed
rozwiązaniem porozumienia jest obowiązany uzyskać pozytywną opinię większości załogi.
4.
Opinia, o której mowa w ust. 2 i 3, nie jest wymagana, jeżeli w trybie określonym
odrębną ustawą wszczęte zostało postępowanie mające na celu poprawę gospodarki zakładu
pracy.
5.
Do czasu zawarcia nowego porozumienia stosuje się dotychczasowe porozumienie.
6.
Przepisu ust. 5 nie stosuje się, jeżeli strony stwierdzą, że nie zamierzają zawrzeć
nowego porozumienia.
7.
W wypadkach, o których mowa w ust. 6, stosuje się dotychczasowe przepisy, z uwzględnieniem
zmian w zasadach wynagradzania wprowadzonych przez Ministra Pracy i Polityki Socjalnej
na podstawie Kodeksu pracy. Przepis art. 21 stosuje się odpowiednio.
Art. 9.
1.
Zakład pracy, z uwzględnieniem przepisów art. 4, w ramach porozumienia samodzielnie
prowadzi zakładową politykę płac, a także ustala taryfikator kwalifikacyjny, z uwzględnieniem
przepisów w sprawie zasad wartościowania pracy, ustala składniki wynagrodzenia, formy
wynagradzania oraz zasady przyznawania wynagrodzeń i ich wysokość.
2.
Zasady wynagradzania i wysokość wynagrodzeń powinny być odpowiednie do rodzaju pracy,
jej ilości i jakości, a formy wynagradzania - do rodzaju działalności prowadzonej
przez zakład pracy oraz warunków wykonywania pracy.
Art. 10.1 orzeczenie
1.
Pracownikowi przysługuje za pracę wynagrodzenie zasadnicze wynikające z przyznanej
kategorii zaszeregowania i stawki wynagrodzenia oraz przewidziane w ustawie składniki
wynagrodzenia, a także inne składniki wynagrodzenia ustalone w porozumieniu.
2.
Wynagrodzenie pracownika za pełny miesięczny wymiar czasu pracy nie może być niższe
od najniższego wynagrodzenia.
Art. 11.
1.
Stawki wynagrodzenia zasadniczego, odpowiadające kategoriom zaszeregowania, określają
tabele zakładowe. Stawki te mogą być ustalane w sposób widełkowy.
2.
Rozpiętość stawek wynagrodzenia zasadniczego wyrażona stosunkiem stawki w najniższej
kategorii zaszeregowania do stawki w najwyższej kategorii zaszeregowania nie może
być mniejsza niż:
1)
w tabelach stawek wynagrodzenia zasadniczego dla stanowisk robotniczych - 1:1,6,
2)
w tabelach stawek wynagrodzenia zasadniczego dla stanowisk nierobotniczych - 1:3,0.
3.
Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w razie ustalenia stawek wynagrodzenia zasadniczego
w sposób widełkowy albo określenia w inny sposób więcej niż jednej stawki tego wynagrodzenia
w poszczególnych kategoriach zaszeregowania.
4.
Przepisy ust. 1-3 nie mają zastosowania w razie wprowadzenia w zakładzie pracy tabel
stawek wynagrodzenia zasadniczego, opartych na wynikach wartościowania pracy, określonych
w odrębnych przepisach.
Art. 12.
Porozumienie może wprowadzić dodatek funkcyjny z tytułu pełnienia funkcji kierowniczej,
określając jego wysokość oraz zasady przyznawania.
Art. 13.
1.
W wypadkach i na warunkach określonych w odrębnych przepisach, z uwzględnieniem ust.
2, pracownikowi przysługuje dodatkowe wynagrodzenie za pracę:
1)
w godzinach nadliczbowych,
2)
w porze nocnej,
3)
w warunkach szkodliwych dla zdrowia, szczególnie uciążliwych lub niebezpiecznych.
2.
Wysokość dodatkowego wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1, ustala porozumienie, z
uwzględnieniem art. 14.
Art. 14.
Dodatkowe wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych nie może być kwotowo niższe
niż:
1)
50% stawki godzinowej wynikającej z najniższego wynagrodzenia za pracę w dwóch pierwszych
godzinach nadliczbowych na dobę,
2)
100% stawki godzinowej wynikającej z najniższego wynagrodzenia za pracę w dalszych
godzinach nadliczbowych oraz w godzinach nadliczbowych przypadających w porze nocnej,
w niedziele, święta oraz w dodatkowych dniach wolnych od pracy wprowadzonych przepisami
wydanymi przez Radę Ministrów na podstawie Kodeksu pracy.
Art. 15.
Porozumienie może przyjąć za podstawę obliczania wynagrodzenia za czas niezawinionego
przez pracownika przestoju wynagrodzenie niższe od przewidzianego w art. 81 § 2-4 Kodeksu pracy, nie niższe jednak od najniższego wynagrodzenia.
Art. 16.
Porozumienie może wprowadzić dodatek za staż pracy, określając jego wysokość oraz
zasady ustalania okresów pracy i innych okresów uprawniających do nabycia prawa do
tego dodatku, a także zasady jego obliczania i wypłacania.
Art. 17.1 orzeczenie
1.
Porozumienie może wprowadzić nagrodę jubileuszową, określając jej wysokość oraz zasady
ustalania okresów pracy i innych okresów uprawniających do tej nagrody, a także zasady
jej obliczania i wypłacania.
2.
Jeżeli porozumienie nie określi zasad ustalania okresów pracy i innych okresów uprawniających
do nagrody jubileuszowej oraz zasad jej obliczania i wypłacania, stosuje się powszechnie
obowiązujące w tym zakresie przepisy.
Art. 18.6 orzeczeń
1.
Pracownikowi przysługuje jednorazowa odprawa pieniężna, zwana dalej „odprawą”, w razie
rozwiązania stosunku pracy w związku z nabyciem przez tego pracownika prawa do emerytury
lub renty inwalidzkiej; zasady przyznawania odprawy oraz jej wysokość określa porozumienie,
z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.
2.
Emeryci i renciści ponownie zatrudnieni nie nabywają prawa do odprawy.
3.
Odprawa przysługująca pracownikowi zatrudnionemu w pełnym wymiarze czasu pracy nie
może być kwotowo niższa od najniższego wynagrodzenia obowiązującego w dniu rozwiązania
stosunku pracy w związku z nabyciem przez tego pracownika prawa do emerytury lub renty
inwalidzkiej.
Art. 19.2 orzeczenia
1.
Porozumienie nie może wprowadzać innych świadczeń związanych z pracą niż określone
w dotychczasowych przepisach, a także rozszerzać zakresu ich stosowania. Dotyczy to
w szczególności deputatów i innych świadczeń w naturze oraz ekwiwalentów pieniężnych
w zamian za te deputaty i świadczenia. Świadczenia mogą być wydawane lub wypłacane
wyłącznie w wysokości i na zasadach określonych w dotychczasowych przepisach.
2.
Porozumienie może odstąpić w całości lub w części od stosowania deputatów i innych
świadczeń w naturze oraz ekwiwalentów pieniężnych w zamian za te deputaty i świadczenia
albo w inny sposób ograniczyć uprawnienia do tych deputatów, ekwiwalentów i świadczeń
oraz przeznaczyć uzyskane z tego tytułu środki na wzrost wynagrodzeń związanych z
wynikami pracy.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 nie dotyczą posiłków regeneracyjnych oraz wyżywienia wydawanego
pracownikowi bezpłatnie lub częściowo odpłatnie, jeżeli zgodnie z odrębnymi przepisami
charakter pracy lub warunki jej wykonywania wymagają zapewnienia takich posiłków lub
wyżywienia.
Art. 20.1 orzeczenie
Porozumienie zastępuje - w zakresie określonym w ustawie - odpowiednie przepisy o
wynagradzaniu, w tym także przepisy art. 81 § 2-4 i art. 134 § 1 Kodeksu pracy, oraz postanowienia dotychczasowych układów zbiorowych pracy i przepisy o świadczeniach
branżowych.
Art. 21.7 orzeczeń
Porozumienie zastępuje z dniem jego wejścia w życie wynikające z dotychczasowych przepisów
odpowiednie warunki umów o pracę i innych aktów stanowiących podstawę nawiązania stosunku
pracy.
Art. 22.
1.
Porozumienie wchodzi w życie z dniem ustalonym w tym porozumieniu, nie wcześniej jednak
niż z dniem jego podpisania.
2.
Treść porozumienia wyjaśniają wspólnie strony, które porozumienie zawarły.
3.
Zakład pracy jest obowiązany udostępnić pracownikowi tekst porozumienia i wyjaśnić
jego treść.
Art. 23.7 orzeczeń
1.
W zakładzie pracy, w którym nie działa zakładowa organizacja związkowa, przewidziany
w ustawie system wynagradzania może wprowadzić kierownik tego zakładu w formie regulaminu.
Do regulaminu mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące porozumienia.
2.
Z dniem rozpoczęcia działalności przez zakładową organizację związkową regulamin,
o którym mowa w ust. 1, ulega z mocy prawa przekształceniu w porozumienie, a właściwy
organ zakładowej organizacji związkowej wchodzi w prawa strony.
Rozdział 3
Zakładowy system wynagradzania w zakładzie pracy objętym układem zbiorowym pracy
Art. 24.1 orzeczenie
Zakład pracy objęty układem zbiorowym pracy, po dniu wejścia w życie tego układu,
wprowadza zakładowy system wynagradzania w drodze zakładowej umowy zbiorowej po spełnieniu
warunków określonych w ustawie, Kodeksie pracy i układzie zbiorowym pracy.
Art. 25.2 orzeczenia
1.
Zakład pracy, z uwzględnieniem przepisów art. 4, samodzielnie prowadzi zakładową politykę
płac na podstawie układu zbiorowego pracy oraz zakładowej umowy zbiorowej.
2.
Zakładowa umowa zbiorowa określa zakładowy system wynagradzania, uwzględniając przepisy
art. 6 ust. 6, art. 7 ust. 3-6, art. 9 i 10 ust. 2, art. 11 oraz art. 18 ust. 2 i
3.
Art. 26.
1.
Zakładowy system wynagradzania obejmuje przewidziane w układzie zbiorowym pracy wynagrodzenia
oraz inne świadczenia związane z pracą.
2.
Zakładowy system wynagradzania może dodatkowo wprowadzać wynagrodzenia inne niż w
układzie zbiorowym pracy, pod warunkiem że będą one powiązane z wynikami pracy.
3.
Zakładowy system wynagradzania może przyjąć za podstawę obliczania dodatkowego wynagrodzenia
za pracę w dodatkowych dniach wolnych od pracy, wprowadzonych w przepisach wydanych
przez Radę Ministrów na podstawie Kodeksu pracy, wynagrodzenie niższe niż określone w przepisach ustalających wynagrodzenie za dni
wolne od pracy, nie niższe jednak niż wynagrodzenie, o którym mowa w art. 241 § 5 Kodeksu pracy.
Rozdział 4
Przepisy przejściowe i końcowe
Art. 27.
Przepisy ustawy dotyczące zakładowych systemów wynagradzania, o których mowa w rozdziale
2, nie mają zastosowania w zakładach pracy, w których została zawarta zakładowa umowa
zbiorowa - z dniem wejścia w życie tej umowy.
Art. 28.
Po dniu wejścia w życie układu zbiorowego pracy zmian zakładowego systemu wynagradzania
wprowadzonego przed tą datą dokonuje się, z zastrzeżeniem art. 29, w drodze zakładowej
umowy zbiorowej.
Art. 29.1 orzeczenie
Przedsiębiorstwo państwowe, którego organy - stosownie do przepisów art. 2412 § 2 pkt 1 Kodeksu pracy - nie wyraziły pozytywnej opinii w sprawie układu zbiorowego pracy, może wprowadzić
zakładowy system wynagradzania w drodze porozumienia na zasadach określonych w rozdziale
2.