Obwieszczenie Ministra Obrony Narodowejz dnia 24 lipca 1989 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu
sił zbrojnych
Spis treści
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu sił zbrojnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:
1)
ustawą z dnia 23 marca 1983 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy
zawodowych i ich rodzin ,
2)
ustawą z dnia 3 lipca 1984 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu sił zbrojnych ,
3)
ustawą z dnia 17 maja 1989 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu sił zbrojnych
oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem wydania jednolitego tekstu
i z zastosowaniem ciągłej numeracji rozdziałów, artykułów, ustępów, punktów i porządku
alfabetycznego liter.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy nie obejmuje:
1)
art. 56 ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych w brzmieniu:
„
Art. 56.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1976 r.
”
,
2)
art. 8 ustawy z dnia 23 marca 1983 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym
żołnierzy zawodowych i ich rodzin w brzmieniu:
„
Art. 8.
Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 1983 r.
”
,
3)
art. 2 ustawy z dnia 3 lipca 1984 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu sił zbrojnych w brzmieniu:
„
Art. 2.
Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.
”
,
4)
art. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu sił zbrojnych w brzmieniu:
„
Art. 3.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1989 r.
”
.
Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.1 orzeczenie
Zakwaterowanie sił zbrojnych polega na stałym lub przejściowym rozmieszczeniu:
1)
jednostek, instytucji i zakładów wojskowych,
2)
obiektów, urządzeń, uzbrojenia i sprzętu wojskowego oraz
3)
żołnierzy i innych osób określonych w ustawie
w budynkach, lokalach i na terenach będących w zarządzie organów wojskowych albo uzyskanych
w tym celu od organów administracji państwowej, jednostek gospodarki uspołecznionej
i od innych osób prawnych lub fizycznych.
Art. 2.
1.
Jeżeli organy wojskowe nie dysponują w danej miejscowości dostateczną ilością budynków,
lokali lub terenów na zakwaterowanie stałe, właściwe organy administracji państwowej
na wniosek organów wojskowych przekazują niezbędne do tego celu nieruchomości - na
zasadach i w trybie obowiązujących przy przekazywaniu nieruchomości pomiędzy jednostkami
gospodarki uspołecznionej.
2.
Obszary leśne stanowiące własność Państwa oraz związane z nimi nieruchomości podlegają
przekazaniu organom wojskowym na zasadach i w trybie przepisów ustawy o państwowym
gospodarstwie leśnym.
Art. 3.
Jeżeli niezbędne dla sił zbrojnych budynki lub tereny nie mogą być przekazane na zasadach
i w trybie określonych w art. 2, organy wojskowe mogą je uzyskać na podstawie przepisów
o wywłaszczaniu nieruchomości.
Art. 4.
Zbędne dla sił zbrojnych budynki, lokale i tereny podlegają przekazaniu przez organy
wojskowe właściwym organom administracji państwowej na zasadach i w trybie przepisów,
o których mowa w art. 2, bądź zwrotowi w trybie przepisów określonych w art. 3.
Art. 5.
1.
Organy wojskowe mogą wprowadzać zakaz wstępu na tereny zajęte na zakwaterowanie sił
zbrojnych.
2.
Zakaz wstępu powinien być wyraźny i oznaczony w sposób łatwo dostrzegalny.
3.
Zakaz ten nie może dotyczyć wstępu do osobnych kwater stałych.
Rozdział 2
Wspólne kwatery stałe
Art. 6.
1.
Wspólna kwatera stała jest przeznaczona na zbiorowe stałe zakwaterowanie żołnierzy.
2.
Zakwaterowanie we wspólnych kwaterach stałych jest bezpłatne.
Art. 7.
1.
Wspólne kwatery stałe są przeznaczone na zakwaterowanie żołnierzy pełniących czynną
służbę wojskową na podstawie przepisów o powszechnym obowiązku obrony, z wyjątkiem
żołnierzy odbywających okresową służbę wojskową.
2.
We wspólnych kwaterach stałych kwateruje się również:
1)
żołnierzy pełniących czynną służbę wojskową w charakterze kandydatów na żołnierzy
zawodowych,
2)
żołnierzy zawodowych będących słuchaczami szkół lub kursów wojskowych.
3.
Żołnierze zawodowi, zakwaterowani we wspólnych kwaterach stałych w czasie odbywania
studiów w szkole lub na kursie wojskowym, zachowują posiadane dotychczas osobne kwatery
stałe.
Rozdział 3
Osobne kwatery stałe
Art. 8.
1.
Osobna kwatera stała jest przeznaczona na zakwaterowanie stałe żołnierza zawodowego
i jego rodziny.
2.
Osobną kwaterą stałą jest samodzielny lokal mieszkalny.
3.
Osobną kwaterą stałą może być wyjątkowo część lokalu mieszkalnego, jeżeli obejmuje
co najmniej jeden pokój o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2.
Art. 9.
1.
Prawo do osobnej kwatery stałej przysługuje żołnierzowi zawodowemu.
2.
Przy ustalaniu powierzchni mieszkalnej osobnej kwatery stałej przysługującej żołnierzowi
uwzględnia się stan rodzinny żołnierza oraz jego stopień wojskowy lub zajmowane stanowisko
służbowe. Zasadę tę stosuje się również do żołnierzy zawodowych, którzy otrzymują
albo zajmują lokal mieszkalny na podstawie Prawa lokalowego lub Prawa spółdzielczego.
3.
Członkami rodziny żołnierza, których uwzględnia się przy ustalaniu przysługującej
powierzchni mieszkalnej, są pozostający z żołnierzem we wspólnym gospodarstwie domowym:
1)
małżonek,
2)
dzieci do czasu założenia odrębnej rodziny, nie dłużej jednak niż do ukończenia 25
lat życia, chyba że są inwalidami I lub II grupy; ograniczenia wieku dziecka nie stosuje
się przy przydzielaniu kwatery w związku z przeniesieniem żołnierza zawodowego do
pełnienia służby w innym garnizonie,
3)
rodzice żołnierza i jego małżonka będący na utrzymaniu żołnierza, którzy ze względu
na wiek albo inwalidztwo lub inne okoliczności są niezdolni do wykonywania zatrudnienia,
o ile ich warunki mieszkaniowe uzasadniają wspólne zamieszkanie z żołnierzem.
4.
Przy ustalaniu przysługującej powierzchni mieszkalnej uwzględnia się również osobę
zatrudnioną w gospodarstwie domowym, jeżeli potrzeby żołnierza i jego rodziny, uzasadnione
w szczególności dobrem małoletnich dzieci lub nieporadnych osób starszych, wymagają
zatrudnienia takiej osoby.
5.
Żołnierzowi może być przyznane uprawnienie do dodatkowej powierzchni mieszkalnej ze
względu na stan zdrowia osób wymienionych w ust. 3 albo ze względu na inne szczególne
okoliczności.
6.
W osobnej kwaterze stałej mogą zamieszkiwać z żołnierzem członkowie jego rodziny,
których nie uwzględnia się przy ustalaniu powierzchni mieszkalnej, jeżeli pozostają
z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, oraz osoba zatrudniona w tym gospodarstwie
w innych warunkach niż określone w ust. 4.
Art. 10.
1.
Żołnierzowi zawodowemu przydziela się osobną kwaterę stałą w miejscowości, w której
stale pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, jeżeli istnieje z niej dogodny
dojazd publicznymi środkami komunikacji do miejsca pełnienia służby.
2.
Żołnierzowi zawodowemu skierowanemu na studia lub naukę do szkoły wojskowej, posiadającemu
członków rodziny uwzględnianych przy ustalaniu przysługującej powierzchni mieszkalnej,
który nie otrzymał osobnej kwatery stałej, przydziela się ją w miejscowości, w której
pełnił służbę przed skierowaniem do szkoły.
Art. 11.
1.
Żołnierz zwolniony z zawodowej służby wojskowej zachowuje prawo do osobnej kwatery
stałej, jeżeli nabył uprawnienie do:
1)
emerytury wojskowej,
2)
wojskowej renty inwalidzkiej z tytułu inwalidztwa pozostającego w związku ze służbą
wojskową.
2.
W zakresie uprawnień emerytów i rencistów wojskowych, o których mowa w ust. 1, do
osobnych kwater stałych stosuje się przepisy dotyczące żołnierzy zawodowych.
Art. 12.
W razie śmierci:
1)
żołnierza zawodowego:
a)
spełniającego warunki wymagane do uzyskania emerytury wojskowej lub wojskowej renty
inwalidzkiej z tytułu inwalidztwa pozostającego w związku ze służbą wojskową albo
b)
którego śmierć pozostaje w związku ze służbą wojskową,
2)
emeryta lub rencisty, o którym mowa w art. 11 ust. 1
- prawo do osobnej kwatery stałej nabywają wspólnie zamieszkali w kwaterze z żołnierzem,
emerytem lub rencistą, w dniu jego śmierci, członkowie rodziny uprawnieni do wojskowej
renty rodzinnej; prawo to przysługuje im przez czas posiadania uprawnień do tej renty.
Art. 13.
Osobom wymienionym w art. 11 i 12 może być przydzielona na ich wniosek osobna kwatera
stała lub lokal spółdzielczy w miejscowości przez nie wybranej, jeżeli wojskowy organ
kwaterunkowy dysponuje w tej miejscowości lokalami mieszkalnymi.
Art. 14.
1.
Przyznanie emerytury lub renty w trybie wyjątkowym, przewidzianym w przepisach o zaopatrzeniu
emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin, osobie, która nie zajmuje osobnej kwatery
stałej, nie powoduje nabycia przez nią prawa do takiej kwatery.
2.
Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do osób zwolnionych z zawodowej służby wojskowej
przed dniem 1 stycznia 1983 r., które nie nabyły uprawnień do emerytury lub renty
na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i
ich rodzin w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 1982 r., a które spełniają warunki do
tych świadczeń na podstawie ustawy z dnia 23 marca 1983 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy
zawodowych i ich rodzin .
Art. 15.
1.
Osobie, która zajmuje osobną kwaterę stałą (lokal) o powierzchni mieszkalnej większej
od przysługującej, wojskowy organ kwaterunkowy powinien zaproponować lub na jej wniosek
przydzielić inną kwaterę (lokal), odpowiadającą uprawnieniom tej osoby, jeżeli nadwyżka
obejmuje co najmniej jeden pokój.
2.
Jeżeli osoba, o której mowa w ust. 1, odmówi przeniesienia się do dostarczonej kwatery
(lokalu) lub nie złoży wniosku, ma prawo do zajmowania kwatery dotychczasowej, z tym
że za nadwyżkę powierzchni jest obowiązana uiszczać podwyższoną opłatę.
3.
Osobie zwalniającej kwaterę, w której występuje nadwyżka powierzchni mieszkalnej wynosząca
więcej niż 10 m2, wyposażoną w trzy lub więcej elementów mających wpływ na wysokość należnych opłat
z tytułu zajmowania kwatery - przysługuje prawo do otrzymania ekwiwalentu pieniężnego
za różnicę powierzchni mieszkalnej między obu lokalami, wypłacanego ze środków budżetowych,
jeżeli zwolnienie kwatery następuje w wyniku dostarczenia przez wojskowy organ kwaterunkowy
lokalu odpowiadającego uprawnieniom.
Art. 16.
1.
Minister Obrony Narodowej może w szczególnie uzasadnionym wypadku zarządzić przydzielenie
lokalu mieszkalnego w budynku przeznaczonym na zakwaterowanie stałe żołnierzy osobie,
która nie posiada prawa do osobnej kwatery stałej.
2.
Do osób, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe , z tym że przydzielony lokal pozostaje nadal w dyspozycji wojskowych organów kwaterunkowych.
Art. 17.
1.
W wypadku uzasadnionym potrzebami sił zbrojnych wojskowy organ kwaterunkowy może oddać
w najem pracownikowi zatrudnionemu w jednostce organizacyjnej podległej Ministrowi
Obrony Narodowej lokal mieszkalny, przeznaczony na zakwaterowanie stałe żołnierzy.
2.
Lokal mieszkalny, o którym mowa w ust. 1, jest mieszkaniem zakładowym w rozumieniu
przepisów Prawa lokalowego.
Art. 18.
1.
W razie orzeczenia rozwodu żołnierza zawodowego zajmującego osobną kwaterę stałą,
rozwiedzeni małżonkowie zachowują prawo do zamieszkiwania w dotychczasowej kwaterze
do czasu przekwaterowania.
2.
Na wniosek rozwiedzionych małżonków wojskowy organ kwaterunkowy dokonuje zamiany zajmowanej
przez nich kwatery na dwa odrębne lokale mieszkalne, w granicach powierzchni mieszkalnej
zbliżonej do dotychczas zajmowanej, przez przydzielenie:
1)
żołnierzowi - osobnej kwatery stałej,
2)
rozwiedzionemu małżonkowi - zamiennego lokalu mieszkalnego.
3.
W wypadkach wyjątkowych, gdy jeden z rozwiedzionych małżonków swym nagannym postępowaniem
uniemożliwia wspólne zamieszkiwanie, wojskowy organ kwaterunkowy może dokonać zamiany,
o której mowa w ust. 2, na wniosek drugiego małżonka.
4.
Przy ustalaniu powierzchni mieszkalnej odrębnych lokali, o których mowa w ust. 2,
bierze się pod uwagę osoby uprawnione oraz osoby uwzględnione przy przydzieleniu zajmowanej
dotąd kwatery, zamieszkałe i zameldowane w niej na pobyt stały w dniu orzeczenia rozwodu.
5.
W razie przydzielenia, w ramach zamiany, odpowiednio kwatery lub zamiennego lokalu
mieszkalnego rozwiedzionemu małżonkowi, podlega on przekwaterowaniu do tej kwatery
(lokalu) wraz z osobami uwzględnionymi przy jej przydzieleniu. Jeżeli zajmowana dotychczas
kwatera odpowiada uprawnieniom żołnierza zawodowego lub warunkom przewidzianym w Prawie
lokalowym dla zamiennego lokalu mieszkalnego, wojskowy organ kwaterunkowy może pozostawić
rozwiedzionego małżonka w tej kwaterze.
6.
Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio do rozwiedzionego małżonka pozostałego w zajmowanej
dotychczas kwaterze po jej opuszczeniu przez drugiego z małżonków, również w razie
niezłożenia wniosku, o którym mowa w ust. 2.
Art. 19.
1.
Osobną kwaterę stałą przydziela wojskowy organ kwaterunkowy.
2.
Osobna kwatera stała nie może być oddana w używanie osobie nie posiadającej decyzji
o przydziale kwatery ani podnajmowana w całości lub w części.
Art. 20.
1.
Przydział osobnej kwatery stałej uzależnia się od uiszczenia kaucji w wysokości określonej
na podstawie przepisów Prawa lokalowego, zabezpieczającej utrzymanie kwatery w należytym
stanie.
2.
Minister Obrony Narodowej określa zasady, tryb pobierania i zwrotu kaucji oraz zasady
zwalniania od niej w całości lub w części.
Art. 21.
1.
Wojskowy organ kwaterunkowy jest obowiązany przekazać osobną kwaterę stałą w stanie
zdatnym do użytku wraz z pomieszczeniami przynależnymi oraz zapewnić sprawne działanie
zainstalowanych urządzeń technicznych, korzystanie z oświetlenia i ogrzewania, ciepłej
i zimnej wody, dźwigów, zbiorczych anten i innych urządzeń przeznaczonych w budynku
do ogólnego użytku.
2.
Osoby zajmujące osobną kwaterę stałą są obowiązane używać jej zgodnie z przeznaczeniem
i z należytą starannością oraz stosować się do regulaminu porządku domowego, określonego
przez organ wojskowy upoważniony przez Ministra Obrony Narodowej.
3.
Bez zgody wojskowego organu kwaterunkowego nie wolno czynić zmian naruszających substancję
kwatery lub budynku.
Art. 22.
1.
Osoba zajmująca osobną kwaterę stałą (użytkownik) lub lokal mieszkalny (najemca) w
budynku pozostającym w zarządzie organów wojskowych jest obowiązana udostępnić ją
wojskowemu organowi kwaterunkowemu w uzgodnionym terminie w celu:
1)
okresowego, a w szczególnie uzasadnionych wypadkach, doraźnego przeglądu stanu wyposażenia
technicznego oraz ustalenia zakresu prac wymagających wykonania w tej kwaterze (lokalu),
2)
dokonania napraw (remontów) obciążających organ wojskowy lub tę osobę, jeżeli mimo
uprzedniego wezwania nie dokona tych napraw (remontów) w terminie wyznaczonym przez
ten organ.
2.
W razie odmowy udostępnienia kwatery (lokalu) lub nieobecności użytkownika (najemcy),
w wypadku konieczności natychmiastowego usunięcia awarii grożącej bezpośrednio powstaniem
znacznych szkód w budynku, przedstawiciel wojskowego organu kwaterunkowego, w obecności
przedstawiciela odpowiednio wojskowego organu porządkowego lub Milicji Obywatelskiej,
ma prawo wejść do kwatery (lokalu). Jeżeli nastąpiło to pod nieobecność użytkownika
(najemcy), wojskowy organ kwaterunkowy jest obowiązany zabezpieczyć kwaterę (lokal)
i mienie w niej znajdujące się do czasu przybycia użytkownika (najemcy).
3.
Po zakończeniu naprawy wojskowy organ kwaterunkowy jest obowiązany doprowadzić kwaterę
(lokal) lub jej część do stanu, w jakim znajdowała się ona w chwili udostępnienia.
Użytkownikowi (najemcy) przysługuje stosunkowa obniżka opłat (czynszu) za czas, w
którym nie mógł on w pełni korzystać z kwatery (lokalu) lub jej części.
4.
Jeżeli rodzaj naprawy tego wymaga, użytkownik (najemca) powinien opróżnić kwaterę
(lokal) i przenieść się, na koszt wojskowego organu kwaterunkowego, do dostarczonego
mu innego lokalu mieszkalnego na czas naprawy ściśle oznaczony i podany do wiadomości
użytkownika (najemcy).
5.
W razie odmowy udostępnienia lub opróżnienia kwatery (lokalu), sprawę rozstrzyga wojskowy
organ kwaterunkowy określony przez Ministra Obrony Narodowej.
6.
Właściciel lokalu w budynku będącym w zarządzie wojskowych organów kwaterunkowych
jest obowiązany udostępnić lokal w celu wykonania napraw obciążających te organy.
Przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.
Art. 23.
1.
Wojskowe organy kwaterunkowe wykonują remont osobnych kwater stałych, przydzielonych
osobom uprawnionym do tych kwater, na koszt wojska lub wypłacają równoważnik pieniężny.
2.
Koszty napraw uszkodzeń powstałych w kwaterze, budynku lub urządzeniach służących
do wspólnego użytku mieszkańców obciążają osobę uprawnioną do osobnej kwatery stałej,
jeżeli sprawcą uszkodzenia jest osoba zamieszkała w tej kwaterze.
3.
Osobie uprawnionej do osobnej kwatery stałej, która nie zajmuje kwatery, może być
przyznany równoważnik pieniężny na remont zajmowanego przez nią lokalu.
Art. 24.
1.
Osoby, którym przydzielono osobne kwatery stałe, uiszczają następujące należności
z tytułu zajmowania kwatery:
1)
opłatę za kwaterę,
2)
opłaty za świadczenia związane z wyposażeniem i eksploatacją kwatery,
3)
kaucję mieszkaniową.
2.
W razie zwłoki w uiszczaniu należności z tytułu zajmowania kwatery pobiera się odsetki
w wysokości określonej na podstawie przepisów Prawa lokalowego.
3.
Za osobę uprawnioną do osobnej kwatery stałej, która zajmuje lokal mieszkalny przydzielony
na podstawie Prawa lokalowego lub osobną kwaterę stałą w budynku pozostającym w zarządzie
terenowego organu administracji państwowej lub innych organów i jednostek organizacyjnych,
wojskowy organ kwaterunkowy pokrywa różnicę między wysokością czynszu i opłat przewidzianych
w przepisach Prawa lokalowego a wysokością opłat za ten lokal ustalonych na zasadach
dotyczących osobnych kwater stałych.
Art. 25.
1.
Należności z tytułu zajmowania kwatery oraz koszty, o których mowa w art. 23 ust.
2, nie uiszczone w terminie płatności podlegają wraz z odsetkami za zwłokę:
1)
potrąceniu w pełnej wysokości z uposażenia, niezależnie od potrąceń z innych tytułów,
jeżeli kwaterę zajmuje żołnierz zawodowy, na zasadach określonych w przepisach o uposażeniu
żołnierzy zawodowych,
2)
przymusowemu ściągnięciu na zasadach określonych w Prawie lokalowym, jeżeli kwaterę
zajmuje osoba nie będąca żołnierzem zawodowym.
2.
Potrącenie z uposażenia powinno być poprzedzone doręczeniem wykazu zaległych należności,
sporządzonego przez wojskowy organ kwaterunkowy, wraz z wezwaniem do zapłaty, od którego
zainteresowany może złożyć sprzeciw w terminie miesięcznym do wojskowego organu kwaterunkowego
nadrzędnego nad organem, który wystosował wezwanie do zapłaty.
3.
Tytułem do dokonania potrąceń jest wykaz zaległych należności, a w razie wniesienia
sprzeciwu - decyzja organu określonego w ust. 2.
4.
Za zapłatę należności z tytułu zajmowania kwatery przez osobę uprawnioną nie będącą
żołnierzem zawodowym odpowiadają solidarnie pełnoletni członkowie rodziny stale z
nią zamieszkali.
Art. 26.
1.
Do czasu uzyskania osobnej kwatery stałej żołnierzowi zawodowemu przysługuje prawo
do zakwaterowania tymczasowego w miejscowości, w której pełni służbę.
2.
Zakwaterowanie tymczasowe przysługuje również żołnierzom odbywającym okresową służbę
wojskową oraz podoficerom starszym, chorążym i oficerom pełniącym zawodową służbę
wojskową w okresie próbnym.
Art. 27.
1.
Żołnierzowi zawodowemu, który ma członków rodziny określonych w art. 9 ust. 3, przysługuje
równoważnik pieniężny w razie niemożności przydzielenia osobnej kwatery stałej w miejscowości,
w której stale pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, jeżeli on sam lub członkowie
jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w tej miejscowości.
2.
Równoważnik pieniężny może być przyznany również na warunkach określonych w ust. 1:
1)
żołnierzowi zawodowemu samotnemu,
2)
żołnierzowi odbywającemu okresową służbę wojskową oraz podoficerowi starszemu, chorążemu
lub oficerowi pełniącemu zawodową służbę wojskową w okresie próbnym, jeżeli ma na
utrzymaniu członków rodziny zamieszkałych w innej miejscowości.
3.
Żołnierzowi zawodowemu, który posiada osobną kwaterę stałą lub inny lokal mieszkalny
w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia służby, przysługuje zwrot kosztów dojazdu
do miejsca pełnienia służby.
Art. 28.
1.
Osobie uprawnionej do osobnej kwatery stałej przysługuje pomoc finansowa z funduszu
mieszkaniowego na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni budownictwa mieszkaniowego
albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość,
z wyjątkiem nabycia lokalu (domu) od Państwa.
2.
Rada Ministrów określa w drodze rozporządzenia wysokość i zasady przyznawania pomocy
finansowej, o której mowa w ust. 1.
3.
Minister Obrony Narodowej określa inne niż wymienione w ust. 1 rodzaje pomocy i warunki
jej udzielania osobom uprawnionym do osobnej kwatery stałej, podejmującym budownictwo
jednorodzinne.
Art. 29.
1.
Osobnej kwatery stałej nie przydziela się:
1)
osobie uprawnionej, która skorzystała z pomocy finansowej z funduszu mieszkaniowego
przewidzianego w art. 28 ust. 1,
2)
żołnierzowi zawodowemu, jeżeli w miejscowości stałego pełnienia służby lub w miejscowości
pobliskiej:
a)
posiada lokal mieszkalny przydzielony na podstawie Prawa lokalowego lub Prawa spółdzielczego,
odpowiadający co najmniej przysługującej powierzchni mieszkalnej,
b)
jest właścicielem domu jednorodzinnego lub mieszkalno-pensjonatowego albo lokalu mieszkalnego
stanowiącego odrębną nieruchomość,
c)
jego małżonek posiada kwaterę lub lokal albo dom, określone pod lit. a) lub b),
3)
osobie uprawnionej nie będącej żołnierzem zawodowym, która posiada w dowolnej miejscowości
kwaterę, dom lub lokal określone w pkt 2 pod lit. a) i b); przepis pkt 2 lit. c) stosuje
się odpowiednio.
2.
Zbycie lokalu mieszkalnego, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, nie przywraca prawa
do przydziału osobnej kwatery stałej. Nie dotyczy to nieodpłatnego zbycia lokalu (domu)
stanowiącego składnik odrębnego majątku małżonka osoby uprawnionej do kwatery na rzecz
osób bliskich w rozumieniu Prawa lokalowego.
3.
Skorzystanie przez żołnierza z pomocy finansowej z funduszu mieszkaniowego nie pozbawia
go prawa do przydzielenia osobnej kwatery stałej w razie:
1)
zamiany lokalu mieszkalnego, uzyskanego przy pomocy finansowej z funduszu mieszkaniowego,
z osobą zajmującą osobną kwaterę stałą albo
2)
zajmowania spółdzielczego lokalu mieszkalnego o powierzchni mniejszej od przysługującej
- jeżeli zwróci udzieloną mu pomoc finansową, z tym że w wypadku pomocy przyznanej
w celu uzyskania spółdzielczego lokalu mieszkalnego - z uwzględnieniem wysokości przysługującej
mu należności lub równowartości z tytułu wygaśnięcia prawa do tego lokalu.
4.
Żołnierzowi zawodowemu przeniesionemu służbowo do innej miejscowości, jeżeli on lub
jego małżonek posiada spółdzielczy lokal mieszkalny, dom jednorodzinny, dom mieszkalno-pensjonatowy
lub lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość - przydziela się osobną kwaterę
stałą tylko na czas pełnienia służby w tej miejscowości. Kwaterę można przydzielić
na stałe, jeżeli żołnierz zwróci udzieloną mu pomoc finansową, według zasad określonych
w ust. 3.
5.
Warunkiem przydzielenia osobnej kwatery stałej osobie uprawnionej, zajmującej lokal
przydzielony tej osobie lub jej małżonkowi na podstawie Prawa spółdzielczego, jest
przekazanie opróżnionego lokalu do dyspozycji spółdzielni.
Rozdział 4
Przekwaterowanie z osobnych kwater stałych
Art. 30.
1.
Żołnierz zawodowy jest obowiązany zwolnić osobną kwaterę stałą wraz z osobami wspólnie
z nim zamieszkałymi, jeżeli:
1)
skorzystał z pomocy finansowej z funduszu mieszkaniowego,
2)
został przeniesiony służbowo do innej miejscowości i otrzymał w tej lub pobliskiej
miejscowości osobną kwaterę stałą,
3)
został przeniesiony służbowo do innej jednostki wojskowej lub na inne stanowisko w
tej samej miejscowości, a zajmowana dotychczas kwatera znajduje się na wojskowym terenie
zamkniętym albo w budynku przeznaczonym wyłącznie na zakwaterowanie całości lub określonej
części kadry danej jednostki wojskowej i żołnierzowi przydzielono inną równorzędną
osobną kwaterę stałą,
4)
został przeniesiony służbowo do innej miejscowości lub zwolniony z zawodowej służby
wojskowej, a kwaterę stałą otrzymał tylko na czas pełnienia służby w tej miejscowości,
5)
zajmowana przez niego kwatera znajduje się w budynku o charakterze użytkowym albo
w budynku przeznaczonym do rozbiórki lub przebudowy i przydzielono mu inną równorzędną
osobną kwaterę stałą,
6)
żołnierz lub jego małżonek posiada kwaterę albo lokal mieszkalny przydzielony na podstawie
Prawa lokalowego lub przez spółdzielnię mieszkaniową, odpowiadający co najmniej przysługującej
powierzchni mieszkalnej, albo dom jednorodzinny, dom mieszkalno-pensjonatowy lub lokal
mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość w miejscowości, w której stale pełni służbę,
lub w miejscowości pobliskiej,
7)
zajmowany przez niego lokal mieszkalny (kwatera) znajduje się w budynku nie podlegającym
szczególnemu trybowi najmu lokali na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale
i otrzymał inną równorzędną osobną kwaterę stałą.
2.
Osoby wymienione w art. 11 i 12 są obowiązane do zwolnienia osobnej kwatery stałej,
jeżeli:
1)
zachodzą okoliczności wymienione w ust. 1 pkt 1 i 5-7, z tym że przepis pkt 6 ma zastosowanie
bez względu na miejscowość, w której znajduje się lokal mieszkalny (dom),
2)
zajmowana kwatera znajduje się na terenie zamkniętym albo w budynku przeznaczonym
wyłącznie na zakwaterowanie żołnierzy zawodowych, a osobie uprawnionej przydzielono
inną równorzędną osobną kwaterę stałą.
3.
Osoby nieuprawnione do osobnych kwater stałych są obowiązane do ich zwolnienia wraz
z osobami wspólnie zamieszkałymi, w razie posiadania lub uzyskania przez nie albo
ich małżonków innego lokalu mieszkalnego przydzielonego na podstawie Prawa lokalowego
lub Prawa spółdzielczego, albo domu jednorodzinnego, jak również mieszkalno-pensjonatowego,
a także lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość - odpowiadających co najmniej warunkom
przewidzianym w Prawie lokalowym dla zamiennego lokalu mieszkalnego.
Art. 31.
1.
Za równorzędną osobną kwaterę stałą uznaje się kwaterę, która:
1)
nadaje się do zamieszkania ze względu na stan techniczny,
2)
ma nie gorsze wyposażenie techniczne niż kwatera dotychczas zajmowana,
3)
odpowiada pod względem powierzchni mieszkalnej dotychczasowemu lokalowi, z tym że
nie może przekraczać obowiązujących norm przysługującej powierzchni mieszkalnej,
4)
jest kwaterą samodzielną,
5)
znajduje się w tej samej miejscowości.
2.
Za zgodą osoby podlegającej przekwaterowaniu można odstąpić od wymagań określonych
w ust. 1 pkt 2-5.
Art. 32.
1.
Decyzję w sprawie zwolnienia osobnej kwatery stałej w wypadkach wymienionych w art.
30 wydaje wojskowy organ kwaterunkowy.
2.
Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje zainteresowanemu odwołanie do organu
wojskowego bezpośrednio nadrzędnego nad organem, który wydał tę decyzję. Decyzja wydana
wskutek odwołania jest ostateczna.
3.
Koszty przekwaterowania ponoszą organy wojskowe, z wyjątkiem wypadków określonych
w art. 30 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3.
Art. 33.
1.
W razie niezwolnienia osobnej kwatery stałej w terminie wyznaczonym w decyzji wojskowy
organ kwaterunkowy może zarządzić przymusowe przekwaterowanie osoby uprawnionej wraz
z osobami wspólnie z nią zamieszkałymi na jej koszt.
2.
Jeżeli osoba zwalniająca kwaterę pozostawi w niej osoby dotychczas z nią zamieszkałe,
właściwy organ wojskowy zarządza przymusowe przekwaterowanie tych osób na jej koszt.
W tym wypadku może nastąpić również przekwaterowanie tych osób do lokalu zajętego
przez osobę uprawnioną albo do zastępczego pomieszczenia mieszkalnego odpowiadającego
warunkom przewidzianym w Prawie lokalowym.
Art. 34.
1.
Żołnierze zwolnieni z zawodowej służby wojskowej, którzy nie zachowują prawa do osobnej
kwatery stałej, członkowie rodzin zmarłych żołnierzy (emerytów wojskowych, rencistów
wojskowych), którzy nie nabywają prawa do tej kwatery, oraz inne osoby, których prawo
do osobnej kwatery stałej wygasło, mogą być przekwaterowani do zamiennego lokalu mieszkalnego
w wypadkach określonych przez Ministra Obrony Narodowej.
2.
Zamienny lokal mieszkalny, odpowiadający warunkom przewidzianym w Prawie lokalowym,
dostarcza i przydziela wojskowy organ kwaterunkowy.
3.
Lokalem zamiennym może być również spółdzielczy lokal mieszkalny typu lokatorskiego,
za który wojskowy organ kwaterunkowy wpłacił wymagany wkład.
4.
Koszty przekwaterowania ponoszą organy wojskowe, jeżeli osobom przekwaterowanym nie
przysługuje zwrot kosztów przesiedlenia na podstawie odrębnych przepisów. Przepisy
art. 33 stosuje się odpowiednio.
Art. 35.
Do osób nieuprawnionych do osobnych kwater stałych, zajmujących lokale mieszkalne
przeznaczone na zakwaterowanie stałe żołnierzy, stosuje się, w sprawach nie uregulowanych
w ustawie, przepisy Prawa lokalowego, z tym że lokale te pozostają nadal w dyspozycji
wojskowych organów kwaterunkowych.
Art. 36.
1.
Żołnierz zwolniony z zawodowej służby wojskowej wskutek utraty stopnia wojskowego,
ukarania karą dyscyplinarną usunięcia z tej służby albo skazania prawomocnym wyrokiem
sądu na karę pozbawienia wolności, który nie nabył prawa do emerytury wojskowej albo
do wojskowej renty inwalidzkiej z tytułu inwalidztwa pozostającego w związku ze służbą
wojskową, podlega przekwaterowaniu wraz z osobami wspólnie z nim zamieszkałymi z zajmowanej
kwatery do zastępczego pomieszczenia mieszkalnego.
2.
Pomieszczenie zastępcze dostarcza i przydziela właściwy wojskowy organ kwaterunkowy,
na zasadach określonych w Prawie lokalowym.
3.
Koszty przekwaterowania w wypadkach określonych w ust. 1 ponoszą organy wojskowe.
4.
Osoby, o których mowa w ust. 1, do czasu ich przekwaterowania uiszczają za zajmowane
lokale czynsz i opłaty w wysokości przewidzianej w przepisach Prawa lokalowego.
5.
Przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio do żołnierza, któremu nie przysługuje prawo
do zaopatrzenia emerytalnego wskutek skazania prawomocnym wyrokiem sądu po zwolnieniu
z zawodowej służby wojskowej na karę dodatkową pozbawienia praw publicznych.
6.
Minister Obrony Narodowej lub upoważniony przez niego organ wojskowy może przydzielić
zamienny lokal mieszkalny osobom, o których mowa w ust. 1, lub pozostawić w lokalu
dotychczas zajmowanym.
Art. 37.
Przekwaterowanie z osobnych kwater stałych osób, które nie są żołnierzami zawodowymi,
przeprowadza - na wniosek wojskowego organu kwaterunkowego - właściwy terenowy organ
administracji państwowej w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Art. 38.
1.
W razie samowolnego zajęcia osobnej kwatery stałej przez żołnierza wojskowy organ
kwaterunkowy dokonuje bezzwłocznie usunięcia sprawcy z kwatery na jego koszt do poprzednio
zajmowanego lokalu.
2.
Jeżeli sprawcą samowolnego zajęcia kwatery jest osoba cywilna, usunięcia jej dokonuje,
na wniosek wojskowego organu kwaterunkowego, właściwy terenowy organ administracji
państwowej.
Art. 39.
Ministrowie Obrony Narodowej oraz Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa określą w
drodze rozporządzenia tryb postępowania w sprawie przekwaterowania osób nieuprawnionych
z osobnych kwater stałych oraz organy właściwe w tych sprawach.
Rozdział 5
Zakwaterowanie przejściowe
Art. 40.
1.
Zakwaterowanie przejściowe stosuje się w razie konieczności czasowego rozmieszczenia
jednostek wojskowych, urządzeń, uzbrojenia i sprzętu wojskowego, a także żołnierzy
i pracowników cywilnych zatrudnionych w tych jednostkach oraz osób towarzyszących
siłom zbrojnym, poza budynkami, lokalami i terenami przeznaczonymi na zakwaterowanie
stałe.
2.
Zakwaterowanie przejściowe stosuje się w szczególności w razie:
1)
ćwiczeń, zgrupowań i przemarszów wojska,
2)
podróży służbowych i czasowego wykonywania obowiązków przez żołnierzy i pracowników
cywilnych poza stałym miejscem służby lub pracy,
3)
wprowadzenia stanu wyjątkowego lub wojennego, ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny.
Art. 41.
1.
Zajęciu na zakwaterowanie przejściowe podlegają przede wszystkim budynki, lokale i
tereny będące w zarządzie organów administracji państwowej, instytucji państwowych
i jednostek gospodarki uspołecznionej. W dalszej kolejności zajęciu podlegają również
nieruchomości należące do organizacji społecznych, zawodowych albo do innych osób
prawnych lub fizycznych.
2.
Przy zajmowaniu nieruchomości należących do osób fizycznych należy przede wszystkim
zajmować pomieszczenia i tereny należące do osób, które dobrowolnie zgłosiły je na
zakwaterowanie, a następnie inne pomieszczenia i tereny, rozkładając ciężar zakwaterowania
w miarę możliwości równomiernie na poszczególne osoby.
3.
W zależności od warunków lokalnych ciężar zakwaterowania powinien być w miarę możliwości
rozłożony równomiernie na poszczególne miejscowości.
Art. 42.
1.
Nie podlegają zajęciu na zakwaterowanie przejściowe:
1)
nieruchomości będące w zarządzie organów Milicji Obywatelskiej i zawodowych straży
pożarnych,
2)
nieruchomości będące w zarządzie banków i przedsiębiorstw państwowych, niezbędne do
wykonywania zadań produkcyjnych, usługowych i handlowych,
3)
biblioteki, muzea, archiwa i inne pomieszczenia przeznaczone do przechowywania dóbr
kultury oraz obiekty zabytkowe,
4)
budynki należące do placówek naukowo-badawczych i laboratoriów,
5)
nieruchomości przeznaczone do wykonywania kultu religijnego,
6)
budynki zakładów karnych i zakładów poprawczych,
7)
domy pomocy społecznej,
8)
nieruchomości użytkowane przez:
a)
obce misje dyplomatyczne i urzędy konsularne,
b)
członków personelu dyplomatycznego obcych misji dyplomatycznych oraz urzędników konsularnych
obcych urzędów konsularnych,
c)
członków personelu administracyjnego i technicznego oraz członków personelu służby
obcych misji dyplomatycznych, jak również pracowników konsularnych oraz członków personelu
służby obcych urzędów konsularnych, jeżeli nie są obywatelami polskimi i nie posiadają
w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej stałego miejsca zamieszkania - pod warunkiem wzajemności,
d)
inne osoby lub instytucje międzynarodowe korzystające z immunitetów dyplomatycznych
lub konsularnych na mocy ustaw, umów międzynarodowych albo powszechnie uznanych zwyczajów
międzynarodowych.
2.
Zakłady lecznicze i weterynaryjne mogą być zajęte jedynie na potrzeby wojskowej służby
zdrowia lub służby weterynaryjnej.
3.
Minister Obrony Narodowej może w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami określić
inne nieruchomości nie podlegające zajęciu na zakwaterowanie przejściowe.
Art. 43.
Nieruchomości zajęte na zakwaterowanie przejściowe podlegają zwolnieniu nie później
niż w ciągu 6 miesięcy od dnia ich zajęcia. Ograniczenia tego nie stosuje się w razie
wprowadzenia stanu wyjątkowego lub wojennego, ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny.
Art. 44.
1.
Za szkody wyrządzone w związku z zakwaterowaniem przejściowym odpowiadają wobec poszkodowanego
organy wojskowe.
2.
W razie nieosiągnięcia porozumienia co do odpowiedzialności za szkodę lub wysokości
odszkodowania sprawę kieruje się do terenowego organu administracji państwowej stopnia
podstawowego, który wydaje decyzje w tej sprawie. Od decyzji tej odwołanie nie przysługuje.
3.
Strona, która nie zgadza się z decyzją wydaną w trybie ust. 2, może w terminie 30
dni od dnia doręczenia decyzji wystąpić o rozstrzygnięcie sporu do sądu. Przepisu
tego nie stosuje się w razie wprowadzenia stanu wyjątkowego lub wojennego, ogłoszenia
mobilizacji i w czasie wojny.
4.
Przepisy ust. 1-3 nie dotyczą odpowiedzialności organów wojskowych za szkody wyrządzone
na obszarach leśnych stanowiących własność Państwa.
5.
Roszczenie o naprawienie szkody ulega przedawnieniu z upływem jednego roku od dnia,
w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie. Jednakże w każdym wypadku roszczenie
przedawnia się z upływem lat trzech od dnia, w którym szkoda została wyrządzona.
Art. 45.
1.
Obowiązek udostępnienia pomieszczenia na zakwaterowanie przejściowe polega również
na zapewnieniu w ramach posiadanych możliwości niezbędnego wyposażenia i oświetlenia
tego pomieszczenia, a w razie potrzeby - również ogrzewania.
2.
Korzystanie z pomieszczeń w ramach zakwaterowania przejściowego w budynkach nie należących
do organów administracji państwowej, instytucji i przedsiębiorstw państwowych jest
odpłatne.
Art. 46.
1.
W czasie podróży służbowych i czasowego wykonywania obowiązków poza stałym miejscem
służby lub pracy żołnierze i pracownicy cywilni korzystają przede wszystkim z zakwaterowania
w służbowych pokojach noclegowych, hotelach garnizonowych lub w innych hotelach.
2.
Jeżeli zakwaterowanie tych osób w hotelach lub służbowych pokojach noclegowych jest
niemożliwe, korzystają one z zakwaterowania przejściowego.
Art. 47.
1.
Na terenach zajętych na zakwaterowanie przejściowe może być utworzona strefa niebezpieczeństwa
w drodze zarządzenia terenowego organu administracji państwowej stopnia wojewódzkiego,
wydanego na wniosek właściwego dowódcy okręgu wojskowego lub rodzaju sił zbrojnych.
2.
W wyjątkowych wypadkach, uzasadnionych potrzebami sił zbrojnych, strefa niebezpieczeństwa
może obejmować przez okres nie przekraczający 20 dni obszary przyległe do terenów
zajętych na zakwaterowanie przejściowe.
3.
W razie objęcia strefą niebezpieczeństwa obszarów zamieszkanych zarządza się czasowe
usunięcie z niej mieszkańców na okres do 20 dni.
4.
Zarządzenie o utworzeniu strefy niebezpieczeństwa powinno określać obszar tej strefy,
sposób jej oznaczenia, termin czasowego usunięcia z niej mieszkańców oraz zakaz wstępu
osób nieuprawnionych na obszar objęty tą strefą albo na poszczególne jego rejony.
5.
O objęciu strefą niebezpieczeństwa obszarów zamieszkanych i obowiązku czasowego ich
opuszczenia oraz o zakazie wstępu na obszar objęty tą strefą właściwy terenowy organ
administracji państwowej stopnia podstawowego jest obowiązany poinformować mieszkańców.
Art. 48.
1.
Osobom zamieszkałym na terenach objętych strefą niebezpieczeństwa przysługują bezpłatnie
na czas usunięcia z budynków zastępcze pomieszczenia mieszkalne, a w razie potrzeby
również pomieszczenia gospodarcze.
2.
W razie braku zastępczych pomieszczeń mieszkalnych terenowy organ administracji państwowej
stopnia podstawowego może zobowiązać mieszkańców pobliskich miejscowości do bezpłatnego
udostępnienia pomieszczeń osobom usuniętym czasowo ze strefy niebezpieczeństwa.
Art. 49.
Rada Ministrów w drodze rozporządzenia określa:
1)
zasady i tryb zajmowania nieruchomości na zakwaterowanie przejściowe i ich zwalniania,
ustalania i wypłaty należności za korzystanie z pomieszczeń w ramach zakwaterowania
przejściowego oraz zasady ustalania i wypłaty odszkodowań za szkody wyrządzone w związku
z zakwaterowaniem przejściowym i utworzeniem strefy niebezpieczeństwa, jak również
właściwość organów w tych sprawach,
2)
właściwość i obowiązki organów w sprawach związanych z czasowym usunięciem mieszkańców
ze strefy niebezpieczeństwa.
Rozdział 6
Przepisy karne
Art. 50.
Kto narusza zakaz wstępu na teren zajęty na zakwaterowanie sił zbrojnych lub na teren
objęty strefą niebezpieczeństwa, podlega karze grzywny.
Art. 51.
1.
Kto wbrew przepisom ustawy zajmuje samowolnie w używanie osobną kwaterę stałą albo
oddaje osobną kwaterę stałą w używanie lub podnajem osobie nie posiadającej decyzji
o przydziale tej kwatery, podlega karze aresztu lub ograniczenia wolności albo grzywny.
2.
Użytkownik kwatery (najemca lokalu) lub osoba działająca w jego imieniu, która utrudnia
w sposób złośliwy lub uporczywy osobom zamieszkałym w danym budynku korzystanie z
zajmowanego lokalu mieszkalnego lub pomieszczeń przynależnych do tego lokalu, podlega
karze grzywny.
3.
Kto opróżnia zajmowaną kwaterę bez uprzedzenia o tym wojskowego organu kwaterunkowego,
podlega karze grzywny.
Art. 52.
1.
Kto nie stosuje się do zarządzenia właściwego organu w sprawie oddania na zakwaterowanie
przejściowe budynku, lokalu lub terenu albo w sprawie usunięcia mieszkańców z terenu
objętego strefą niebezpieczeństwa, podlega karze grzywny.
2.
Tej samej karze podlega, kto uniemożliwia lub utrudnia korzystanie z budynku lub terenu,
zajętego na zakwaterowanie przejściowe.
Art. 53.
Orzekanie w sprawach o wykroczenia określone w art. 50-52 następuje w trybie przepisów
o postępowaniu w sprawach o wykroczenia. Żołnierze odpowiadają za te czyny na zasadach
określonych w przepisach o dyscyplinie wojskowej.
Rozdział 7
Przepisy szczegółowe
Art. 54.
1.
Minister Obrony Narodowej określa:
1)
sposób zarządzania budynkami i terenami przeznaczonymi na zakwaterowanie sił zbrojnych,
2)
normy i sposób wspólnego zakwaterowania żołnierzy oraz zasady gospodarowania wspólnymi
kwaterami stałymi,
3)
normy powierzchni mieszkalnej przysługującej osobie uprawnionej, szczegółowe zasady
uwzględniania członków rodziny oraz okoliczności, w których przy ustalaniu tej powierzchni
może być uwzględniona osoba zatrudniona w gospodarstwie domowym,
4)
warunki uzasadniające przyznanie uprawnienia do dodatkowej powierzchni mieszkalnej
żołnierzom oraz innym osobom uprawnionym do osobnej kwatery stałej,
5)
sposób administrowania osobnymi kwaterami stałymi, szczegółowe zasady i tryb przydzielania,
zwalniania i zamiany tych kwater oraz wykonywania ich remontu i konserwacji,
6)
szczegółowe zasady i tryb przekwaterowywania osób, o których mowa w art. 18,
7)
tryb postępowania w sprawie przekwaterowania żołnierzy i innych osób uprawnionych
do osobnych kwater stałych,
8)
zasady zakwaterowania tymczasowego oraz zasady organizowania hoteli garnizonowych
i służbowych pokoi noclegowych i korzystania z tych hoteli i pokoi,
9)
zasady pobierania opłat za zakwaterowanie i korzystanie z hoteli garnizonowych oraz
wysokość i terminy ich uiszczania,
10)
właściwość organów wojskowych w sprawach związanych z zakwaterowaniem sił zbrojnych,
11)
koszty przekwaterowania ponoszone przez organy wojskowe oraz tryb ich pokrywania,
12)
warunki i tryb oddawania w najem mieszkań zakładowych pracownikom jednostek organizacyjnych
podległych Ministrowi Obrony Narodowej oraz zwalniania tych mieszkań,
13)
wysokość i tryb przyznawania ekwiwalentu pieniężnego przy zamianie osobnej kwatery
stałej na mniejszą.
2.
Ministrowie Obrony Narodowej oraz Rolnictwa, Leśnictwa i Gospodarki Żywnościowej określą
zasady zarządzania i gospodarowania obszarami leśnymi będącymi w zarządzie i użytkowaniu
organów wojskowych oraz przekazanymi tym organom do terenowego wykorzystania, a także
zasady naprawiania szkód wyrządzonych w związku z zakwaterowaniem przejściowym na
obszarach leśnych stanowiących własność Państwa.
3.
Minister Obrony Narodowej określa w porozumieniu:
1)
z Ministrem Finansów:
a)
zasady, tryb wypłaty i wysokość równoważnika pieniężnego, o którym mowa w art. 23
ust. 1 i 3,
b)
zasady i tryb wypłaty oraz wysokość równoważnika pieniężnego, o którym mowa w art.
27,
c)
tryb zwracania kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby,
2)
z Ministrami Finansów oraz Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa - szczegółowe zasady,
wysokość i terminy uiszczania opłat, o których mowa w art. 24 ust. 1 pkt 1 i 2.
Art. 55.
Uprawnienia Ministra Obrony Narodowej przewidziane w ustawie przysługują Ministrowi
Spraw Wewnętrznych w stosunku do żołnierzy pełniących służbę w podległych mu jednostkach
oraz do członków rodzin tych żołnierzy.
Rozdział 8
Przepisy przejściowe i końcowe
Art. 56.
Dotychczasowe lokale mieszkalne przeznaczone na zakwaterowanie stałe żołnierzy, przydzielone
pracownikom jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej, stają
się mieszkaniami zakładowymi w rozumieniu Prawa lokalowego.
Art. 57.
1.
Traci moc ustawa z dnia 31 stycznia 1961 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych .
2.
Do czasu wydania przepisów wykonawczych zachowują moc przepisy wydane na podstawie
ustawy, o której mowa w ust. 1, ze zmianami wynikającymi z niniejszej ustawy.