Ustawaz dnia 13 lipca 1990 r.o rozwiązywaniu stosunku pracy z pracownikami państwowymi mianowanymi w urzędach naczelnych
i centralnych organów administracji państwowej oraz terenowych organów administracji
rządowej
Treść ustawy
Art. 1.
1.
W okresie sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy kierownicy urzędów naczelnych
i centralnych organów administracji państwowej oraz terenowych organów administracji
rządowej mogą rozwiązywać, za trzymiesięcznym wypowiedzeniem, stosunek pracy z pracownikami
państwowymi mianowanymi w tych urzędach, również z innych ważnych przyczyn niż wymienione
w art. 13 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych .
2.
Rozwiązanie stosunku pracy w myśl ust. 1 pociąga za sobą skutki, jakie przepisy prawa
wiążą z rozwiązaniem stosunku pracy przez zakład pracy za wypowiedzeniem z powodu
likwidacji urzędu.
Art. 2.
1.
Od decyzji rozwiązania stosunku pracy, o których mowa w art. 1, urzędnik może, w terminie
siedmiu dni, wnieść odwołanie do:
1)
Prezesa Rady Ministrów, jeżeli decyzję wydał minister lub kierownik urzędu centralnego
organu administracji państwowej,
2)
Ministra-Szefa Urzędu Rady Ministrów, jeżeli decyzję wydał wojewoda,
3)
właściwego ministra, jeżeli decyzję wydał terenowy organ administracji specjalnej.
2.
Od decyzji, o której mowa w ust. 1, urzędnikowi przysługuje skarga do sądu administracyjnego,
na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego.
Art. 3.
Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.