Ustawaz dnia 15 listopada 1984 r.o łączności
Spis treści
- Treść ustawy
- Rozdział 1 - Prawo wyłączności państwa
- Rozdział 2 - Koordynacja rozwoju i wykorzystania oraz kontrola sieci telekomunikacyjnych
- Rozdział 3 - „Polska Poczta, Telegraf i Telefon”
- Rozdział 4 - Odpowiedzialność PPTT za niewykonanie lub nienależyte wykonanie usług pocztowych i telekomunikacyjnych
- Rozdział 5 - Dziennik Łączności
- Rozdział 6 - Zmiany w przepisach obowiązujących oraz przepisy przejściowe i końcowe
Treść ustawy
Rozdział 1
Prawo wyłączności państwa
Art. 1.
1.
Wyłącznym prawem Państwa jest:
1)
w dziedzinie poczty - zarobkowy przewóz i doręczanie korespondencji pisemnej zamkniętej
i otwartej w obrocie krajowym i zagranicznym,
2)
w dziedzinie kolportażu prasy - rozpowszechnianie (kolportaż) dzienników i czasopism
krajowych i zagranicznych,
3)
w dziedzinie telekomunikacji - zakładanie i używanie linii oraz urządzeń telekomunikacyjnych,
4)
w dziedzinie radiofonii i telewizji powszechnego odbioru - budowa i używanie rozgłośni
radiowych i ośrodków telewizyjnych oraz nadawczych stacji radiofonicznych i telewizyjnych
naziemnych i satelitarnych.
2.
Rozpowszechnianiem prasy (kolportażem) w rozumieniu ustawy są wszelkie czynności zmierzające
do przekazania dzienników i czasopism od wydawcy do czytelnika.
3.
Liniami i urządzeniami telekomunikacyjnymi są linie i urządzenia służące do przesyłania,
nadawania lub odbioru za pomocą energii elektromagnetycznej znaków pisma, obrazów,
dźwięków i wszelkiego rodzaju wiadomości drogą przewodową, radiową, optyczną lub innymi
sposobami.
4.
Siecią telekomunikacyjną jest zespół współpracujących ze sobą linii i urządzeń telekomunikacyjnych.
5.
Rozgłośnie radiowe i ośrodki telewizyjne są to obiekty lub zespoły obiektów wyposażone
w urządzenia techniczno-produkcyjne służące do tworzenia, realizacji i przekazywania
programów radiowych i telewizyjnych do nadawczych stacji radiofonicznych i telewizyjnych
na potrzeby powszechnego odbioru.
6.
Stacje radiowe i telewizyjne naziemne i satelitarne są to obiekty lub zespoły obiektów
wyposażone w odpowiednie urządzenia techniczne służące do nadawania programów radiowych
i telewizyjnych przekazywanych (przesyłanych) z rozgłośni i ośrodków telewizyjnych
do powszechnego odbioru.
Art. 2.
1.
Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może objąć prawem wyłączności Państwa niezarobkowy
przewóz i doręczanie korespondencji pisemnej określonego rodzaju, z wyjątkiem korespondencji
prywatnej.
2.
Prezes Rady Ministrów może wyłączyć spod prawa wyłączności Państwa kolportaż określonych
dzienników i czasopism.
Art. 3.
Prawo wyłączności Państwa w dziedzinie telekomunikacji nie obejmuje wewnątrzzakładowych
przewodowych sieci telekomunikacyjnych. Za sieć wewnątrzzakładową uważa się sieć założoną
i używaną w obrębie zakładu pracy, gospodarstwa rolnego, leśnego, budynku, statku
i pojazdu.
Art. 4.
Działalność objętą prawem wyłączności Państwa w dziedzinie poczty wykonują jednostki
podległe Ministrowi Łączności.
Art. 5.
Działalność objętą prawem wyłączności Państwa w dziedzinie kolportażu prasy wykonują:
1)
na obszarze całego kraju - jednostki podległe Ministrowi Łączności oraz - na zasadach
uzgodnionych pomiędzy Ministrem Łączności a Zarządem Robotniczej Spółdzielni Wydawniczej
„Prasa-Książka-Ruch” - ta spółdzielnia,
2)
w Siłach Zbrojnych Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w zakresie prasy wojskowej oraz
innej określonej przez Ministrów Obrony Narodowej i Spraw Wewnętrznych w porozumieniu
z Ministrem Łączności - jednostki organizacyjne podległe Ministrom Obrony Narodowej
i Spraw Wewnętrznych albo za zezwoleniem tych ministrów - jednostki lub spółdzielnia
wymienione w pkt 1,
3)
w zakresie kolportażu Dziennika Ustaw Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, Dziennika
Urzędowego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej „Monitor Polski” oraz wszystkich dzienników
urzędowych - jednostki organizacyjne sprawujące administrację tych wydawnictw,
4)
za granicą:
a)
jednostki organizacyjne podległe Ministrowi Handlu Zagranicznego albo za jego zezwoleniem
- jednostki lub spółdzielnia wymienione w pkt 1,
b)
w jednostkach organizacyjnych podległych Ministrowi Spraw Zagranicznych - te jednostki.
Art. 6.
1.
Działalność objętą prawem wyłączności Państwa w dziedzinie telekomunikacji wykonują:
1)
w zakresie zaspokajania potrzeb społeczeństwa, gospodarki narodowej oraz organów władzy
i administracji państwowej - jednostki podległe Ministrowi Łączności,
2)
w zakresie uzgodnionych z Ministrem Łączności własnych potrzeb zaspokajanych za pomocą
przewodowych sieci telekomunikacyjnych - jednostki organizacyjne podległe Ministrom
Górnictwa i Energetyki, Komunikacji oraz Ministrowi - Kierownikowi Urzędu Ochrony
Środowiska i Gospodarki Wodnej,
3)
w zakresie własnych potrzeb zaspokajanych za pomocą przewodowych i radiowych sieci
telekomunikacyjnych - jednostki organizacyjne podległe Ministrom Obrony Narodowej
i Spraw Wewnętrznych.
2.
Sieć telekomunikacyjna służąca celom określonym w ust. 1 pkt 1 tworzy sieć telekomunikacyjną
użytku publicznego, a sieci telekomunikacyjne służące potrzebom określonym w ust.
1 pkt 2 i 3 tworzą sieci telekomunikacyjne wewnątrzresortowe.
3.
Linie telekomunikacyjne łączące poszczególne punkty na terenie tej samej miejscowości,
przekraczające zasięg wewnątrzzakładowych sieci telekomunikacyjnych (linie sieci miejscowych),
mogą wchodzić w skład telekomunikacyjnych sieci wewnątrzresortowych resortów: górnictwa
i energetyki, komunikacji oraz ochrony środowiska i gospodarki wodnej, po uprzednim
uzgodnieniu z Ministrem Łączności.
Art. 7.
Działalność objętą prawem wyłączności Państwa w dziedzinie radiofonii i telewizji
dla powszechnego odbioru wykonują:
1)
jednostki organizacyjne Komitetu do Spraw Radia i Telewizji „Polskie Radio i Telewizja”
- w zakresie rozgłośni radiowych i ośrodków telewizyjnych,
2)
jednostki organizacyjne podległe Ministrowi Łączności - w zakresie nadawczych stacji
radiowych i telewizyjnych.
Art. 8.
Zakładanie i używanie przewodowych sieci telekomunikacyjnych nie odpowiadających warunkom
sieci wewnątrzzakładowych wymaga zezwolenia. Nie dotyczy to jednostek organizacyjnych
podległych Ministrom Obrony Narodowej i Spraw Wewnętrznych.
Art. 9.
1.
Posiadanie, zakładanie i używanie radiowych urządzeń nadawczych, nadawczo-odbiorczych
i radiowych urządzeń odbiorczych oraz sieci radiokomunikacyjnych wymaga zezwolenia.
2.
Posiadanie i używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych innych niż odbiorniki
powszechnego odbioru wymaga zezwolenia.
3.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do urządzeń pracujących w zakresach częstotliwości
przydzielonych w trybie art. 26 ust. 2, zakładanych i używanych przez jednostki organizacyjne
podległe Ministrom Obrony Narodowej i Spraw Wewnętrznych.
4.
Przepisu ust. 2 nie stosuje się do jednostek organizacyjnych podległych Ministrom
Obrony Narodowej i Spraw Wewnętrznych.
Art. 10.
Minister Łączności może uzależnić wydanie zezwoleń przewidzianych w art. 8 i 9 od
spełnienia warunków w zakresie rozmiarów i sposobu technicznego rozwiązania sieci
oraz zapewnienia możliwości ich współpracy z siecią telekomunikacyjną użytku publicznego.
Art. 11.
Zakładanie i używanie na statkach żeglugi morskiej, śródlądowej i cywilnych statkach
żeglugi powietrznej urządzeń radiowych nadawczych, nadawczo-odbiorczych i odbiorczych
przewidzianych w umowach międzynarodowych wymaga zezwolenia.
Art. 12.
1.
Za używanie urządzeń radiowych nadawczych, nadawczo-odbiorczych i odbiorczych pobiera
się opłaty na rzecz budżetu Państwa; w razie zwłoki w ich uiszczaniu pobiera się kary
pieniężne ustalone w przepisach wydanych na podstawie art. 19 ust. 3.
2.
W razie stwierdzenia używania urządzeń, o których mowa w ust. 1, bez zezwolenia, pobiera
się opłatę za faktyczny czas używania urządzenia, nie mniej niż za okres 1 roku.
Art. 13.
1.
Używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych wymaga zarejestrowania w jednostkach
podległych Ministrowi Łączności.
2.
Pobieranie opłat za używanie odbiorników, o których mowa w ust. 1, normują odrębne
przepisy.
Art. 14.
Zakładanie i używanie urządzeń megafonowych w miejscach publicznych wymaga zezwolenia.
Nie dotyczy to urządzeń megafonowych na dworcach i terenach kolejowych, dworcach autobusowych,
w portach i przystaniach żeglugi morskiej i śródlądowej, na śluzach uznanych za miejsca
publiczne oraz na lotniskach.
Art. 15.
1.
Minister Łączności wykonuje przez podległe organy kontrolę linii i urządzeń telekomunikacyjnych,
których założenie i używanie wymaga jego zezwolenia lub uzgodnienia.
2.
Zakres kontroli przewidzianej w ust. 1 określa Minister Łączności w porozumieniu z
zainteresowanymi ministrami i kierownikami urzędów centralnych.
3.
W razie stwierdzenia, że praca linii i urządzeń, o których mowa w ust. 1, jest niezgodna
z obowiązującymi w tym zakresie przepisami lub powoduje zakłócenia w działaniu innych
linii i urządzeń telekomunikacyjnych, organ Ministra Łączności przeprowadzający kontrolę
wydaje decyzję, w której określa środki i termin usunięcia przyczyn nieprawidłowych
warunków eksploatacji.
Art. 16.
Decyzje w sprawach określonych w art. 8-15 mogą być zaskarżone do Naczelnego Sądu
Administracyjnego na zasadach i w trybie określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego.
Art. 17.
1.
Sieci telekomunikacyjne wewnątrzresortowe, sieci wewnątrzzakładowe oraz sieci wybudowane
na podstawie przewidzianych w art. 8 i 9 zezwoleń Ministra Łączności lub części składowe
tych sieci mogą być na podstawie ustaleń zainteresowanego ministra i Ministra Łączności
użyte do wykonywania usług sieci telekomunikacyjnej użytku publicznego.
2.
Zainteresowani ministrowie, w uzgodnieniu z Ministrem Łączności, ustalają warunki
użycia wewnątrzresortowych sieci telekomunikacyjnych do celów wskazanych w ust. 1.
Opłaty za usługi wykonywane przy użyciu wewnątrzresortowych sieci telekomunikacyjnych
pobierają jednostki podległe Ministrowi Łączności w wysokości ustalonej w obowiązujących
taryfach, zwracając jednostkom zarządzającym tymi sieciami opłaty taryfowe pomniejszone
o 20%.
Art. 18.
1.
W warunkach szczególnych Minister Łączności zapewnia sprawność działania urządzeń
łączności, w pierwszej kolejności dla organów władzy i administracji państwowej oraz
służb publicznych.
2.
Minister Łączności może tworzyć w celach określonych w ust. 1 służby specjalne łączności.
3.
Prezes Rady Ministrów może ze względu na interes Państwa wstrzymać lub ograniczyć
pracę określonych urządzeń łączności.
Art. 19.
1.
Minister Łączności, w drodze rozporządzenia, ustala:
1)
szczegółowe zasady określenia zakładu pracy, gospodarstwa rolnego lub leśnego oraz
budynku w rozumieniu art. 3,
2)
szczegółowe zasady wydawania zezwoleń na zakładanie i używanie przewodowych sieci
telekomunikacyjnych, o których mowa w art. 8, warunki ich używania oraz organy właściwe
w tych sprawach,
3)
szczegółowe zasady wydawania zezwoleń na posiadanie, zakładanie i używanie urządzeń,
o których mowa w art. 9 i 11, warunki używania tych urządzeń oraz organy właściwe
w tych sprawach,
4)
warunki udzielania zezwoleń na zakładanie i używanie urządzeń megafonowych, o których
mowa w art. 14, skutki zakładania i używania tych urządzeń bez zezwolenia oraz organy
właściwe w tych sprawach.
2.
Minister Łączności w porozumieniu z Ministrem Finansów i Ministrem do Spraw Cen, w
drodze rozporządzenia, określa wysokość opłat za używanie urządzeń radiowych nadawczych,
nadawczo-odbiorczych oraz odbiorczych.
3.
Minister Łączności w porozumieniu z Ministrem Finansów, w drodze rozporządzenia, określa
wysokość kar pieniężnych za zwłokę w uiszczaniu opłat, o których mowa w ust. 2.
4.
Minister Łączności w porozumieniu z Komitetem do Spraw Radia i Telewizji „Polskie
Radio i Telewizja”, w drodze rozporządzenia, określa warunki i tryb rejestracji odbiorników
radiofonicznych i telewizyjnych.
Art. 20.
Minister Łączności w porozumieniu z Ministrem Spraw Zagranicznych wydaje szczegółowe
przepisy w sprawach objętych niniejszym rozdziałem, dotyczące przedstawicielstw dyplomatycznych,
urzędów konsularnych i innych misji zagranicznych korzystających z przywilejów i immunitetów
na podstawie ustaw, umów i zwyczajów międzynarodowych oraz członków ich personelu,
jak również innych osób zrównanych z nimi, jeżeli nie są obywatelami polskimi i nie
mają miejsca stałego pobytu na terytorium Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.
Rozdział 2
Koordynacja rozwoju i wykorzystania oraz kontrola sieci telekomunikacyjnych
Art. 21.
1.
Sieć telekomunikacyjna użytku publicznego, sieci telekomunikacyjne wewnątrzresortowe,
sieci telekomunikacyjne zakładane i używane na podstawie zezwolenia Ministra Łączności
oraz telekomunikacyjne przewodowe sieci wewnątrzzakładowe tworzą łącznie jednolitą
sieć telekomunikacyjną Państwa.
2.
Jednolita sieć telekomunikacyjna Państwa powinna być rozbudowywana i wykorzystywana
na zasadzie wzajemnego uzupełniania się oraz jednolitości technicznej sieci wchodzących
w jej skład, z zachowaniem wymagań obronności i bezpieczeństwa Państwa. Potrzeby jednostek
państwowych powinny być zaspokajane w pierwszej kolejności przez wykorzystanie i rozbudowę
sieci telekomunikacyjnej użytku publicznego.
3.
Koordynację rozwoju i wykorzystania jednolitej sieci telekomunikacyjnej Państwa wykonuje
Minister Łączności.
Art. 22.
1.
Jednostki organizacyjne podległe Ministrom Górnictwa i Energetyki, Komunikacji oraz
Ministrowi - Kierownikowi Urzędu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej uzgadniają
z organami Ministra Łączności plany budowy, rozbudowy i przebudowy przewodowych międzymiastowych
sieci telekomunikacyjnych.
2.
Minister Łączności w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami określa sposób uzgadniania
planów, o których mowa w ust. 1.
3.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do sieci łączności na liniach przesyłowych napięcia
powyżej 1 kV i na przewodach podwieszonych na słupach tych linii przesyłowych.
4.
Jednostki, które na podstawie zezwolenia Ministra Łączności posiadają własne sieci
radiokomunikacyjne, uzgadniają z organami Ministra Łączności plany rozbudowy i przebudowy
tych sieci.
5.
Jednostki organizacyjne podległe Ministrom Obrony Narodowej i Spraw Wewnętrznych uzgadniają
plany budowy, rozbudowy i przebudowy sieci telekomunikacyjnych międzymiastowych i
miejscowych z organami Ministra Łączności tylko w zakresie współpracy tych sieci z
siecią telekomunikacyjną użytku publicznego.
Art. 23.
1.
Założenia inwestycyjne budowy, rozbudowy lub modernizacji wewnątrzzakładowych przewodowych
sieci telekomunikacyjnych, współpracujących z siecią telekomunikacyjną użytku publicznego,
uzgadnia się z organami wyznaczonymi przez Ministra Łączności.
2.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do wewnątrzzakładowych sieci resortów górnictwa i
energetyki, komunikacji, obrony narodowej, spraw wewnętrznych, ochrony środowiska
i gospodarki wodnej oraz do wewnątrzzakładowych sieci przeznaczonych wyłącznie do
celów dyspozytorskich.
Art. 24.
1.
Minister Łączności w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami określa zasady i warunki
budowy linii telekomunikacyjnych wzdłuż dróg publicznych, w miastach i miejscowościach,
wzdłuż kanałów i dróg wodnych, w pobliżu lotnisk oraz ustala warunki, jakim te linie
powinny odpowiadać w razie skrzyżowania się lub zbliżania do torów kolejowych, dróg
publicznych, dróg wodnych i kanałów, linii i urządzeń energetycznych oraz urządzeń
służących do przesyłania płynów i gazów.
2.
Minister Łączności w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami określa warunki, jakim
pod względem zapobiegania zakłóceniom w pracy linii i urządzeń telekomunikacyjnych
powinny odpowiadać linie energetyczne i linie trakcji elektrycznej oraz urządzenia
do przesyłania płynów i gazów w razie skrzyżowania się lub zbliżania do linii i urządzeń
telekomunikacyjnych.
Art. 25.
1.
Warunki próbnej eksploatacji urządzeń, sprzętu i kabli telekomunikacyjnych oraz wprowadzenia
ich do eksploatacji w jednolitej sieci telekomunikacyjnej Państwa podlegają uzgodnieniu
z Ministrem Łączności.
2.
Wprowadzane do jednolitej sieci telekomunikacyjnej Państwa urządzenia, sprzęt, kable
i przewody telekomunikacyjne powinny posiadać świadectwa dopuszczenia do eksploatacji
(świadectwa homologacji).
3.
Minister Łączności, w drodze rozporządzenia, określa zakres i tryb wydawania świadectw
homologacji określonych w ust. 2, warunki uzyskiwania zgody na zastosowanie tych urządzeń,
sprzętu, kabli, przewodów telekomunikacyjnych w jednolitej sieci telekomunikacyjnej
Państwa oraz organy właściwe w tych sprawach.
4.
Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do urządzeń, sprzętu, kabli i przewodów telekomunikacyjnych
przeznaczonych do zaspokojenia potrzeb resortów obrony narodowej i spraw wewnętrznych
oraz do urządzeń, sprzętu, kabli i przewodów telekomunikacyjnych nie stosowanych w
sieci telekomunikacyjnej użytku publicznego lub przeznaczonych na eksport.
Art. 26.
1.
Minister Łączności przydziela nadawczym i nadawczo-odbiorczym urządzeniom radiokomunikacyjnym
częstotliwości oraz znaki wywoławcze lub inne sygnały identyfikacyjne.
2.
Minister Łączności w porozumieniu z Ministrami Obrony Narodowej i Spraw Wewnętrznych
przydziela zakresy częstotliwości dla tych resortów.
3.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do wewnątrzresortowych sieci i urządzeń radiokomunikacyjnych
resortów obrony narodowej i spraw wewnętrznych, pracujących w zakresach częstotliwości
wymienionych w ust. 2.
Art. 27.
Minister Łączności w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami, w drodze rozporządzenia,
określa warunki i tryb wydawania świadectwa radiooperatora.
Art. 28.
1.
Linie i urządzenia telekomunikacyjne wchodzące w skład jednolitej sieci telekomunikacyjnej
Państwa są ewidencjonowane.
2.
Użytkownicy linii i urządzeń telekomunikacyjnych wchodzących w skład jednolitej sieci
telekomunikacyjnej Państwa dostarczają danych potrzebnych do prowadzenia ewidencji.
3.
Minister Łączności w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami określa zakres i sposób
prowadzenia ewidencji oraz organy właściwe w tych sprawach.
4.
Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do jednostek organizacyjnych podległych Ministrom
Obrony Narodowej i Spraw Wewnętrznych.
Art. 29.
Minister Łączności wykonuje przez podległe mu organy kontrolę utrzymania i wykorzystania
wewnątrzzakładowych przewodowych sieci telekomunikacyjnych, z wyjątkiem określonych
w art. 23 ust. 2, oraz kontrolę przestrzegania częstotliwości i znaków wywoławczych
przydzielonych na podstawie art. 26.
Art. 30.
1.
Organem Ministra Łączności powołanym do kontroli posiadania, zakładania i używania
urządzeń radiowych, zwalczania zakłóceń radiowych oraz ochrony: środowiska, środowiska
pracy, ludności oraz pracy urządzeń telekomunikacyjnych przed szkodliwym działaniem
pól elektromagnetycznych jest Państwowa Inspekcja Radiowa.
2.
Do zakresu działania Państwowej Inspekcji Radiowej należy w szczególności wydawanie
zezwoleń przewidzianych w art. 9 ust. 1 i art. 11, kontrola prawidłowości pracy urządzeń
i sieci radiokomunikacyjnych, warunków odbioru programów radiofonicznych i telewizyjnych
oraz przyjmowanie zgłoszeń maszyn i urządzeń wytwarzających pole elektromagnetyczne
wielkiej częstotliwości.
3.
Minister Łączności może zlecić Państwowej Inspekcji Radiowej wykonywanie innych czynności
i zadań z zakresu łączności radiowej.
Art. 31.
1.
Państwową Inspekcję Radiową tworzą:
1)
Główny Inspektorat z siedzibą w Warszawie, na którego czele stoi Główny Inspektor,
2)
okręgowe inspektoraty, na których czele stoją okręgowi inspektorzy.
2.
Głównego Inspektora mianuje oraz rozwiązuje z nim stosunek pracy Minister Łączności.
3.
Zastępcę Głównego Inspektora oraz okręgowych inspektorów mianuje i rozwiązuje z nimi
stosunek pracy Minister Łączności na wniosek Głównego Inspektora.
4.
Minister Łączności, w drodze rozporządzenia, powołuje okręgowe inspektoraty oraz określa
ich siedziby i obszar działania.
5.
Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowy zakres i zasady działania
oraz organizację Państwowej Inspekcji Radiowej.
Art. 32.
1.
Użytkownik maszyn i urządzeń technicznych wytwarzających pole elektromagnetyczne wielkiej
częstotliwości jest obowiązany zgłosić je Państwowej Inspekcji Radiowej.
2.
Państwowa Inspekcja Radiowa jest upoważniona do przeprowadzania kontroli maszyn i
urządzeń wytwarzających pole elektromagnetyczne wielkiej częstotliwości i w razie
ustalenia, że mogą one powodować zakłócenia w pracy urządzeń telekomunikacyjnych,
wydaje decyzję, w której określa równocześnie środki i co najmniej 14-dniowy termin
usunięcia zakłóceń.
3.
Użytkownicy maszyn i urządzeń są obowiązani na swój koszt zastosować w wyznaczonym
terminie środki usunięcia zakłóceń wskazane w decyzji, o której mowa w ust. 2.
4.
Minister Łączności, w drodze rozporządzenia, określa rodzaje maszyn i urządzeń, o
których mowa w ust. 1, podlegających obowiązkowi zgłoszenia oraz warunki techniczne,
jakim powinny one odpowiadać pod względem zapobiegania zakłóceniom pracy urządzeń
telekomunikacyjnych.
5.
Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się do jednostek organizacyjnych podległych Ministrom
Obrony Narodowej i Spraw Wewnętrznych, które zadania określone w tych przepisach wykonują
we własnym zakresie.
Art. 33.
1.
Pracownicy Państwowej Inspekcji Radiowej oraz innych jednostek organizacyjnych podległych
Ministrowi Łączności i przez niego wyznaczonych są uprawnieni do przeprowadzania kontroli
oraz wchodzenia na teren i do pomieszczeń, w których znajdują się maszyny i urządzenia
podlegające kontroli, na podstawie legitymacji służbowych upoważniających do wykonywania
tych czynności.
2.
Posiadacze maszyn i urządzeń podlegających kontroli są obowiązani zapewnić warunki
prawidłowego przeprowadzenia kontroli, a w razie potrzeby umożliwić zbadanie ich stanu
technicznego w innych miejscach.
Rozdział 3
„Polska Poczta, Telegraf i Telefon”
Art. 34.
Państwowa jednostka organizacyjna „Polska Poczta, Telegraf i Telefon”, zwana dalej
„PPTT”, prowadzi działalność w zakresie oraz na zasadach ustalonych w ustawie w celu
zaspokajania potrzeb społeczeństwa, gospodarki narodowej oraz organów władzy i administracji
państwowej, z uwzględnieniem wymagań obronności i bezpieczeństwa Państwa.
Art. 35.
1.
PPTT prowadzi gospodarkę finansową na zasadach określonych w przepisach o gospodarce
finansowej przedsiębiorstw państwowych.
2.
Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, dostosuje przepisy, o których mowa w ust.
1, do specyfiki PPTT.
Art. 36.
1.
PPTT posiada osobowość prawną.
2.
PPTT podlega wpisowi do rejestru przedsiębiorstw państwowych; w tym zakresie do PPTT
stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o przedsiębiorstwach państwowych.
3.
Siedzibą PPTT jest miasto stołeczne Warszawa.
Art. 37.
Minister Łączności kieruje PPTT i reprezentuje ją na zewnątrz.
Art. 38.2 orzeczenia
1.
Minister Łączności określa w statucie strukturę organizacyjną i zakres działania jednostek
PPTT.
2.
Minister Łączności może w ramach organizacji wewnętrznej PPTT tworzyć jednostki organizacyjne
wykonujące nadzór nad jednostkami PPTT, działającymi na określonym obszarze kraju.
Art. 39.
Do składania w imieniu PPTT oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych są
upoważnieni Minister Łączności, osoby przez niego upoważnione oraz kierownicy wyznaczonych
jednostek organizacyjnych PPTT w zakresie działalności tych jednostek.
Art. 40.
1.
Środki trwałe PPTT nie mogą służyć do zaspokojenia jej zobowiązań pieniężnych.
2.
PPTT odpowiada tylko za swoje zobowiązania; odpowiedzialność jej nie rozciąga się
na zobowiązania Skarbu Państwa ani innych osób prawnych.
3.
Skarb Państwa nie odpowiada za zobowiązania PPTT.
Art. 41.
Powództwo przeciwko PPTT wytacza się według siedziby jednostki organizacyjnej PPTT
podległej bezpośrednio Ministrowi Łączności, z której działalnością wiążą się dochodzone
roszczenia.
Art. 42.
Pracownikom PPTT przysługuje ochrona prawna przewidziana w przepisach prawa karnego
dla funkcjonariuszy publicznych.
Art. 43.
Jednostki organizacyjne PPTT określona przez Ministra Łączności mają prawo używania
oznak z godłem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej oraz pieczęci urzędowej z wizerunkiem
orła ustalonym dla godła i z napisem w otoku.
Art. 44.1 orzeczenie
Do zakresu działania PPTT należy:
1)
wykonywanie objętych prawem wyłączności Państwa usług łączności pocztowej i telekomunikacyjnej,
zwanych dalej „usługami o charakterze powszechnym”, a w szczególności:
a)
polegających na przewozie i doręczaniu korespondencji pisemnej zamkniętej i otwartej,
b)
łączności telefonicznej, telegraficznej oraz radiokomunikacyjnej,
2)
wykonywanie innych usług związanych z wykorzystaniem służby pocztowej i telekomunikacyjnej
oraz wprowadzonych przez Ministra Łączności w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami,
3)
wykonywanie objętych prawem wyłączności Państwa usług związanych z rozpowszechnianiem
prasy - z uwzględnieniem art. 5 pkt 1,
4)
wykonywanie w charakterze organu Ministra Łączności czynności zleconych z zakresu
administracji państwowej na podstawie ustaw.
Art. 45.
Usługi, o których mowa w art. 44 pkt 2, mogą być wprowadzone przez Ministra Łączności
jako usługi o charakterze powszechnym bądź jako usługi wykonywane na rzecz określonych
podmiotów.
Art. 46.2 orzeczenia
1.
Minister Łączności, w drodze rozporządzenia, określa warunki korzystania z usług,
o których mowa w art. 44 pkt 1, oraz usług, o których mowa w art. 44 pkt 2, wprowadzonych
jako usługi o charakterze powszechnym.
2.
Spory między PPTT a osobami korzystającymi z jej usług co do obowiązku świadczenia
przez PPTT usług o charakterze powszechnym oraz wymiaru opłat taryfowych są rozstrzygane
przez właściwy organ PPTT w drodze decyzji administracyjnej.
3.
Decyzje w sprawach określonych w ust. 2 mogą być zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego
na zasadach i w trybie ustalonym w Kodeksie postępowania administracyjnego.
4.
Warunki świadczenia usług wymienionych w art. 44 pkt 2, którym Minister Łączności
nie nadał charakteru powszechności, są ustalone w umowach zawieranych przez PPTT z
korzystającymi z tych usług podmiotami.
5.
Minister Łączności określa zakres i tryb obsługi klientów przez jednostki organizacyjne
PPTT
Art. 47.1 orzeczenie
1.
PPTT nie może nikomu odmówić wykonania usług o charakterze powszechnym, chyba że żądający
wykonania usług nie spełnia warunków ustalonych przez Ministra Łączności albo praca
urządzeń łączności została wstrzymana w trybie określonym w art. 18 ust. 3.
2.
Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może ze względu na interes Państwa wstrzymać
lub ograniczyć wykonywanie usług PPTT na czas określony na całym obszarze Państwa
lub na jego części.
Art. 48.
1.
Za usługi o charakterze powszechnym PPTT pobiera - z zastrzeżeniem art. 49 - opłaty
taryfowe. Wysokość opłat określa Minister Łączności w porozumieniu z Ministrem do
Spraw Cen.
2.
Za zwłokę w uiszczaniu opłat taryfowych pobiera się kary pieniężne w wysokości określonej
w drodze rozporządzenia przez Ministra Łączności w porozumieniu z Ministrem Finansów.
3.
Zaległe opłaty taryfowe za usługi o charakterze powszechnym, należne od osób fizycznych
i jednostek gospodarki nie uspołecznionej, podlegają ściągnięciu w drodze egzekucji
administracyjnej świadczeń pieniężnych.
4.
Nakaz płatniczy wystawiony przez jednostkę PPTT określoną przez Ministra Łączności
stanowi tytuł egzekucyjny.
Art. 49.
1.
Od opłat taryfowych są zwolnione:
1)
rozmowy telefoniczne, radiotelefoniczne i telegramy, których treścią są wezwania o
pomoc w razie katastrofy, przymusowego lądowania statku powietrznego, pożaru, powodzi,
nadzwyczajnego zagrożenia środowiska lub innej klęski spowodowanej żywiołowym zdarzeniem,
oraz zawiadomienia o epidemii, masowych zatruciach pokarmowych, zaraźliwej chorobie
zwierzęcej i pojawieniu się szkodników roślin, podlegających prawnemu obowiązkowi
zgłoszenia; zwolnienie od opłat nie obejmuje rozmów telefonicznych, radiotelefonicznych
oraz telegramów organów administracji państwowej i instytucji powołanych do niesienia
pomocy oraz zwalczania zaraźliwych chorób ludzi, zwierząt i roślin,
2)
paczki z drukami lub innymi nośnikami informacji dla ociemniałych,
3)
przesyłki żołnierzy w czynnej służbie wojskowej, z wyjątkiem żołnierzy zawodowych
lub służby okresowej, w liczbie dwóch zwykłych listów o wadze do 20 g lub dwóch zwykłych
kartek pocztowych miesięcznie,
4)
jedna paczka z odzieżą wysłana przez żołnierza (szeregowego, podoficera) oraz jedna
paczka z odzieżą wysłana do żołnierza w czasie odbywania przez niego zasadniczej służby
wojskowej,
5)
paczki z podarunkami dla żołnierzy wysłane przez zakłady pracy i organizacje społeczne,
6)
przesyłki poczty polowej,
7)
przesyłki pocztowe jeńców wojennych, osób internowanych lub traktowanych na równi
z jeńcami albo przeznaczone dla jeńców lub tych osób, w granicach ustalonych w pocztowych
umowach międzynarodowych.
2.
Warunki korzystania ze zwolnień od opłat, o których mowa w ust. 1. określa Minister
Łączności w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami.
3.
W wypadkach uzasadnionych względami natury gospodarczej lub społecznej Minister Łączności
może zwalniać określone podmioty od opłat lub obniżać obowiązujące stawki taryfowe.
Art. 50.
1.
PPTT przysługuje wyłączne prawo wydawania znaczków pocztowych.
2.
Znaczki pocztowe służą do uiszczania opłat za określone przez Ministra Łączności usługi
PPTT.
3.
Znaczki pocztowe są urzędowymi znakami wartościowymi.
4.
Znaczki pocztowe wprowadza do obiegu Minister Łączności w drodze zarządzenia.
Art. 51.
Potwierdzenia nadania przesyłek pocztowych i telegramów, wpłat sum pieniężnych na
przekazy pocztowe oraz wpłat sum pieniężnych dokonanych w jednostkach organizacyjnych
PPTT na bankowe konta czekowe i oszczędnościowe mają moc dokumentów urzędowych.
Art. 52.
Przesyłek pocztowych nie można ze skutkiem prawnym obciążać zastawem ani zająć, chyba
że przepisy szczególne stanowią inaczej.
Art. 53.
1.
PPTT przysługuje ustawowe prawo zastawu na przesyłkach pocztowych w celu zabezpieczenia
należności z tytułu opłat pocztowych i celnych oraz innych wydatków PPTT obciążających
te przesyłki.
2.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli adresatem przesyłki pocztowej jest organ władzy
lub administracji państwowej, przedsiębiorstwo państwowe albo inna państwowa jednostka
organizacyjna.
3.
Minister Łączności, w drodze rozporządzenia, określa sposób wykonywania prawa zastawu.
Art. 54.1 orzeczenie
1.
PPTT przysługuje prawo otwierania niedoręczalnych listów w celu ustalenia osoby adresata
lub nadawcy.
2.
Minister Łączności, w drodze rozporządzenia, określa tryb otwierania niedoręczalnych
listów oraz sposób postępowania z nimi.
Art. 55.
1.
Przedsiębiorstwa przewozowe wykonujące publiczny regularny transport lądowy, lotniczy,
morski lub śródlądowy są obowiązane przewozić na zasadach odpłatności ładunek pocztowy
w oddzielnych przedziałach lub schowkach oraz zapewniać PPTT na swoich stacjach i
w swoich portach możliwość używania potrzebnych pomieszczeń i urządzeń, a także wolny
dostęp dla pracowników PPTT do miejsc załadunku i wyładunku.
2.
Przewoźnicy wymienieni w ust. 1 są obowiązani w szczególności:
1)
przewozić ładunek pocztowy pod dozorem pracowników własnych lub PPTT na warunkach
określonych przez właściwych ministrów lub inne organy założycielskie w porozumieniu
z Ministrem Łączności,
2)
wyznaczyć pracowników do pełnienia służby pocztowej w obrębie stacji lub portu,
3)
ustalać rozkłady jazdy w porozumieniu z organami PPTT i z uwzględnieniem potrzeb służby
pocztowej,
4)
zezwalać na bezpłatne zakładanie na środkach transportowych skrzynek pocztowych,
5)
w stosunku do przedsiębiorstw transportu samochodowego - przewozić również ładunek
pocztowy na dachach autobusów w pojemnikach PPTT dostosowanych do nośności i ładowności
pojazdów oraz prowadzić specjalne przyczepy PPTT, jeżeli pozwalają na to techniczne
właściwości pojazdu.
3.
Minister Łączności w porozumieniu z zainteresowanym organem założycielskim lub innym
organem zwierzchnim ustala warunki użytkowania pomieszczeń i urządzeń przedsiębiorstw
określonych w ust. 1, jak również prawa i obowiązki PPTT oraz tych przedsiębiorstw.
4.
Warunki przewozu ładunku pocztowego wymienionego w ust. 2 pkt 1 są ustalane dla przewozów
statkami powietrznymi w umowach zawartych między PPTT a przedsiębiorstwami transportu
lotniczego.
5.
Rada Ministrów określa zasady przewozu ładunków pocztowych kolejami.
6.
PPTT współdziała w zakresie wykonywania zadań poczty specjalnej resortu spraw wewnętrznych
na zasadach i warunkach uzgodnionych przez Ministra Łączności z Ministrem Spraw Wewnętrznych.
7.
Minister Łączności może określać szczegółowe warunki, jakim muszą odpowiadać opakowania
przesyłek dopuszczonych do obrotu pocztowego.
Art. 56.
Plany budowy, przebudowy lub rozbudowy urządzeń kolejowych, żeglugi morskiej, śródlądowej
i powietrznej oraz urządzeń transportu drogowego powinny uwzględniać potrzeby przeładunku
i przewozu przesyłek pocztowych i w tym zakresie wymagają uzgodnienia z Ministrem
Łączności.
Art. 57.3 orzeczenia
1.
PPTT przysługuje prawo bezpłatnego umieszczania:
1)
na nieruchomościach - skrzynek pocztowych, skrzynek do doręczania korespondencji i
automatów do sprzedaży znaczków oraz osprzętu liniowego instalacji telefonicznej i
tabliczek informacyjnych o urządzeniach i usługach łączności,
2)
we wszystkich pomieszczeniach i miejscach ogólnie dostępnych - automatów telefonicznych.
2.
Koszty przemieszczenia linii i urządzeń telekomunikacyjnych wchodzących w skład jednolitej
sieci telekomunikacyjnej Państwa, spowodowane realizacją inwestycji lub remontami
dokonywanymi przez jednostki gospodarki uspołecznionej, ponoszą te jednostki.
Art. 58.
Środki transportowe służące do przewozu ładunku pocztowego i dla pogotowia technicznego
służby telekomunikacyjnej oraz budynki, pomieszczenia i inne nieruchomości użytkowane
przez PPTT nie mogą być zajmowane do innych celów, chyba że przepis szczególny stanowi
inaczej.
Art. 59.
1.
W jednostkach organizacyjnych PPTT będących zakładami pracy w rozumieniu art. 3 Kodeksu pracy, zwanych dalej „jednostkami”, działają rady załogi wybierane przez pracowników tych
jednostek.
2.
Radę załogi wybierają pracownicy jednostki na zebraniu wyborczym spośród nieograniczonej
liczby kandydatów, w wyborach powszechnych, równych, a w jednostkach liczących do
300 pracowników także bezpośrednich, w głosowaniu tajnym.
3.
W jednostkach liczących ponad 300 pracowników funkcję zebrania wyborczego pełni zebranie
delegatów wybranych w wyborach powszechnych, równych i bezpośrednich, w głosowaniu
tajnym. Liczba delegatów powinna zapewnić odpowiednią reprezentację całej załogi jednostki,
nie może być jednak mniejsza niż 100.
4.
Minister Łączności może określić jednostki bezpośrednio związane z obronnością Państwa,
do których nie stosuje się przepisów ustawy o radach załogi.
Art. 60.
1.
Rada załogi w zakresie dotyczącym danej jednostki:
1)
podejmuje uchwały w sprawach budownictwa mieszkaniowego i socjalnego, w ramach środków
przeznaczonych na ten cel,
2)
wyraża opinie w sprawach:
a)
planów rocznych,
b)
sprawozdań rocznych oraz bilansów,
c)
kandydatów na stanowiska kierownicze,
d)
innych dotyczących działalności jednostki.
2.
Uchwały, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mają dla kierownika jednostki charakter wiążący.
3.
Rada załogi jest obowiązana do wyrażania opinii w sprawach przedstawionych przez kierownika
jednostki, kierownika jednostki nadrzędnej lub Ministra Łączności.
4.
Rada załogi jest uprawniona do kontrolowania działalności jednostki, ze szczególnym
uwzględnieniem racjonalnej gospodarki.
5.
Uprawnienia i obowiązki rady załogi wymienione w ust. 1-4 nie naruszają uprawnień
związków zawodowych, wynikających z ustawy o związkach zawodowych i Kodeksu pracy.
6.
Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowy tryb wyboru oraz zasady
działania rad załogi, a także organy właściwe w sprawach rozstrzygania sporów.
Art. 61.
Rozwiązanie stosunku pracy z członkiem rady załogi w czasie trwania kadencji wymaga
zgody tej rady, z wyjątkiem rozwiązania stosunku pracy bez wypowiedzenia.
Art. 62.
1.
Przy Ministrze Łączności działa Rada Konsultacyjna, w której jest zapewniona reprezentacja
rad załogi jednostek organizacyjnych PPTT oraz organizacji społecznych i zawodowych
działających w PPTT.
2.
Rada Konsultacyjna jest organem doradczym i opiniodawczym w zakresie spraw istotnych
dla pracowników PPTT, a w szczególności opiniuje:
1)
programy rozwoju PPTT,
2)
kierunki zmian organizacyjnych,
3)
zasady polityki płacowej i socjalnej.
3.
Przewodniczącego Rady Konsultacyjnej powołuje Minister Łączności.
4.
Zasady powoływania Rady Konsultacyjnej oraz jej regulamin działania określa Minister
Łączności.
Rozdział 4
Odpowiedzialność PPTT za niewykonanie lub nienależyte wykonanie usług pocztowych i telekomunikacyjnych
Art. 63.
1.
W zakresie określonym w ustawie PPTT odpowiada za niewykonanie lub nienależyte wykonanie
usług pocztowych i telekomunikacyjnych o charakterze powszechnym.
2.
Do odpowiedzialności PPTT za niewykonanie lub nienależyte wykonanie innych usług niż
wymienione w ust. 1 stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego.
3.
Odpowiedzialność PPTT za niewykonanie lub nienależyte wykonanie usług pocztowych i
telekomunikacyjnych w obrocie zagranicznym normują umowy międzynarodowe.
Art. 64.
1.
PPTT ponosi odpowiedzialność za niewykonanie lub nienależyte wykonanie usługi, chyba
że niewykonanie lub nienależyte wykonanie nastąpiło wskutek siły wyższej, niezachowania
przez nadawcę lub adresata przepisów obowiązujących przy korzystaniu z danej usługi
albo z winy zleceniodawcy.
2.
W wypadku przyjęcia przesyłki przez odbiorcę bez zastrzeżeń, wszelkie roszczenia przeciwko
PPTT wygasają. Nie dotyczy to jednak roszczeń z tytułu niewidocznych uszkodzeń przesyłki,
jeżeli odbiorca w ciągu tygodnia od chwili przyjęcia przesyłki zawiadomił o nich PPTT.
3.
Przepisu ust. 2 nie stosuje się, gdy szkoda wynikła z winy umyślnej lub rażącego niedbalstwa
PPTT.
Art. 65.
Jeżeli szkoda jest następstwem czynu niedozwolonego, PPTT odpowiada na podstawie przepisów
Kodeksu cywilnego.
Art. 66.
1.
Odszkodowanie za utratę poleconej przesyłki listowej, bez względu na jej zawartość,
ustala się w wysokości pięćdziesięciokrotnej opłaty taryfowej za traktowanie przesyłki
jako poleconej.
2.
Odszkodowanie za uszkodzenie poleconej przesyłki listowej zawierającej dokumenty ustala
się w wysokości rzeczywiście poniesionej szkody, przy czym odszkodowanie to nie może
przewyższać kwoty należnej w razie utraty takiej przesyłki.
3.
Odszkodowanie za utratę lub zniszczenie dokumentu powierzonego PPTT celem inkasa ustala
się w wysokości określonej w ust. 1.
Art. 67.
1.
Odszkodowanie za utratę listu wartościowego lub paczki z podaną wartością wypłaca
się w wysokości kwoty zadeklarowanej przez nadawcę.
2.
Odszkodowanie za ubytek lub uszkodzenie listu wartościowego albo paczki z podaną wartością
ustala się w wysokości zwykłej wartości rzeczy, których ubytek lub uszkodzenie stwierdzono,
przy czym odszkodowanie to nie może przewyższać kwoty zadeklarowanej przez nadawcę.
Art. 68.
1.
Odszkodowanie za utratę, ubytek lub uszkodzenie paczki bez podanej wartości ustala
się w wysokości zwykłej wartości utraconych lub uszkodzonych rzeczy.
2.
Odszkodowanie za zawartość paczki ekspresowej przeznaczonej dla odbiorcy zamieszkałego
w miejscowym obszarze pocztowym, zepsutą wskutek opóźnionego jej doręczenia, ustala
się w wysokości zwykłej wartości rzeczy, które uległy zepsuciu.
3.
W wypadkach określonych w ust. 1 i 2 odszkodowanie nie może przewyższać piętnastokrotności
najniższej opłaty taryfowej za przewóz paczki jednokilogramowej, pomnożonej przez
wagę danej paczki podaną w kilogramach, przy czym część kilograma liczy się za cały.
Art. 69.
1.
W razie utraty, ubytku lub uszkodzenia przesyłki obciążonej pobraniem, odszkodowanie
obejmuje dodatkowo kwotę w wysokości pięciokrotnej opłaty taryfowej za pobranie.
2.
W razie wydania przesyłki obciążonej pobraniem, dokumentu wierzytelnościowego lub
pokwitowania zleceniodawcy bez zainkasowania sumy pieniężnej określonej przez zleceniodawcę
albo po zainkasowaniu sumy pieniężnej niższej niż zlecona - odszkodowanie ustala się
w wysokości rzeczywiście poniesionej szkody, przy czym nie może ono przewyższać sumy
pieniężnej określonej przez zleceniodawcę. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.
3.
W razie niesporządzenia protestu wekslowego lub sporządzenia niezgodnego z prawem
wekslowym, odszkodowanie ustala się w wysokości rzeczywiście poniesionej szkody, przy
czym nie może ono przewyższać sumy wekslowej.
Art. 70.
Odszkodowanie za opóźnione doręczenie przesyłki nadanej jako ekspresowa ustala się
w wysokości dwukrotnej opłaty taryfowej za traktowanie przesyłki jako ekspresowej.
Art. 71.
1.
Odszkodowanie w razie niedoręczenia przekazu pocztowego ustala się w wysokości dziesięciokrotnej
najniższej opłaty taryfowej za nadanie przekazu zwykłego.
2.
Odszkodowanie za opóźnione doręczenie telegraficznego lub ekspresowego przekazu pocztowego
ustala się w wysokości dwukrotnej opłaty taryfowej za traktowanie przekazu jako ekspresowego.
Art. 72.
1.
Odszkodowanie za niedoręczenie telegramu stanowi kwota pięciokrotnej opłaty taryfowej
za nadanie tego telegramu.
2.
Odszkodowanie za zniekształcenie treści telegramu lub korespondencji umieszczonej
na telegraficznym przekazie pocztowym w stopniu takim, że treść ta stała się niezrozumiała
lub zmieniony został jej sens, ustala się w wysokości pięciokrotnej opłaty taryfowej
za nadanie tego telegramu.
3.
Odszkodowanie za opóźnione doręczenie telegramu ustala się w wysokości dwukrotnej
opłaty taryfowej za nadanie tego telegramu.
Art. 73.
Odszkodowanie za niewykonanie lub nienależyte wykonanie świadczeń określonych w przepisach
wydanych na podstawie art. 78 jako dodatkowe ustala się w wysokości dwukrotnej opłaty
taryfowej za dane świadczenie dodatkowe.
Art. 74.
Niezależnie od odszkodowania PPTT zwraca w całości opłatę za nie wykonane świadczenia.
Gdy usługę zrealizowano częściowo, zwrot dotyczy części opłaty nie znajdującej pokrycia
w spełnionym świadczeniu. PPTT zwraca także w wypadku niewykonania usługi sumy pieniężne
wpłacone na przekazy pocztowe lub zainkasowane na zlecenie.
Art. 75.
1.
W razie niemożliwości korzystania przez okres dłuższy jednorazowo niż 7 dni z abonamentu
telefonicznego, teleksowego, telegraficznego, radiotelefonicznego, teleinformatycznego
lub głośnikowego, PPTT ponosi odpowiedzialność za niewykonanie lub nienależyte wykonanie
umowy o korzystanie z danego abonamentu.
2.
W wypadkach określonych w ust. 1 odszkodowanie ustala się w wysokości 1/30 miesięcznej
opłaty abonamentowej za każdy dzień przerwy w korzystaniu z abonamentu.
Art. 76.
1.
Prawo dochodzenia roszczeń wynikających z niniejszej ustawy przysługuje osobie fizycznej
lub prawnej, która zawarła z PPTT umowę o świadczenie usługi pocztowej lub telekomunikacyjnej
o charakterze powszechnym.
2.
W razie przyjęcia przesyłki pocztowej przez adresata, roszczenie o odszkodowanie określone
w ust. 1 przysługuje adresatowi tej przesyłki.
3.
Nadawca przesyłki pocztowej, przekazu pocztowego lub telegramu może zrzec się na rzecz
adresata swego prawa dochodzenia roszczeń wynikających z niniejszej ustawy.
4.
Adresat przesyłki pocztowej, któremu zgodnie z ust. 2 przysługuje prawo dochodzenia
roszczenia o odszkodowanie, może zrzec się tego prawa na rzecz nadawcy.
Art. 77.
1.
Prawo dochodzenia roszczeń w postępowaniu sądowym lub arbitrażowym o odszkodowania
przewidziane w art. 66-76 przysługuje po wyczerpaniu drogi postępowania reklamacyjnego.
2.
Reklamację można zgłosić w każdej jednostce organizacyjnej PPTT pełniącej służbę danego
rodzaju.
3.
Roszczenia dochodzone na podstawie ustawy przedawniają się z upływem roku od dnia
następnego po dniu zawarcia umowy o świadczenie usługi pocztowej lub telekomunikacyjnej
o charakterze powszechnym.
4.
Od decyzji jednostki PPTT załatwiającej reklamację przysługuje reklamującemu prawo
wniesienia odwołania do jednostki nadrzędnej, podległej bezpośrednio Ministrowi Łączności.
5.
Bieg przedawnienia zawiesza się na okres postępowania reklamacyjnego.
6.
Drogę postępowania reklamacyjnego uważa się za wyczerpaną:
1)
z dniem doręczenia reklamującemu stanowiska nadrzędnej jednostki PPTT, podległej bezpośrednio
Ministrowi Łączności,
2)
po upływie 3 miesięcy od dnia wniesienia reklamacji.
Art. 78.
Minister Łączności po zasięgnięciu opinii właściwej komisji sejmowej, w drodze rozporządzenia,
określa:
1)
terminy, po których upływie doręczenia przesyłki nadanej jako ekspresowa, telegraficznego
lub ekspresowego przekazu pocztowego oraz telegramu uważa się za opóźnione,
2)
wypadki, w których przekaz pocztowy lub telegram uważa się za nie doręczony,
3)
świadczenia dodatkowe, a także świadczenia, za których niewykonanie lub nienależyte
wykonanie nie przysługuje odszkodowanie przewidziane w art. 73,
4)
warunki, jakim powinna odpowiadać reklamacja, oraz szczegółowy tryb załatwiania reklamacji.
Rozdział 5
Dziennik Łączności
Art. 79.
Zarządzenia wydane na podstawie ustawy, dotyczące realizacji praw i obowiązków obywateli,
podlegają ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej „Monitor
Polski”.
Art. 80.
1.
Minister Łączności wydaje Dziennik Łączności.
2.
Na każdym numerze Dziennika Łączności oznacza się dzień jego wydania. Dzień wydania
jest dniem prawnego ogłoszenia aktów zamieszczonych w numerze, z wyjątkiem aktów,
o których mowa w art. 81 ust. 2.
3.
Akty ogłaszane w Dzienniku Łączności wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, jeżeli same
nie stanowią inaczej.
Art. 81.
1.
W Dzienniku Łączności ogłasza się:
1)
zarządzenia Ministra Łączności wydane na podstawie ustawy lub w jej wykonaniu,
2)
zarządzenia wewnętrzne, regulaminy, instrukcje, okólniki i komunikaty, wydane przez
Ministra Łączności.
2.
Ogłoszenie zarządzenia w Dzienniku Urzędowym Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej „Monitor
Polski” nie stanowi przeszkody w ogłoszeniu go w Dzienniku Łączności, jeżeli jest
to uzasadnione względami usprawnienia organizacji pracy.
Rozdział 6
Zmiany w przepisach obowiązujących oraz przepisy przejściowe i końcowe
Art. 82.
W ustawie z dnia 2 grudnia 1960 r. o Komitecie do Spraw Radia i Telewizji „Polskie Radio
i Telewizja” wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 2 w pkt 7 po wyrazach „naprawy odbiorników” stawia się kropkę i skreśla wyrazy „oraz w sprawach opłat za korzystanie z urządzeń odbiorczych”,
2)
po art. 2 dodaje się art. 21 w brzmieniu:
„
Art. 21.
1.
Za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych pobiera się opłaty w wysokości
określonej przez Komitet w porozumieniu z Ministrem do Spraw Cen.
2.
Komitet w porozumieniu z Ministrem do Spraw Cen może przyznać określonym osobom, grupom
osób lub instytucjom zniżki lub zwolnienia od opłat.
3.
W razie stwierdzenia używania nie zarejestrowanych odbiorników radiofonicznych lub
telewizyjnych pobiera się opłaty za faktyczny czas ich używania, nie mniej jednak
niż za jeden kwartał.
4.
Za zwłokę w uiszczaniu opłat oraz używanie nie zarejestrowanych odbiorników radiofonicznych
lub telewizyjnych pobiera się kary pieniężne. Wysokość kar pieniężnych określa w drodze
rozporządzenia Prezes Rady Ministrów.
5.
Opłaty i kary pieniężne pobierają organy wyznaczone przez Ministra Łączności i przekazują
je na rzecz Komitetu po potrąceniu umownego wynagrodzenia za te usługi.
”
Art. 83.
W ustawie z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń w art. 63 wprowadza się następujące zmiany:
1)
§ 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto bez wymaganego zezwolenia bądź wbrew jego warunkom posiada
lub używa radiowe urządzenie odbiorcze, a także odbiornik radiofoniczny i odbiornik
telewizyjny, inne niż powszechnego odbioru albo wbrew warunkom zezwolenia używa radiowego
urządzenia nadawczego.
”
,
2)
dodaje się § 3 w brzmieniu:
„
§ 3.
Można orzec przepadek przedmiotów wymienionych w § 1 i 2, choćby nie stanowiły własności
sprawcy.
”
Art. 84.
W ustawach:
1)
z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych - w art. 6 pkt 2 skreśla się,
2)
z dnia 26 lutego 1982 r. o gospodarce finansowej przedsiębiorstw państwowych - w art. 38 w ust. 1 pkt 2 skreśla się.
Art. 85.
1.
„Polska Poczta, Telegraf i Telefon” przejmuje majątek oraz prawa i zobowiązania dotychczasowego
państwowego przedsiębiorstwa „Polska Poczta, Telegraf i Telefon”.
2.
Pracownicy dotychczasowego państwowego przedsiębiorstwa „Polska Poczta, Telegraf i
Telefon” stają się pracownikami państwowej jednostki organizacyjnej „Polska Poczta,
Telegraf i Telefon”.
Art. 86.
1.
Traci moc ustawa z dnia 31 stycznia 1961 r. o łączności .
2.
Do czasu wydania przepisów przewidzianych w ustawie, nie dłużej jednak niż przez okres
12 miesięcy, zachowują moc dotychczasowe przepisy wydane na podstawie ustawy wymienionej
w ust. 1, jeżeli nie są sprzeczne z przepisami niniejszej ustawy.
Art. 87.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 1985 r.