Ustawa z dnia 12 lipca 1984 r. o Komisji Planowania przy Radzie Ministrów.

Art. 1.

1.

Komisja Planowania przy Radzie Ministrów, zwana dalej „Komisją Planowania”, jest naczelnym organem administracji państwowej w sprawach planowania społeczno-gospodarczego oraz planu zagospodarowania przestrzennego kraju.

2.

Komisja Planowania organizuje proces planowania w skali ogólnokrajowej stosownie do ustawy o planowaniu społeczno-gospodarczym oraz innych ustaw dotyczących planowania, a także projektuje doskonalenie systemu kierowania i funkcjonowania gospodarki w celu umacniania społeczno-ekonomicznych podstaw ustroju socjalistycznego.

Art. 2.

Do zakresu działania Komisji Planowania należy inicjowanie, kierowanie i kontrolowanie opracowywania projektów, analiz i ocen realizacji planów perspektywicznych, narodowych planów społeczno-gospodarczych i centralnych planów rocznych oraz planu zagospodarowania przestrzennego kraju. W szczególności do zakresu działania Komisji Planowania należy inicjowanie, kierowanie i kontrolowanie prac nad:

1)

założeniami polityki społeczno-gospodarczej i zasadami polityki przestrzennego zagospodarowania kraju oraz programami rozwiązywania podstawowych problemów w tym zakresie,

2)

wariantami założeń oraz projektów planów perspektywicznych, planu zagospodarowania przestrzennego kraju, narodowych planów społeczno-gospodarczych i centralnych planów rocznych wraz z instrumentami i parametrami ekonomicznymi, określającymi warunki działania przedsiębiorstw państwowych i innych jednostek gospodarczych,

3)

prowadzeniem studiów przedplanowych i studiów dotyczących podstawowych problemów społeczno-gospodarczych kraju oraz opracowywaniem prognoz długoterminowych, uwzględniających cele społeczne i uwarunkowania rozwoju kraju,

4)

opracowywaniem długoterminowych założeń rozwoju stosunków gospodarczych z zagranicą, w tym udziału Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w socjalistycznej integracji gospodarczej, oraz prowadzeniem dwustronnej i wielostronnej koordynacji planów społeczno-gospodarczych z krajami - członkami Rady Wzajemnej Pomocy Gospodarczej i z innymi państwami socjalistycznymi,

5)

opracowywaniem założeń polityki inwestycyjnej i lokalizacyjnej, a także sprawami w zakresie inwestycji centralnych,

6)

opracowywaniem założeń polityki przekształceń strukturalnych w gospodarce narodowej oraz kierunków postępu naukowo-technicznego, z uwzględnieniem sytuacji demograficznej kraju, zasobów pracy, kierunków kształcenia kadr kwalifikowanych oraz innych czynników i uwarunkowań w tym zakresie,

7)

bilansowaniem podstawowych surowców, energii, materiałów i wyrobów,

8)

opracowywaniem bieżących i okresowych analiz, ocen i prognoz rozwoju społeczno-gospodarczego i realizacji planów centralnych,

9)

sporządzaniem ocen funkcjonowania systemu kierowania i zarządzania gospodarką narodową i opracowywaniem, na podstawie wyników tych ocen, propozycji zmian i doskonalenia tego systemu, w tym narzędzi i parametrów sterowania gospodarką, w celu zapewnienia skutecznej realizacji planów centralnych, a zwłaszcza osiągnięcia rozwoju gospodarki i wzrostu jej efektywności.

rozpatruje analizy i oceny wykonania planów centralnych,

3)

podejmuje, w uzgodnieniu z właściwymi naczelnymi i centralnymi organami administracji państwowej, postanowienia koordynacyjne w zakresie przygotowywania planów centralnych oraz programów gospodarczych o charakterze międzyresortowym,

4)

rozpatruje inne sprawy, przedstawione przez Przewodniczącego Komisji Planowania.

Art. 7.

1.

Przewodniczący Komisji Planowania kieruje pracami Komisji Planowania i jej Prezydium oraz reprezentuje Komisję Planowania na zewnątrz.

2.

Przewodniczący Komisji Planowania, na podstawie ustaw i w celu ich wykonania, wydaje rozporządzenia i zarządzenia oraz wykonuje inne zadania określone w ustawach.

3.

Przewodniczącego Komisji Planowania powołuje Sejm w trybie art. 37 Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.

Art. 8.

Przewodniczący Komisji Planowania w szczególności:

1)

w drodze rozporządzenia ustala:

a)

zasady opracowywania projektów planów centralnych,

b)

metody rachunku ekonomicznego efektywności oraz metodykę oceny działalności jednostek gospodarki uspołecznionej,

2)

kieruje rozwojem systemów informacji planistycznej na potrzeby prognozowania, planowania centralnego, analizy i ocen realizacji planów centralnych oraz sytuacji społeczno-gospodarczej kraju,

3)

analizuje zgodność planów przedsiębiorstw państwowych i innych jednostek gospodarki uspołecznionej z celami planów centralnych,

4)

formułuje wnioski dotyczące kształtowania narzędzi i parametrów zapewniających realizację polityki gospodarczej,

5)

przekazuje przedsiębiorstwom państwowym i innym jednostkom organizacyjnym informacje planistyczne oraz korzysta z informacji planistycznych tych jednostek.

Art. 9.

Przewodniczący Komisji Planowania realizując przyznane mu kompetencje i określone dla niego zadania:

1)

we współdziałaniu z Ministrem Finansów i Prezesem Narodowego Banku Polskiego zapewnia wzajemną zgodność planów społeczno-gospodarczych z planami finansowymi,

2)

przeprowadza konsultacje społeczne w sprawach projektów założeń programów, planów centralnych oraz określonych przedsięwzięć, zwłaszcza ze związkami zawodowymi, organizacjami społeczno-zawodowymi, wybranymi przedsiębiorstwami państwowymi i samorządami ich załóg,

3)

analizuje i ocenia przestrzeganie zasad planowania społeczno-gospodarczego w jednostkach podziału terytorialnego kraju, w przedsiębiorstwach państwowych oraz w innych jednostkach gospodarki uspołecznionej, z zachowaniem samodzielności i samorządności jednostek planujących,

4)

zapewnia wykorzystywanie opracowań organów statystyki państwowej i banków oraz inspiruje prowadzenie przez te instytucje określonych badań i analiz,

5)

przedstawia Radzie Ministrów, Prezydium Rządu i Prezesowi Rady Ministrów projekty planów, analizy i oceny wraz z wnioskami oraz inne sprawy wymagające rozstrzygnięcia przez te organy.

Art. 10.

Wydawanie rozporządzeń, zarządzeń i innych aktów prawnych przez naczelne i centralne organy administracji państwowej oraz przedstawianie Rządowi projektów uchwał, postanowień oraz decyzji o charakterze gospodarczym, zawierających przepisy lub rozstrzygnięcia wpływające na zmianę ustaleń zawartych w planach centralnych, wymaga uprzedniego uzgodnienia z Przewodniczącym Komisji Planowania. Nie uzgodnione rozbieżności rozstrzyga Rada Ministrów.

Art. 11.

1.

Komisja Planowania, jej Prezydium i Przewodniczący wykonują swoje zadania przy pomocy urzędu Komisji Planowania.

2.

Organizację urzędu Komisji Planowania oraz jednostki organizacyjne podporządkowane Przewodniczącemu Komisji Planowania określa statut nadany przez Radę Ministrów.

Art. 12.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowy zakres działania Komisji Planowania, jej Prezydium oraz Przewodniczącego.

Art. 13.

1.

W dekrecie z dnia 6 maja 1953 r. - Prawo górnicze (Dz. U. z 1978 r. Nr 4, poz. 12) w art. 88 i 89 użyte w odpowiednich przypadkach wyrazy „Przewodniczący Komisji Planowania przy Radzie Ministrów” zastępuje się użytymi w tych samych przypadkach wyrazami „Minister Górnictwa i Energetyki”.

2.

W ustawie z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229, z 1981 r. Nr 12, poz. 57 i z 1983 r. Nr 44, poz. 200 i 201) w art. 33 w ust. 9 wyrazy „Przewodniczący Komisji Planowania przy Radzie Ministrów” zastępuje się wyrazami „Minister Administracji i Gospodarki Przestrzennej”.

Art. 14.

Traci moc ustawa z dnia 15 listopada 1956 r. o utworzeniu przy Radzie Ministrów Komisji Planowania i o zniesieniu Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego (Dz. U. Nr 54, poz. 244).

Art. 15.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Treść ustawy