Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrówz dnia 28 czerwca 1984 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 10 października 1972 r. o wynalazczości
Spis treści
- Treść obwieszczenia
- Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości
- Dział I - Przepisy ogólne
- Dział II - Wynalazki i patenty
- Rozdział 1 - Patent tymczasowy. Patent. Świadectwo autorskie
- Rozdział 2 - Prawo do uzyskania patentu i świadectwa autorskiego
- Rozdział 3 - Zgłoszenie wynalazku w Urzędzie Patentowym
- Rozdział 4 - Rozpatrywanie zgłoszenia
- Rozdział 5 - Prawa i obowiązki z patentu
- Rozdział 6 - Wynalazek tajny
- Rozdział 7 - Unieważnienie i wygaśnięcie patentu
- Rozdział 8 - Wykonywanie praw za granicą
- Dział III - Wzory użytkowe i prawa ochronne
- Dział IV - Projekty racjonalizatorskie
- Dział V - Stosowanie projektów wynalazczych w gospodarce uspołecznionej
- Dział VI - Wynagrodzenie za pracownicze projekty wynalazcze
- Dział VII - Postępowanie. Rejestry. Opłaty
- Dział VIII - Przepisy karne
- Dział IX - Przepisy przejściowe i końcowe
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 3 ustawy z dnia 26 kwietnia 1984 r. o zmianie ustawy o wynalazczości ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 19 października 1972 r., o wynalazczości , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych ustawą z dnia 31 stycznia 1980 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz o zmianie
ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawą z dnia 26 kwietnia 1984 r. o zmianie ustawy o wynalazczości , z zachowaniem ciągłej numeracji działów, rozdziałów, artykułów, ustępów i punktów.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości nie obejmuje następujących przepisów:
1)
art. 124-126 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości w brzmieniu:
„
Art. 124.1 orzeczenie
1.
Prawa w zakresie wynalazków, wzorów użytkowych, projektów racjonalizatorskich oraz
udoskonaleń i usprawnień technicznych, istniejące w dniu wejścia w życie ustawy, pozostają
w mocy. Do praw tych stosuje się przepisy, jakim podlegały one przed dniem wejścia
w życie ustawy, chyba że przepisy poniższe stanowią inaczej.
2.
Do stosunków prawnych powstałych przed wejściem w życie ustawy stosuje się przepisy
dotychczasowe, chyba że przepisy poniższe stanowią inaczej.
3.
Skutki zdarzeń prawnych ocenia się według przepisów obowiązujących w chwili, w której
zdarzenia te nastąpiły. Jednakże od dnia wejścia w życie ustawy ocenia się według
jej przepisów:
1)
ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu i prawa ochronnego, chyba że postępowanie
o udzielenie patentu lub prawa ochronnego zostało zakończone wydaniem ostatecznej
decyzji,
2)
określone w art. 40 ust. 1 obowiązki uprawnionych z patentu i prawa ochronnego,
3)
określone w art. 44 ust. 3 skutki wpisu licencji do rejestru patentowego,
4)
określone w art. 46 ust. 6 i art. 47 zasady przeniesienia licencji i sublicencji przymusowej
oraz określona w art. 41 ust. 2 i art. 69 ust. 2 zasady przeniesienia prawa korzystania
z wynalazku i wzoru użytkowego,
5)
określone w art. 92 zasady oraz tryb przeniesienia prawa do patentu lub patentu oraz
przeniesienia prawa do prawa ochronnego lub prawa ochronnego,
6)
określone w art. 93 ust. 4 zasady ustalania wysokości wynagrodzenia za pracownicze
projekty wynalazcze.
4.
Patenty na wynalazki i prawa z rejestracji wzorów użytkowych, uzyskane przed dniem
wejścia w życie ustawy przez jednostki gospodarki uspołecznionej na rzecz Państwa,
przysługują tym jednostkom, które są wymienione w dokumencie patentowym lub świadectwie
ochronnym. Do praw tych stosuje się przepisy ustawy. Jednakże inne jednostki gospodarki
uspołecznionej, które najpóźniej w ciągu jednego roku od dnia wejścia w życie ustawy
rozpoczęły stosowanie lub przygotowały wszystkie istotne urządzenia do stosowania
wynalazku lub wzoru użytkowego, mają prawo ten wynalazek lub wzór użytkowy bezpłatnie
stosować w swoim przedsiębiorstwie. Do prawa tego stosuje się odpowiednio przepis
art. 41 ust. 2.
5.
Postępowanie związane ze zgłoszeniem wynalazku i wzoru użytkowego w Urzędzie Patentowym
oraz postępowanie sporne, uregulowane w art. 108-111, toczy się od dnia wejścia w
życie ustawy według jej przepisów, z wyjątkiem wszczętego już postępowania w sprawach
o ustalenie osoby twórcy lub współtwórcy pracowniczego projektu wynalazczego oraz
w sprawach o ustalenie, że za pracowniczy projekt wynalazczy przysługuje twórcy projektu
wynagrodzenie.
6.
Postępowanie w sprawach o wynagrodzenie za pracownicze projekty wynalazcze określone
w art. 105 toczy się od dnia wejścia w życie ustawy według jej przepisów, z wyjątkiem
wszczętego już postępowania w tych sprawach przed Komisją Rozjemczą.
7.
Osoby, które przed wejściem w życie ustawy zgłosiły wynalazek w Urzędzie Patentowym,
mogą w ciągu sześciu miesięcy od dnia wejścia jej w życie złożyć wniosek o udzielenie
patentu tymczasowego. Przepisu tego nie stosuje się, jeżeli postępowanie zostało zakończone
wydaniem ostatecznej decyzji.
Art. 125.
1.
Uchyla się ustawę z dnia 31 maja 1962 r. - Prawo wynalazcze .
2.
Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie pozostają w mocy
przepisy dotychczasowe, wydane na podstawie ustawy określonej w ust. 1.
3.
Do czasu wydania przepisów dotyczących ochrony wzorów przemysłowych pozostają w mocy
przepisy wydane na podstawie art. 142 ustawy określonej w ust. 1.
Art. 126.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1973 r.
”
;
2)
art. 2 i 4 ustawy z dnia 26 kwietnia 1984 r. o zmianie ustawy o wynalazczości w brzmieniu:
„
Art. 2.
1.
Prawa w zakresie wynalazków, wzorów użytkowych i projektów racjonalizatorskich, istniejące
w dniu wejścia w życie ustawy, pozostają w mocy. Do praw tych stosuje się przepisy,
jakim podlegają one przed dniem wejścia w życie ustawy.
2.
Do stosunków prawnych powstałych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy
dotychczasowe.
3.
Skutki zdarzeń prawnych ocenia się według przepisów obowiązujących w chwili, w której
zdarzenia te nastąpiły. Jednakże od dnia wejścia w życie ustawy ocenia się według
jej przepisów:
1)
określone w art. 29 ust. 1 skutki wniesienia zażalenia, chyba że zażalenie zostało
rozpatrzone do dnia wejścia w życie ustawy,
2)
określone w art. 29 ust. 3-6 zasady przywracania terminu, chyba że wniosek o przywrócenie
terminu został rozpatrzony przed dniem wejścia w życie ustawy,
3)
określone w art. 311, art. 35 ust. 3 i art. 94 ust. 4 uprawnienia twórcy projektu wynalazczego,
4)
określone w art. 43 zasady wspólności prawa do patentu, chyba że umowa została zawarta
przed dniem wejścia w życie ustawy,
5)
określone w art. 44 zasady Zawierania umów licencyjnych, chyba że umowa licencyjna
została zawarta przed dniem wejścia w życie ustawy,
6)
określone w art. 49 zasady i tryb udzielania licencji otwartej, chyba że licencja
otwarta została udzielona przed dniem wejścia w życie ustawy,
7)
określony w art. 54 i 73 termin przedawnienia roszczeń z powodu naruszenia patentu
lub prawa ochronnego w stosunkach między jednostkami gospodarki uspołecznionej,
8)
określone w art. 641 zasady odpowiedzialności uprawnionego z patentu,
9)
określone na podstawie art. 80 warunki nowości projektów racjonalizatorskich,
10)
określone w art. 94 ust. 2 i art. 98 ust. 1 zasady wynagradzania za pracownicze projekty
wynalazcze; przepis ten stosuje się do wynagrodzenia za okresy obliczeniowe, które
kończą się po dniu wejścia w życie ustawy,
11)
określone w art. 100 ust. 2 uprawnienia twórców projektów racjonalizatorskich, chyba
że ich udostępnienie za granicą nastąpiło przed dniem wejścia w życie ustawy,
12)
określony w art. 105 tryb dochodzenia roszczeń o wynagrodzenie.
4.
Postępowanie w sprawie wywłaszczenia patentu lub prawa ochronnego nie zakończone do
dnia wejścia w życie ustawy podlega umorzeniu
”
„
Art. 4.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1984 r.
”
Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości
Dział I
Przepisy ogólne
Art. 1.
1.
Ustawa normuje stosunki w zakresie wynalazków, wzorów użytkowych i projektów racjonalizatorskich.
2.
Używane w dalszych przepisach ustawy określenie „projekty wynalazcze” oznacza wynalazki,
wzory użytkowe i projekty racjonalizatorskie.
Art. 2.
Przepisów ustawy nie stosuje się do:
1)
naukowych zasad i odkryć,
2)
nowych odmian roślin i ras zwierząt,
3)
sposobów leczenia chorób w dziedzinie medycyny i weterynarii oraz ochrony roślin,
4)
usprawnień z dziedziny organizacji administracji,
5)
programów dla maszyn cyfrowych.
Art. 3.
Przepisy ustawy nie naruszają postanowień zawartych w umowach międzynarodowych.
Art. 4.
Obywatele państw obcych oraz zagraniczne osoby prawne korzystają z uprawnień w zakresie
spraw wynalazczości na podstawie umów międzynarodowych obowiązujących Polską Rzeczpospolitą
Ludową lub na zasadzie wzajemności.
Art. 5.
1.
Wynalazczość, jako twórcza praca i istotny czynnik postępu technicznego i rozwoju
gospodarki narodowej, korzysta ze szczególnego poparcia i opieki Państwa.
2.
Narodowe plany społeczno-gospodarcze i centralne plany roczne określają kierunki rozwoju
wynalazczości i postępu technicznego. Rada Ministrów co roku dokonuje oceny stanu
wynalazczości oraz zapewnia środki i warunki dla jej rozwoju.
3.
Osiągnięcia w dziedzinie wynalazczości uwzględnia się przy odznaczaniu, awansowaniu
i przeszeregowywaniu twórców projektów wynalazczych.
4.
Jednostki państwowe zapewniają wynalazcom i racjonalizatorom odpowiednie warunki do
twórczej pracy.
5.
Jednostki gospodarki uspołecznionej korzystają z ulg w podatku dochodowym oraz preferencji
kredytowych z tytułu zastosowania projektów wynalazczych na zasadach określonych w
odrębnych przepisach.
6.
Jednostki państwowe udzielają obywatelom pomocy w ich pracach nad projektami wynalazczymi
w zakresie przewidzianym w ustawach. Pomocy udzielają również organizacje spółdzielcze,
samorządowe oraz inne organizacje społeczne.
Art. 6.
Każda jednostka gospodarki uspołecznionej i każdy organ administracji państwowej są
obowiązane do organizowania i kierowania sprawami wynalazczości stosownie do swojej
właściwości.
Art. 7.
Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa:
1)
zasady organizacji i finansowania wynalazczości w jednostkach gospodarki uspołecznionej
oraz tryb postępowania w sprawach projektów wynalazczych w tych jednostkach,
2)
zasady tworzenia i finansowania klubów techniki i racjonalizacji, organizacji i finansowania
konkursów z zakresu wynalazczości oraz „Turnieju Młodych Mistrzów Techniki”,
3)
formy pomocy w zakresie wynalazczości na rzecz osób nie będących pracownikami jednostek
gospodarki uspołecznionej.
Art. 8.1 orzeczenie
1.
Twórcy projektu wynalazczego przysługuje, na warunkach określonych w ustawie, prawo
do uzyskania patentu, prawa ochronnego, świadectwa autorskiego lub świadectwa racjonalizatorskiego
oraz prawo do wynagrodzenia.
2.
Twórcy projektu wynalazczego przysługuje prawo, aby wymieniano go w opisach, rejestrach
oraz w innych dokumentach i publikacjach jako twórcę projektu.
Art. 9.
1.
Naczelna Organizacja Techniczna, stowarzyszenia techniczne, kluby techniki i racjonalizacji,
związki zawodowe, organizacje młodzieżowe i inne organizacje społeczne, do których
zakresu działania należą sprawy popierania wynalazczości, a także działające w jednostkach
gospodarki uspołecznionej organy samorządu, udzielają twórcom projektów wynalazczych
pomocy zgodnie ze swymi statutami i regulaminami oraz przepisami ustawy.
2.
Organizacje określone w ust. 1 występują w interesie twórców projektów wynalazczych
wobec jednostek gospodarki uspołecznionej i organów administracji państwowej w sprawach
dotyczących projektów wynalazczych.
3.
Przedstawiciele organizacji określonych w ust. 1 mogą występować jako pełnomocnicy
twórców projektów wynalazczych w sprawach z zakresu wynalazczości przed organami wymiaru
sprawiedliwości oraz w postępowaniu przed Urzędem Patentowym Polskiej Rzeczypospolitej
Ludowej, zwanym dalej „Urzędem Patentowym”, i Komisją Odwoławczą przy Urzędzie Patentowym.
Dział II
Wynalazki i patenty
Rozdział 1
Patent tymczasowy. Patent. Świadectwo autorskie
Art. 10.2 orzeczenia
Wynalazkiem podlegającym opatentowaniu jest nowe rozwiązanie o charakterze technicznym,
nie wynikające w sposób oczywisty ze stanu techniki i mogące się nadawać do stosowania.
Art. 11.1 orzeczenie
Rozwiązanie uważa się za nowe, jeśli przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo
do uzyskania patentu, nie zostało udostępnione do wiadomości powszechnej w sposób
ujawniający dla znawcy dostateczne dane do jego stosowania, w szczególności przez
publikację, jawne stosowanie lub wystawienie na wystawie publicznej.
Art. 12.
1.
Nie udziela się patentów na:
1)
wynalazki, z których korzystanie byłoby sprzeczne z obowiązującym prawem lub porządkiem
społecznym; nie dotyczy to przypadków, gdy prawo ogranicza tylko sprzedaż wytworu
opatentowanego lub wytworzonego opatentowanym sposobem,
2)
środki żywności, środki farmaceutyczne, związki chemiczne oraz produkty przemian jądrowych.
2.
Przepis ust. 1 pkt 2 nie dotyczy sposobu wytwarzania środków żywności, środków farmaceutycznych,
związków chemicznych oraz produktów przemian jądrowych. Za taki sposób wytwarzania
środków żywności i środków farmaceutycznych nie uważa się mieszania składników.
Art. 13.
1.
Patenty tymczasowe są udzielane na wynalazki po badaniu ograniczonym (art. 36), a
patenty - na wynalazki po badaniu pełnym (art. 37).
2.
Ilekroć w ustawie jest mowa o patencie, dotyczy to również patentu tymczasowego, chyba
że ustawa stanowi inaczej.
Art. 14.
1.
Świadectwo autorskie wydaje się twórcy lub współtwórcom wynalazku, z wyjątkiem przypadku
określonego w art. 12 ust. 1.
2.
Za współtwórcę wynalazku nie uważa osoby, która udzieliła tylko pomocy przy dokonaniu
wynalazku.
3.
Jeżeli zgłaszającym jest obywatel państwa obcego lub zagraniczna osoba prawna, świadectwo
autorskie wydaje się tylko na wniosek zgłaszającego lub twórcy.
4.
Ilekroć w ustawie jest mowa o twórcy wynalazku, dotyczy to również współtwórców.
Art. 15.
1.
Właściwym do udzielania patentów i wydawania dokumentów patentowych (art. 38) oraz
świadectw autorskich jest Urząd Patentowy.
2.
O udzieleniu patentu oraz wydaniu świadectwa autorskiego dokonuje się wpisu do rejestru
patentowego.
Art. 16.
1.
Przez uzyskanie patentu nabywa się prawo wyłącznego korzystania z wynalazku w sposób
zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze Państwa.
2.
Patent tymczasowy trwa pięć lat, a patent piętnaście lat od daty zgłoszenia wynalazku
w Urzędzie Patentowym.
3.
Zakres przedmiotowy patentu określają zastrzeżenia patentowe zawarte w opisie patentowym.
4.
Patent na wynalazek dotyczący sposobu wytwarzania rozciąga się także na wytwory uzyskane
bezpośrednio tym sposobem.
5.
Nie narusza się patentu przez korzystanie z wynalazku dotyczącego środków komunikacji,
ich części i urządzeń, które znajdują się na obszarze Państwa przejściowo, oraz przedmiotów,
które znajdują się na tym obszarze w komunikacji tranzytowej.
Art. 17.
1.
Uprawniony z patentu na wynalazek może uzyskać patent dodatkowy dla ulepszeń lub uzupełnień
tego wynalazku, jeżeli te ulepszenia lub uzupełnienia posiadają cechy wynalazku, a
nie mogą być stosowane samoistnie. Można również uzyskać patent dodatkowy do już otrzymanego
patentu dodatkowego.
2.
Patent dodatkowy traci moc razem z patentem głównym. Jeżeli jednak patent główny traci
moc z przyczyny nie wpływającej na wynalazek objęty patentem dodatkowym, pierwszy
patent dodatkowy staje się samoistny i zachowuje moc w okresie, na który został udzielony
patent główny.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do świadectw autorskich.
Art. 18.
1.
Wynalazek, z którego korzystanie wkraczałoby w zakres patentu udzielonego z wcześniejszym
pierwszeństwem (patent wcześniejszy), może być przedmiotem patentu zależnego.
2.
Patent zależny staje się niezależnym w razie wygaśnięcia patentu wcześniejszego.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do patentu na wynalazek, z którego korzystanie
wkraczałoby w zakres prawa ochronnego na wzór użytkowy udzielonego z wcześniejszym
pierwszeństwem.
Art. 19.
Kto ma w tym interes prawny, może żądać ustalenia przez Urząd Patentowy, że wskazana
produkcja nie jest objęta określonym patentem.
Rozdział 2
Prawo do uzyskania patentu i świadectwa autorskiego
Art. 20.1 orzeczenie
1.
Wynalazek dokonany przez twórcę w wyniku zlecenia lub przy pomocy jednostki gospodarki
uspołecznionej albo przez pracownika tej jednostki w zakresie jej działalności i w
związku z jego zatrudnieniem w tej jednostce, niezależnie od tego, czy pracownik jest
twórcą lub współtwórcą wynalazku, jest wynalazkiem pracowniczym. Prawo do uzyskania
patentu na ten wynalazek (prawo do patentu) przysługuje tej jednostce gospodarki uspołecznionej.
2.
Umowy zawierane między jednostkami gospodarki uspołecznionej mogą określać jednostkę,
której przysługuje prawo do patentu w razie dokonania wynalazku w związku z wykonywaniem
tych umów.
3.
Przez uzyskanie świadectwa autorskiego twórca wynalazku pracowniczego nabywa prawo
do wynagrodzenia za stosowanie wynalazku na całym obszarze Państwa na warunkach określonych
w ustawie.
Art. 21.2 orzeczenia
1.
Jednostki gospodarki uspołecznionej są obowiązane do zgłaszania w Urzędzie Patentowym
projektów wynalazczych mających cechy wynalazku pracowniczego, chyba że jest to nieuzasadnione
ze względów gospodarczych.
2.
Jeżeli jednostka gospodarki uspołecznionej nie zgłosiła wynalazku pracowniczego w
Urzędzie Patentowym i nie zachodzi przypadek określony w ust. 1, twórca tego wynalazku
może zgłosić go sam w Urzędzie Patentowym. O zgłoszeniu wynalazku Urząd Patentowy
zawiadamia tę jednostkę gospodarki uspołecznionej.
3.
Na zgłoszony przez twórcę wynalazek pracowniczy udziela się patentu na rzecz jednostki
gospodarki uspołecznionej uprawnionej do patentu lub na rzecz jej następcy prawnego.
4.
Jeżeli jednostki określone w ust. 3 oświadczą, że nie ubiegają się o patent na zgłoszony
przez twórcę wynalazek pracowniczy, Urząd Patentowy udzieli patentu na rzecz twórcy.
Art. 22.
1.
Wynalazek dokonany w warunkach innych niż określone w art. 20 ust. 1 jest wynalazkiem
niepracowniczym. Prawo do patentu na ten wynalazek przysługuje wynalazcy lub jego
następcy prawnemu, a gdy wynalazku dokonało więcej osób, prawo to przysługuje im wspólnie.
2.
Jeżeli przedsiębiorstwo nie będące jednostką gospodarki uspołecznionej zawarło umowę
o pracę nad wynalazkami w zakresie swojej działalności, prawo do patentu na dokonany
wynalazek przysługuje temu przedsiębiorstwu.
3.
Jeżeli w przypadkach określonych w ust. 2 ustalone umową wynagrodzenie jest rażąco
niskie w stosunku do korzyści osiąganych przez przedsiębiorstwo z wynalazku, pracownik
może żądać odpowiednio podwyższonego wynagrodzenia.
Art. 23.
Z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w art. 24 i 25 pierwszeństwo do uzyskania
patentu oraz świadectwa autorskiego na wynalazek oznacza się według daty zgłoszenia
go w Urzędzie Patentowym.
Art. 24.
1.
Pierwszeństwo do uzyskania patentu i świadectwa autorskiego oznacza się według daty
wystawienia wynalazku na wystawie publicznej na obszarze Państwa lub za granicą, jeżeli
zgłoszenie wynalazku w Urzędzie Patentowym zostanie dokonane w okresie sześciu miesięcy
od tej daty.
2.
Prezes Urzędu Patentowego w drodze zarządzeń wydawanych na wniosek lub w uzgodnieniu
z właściwym ministrem określa wystawy publiczne oraz warunki wystawienia wynalazku,
których spełnienie daje pierwszeństwo określone w ust. 1.
Art. 25.
Obywatelom państw obcych oraz zagranicznym osobom prawnym państw należących do Międzynarodowego
Związku Ochrony Własności Przemysłowej, a także obywatelom i osobom prawnym innych
państw, jeżeli mają miejsce zamieszkania lub siedzibę albo prowadzą rzeczywiste i
poważne przedsiębiorstwo przemysłowe lub handlowe w jednym z państw należących do
tego Związku, przysługuje na zasadach określonych w umowach międzynarodowych pierwszeństwo
do uzyskania patentu w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej według daty pierwszego prawidłowego
zgłoszenia wynalazku w celu uzyskania ochrony w jednym z tych państw, jeżeli zgłoszenia
wynalazku w Urzędzie Patentowym dokonają w okresie dwunastu miesięcy od tej daty.
Rozdział 3
Zgłoszenie wynalazku w Urzędzie Patentowym
Art. 26.
1.
Zgłoszenia wynalazku w celu uzyskania patentu dokonuje się przez wniesienie do Urzędu
Patentowego podania wraz z opisem wynalazku ujawniającym jego istotę, zastrzeżeniami
patentowymi, skrótem opisu i w razie potrzeby rysunkami.
2.
W podaniu zgłaszający powinien określić rodzaj patentu, o jaki się ubiega (patent
tymczasowy lub patent).
3.
W razie gdy zgłaszający wnosił o udzielenie patentu tymczasowego, może on w ciągu
czterech lat od daty zgłoszenia, uiszczając opłatę za pełne badanie, złożyć wniosek
o udzielenie patentu.
4.
Zgłoszenie uważa się za dokonana w czasie, w którym zostało złożone w Urzędzie Patentowym
albo nadane w polskim urzędzie pocztowym pod adresem Urzędu Patentowego.
5.
Jeżeli wynalazek zgłoszony razem z innym wynalazkiem został następnie na wezwanie
Urzędu Patentowego, w terminie przez ten Urząd wyznaczonym, zgłoszony oddzielnie,
zgłoszenie to uważa się za dokonane w dacie pierwszego zgłoszenia, jeżeli nie nastąpiła
zmiana istoty wynalazku.
Art. 27.
1.
Jeżeli zgłaszający wynalazek nie jest jego twórcą, obowiązany jest wskazać w podaniu
wynalazcę oraz podstawę swojego prawa do patentu.
2.
Prezes Urzędu Patentowego określi szczegółowe wymogi, jakim powinno odpowiadać zgłoszenie
wynalazku.
Art. 28.
Zgłaszający wynalazek powinien w podaniu złożyć oświadczenie, czy chce skorzystać
z prawa pierwszeństwa, wynikającego z wystawienia wynalazku na wystawie publicznej
albo ze zgłoszenia dokonanego za granicą (art. 24 i 25).
Art. 29.
1.
Urząd Patentowy może w toku rozpatrywania zgłoszenia wynalazku wydawać postanowienia
wzywające zgłaszającego, w wyznaczonym terminie, do uzupełnienia zgłoszenia lub usunięcia
wskazanych braków i istotnych usterek. Na postanowienia te przysługuje zażalenie.
W razie nieuwzględnienia zażalenia termin biegnie na nowo.
2.
W razie niezastosowania się w wyznaczonym terminie do postanowień, o których mowa
w ust. 1, zgłoszenie uważa się za wycofane, a postępowanie umarza się.
3.
Jeżeli uchybienie terminu procesowego przez zgłaszającego nastąpiło w toku rozpatrywania
zgłoszenia, Urząd Patentowy na wniosek zgłaszającego postanowi o przywróceniu terminu,
jeśli zgłaszający uprawdopodobni, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy.
4.
Wniosek, o którym mowa w ust. 3, wnosi się do Urzędu Patentowego w ciągu dwóch miesięcy
od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, nie później jednak niż w ciągu roku
od dnia, w którym termin ten upłynął. Równocześnie z wnioskiem zgłaszający powinien
dopełnić czynności, dla której został określony termin.
5.
Przywrócenie terminu do złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 4, jest niedopuszczalne.
6.
Jeżeli została wydana decyzja umarzająca postępowanie na podstawie ust. 2, uchybienie
terminu może być uwzględnione, jeżeli zgłaszający, dopełniając jednocześnie czynności,
dla której określony był termin, uprawdopodobni w odwołaniu, że uchybienie nastąpiło
bez jego winy.
Art. 30.
Do czasu wydania decyzji w sprawie udzielenia patentu zgłaszający może wprowadzać
uzupełnienia i poprawki do zgłoszenia wynalazku, jeżeli nie zmieniają one istoty zgłoszonego
wynalazku ani nie uzasadniają zmiany pierwszeństwa do uzyskania patentu.
Art. 31.
Zgłaszający wynalazek może w podaniu, w toku rozpatrywania zgłoszenia wynalazku lub
w okresie dwóch miesięcy od daty uprawomocnienia się decyzji o odmowie udzielenia
patentu, złożyć wniosek o udzielenie prawa ochronnego na wzór użytkowy. Takie zgłoszenie
wzoru użytkowego uważa się za dokonane w dacie zgłoszenia wynalazku.
Art. 32.
1.
Stroną w postępowaniu przed Urzędem Patentowym w sprawie uzyskania patentu jest zgłaszający
wynalazek.
2.
Jeżeli zgłaszającym jest jednostka gospodarki uspołecznionej, jest ona obowiązana
do niezwłocznego zawiadomienia twórcy o istotnych czynnościach dokonywanych przed
Urzędem Patentowym i o czynnościach bądź decyzjach i postanowieniach Urzędu Patentowego
podejmowanych w związku z tym zgłoszeniem.
3.
Twórca wynalazku, o którym mowa w art. 20 ust. 1 i art. 22 ust. 2, może w każdym stanie
rozpatrywania zgłoszenia, aż do wydania ostatecznej decyzji w sprawie udzielenia patentu,
złożyć w Urzędzie Patentowym oświadczenie, że przystępuje do sprawy. Wykonanie przez
twórcę czynności, do której był wezwany zgłaszający, w braku przeciwnego oświadczenia
z jego strony, uważa się również za przystąpienie do sprawy.
4.
Od daty przystąpienia twórcy do sprawy Urząd Patentowy doręcza twórcy wszelkie postanowienia,
zawiadomienia i decyzje tak jak zgłaszającemu.
5.
W przypadku, o którym mowa w ust. 3, twórca może wykonywać wszelkie czynności, dopuszczalne
według stanu sprawy. Nie mogą one jednak pozostawać w sprzeczności z czynnościami
i oświadczeniami zgłaszającego.
6.
Jeżeli w związku z przystąpieniem do sprawy twórca uiścił opłaty związane z rozpatrywaniem
zgłoszenia lub ochroną wynalazku, ciążące na zgłaszającym, zgłaszający jest zobowiązany
do zwrotu opłat na rzecz twórcy.
7.
W postępowaniu przed Urzędem Patentowym w sprawach związanych ze zgłaszaniem i rozpatrywaniem
wynalazków i wzorów użytkowych pełnomocnikiem jednostki gospodarki uspołecznionej
jest rzecznik patentowy.
Rozdział 4
Rozpatrywanie zgłoszenia
Art. 33.
W toku postępowania poprzedzającego ogłoszenie o zgłoszeniu wynalazku (art. 34 ust.
1) akta dotyczące tego zgłoszenia nie mogą być bez zgody zgłaszającego ujawnione ani
udostępnione osobom nieuprawnionym. Jednakże w toku badania zgłoszenia wynalazku Urząd
Patentowy może zasięgać niezbędnych opinii. Osoby uczestniczące w przygotowywaniu
i w wydawaniu tych opinii są obowiązane do nieujawniania danych dotyczących zgłoszenia.
Art. 34.
1.
Urząd Patentowy dokonuje ogłoszenia o zgłoszeniu wynalazku po zbadaniu, że:
1)
zgłoszenie wynalazku jest dokonane prawidłowo,
2)
zgłoszenie dotyczy rozwiązania o charakterze technicznym,
3)
zgłoszony wynalazek nie jest wyłączony spod ochrony (art. 12 ust. 1),
4)
zgłoszony wynalazek może nadawać się do stosowania,
5)
nie występuje oczywisty brak nowości zgłoszonego wynalazku.
2.
W ogłoszeniu o zgłoszeniu wynalazku podaje się imię i nazwisko lub nazwę zgłaszającego
i twórcy wynalazku, skrót opisu wynalazku oraz inne dane.
3.
Od dnia ogłoszenia, o którym mowa w ust. 1, osoby trzecie mogą zapoznawać się z opisem
wynalazku, zastrzeżeniami patentowymi i rysunkami oraz w terminie sześciu miesięcy
od ogłoszenia nadsyłać do Urzędu Patentowego swoje uwagi co do istnienia przeszkód
uniemożliwiających udzielenie patentu.
4.
Jeżeli zgłaszający wynalazek nie wypowie się w wyznaczonym terminie co do istotnych
zarzutów Urzędu Patentowego dotyczących braku ustawowych warunków wymaganych do uzyskania
patentu, uważa się, że zgłoszenie wycofał, a postępowanie umarza się.
Art. 35.
Z chwilą ogłoszenia o zgłoszeniu wynalazek korzysta z tymczasowej ochrony od dnia
zgłoszenia go w Urzędzie Patentowym, chyba że zgłoszenie wynalazku zostało wycofane
albo Urząd Patentowy odmówił udzielenia patentu.
Art. 36.
1.
Jeżeli zgłaszający wynalazek ubiega się o udzielenie patentu tymczasowego, Urząd Patentowy
po zbadaniu zgłoszenia w zakresie określonym w art. 34 ust. 1 pkt 1-5, ogłoszeniu
i sprawdzeniu, czy zgłoszony wynalazek nie był ujawniony w polskim opisie patentowym,
opisie ochronnym wzoru użytkowego oraz w zgłoszeniu wynalazku lub wzoru użytkowego,
które było ogłoszone, wydaje decyzję w sprawie udzielenia patentu tymczasowego.
2.
Po wniesieniu przez zgłaszającego opłaty za pierwszy i ewentualnie dalsze przypadające
okresy ochrony Urząd Patentowy udziela patentu tymczasowego. W razie nieuiszczenia
opłaty w wyznaczonym terminie, zgłoszenie uważa się za wycofane, a postępowanie umarza
się.
3.
W przypadku określonym w ust. 1 Urząd Patentowy może zarządzić przeprowadzenie pełnego
badania.
4.
Jeżeli po przeprowadzeniu pełnego badania okaże się, że brakuje ustawowych warunków
wymaganych do uzyskania patentu, Urząd Patentowy odmawia udzielenia patentu tymczasowego
lub uchyla decyzję o jego udzieleniu.
Art. 37.
1.
W razie ubiegania się o patent, zgłaszający jest obowiązany złożyć wniosek o pełne
badanie oraz uiścić opłatę za to badanie (sprawdzenie ustawowych warunków wymaganych
do uzyskania patentu) przed upływem sześciu miesięcy od daty ogłoszenia o zgłoszeniu
wynalazku. W razie nieuiszczenia opłaty w tym terminie, zgłoszenie uważa się za wycofane,
a postępowanie umarza się.
2.
Po przeprowadzeniu pełnego badania Urząd Patentowy wydaje decyzję w sprawie udzielenia
patentu. Przepisy art. 36 ust. 2 i 4 stosuje się odpowiednio.
3.
W razie umorzenia postępowania, o którym mowa w ust. 1 oraz w art. 36 ust. 2, twórca
wynalazku może wystąpić do Urzędu Patentowego o wydanie mu świadectwa autorskiego
wraz z dołączonym do niego opisem wynalazku, zastrzeżeniami patentowymi i ewentualnie
rysunkami, których koszt pokrywa twórca ubiegający się o wydanie świadectwa autorskiego.
Art. 38.
1.
Udzielenie patentu stwierdza się przez wydanie dokumentu patentowego.
2.
Równocześnie z dokumentem patentowym wydaje się świadectwo autorskie, z wyjątkiem
przypadków wymienionych w art. 14 ust. 3.
3.
Częścią składową dokumentu patentowego i świadectwa autorskiego jest opis wynalazku
wraz z zastrzeżeniami patentowymi i rysunkami (opis patentowy). Opis patentowy publikuje
się.
4.
Zgłaszający wynalazek obowiązany jest pokryć koszty publikacji opisu patentowego.
5.
Prezes Urzędu Patentowego określi szczegółowe zasady rozpatrywania zgłoszenia wynalazku
oraz sposób i terminy uiszczania opłaty za publikację opisu patentowego.
Art. 39.
1.
Sprostowanie opisu patentowego może dotyczyć tylko błędów drukarskich oraz innych
oczywistych pomyłek.
2.
O sprostowaniu postanawia Urząd Patentowy określając jednocześnie, czy i w jakim zakresie
ma nastąpić ponowna publikacja opisu patentowego oraz czy i w jakim zakresie uprawniony
z patentu jest obowiązany pokryć koszty związane z ponowną publikacją opisu patentowego.
Na postanowienie to służy zażalenie.
Art. 40.
1.
Gdy po udzieleniu patentu na wynalazek zgłoszony zostanie taki sam wynalazek z pierwszeństwem
wcześniejszym, uprawniony z patentu powinien złożyć w terminie określonym przez Urząd
Patentowy oświadczenie co do zasadności tego zgłoszenia.
2.
Jeżeli uprawniony z patentu podniesie zarzut, że zgłoszenie jest bezzasadne, sprawa
zostanie przekazana do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym.
3.
W razie niezłożenia przez uprawnionego z patentu oświadczenia co do zasadności zgłoszenia,
decyzja o udzieleniu patentu zostanie uchylona.
Art. 41.
O udzieleniu patentu na wynalazek oraz wydaniu świadectwa autorskiego, a w razie gdy
nastąpiło ogłoszenie o zgłoszeniu wynalazku, także o wycofaniu zgłoszenia, o odmowie
udzielenia patentu, o uchyleniu decyzji w sprawie udzielenia patentu, o złożeniu wniosku
o udzielenie patentu na wynalazek zgłoszony w celu uzyskania patentu tymczasowego
oraz o sprostowaniu opisu patentowego ogłasza się w organie Urzędu Patentowego „Wiadomości
Urzędu Patentowego”.
Rozdział 5
Prawa i obowiązki z patentu
Art. 42.
1.
Uprawniony z patentu jest obowiązany w okresie czterech lat od zgłoszenia wynalazku
lub trzech lat od udzielenia patentu, w zależności od tego, który z tych terminów
upływa później, rozpocząć stosowanie wynalazku na obszarze Państwa w zakresie odpowiadającym
potrzebom gospodarki narodowej oraz do czasu wygaśnięcia patentu należycie stosować
wynalazek. Za stosowanie wynalazku uważa się również jego stosowanie przez inne osoby
uprawnione z licencji. Dla wynalazków, które mogą być stosowane dopiero po powstaniu
odpowiednich warunków, termin wykonywania obowiązku stosowania wynalazku liczy się
od powstania tych warunków. Powstanie tych warunków stwierdza Urząd Patentowy.
2.
Urząd Patentowy może żądać od uprawnionego z patentu lub z licencji, aby wskazał,
czy i w jaki sposób oraz w jakim zakresie stosuje na obszarze Państwa wynalazek, a
także, w razie potrzeby, by wskazał powody niestosowania lub nienależytego stosowania
wynalazku.
Art. 43.
1.
Kto w chwili stanowiącej o pierwszeństwie do uzyskania patentu w dobrej wierze korzystał
z wynalazku na obszarze Państwa, może z niego nadal bezpłatnie korzystać w swoim przedsiębiorstwie
w zakresie, w jakim dotychczas korzystał z wynalazku. Prawo to przysługuje również
temu, kto w tej samej chwili przygotował już wszystkie istotne urządzenia potrzebne
do korzystania z wynalazku.
2.
Prawa określone w ust. 1 podlegają na wniosek zainteresowanego wpisowi do rejestru
patentowego. Prawa te mogą przejść na inną osobę tylko łącznie z przedsiębiorstwem.
Art. 44.
1.
Prawo do patentu oraz patent są zbywalne i podlegają dziedziczeniu.
2.
Umowa o przeniesienie praw wymaga zachowania formy pisemnej, z datą urzędowo poświadczoną.
3.
Przeniesienie patentu staje się skuteczne wobec osób trzecich z chwilą wpisu do rejestru
patentowego.
4.
Rada Ministrów określi w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 7, zasady zawierania
umów o przeniesienie praw między jednostkami gospodarki uspołecznionej.
Art. 45.
1.
Współuprawniony z patentu może bez zgody pozostałych współuprawnionych korzystać z
wynalazku we własnym zakresie oraz dochodzić roszczeń z powodu naruszenia patentu.
2.
W razie uzyskania korzyści ze stosowania wynalazku przez jednego ze współuprawnionych
jest on obowiązany do przeniesienia na pozostałych współuprawnionych, stosownie do
ich udziałów, odpowiedniej części połowy uzyskanych korzyści, po potrąceniu poniesionych
nakładów.
3.
W zakresie nie uregulowanym w ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego o współwłasności w częściach ułamkowych.
4.
Umowa o wspólności patentu może inaczej regulować prawa i obowiązki współuprawnionych
z patentu.
5.
Przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio do wspólności prawa do patentu.
Art. 46.
1.
Uprawniony z patentu może w drodze umowy udzielić innej osobie upoważnienia (licencji)
do korzystania z jego wynalazku (umowa licencyjna).
2.
Umowa licencyjna wymaga zachowania formy pisemnej, z datą urzędowo poświadczoną.
3.
Licencja podlega na wniosek zainteresowanego wpisowi do rejestru patentowego. Uprawniony
z licencji wyłącznej wpisanej do rejestru patentowego może na równi z uprawnionym
z patentu dochodzić roszczeń z powodu naruszenia patentu, chyba że umowa licencyjna
stanowi inaczej.
4.
Jeżeli w umowie licencyjnej inaczej nie postanowiono, udzielenie licencji nie wyklucza
możliwości udzielenia dalszej licencji na korzystanie z wynalazku, a także jednoczesnego
korzystania z wynalazku przez uprawnionego z patentu (licencja niewyłączna).
5.
Jeżeli w umowie licencyjnej inaczej nie postanowiono, licencjobiorca ma prawo korzystania
z wynalazku w takim samym zakresie jak licencjodawca (licencja pełna).
6.
Uprawniony z licencji na korzystanie z wynalazku może udzielić sublicencji tylko za
zgodą uprawnionego z patentu; udzielenie dalszej sublicencji jest niedozwolone.
7.
Jeżeli w umowie licencyjnej inaczej nie postanowiono, licencjodawca jest zobowiązany
do przekazania licencjobiorcy wszystkich doświadczeń technicznych potrzebnych do korzystania
z wynalazku, którymi dysponuje w momencie zawarcia umowy.
8.
W razie przejścia patentu obciążonego licencją, umowa licencyjna jest skuteczna wobec
następcy prawnego.
Art. 47.
1.
Jednostka gospodarki uspołecznionej uprawniona z patentu nie może odmówić zawarcia
z inną jednostką gospodarki uspołecznionej umowy licencyjnej, chyba że jest to uzasadnione
ze względów gospodarczych. Odmowa jest niedopuszczalna, gdy wynalazek został powołany
w Polskiej Normie.
2.
Jeżeli w umowie licencyjnej inaczej nie postanowiono, umowa wygasa najpóźniej z chwilą
wygaśnięcia patentu.
3.
Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa warunki zawierania umów licencyjnych
między jednostkami gospodarki uspołecznionej.
Art. 48.1 orzeczenie
Do umowy o korzystanie ze zgłoszonego w Urzędzie Patentowym wynalazku, na który nie
udzielono jeszcze patentu, jak również do umowy o udostępnienie nie chronionego wynalazku,
stanowiącego tajemnicę, stosuje się odpowiednio przepisy o umowach licencyjnych (art.
46 i art. 47), jeżeli strony nie postanowiły inaczej.
Art. 49.
1.
Urząd Patentowy w trybie postępowania spornego może udzielić zezwolenia (licencji
przymusowej) na korzystanie z wynalazku, stanowiącego przedmiot patentu innej osoby,
gdy:
1)
korzystanie z wynalazku jest konieczne dla realizacji zadań objętych planami gospodarczymi,
a uprawniony z patentu nie godzi się na zawarcie umowy licencyjnej (art. 46),
2)
zostało stwierdzone, że wynalazek nie jest należycie stosowany (art. 42),
3)
uprawniony z patentu zależnego zwróci się o ustanowienie na jego rzecz licencji przymusowej
na korzystanie z wynalazku będącego przedmiotem patentu wcześniejszego (art. 18).
2.
W przypadku określonym w ust. 1 pkt 2 Urząd Patentowy postanowi, że można ubiegać
się o licencję przymusową, oraz ogłosi o tym w „Wiadomościach Urzędu Patentowego”.
3.
Korzystający z wynalazku na podstawie licencji przymusowej obowiązany jest uiszczać
na rzecz uprawnionego odpowiednie wynagrodzenia (opłatę licencyjną).
4.
W decyzji o ustanowieniu licencji przymusowej zostaną określone w szczególności zakres
i czas trwania licencji, szczegółowe warunki jej wykonywania, wysokość opłaty licencyjnej
oraz sposób jej zapłaty.
5.
Do licencji przymusowych stosuje się przepisy art. 46 ust. 5 i 6.
6.
Licencja przymusowa może być przez uprawnionego przeniesiona tylko łącznie z przedsiębiorstwem,
w którym jest wykonywana.
7.
Licencja przymusowa nie może przyznawać osobie, która licencję uzyskała, wyłącznego
prawa korzystania z wynalazku.
Art. 50.
W przypadkach określonych w art. 49 ust. 1 może być ustanowiona licencja przymusowa
także na prawach wynikających z umów licencyjnych (sublicencja przymusowa). Art. 49
ust. 6 stosuje się odpowiednio.
Art. 51.
Decyzja o ustanowieniu licencji lub sublicencji przymusowej w części dotyczącej treści
licencji albo sublicencji lub wysokości opłaty za licencję (sublicencję) może być
po upływie dwóch lat zmieniona na wniosek zainteresowanego lub z urzędu, jeżeli wskutek
istotnej zmiany stosunków okaże się to ze względu słuszności konieczne.
Art. 52.
1.
Uprawniony z patentu może złożyć w Urzędzie Patentowym oświadczenie o gotowości udzielenia
licencji na stosowanie jego wynalazku nieodpłatnie lub za odpowiednią opłatą (licencja
otwarta). Oświadczenie nie podlega odwołaniu.
2.
Oświadczenie uprawnionego z patentu wpisuje się do rejestru patentowego oraz ogłasza
w „Wiadomościach Urzędu Patentowego”.
3.
W razie złożenia oświadczenia o gotowości udzielenia licencji, uprawniony z patentu
uiszcza opłaty okresowe związane z ochroną wynalazku, zmniejszone o połowę.
4.
Licencja otwarta jest niewyłączna i pełna, a opłata licencyjna nie może przekraczać
10% efektów uzyskanych przez licencjobiorcę w każdym roku stosowania wynalazku.
5.
Licencja zostaje zawarta z chwilą uzgodnienia przez strony istotnych postanowień umowy
albo przez przystąpienie do stosowania wynalazku i zawiadomienie licencjodawcy w terminie
określonym w ust. 6.
6.
Licencjobiorca, który rozpoczął stosowanie wynalazku bez podjęcia lub przed zakończeniem
rokowań, jest zobowiązany zawiadomić o tym pisemnie licencjodawcę w ciągu miesiąca
od chwili przystąpienia do stosowania wynalazku. Licencjobiorca uiszcza maksymalną
opłatę przewidzianą w ust. 4, chyba że oferta licencjodawcy przewiduje niższą opłatę.
W braku odmiennego porozumienia stron opłatę wnosi się w ciągu miesiąca po zakończeniu
każdego roku kalendarzowego, w którym licencjobiorca stosował wynalazek.
7.
Umowa licencyjna może być rozwiązana przez licencjobiorcę z końcem roku kalendarzowego,
w którym upływa trzyletni okres jej obowiązywania, za uprzednim rocznym wypowiedzeniem;
postanowienia umowy mniej korzystne dla licencjobiorcy są nieważne.
8.
Przepisy ust. 1-7 stosuje się odpowiednio od chwili ogłoszenia przez Urząd Patentowy
o zgłoszeniu wynalazku.
Art. 53.
1.
Jeżeli wykonawca umowy o prace badawcze lub rozwojowe przekazał zamawiającemu wyniki
prac zawierające wynalazek, domniemywa się, że udzielił on zamawiającemu licencji
na stosowanie wynalazku (licencja dorozumiana).
2.
Jeżeli strony nie postanowiły inaczej, w przypadku, o którym mowa w ust. 1, wykonawca
pracy ma prawo do dodatkowej zapłaty w wysokości 5% efektów uzyskanych ze stosowania
wynalazku w ciągu pierwszych 5 lat stosowania.
Art. 54.
1.
Zawieranie umów o wykonywanie praw uzyskanych w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej
przez obywateli państw obcych oraz zagraniczne osoby prawne następuje za pośrednictwem
jednostek gospodarki uspołecznionej upoważnionych przez Ministra Handlu Zagranicznego.
2.
Rada Ministrów określi w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 7, zasady postępowania
w sprawach określonych w ust. 1.
Art. 55.
W razie zgłoszenia wynalazku albo uzyskania patentu lub świadectwa autorskiego przez
osobę nieuprawnioną, uprawniony może żądać odrzucenia zgłoszenia albo unieważnienia
patentu lub świadectwa autorskiego. Może również żądać udzielenia mu patentu lub świadectwa
autorskiego, a także przeniesienia na niego już udzielonego patentu za zwrotem kosztów
zgłoszenia wynalazku lub uzyskania patentu i świadectwa autorskiego.
Art. 56.
Kto zgłosił wynalazek lub uzyskał patent i świadectwo autorskie, nie będąc do tego
uprawniony, jest obowiązany wydać uprawnionemu uzyskane korzyści i naprawić wyrządzoną
szkodę na zasadach ogólnych. Na żądanie uprawnionego jest ponadto obowiązany do ogłoszenia
w czasopismach stosownego oświadczenia, a także, gdy działał umyślnie, do zapłaty
odpowiedniej kwoty pieniężnej na rzecz Naczelnej Organizacji Technicznej na cele popierania
wynalazczości.
Art. 57.
1.
Ten, którego patent został naruszony, może żądać zaniechania naruszenia, usunięcia
jego skutków oraz wydania uzyskanych korzyści albo wynagrodzenia szkody, na zasadach
ogólnych.
2.
Kto naruszył patent, obowiązany jest ponadto na żądanie uprawnionego do ogłoszenia
w czasopismach stosownego oświadczenia, a także, gdy działał umyślnie, do zapłaty
odpowiedniej kwoty pieniężnej na rzecz Naczelnej Organizacji Technicznej na cele popierania
wynalazczości.
3.
Jeżeli przedmiotem patentu jest sposób wytwarzania nowego wytworu, domniemywa się,
że wytwór, który może być uzyskany opatentowanym sposobem, został wytworzony tym sposobem.
4.
Sąd lub państwowa komisja arbitrażowa rozstrzygając w sprawie o naruszenie patentu
może orzec na wniosek uprawnionego również o bezprawnie wytworzonych wyrobach i środkach
użytych do ich wytwarzania.
5.
Roszczenia z powodu naruszenia patentu tymczasowego można dochodzić po sprawdzeniu
przez Urząd Patentowy w toku pełnego badania ustawowych warunków wymaganych do uzyskania
patentu.
Art. 58.
Roszczenia z powodu naruszenia patentu ulegają przedawnieniu z upływem trzech lat,
także w stosunkach między jednostkami gospodarki uspołecznionej. Bieg przedawnienia
rozpoczyna się od dnia wymagalności roszczenia, oddzielnie co do każdego naruszenia.
Bieg przedawnienia ulega zawieszeniu w okresie pomiędzy zgłoszeniem wynalazku w Urzędzie
Patentowym a udzieleniem patentu oraz w okresie przeprowadzania przez Urząd Patentowy
pełnego badania.
Rozdział 6
Wynalazek tajny
Art. 59.
1.
Wynalazek dokonany przez obywatela polskiego uważa się za wynalazek tajny, jeżeli
wchodzi w zakres obrony Państwa albo wymaga zachowania tajemnicy ze względu na interesy
Państwa.
2.
W zakres obrony Państwa wchodzą wynalazki dotyczące w szczególności nowych rodzajów
broni, sprzętu wojskowego, sposobów walki lub innych zagadnień ściśle wojskowych.
3.
Minister Obrony Narodowej może szczegółowo określić, jakiego rodzaju wynalazki wchodzą
w zakres obrony Państwa.
4.
Wynalazek tajny stanowi tajemnicę państwową.
5.
O tajności wynalazku wchodzącego w zakres obrony Państwa postanawia Minister Obrony
Narodowej, a w innych przypadkach - minister właściwy ze względu na przedmiot wynalazku.
Art. 60.
1.
Wszelkie prace nad wynalazkiem tajnym, zgłoszenie go do opatentowania oraz postępowanie
w celu rozpatrzenia zgłoszenia mogą być podejmowane tylko przy zabezpieczeniu tajności.
2.
Obowiązek zabezpieczenia tajności wynalazku ciąży na wynalazcy i osobach pracujących
przy wynalazku, a także na kierowniku jednostki gospodarki uspołecznionej, w której
są lub były prowadzone prace nad wynalazkiem tajnym.
Art. 61.
Twórca wynalazku, mającego cechy tajności ze względu na obronę Państwa, obowiązany
jest przy zgłaszaniu wynalazku w Urzędzie Patentowym wynalazek ten podać niezwłocznie
do wiadomości Ministerstwa Obrony Narodowej. Obowiązek ten w odniesieniu do wynalazków
pracowniczych ciąży na kierownikach właściwych jednostek gospodarki uspołecznionej.
Art. 62.
1.
Urząd Patentowy przesyła Ministerstwu Obrony Narodowej wykazy zgłoszonych w tym Urzędzie
wynalazków oraz na żądanie tego Ministerstwa również opisy i rysunki zgłoszonych w
tym Urzędzie wynalazków, wchodzących w zakres obrony Państwa.
2.
Akty zgłoszenia wynalazku tajnego wraz z opisem i rysunkami mogą być udostępnione
do wglądu organom upoważnionym przez właściwego ministra (art. 59 ust. 5).
Art. 63.
1.
Zgłoszenia wynalazku tajnego w celu opatentowania nie ogłasza się.
2.
Właściwy minister (art. 59 ust. 5) może żądać odroczenia na czas określony ogłoszenia
o zgłoszeniu wynalazku, jeżeli zachodzi przypuszczenie, że posiada cechy wynalazku
tajnego.
Art. 64.
1.
Prawo do patentu na wynalazek tajny, który dotyczy spraw z zakresu obrony Państwa,
przechodzi na Skarb Państwa.
2.
Rada Ministrów określi w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 7, zasady ustalania
wysokości i wypłaty odszkodowań uprawnionym do patentu oraz właściwe organy i tryb
postępowania w tych sprawach.
Art. 65.
1.
Opisu patentowego wynalazku tajnego nie publikuje się.
2.
O udzieleniu patentu na wynalazek tajny dokonuje się wpisu do części tajnej rejestru
patentowego.
3.
Ujawnienie wynalazku tajnego lub zgłoszenie go w celu uzyskania ochrony za granicą
oraz udostępnienie takiego wynalazku lub zbycie prawa do patentu na taki wynalazek
cudzoziemcom nie jest dozwolone bez uprzedniego zezwolenia właściwego ministra (art.
59 ust. 5). Udzielenie zezwolenia na zgłoszenie za granicą lub zbycie prawa za granicą
wymaga uzgodnienia z Ministrem Handlu Zagranicznego.
Art. 66.
Wynalazek tajny może być pozbawiony cech wynalazku tajnego w trybie określonym w art.
59 ust. 5.
Art. 67.
Postępowanie w sprawach wynalazków tajnych ustalą szczegółowe przepisy wydane przez
Ministra Obrony Narodowej i Ministra Spraw Wewnętrznych.
Rozdział 7
Unieważnienie i wygaśnięcie patentu
Art. 68.
1.
Patent może być na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, unieważniony
przez Urząd Patentowy w całości lub w części, jeżeli nie zostały spełnione ustawowe
warunki wymagane do uzyskania patentu.
2.
W interesie publicznym Prokurator Generalny Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej może
wystąpić o unieważnienie patentu albo przystąpić do toczącego się postępowania w tej
sprawie.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do świadectw autorskich.
Art. 69.
Jeżeli strony nie postanowiły inaczej, w razie unieważnienia patentu, nabywca, licencjobiorca
albo inna osoba, na której rzecz uprawniony z patentu dokonał odpłatnego rozporządzenia,
ma prawo do otrzymania zwrotu wniesionej zapłaty oraz do żądania naprawienia szkody
na zasadach ogólnych. Zbywca może jednak potrącić sobie korzyści, jakie nabywca uzyskał
przez korzystanie z wynalazku przed unieważnieniem patentu; jeżeli korzyści te są
wyższe od zapłaty i dochodzonego odszkodowania, odpowiedzialność zbywcy ulega wyłączeniu.
Art. 70.
1.
Kto w dobrej wierze uzyskał albo nabył patent unieważniony następnie z przyczyny określonej
w art. 40 lub przeniesiony na podstawie art. 55 na rzecz osoby uprawnionej do tego
patentu, albo uzyskał licencję z tego patentu, a korzystał z wynalazku co najmniej
przez okres jednego roku przed wszczęciem sprawy o unieważnienie lub o przeniesienie
patentu lub w ciągu tego okresu przygotował wszystkie istotne urządzenia potrzebne
do korzystania z wynalazku może z tego wynalazku korzystać w swoim przedsiębiorstwie
w zakresie, w jakim z niego korzystał w czasie wszczęcia tej sprawy, z zastrzeżeniem
obowiązku uiszczania uprawnionemu z patentu odpowiedniego wynagrodzenia. W razie braku
porozumienia wysokość wynagrodzenia określa się w drodze postępowania spornego.
2.
Prawa do korzystania z wynalazku, określone w ust. 1, podlegają na wniosek zainteresowanego
wpisowi do rejestru patentowego. Prawa te mogą przejść na inną osobę tylko łącznie
z przedsiębiorstwem.
Art. 71.
Urząd Patentowy w przypadkach określonych w art. 49 może wydać decyzję o wygaśnięciu
patentu, gdy:
1)
po upływie dwóch lat od udzielenia pierwszej licencji przymusowej wynalazek nadal
nie jest należycie stosowany,
2)
licencja przymusowa nie została ustanowiona w terminie jednego roku od ogłoszenia
o możliwości ubiegania się o licencję.
Art. 72.
1.
Urząd Patentowy wyda decyzję o wygaśnięciu patentu w przypadku:
1)
zrzeczenia się patentu przez uprawnionego wobec Urzędu Patentowego za zgodą osób,
którym służą prawa na patencie, albo
2)
zalegania z opłatą (art. 120) ponad sześć miesięcy.
2.
Urząd Patentowy uchyli decyzję, w której orzeczono o wygaśnięciu patentu z przyczyny
określonej w ust. 1 pkt 2, gdy przywrócony został termin do uiszczenia zaległej opłaty.
Art. 73.
O unieważnieniu i wygaśnięciu patentu dokonuje się z urzędu wpisu do rejestru patentowego
i ogłasza w „Wiadomościach Urzędu Patentowego”.
Art. 74.
Kto rozpoczął korzystanie z wynalazku albo poczynił niezbędne przygotowania do korzystania
z wynalazku, na który patent wygasł z powodu zalegania z opłatą (art. 72 ust. 1 pkt
2), uprawniony jest do korzystania z niego także w razie uchylenia decyzji o wygaśnięciu
patentu (art. 72 ust. 2) z zastrzeżeniem uiszczenia od daty tego uchylenia słusznego
wynagrodzenia uprawnionemu z patentu. W sprawach tych Urząd Patentowy rozstrzyga w
trybie postępowania spornego. Przepis art. 70 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
Rozdział 8
Wykonywanie praw za granicą
Art. 75.
Wynalazek, będący przedmiotem prawa do patentu jednostki gospodarki uspołecznionej
lub polskiej osoby prawnej nie będącej jednostką gospodarki uspołecznionej bądź obywatela
polskiego, mającego stałe miejsce zamieszkania w Polsce, może być zgłoszony za granicą
w celu uzyskania ochrony dopiero po zgłoszeniu go w Urzędzie Patentowym.
Art. 76.
1.
Zgłoszenie za granicą wynalazku określonego w art. 75, jak również zawieranie umów
o wykonywanie prawa uzyskanego za granicą, następnie za pośrednictwem jednostek gospodarki
uspołecznionej upoważnionych przez Ministra Handlu Zagranicznego.
2.
Rada Ministrów określi w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 7, możliwości odstępstwa
od zasady przyjętej w ust. 1 oraz ustali warunki i tryb postępowania w sprawach określonych
w ust. 1.
Dział III
Wzory użytkowe i prawa ochronne
Art. 77.
Wzorem użytkowym podlegającym ochronie jest nowe i użyteczne rozwiązanie o charakterze
technicznym dotyczące kształtu, budowy lub zestawienia przedmiotu o trwałej postaci.
Art. 78.
1.
Na wzory użytkowe udzielane są prawa ochronne.
2.
Udzielenie prawa ochronnego stwierdza się przez wydanie świadectwa ochronnego.
Art. 79.
1.
Właściwym do udzielania praw ochronnych i wydawania świadectw ochronnych oraz świadectw
autorskich na wzór użytkowy jest Urząd Patentowy.
2.
O udzieleniu prawa ochronnego oraz o wydaniu świadectwa autorskiego na wzór użytkowy
dokonuje się wpisu do rejestru praw ochronnych.
Art. 80.
1.
Przez uzyskanie prawa ochronnego nabywa się prawo wyłącznego korzystania z wzoru użytkowego
w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze Państwa.
2.
Prawo ochronne trwa pięć lat od daty zgłoszenia wzoru użytkowego w Urzędzie Patentowym.
Na wniosek uprawnionego z prawa ochronnego może ono być przedłużone do dalszych pięciu
lat.
3.
Zakres przedmiotowy prawa ochronnego określają zastrzeżenia ochronne zawarte w opisie
ochronnym wzoru użytkowego.
Art. 81.
1.
Jeżeli opatentowany wynalazek posiada również cechy wzoru użytkowego, uprawniony z
patentu może zgłosić wniosek o zamianę patentu na prawo ochronne. Przepis ten nie
dotyczy patentu tymczasowego.
2.
Na wniosek zainteresowanego i po uiszczeniu przez niego opłaty za pełne badanie prawo
ochronne może być w uzasadnionych przypadkach zamienione na patent. Przepis art. 37
ust. 2 stosuje się odpowiednio.
Art. 82.
Do wzorów użytkowych i praw ochronnych stosuje się odpowiednio przepisy o wynalazkach
i patentach zawarte w art. 11, art. 12 ust. 1, art. 14, art. 16 ust. 5, art. 17-25,
art. 26 ust. 1, 4 i 5, art. 27-30, art. 32-36, art. 37 ust. 3 oraz art. 38-76.
Dział IV
Projekty racjonalizatorskie
Art. 83.4 orzeczenia
Projektem racjonalizatorskim jest nowe i mogące nadawać się do stosowania w jednostce
gospodarki uspołecznionej rozwiązanie o charakterze technicznym lub techniczno-organizacyjnym,
nie będące wynalazkiem lub wzorem użytkowym, a w szczególności rozwiązanie dotyczące:
1)
maszyn, urządzeń i wyrobów,
2)
sposobów wytwarzania,
3)
sposobów pomiaru i kontroli,
4)
ulepszeń lub uzupełnień maszyn, urządzeń i wyrobów, sposobów wytwarzania oraz sposobów
pomiaru i kontroli,
zwłaszcza jeżeli umożliwia ono zwiększenie wydajności pracy lub pełniejsze wykorzystanie
środków pracy bądź też przynosi efekty w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy
lub ochrony naturalnego środowiska człowieka.
Art. 84.
1.
Projektem racjonalizatorskim jest również rozwiązanie o charakterze organizacyjnym.
2.
Za rozwiązanie o charakterze organizacyjnym uważa się rozwiązanie dotyczące organizacji
pracy w zakresie stanowisk pracy albo przepływu materiałów i wyrobów w procesie wytwarzania
wyrobów oraz świadczenia usług materialnych i ich obsługi, jeżeli umożliwiają one
zwiększenie wydajności pracy lub pełniejsze wykorzystanie środków pracy bądź też przynoszą
efekty w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy lub ochrony środowiska.
Art. 85.4 orzeczenia
1.
Projekt racjonalizatorski uważa się za nowy, jeżeli w jednostce gospodarki uspołecznionej,
w której został zgłoszony, nie był stosowany lub uprzednio zgłoszony przez inną osobę.
2.
Projekt racjonalizatorski może również polegać na twórczym przystosowaniu znanego
rozwiązania do potrzeb jednostki gospodarki uspołecznionej.
Art. 86.
Projekty racjonalizatorskie, które nie mogą być stosowane niezależnie od siebie, uważa
się za jeden projekt racjonalizatorski.
Art. 87.1 orzeczenie
Projekt racjonalizatorski, który stanowi ulepszenie lub uzupełnienie innego projektu
stosowanego w danej jednostce gospodarki uspołecznionej, odpowiadający warunkom art.
83 i 85, uważa się za samodzielny projekt racjonalizatorski tylko w części obejmującej
to ulepszenie lub uzupełnienie.
Art. 88.
Jeżeli zgłoszony został w jednostce gospodarki uspołecznionej projekt racjonalizatorski
taki sam jak projekt zgłoszony w tej jednostce wcześniej przez inną osobę, lecz nie
przyjęty wówczas do stosowania, za twórcę uważa się osobę, która zgłosiła projekt
wcześniej.
Art. 89.
1.
Świadectwo racjonalizatorskie wydaje się twórcy lub współtwórcom projektu racjonalizatorskiego
przyjętego do stosowania. Przepis art. 14 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
2.
Świadectwo racjonalizatorskie wydaje jednostka gospodarki uspołecznionej, w której
projekt został po raz pierwszy przyjęty do stosowania.
Art. 90.
Gdy zostanie stwierdzone, że przedmiotem projektu racjonalizatorskiego jest rozwiązanie,
które jest również przedmiotem chronionego w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej wynalazku
lub wzoru użytkowego, świadectwo racjonalizatorskie zostanie unieważnione na wniosek
osoby zainteresowanej. Decyzję o unieważnieniu świadectwa racjonalizatorskiego wydaje
Urząd Patentowy.
Art. 91.
Do projektów racjonalizatorskich stosuje się odpowiednio art. 59 ust. 1-4, art. 60
oraz art. 67.
Dział V
Stosowanie projektów wynalazczych w gospodarce uspołecznionej
Art. 92.
Jednostki gospodarki uspołecznionej mogą zawierać umowy o udostępnienie projektu racjonalizatorskiego
stanowiącego tajemnicę jednostki gospodarki uspołecznionej.
Art. 93.2 orzeczenia
Twórca pracowniczego projektu wynalazczego obowiązany jest zgłosić projekt w tej jednostce
gospodarki uspołecznionej, w której projekt został dokonany. Projekt ten stanowi tajemnicę
służbową, chyba że kierownik jednostki postanowi inaczej.
Art. 94.
1.
Twórca wynalazku niepracowniczego może go zgłosić w jednostce gospodarki uspołecznionej
na zasadach przewidzianych dla pracowniczych projektów wynalazczych. Przejście prawa
do patentu następuje z chwilą zgłoszenia wynalazku w tej jednostce.
2.
Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do twórcy niepracowniczego wzoru użytkowego
i projektu racjonalizatorskiego.
Art. 95.
1.
Jednostka gospodarki uspołecznionej bada, czy zgłoszony projekt wynalazczy może być
stosowany.
2.
Koszty badania i prób potrzebnych dla dokonania oceny projektu wynalazczego ponosi
jednostka gospodarki uspołecznionej. Ponadto jednostka ta obowiązana jest dokonać
swoim kosztem potrzebnych uzupełnień zgłoszenia, jeżeli twórca projektu nie może tego
dokonać.
3.
Jednostka gospodarki uspołecznionej po zbadaniu zgłoszonego projektu wynalazczego
(ust. 1) przyjmuje projekt wynalazczy do wykorzystania w całości lub w ograniczonym
zakresie albo odmawia przyjęcia projektu ze względu na jego nieprzydatność dla tej
jednostki.
4.
Organ założycielski w szczególnie uzasadnionych przypadkach może nałożyć na przedsiębiorstwo
państwowe obowiązek stosowania projektu wynalazczego, niezbędnego dla rozwoju gospodarki
narodowej lub obrony kraju.
5.
W sprawach określonych w ust. 4 stosuje się odpowiednio przepisy art. 54 ust. 2 i 3 oraz art. 58 ustawy z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach
państwowych .
Art. 96.
1.
Twórca projektu wynalazczego ma prawo, a w razie potrzeby i obowiązek, uczestniczenia
w pracach związanych z oceną przydatności i realizacją jego projektu w jednostkach
gospodarki uspołecznionej.
2.
Twórca projektu wynalazczego nie zatrudniony w jednostce gospodarki uspołecznionej,
która projekt realizuje, ma prawo żądania zawarcia z nim umowy o uczestniczenie w
pracach związanych z realizacją jego projektu.
3.
W razie zawarcia umowy o uczestniczenie w pracach wymienionych w ust. 1 twórca ma
prawo do bezpłatnego urlopu w zatrudniającym go zakładzie pracy na okres trwania tej
umowy, przy zachowaniu wszystkich przysługujących mu dodatkowych świadczeń. Okres
urlopu bezpłatnego zalicza się do okresu zatrudnienia w zakresie wszelkich uprawnień,
uzależnionych od ilości lat pracy albo od ciągłości pracy w danym zawodzie lub służbie
bądź w szczególnych warunkach, od których zależy nabycie tych uprawnień. W jednostce
realizującej projekt wynalazczy twórcy przysługuje uprawnienie do urlopu wypoczynkowego
i do świadczeń z ubezpieczenia społecznego na takich samych zasadach jak w zatrudniającym
go zakładzie pracy, w którym otrzymał urlop bezpłatny.
Art. 97.
1.
Jeżeli wynalazek pracowniczy został uznany za nieprzydatny do stosowania w jednostce
gospodarki uspołecznionej uprawnionej do patentu lub z patentu na ten wynalazek oraz
nie zawarto umowy o przeniesienie prawa lub umowy o korzystanie z projektu wynalazczego,
jednostka ta może nieodpłatnie przenieść prawo do patentu lub patent na rzecz twórcy
tego wynalazku.
2.
Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do pracowniczego wzoru użytkowego.
Dział VI
Wynagrodzenie za pracownicze projekty wynalazcze
Art. 98.10 orzeczeń
1.
Twórca pracowniczego projektu wynalazczego stosowanego w jednej lub więcej jednostkach
gospodarki uspołecznionej ma prawo do wynagrodzenia na zasadach określonych w ustawie.
2.
Podstawą do ustalenia wysokości wynagrodzenia za pracowniczy projekt wynalazczy są
efekty uzyskane przez stosowanie projektu.
3.
Ilekroć w ustawie jest mowa o efektach uzyskanych przez stosowanie projektu wynalazczego,
dotyczy to również efektów uzyskanych przez wykonywanie prawa do patentu lub do prawa
ochronnego albo patentu lub prawa ochronnego.
4.
Za pracowniczy projekt wynalazczy może być także ustalone na podstawie przewidywanych
efektów wynagrodzenie ryczałtowe określone w umowie zawartej między twórcą a jednostką
gospodarki uspołecznionej, w której projekt przyjęto do stosowania.
5.
Twórcy projektów, o których mowa w art. 84, otrzymują połowę wynagrodzenia przewidzianego
przez ustawę dla twórców pozostałych projektów racjonalizatorskich.
6.
W razie gdy większość efektów z używania wyrobu wykonanego według opatentowanego wynalazku
lub chronionego wzoru użytkowego powstaje poza jednostką stosującą wynalazek lub wzór
użytkowy, twórca może otrzymać nagrodę. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, o
którym mowa w art. 7, określa źródła finansowania i zasady przyznawania tych nagród.
7.
Rada Ministrów określi w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 7, przypadki, w których
nie stosuje się przepisów ust. 1-5 do niektórych twórców projektów racjonalizatorskich
zatrudnionych w jednostkach gospodarki uspołecznionej.
Art. 99.3 orzeczenia
1.
Wynagrodzenie za pracowniczy wynalazek wypłaca się corocznie za okres faktycznego
stosowania wynalazku w gospodarce uspołecznionej, jednakże nie dłużej niż za okres
pierwszych pięciu lat jego stosowania.
2.
Jeżeli nie ma możliwości stosowania wynalazku pracowniczego w ciągu pierwszych pięciu
lat stosowania w rozmiarach uzasadnionych względami gospodarczymi, jednostka gospodarki
uspołecznionej może przedłużyć okres wypłaty wynagrodzenia do dalszych pięciu lat.
3.
Do okresów przewidzianych w ust. 1 i 2 nie wlicza się czasu próbnego stosowania wynalazku
oraz stosowania wynalazku po upływie piętnastu lat od daty zgłoszenia go w Urzędzie
Patentowym, chyba że szczególne względy uzasadniają przedłużenie tego okresu albo
twórca złożył wniosek o wliczenie czasu próbnego stosowania wynalazku.
4.
Przepisy dotyczące wynagrodzenia za wynalazek stosuje się odpowiednio wtedy, gdy projekt
mający cechy wynalazku pracowniczego nie został ze względów gospodarczych zgłoszony
w Urzędzie Patentowym w celu uzyskania patentu (art. 21 ust. 1), a także gdy twórcy
pracowniczego wynalazku lub wzoru użytkowego zostało wydane świadectwo autorskie (art.
37 ust. 3).
Art. 100.1 orzeczenie
Wynagrodzenie za pracowniczy wynalazek przysługuje także wówczas, gdy patent wygasł
na skutek zrzeczenia się go lub zalegania z opłatą (art. 72 ust. 1).
Art. 101.2 orzeczenia
1.
Wynagrodzenie za pracowniczy wzór użytkowy oraz projekt racjonalizatorski wypłaca
się za okres faktycznego stosowania wzoru użytkowego lub projektu racjonalizatorskiego
w gospodarce uspołecznionej, jednakże nie dłużej niż za okres faktycznego stosowania
w ciągu trzech lat w razie stosowania wzoru użytkowego i w ciągu dwóch lat w razie
stosowania projektu racjonalizatorskiego.
2.
Wynagrodzenie za pracowniczy wzór użytkowy nie przysługuje po upływie dziesięciu lat
od daty zgłoszenia wzoru w Urzędzie Patentowym. Przepisy art. 99 ust. 4, art. 100
i art. 102 stosuje się odpowiednio.
Art. 102.
1.
Do czasu opatentowania pracowniczego wynalazku wypłaca się twórcy tymczasowe wynagrodzenie
według zasad przewidzianych dla wynagrodzeń za projekty racjonalizatorskie. Tymczasowe
wynagrodzenie potrąca się z wynagrodzenia wypłaconego za wynalazek.
2.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadkach określonych w art. 98 ust. 4 i art.
99 ust. 4.
Art. 103.
Jeżeli wynagrodzenie określone w umowie o dokonanie pracowniczego projektu wynalazczego
jest niższe niż wynagrodzenie, jakie przysługiwałoby na podstawie przepisów art. 98-102,
twórca projektu ma prawo do wynagrodzenia ustalonego według tych przepisów.
Art. 104.
Jeżeli przyjęty do stosowania pracowniczy projekt wynalazczy nie może być niezwłocznie
stosowany, a ma być stosowany dopiero w przyszłości, twórca projektu ma prawo do tymczasowego
wynagrodzenia. Wynagrodzenie tymczasowe podlega potrąceniu z wynagrodzenia, jakie
zostanie wypłacone twórcy po zastosowaniu projektu. W razie niezastosowania projektu
tymczasowe wynagrodzenie nie podlega zwrotowi.
Art. 105.
1.
W przypadku uzyskania przez gospodarkę uspołecznioną korzyści w związku ze zgłoszeniem
wynalazku lub wzoru użytkowego za granicą w celu uzyskania ochrony (art. 76) albo
jego udostępnieniem za granicą, twórca tego wynalazku lub wzoru użytkowego ma prawo
do dodatkowego wynagrodzenia, ustalonego na podstawie uzyskanych korzyści.
2.
Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w razie udostępnienia za granicą nie chronionego
projektu wynalazczego.
Art. 106.1 orzeczenie
Twórca pracowniczego projektu wynalazczego ma prawo do odrębnego wynagrodzenia za
dostarczenie dokumentacji przydatnej do stosowania projektu.
Art. 107.
1.
Kwoty wypłacone tytułem wynagrodzenia za pracowniczy projekt wynalazczy nie podlegają
zwrotowi.
2.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się, gdy wypłata wynagrodzenia nastąpiła na rzecz osoby
działającej w złej wierze albo w wyniku karalnego czynu.
Art. 108.
Do wynagrodzeń za pracownicze projekty wynalazcze w sprawach nie uregulowanych w ustawie
stosuje się odpowiednio przepisy prawa cywilnego.
Art. 109.
Wynagrodzenie za pracowniczy projekt wynalazczy ustala i wypłaca jednostka gospodarki
uspołecznionej, w której projekt przyjęto do stosowania.
Art. 110.
1.
Twórca pracowniczego projektu wynalazczego może dochodzić roszczenia o wynagrodzenie
przed sądem wojewódzkim właściwym ze względu na siedzibę jednostki zobowiązanej do
zapłaty wynagrodzenia. Twórca nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych.
2.
W przypadku określonym w ust. 1 stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego dotyczące postępowania w sprawach o roszczenia pracowników.
Art. 111.
1.
Osoba, która w jednostce gospodarki uspołecznionej udzieliła twórcy pracowniczego
projektu wynalazczego pomocy w dokonaniu lub opracowaniu projektu, ma prawo do wynagrodzenia.
2.
Osobom, które współdziałały przy realizacji pracowniczego projektu wynalazczego albo
przyczyniły się do przyspieszenia jego stosowania lub jego rozpowszechnienia, mogą
być przyznawane nagrody. Przepis ten stosuje się również do osób, które przyczyniły
się do uzyskania korzyści określonych w art. 105.
3.
Nagrody przysługują również twórcom projektów racjonalizatorskich, jeżeli na mocy
przepisów wydanych na podstawie art. 98 ust. 7 nie przysługuje im prawo do wynagrodzenia.
4.
Do wynagrodzenia i nagród, o których mowa w ust. 1 i 3, stosuje się odpowiednio przepisy
art. 110.
Art. 112.
1.
Rada Ministrów w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 7, określi szczegółowo zasady:
1)
ustalania wysokości wynagrodzenia za pracownicze projekty wynalazcze oraz wynagrodzeń
przewidzianych w art. 111 ust. 1, a także określi jednostki właściwe do wypłacania
tych wynagrodzeń,
2)
przyznawania nagród, o których mowa w art. 111 ust. 2 i 3,
3)
obowiązywania nowych norm pracy, wynikających ze stosowania projektu wynalazczego,
wobec twórcy projektu i osób określonych w art. 111 ust. 2.
2.
Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może określić inną wysokość wynagrodzenia
za stosowanie rozwiązań o charakterze organizacyjnym niż przewidziane w art. 98 ust.
5.
3.
Minister Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki określi zasady obliczania efektów
stanowiących podstawę do ustalania wysokości wynagrodzeń za pracownicze projekty wynalazcze.
Dział VII
Postępowanie. Rejestry. Opłaty
Art. 113.
Urząd Patentowy i organy administracji państwowej przy wydawaniu decyzji i postanowień
przewidzianych w ustawie stosuje przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a w postępowaniu spornym - stosuje się je w zakresie ustalonym w trybie art. 115
ust. 2 pkt 2.
Art. 114.1 orzeczenie
1.
Urząd Patentowy wydaje decyzje w trybie postępowania spornego w sprawach o:
1)
unieważnienie patentu, prawa ochronnego na wzór użytkowy, świadectwa autorskiego i
świadectwa racjonalizatorskiego,
2)
wygaśnięcie patentu lub prawa ochronnego na wzór użytkowy,
3)
przeniesienie patentu lub prawa ochronnego na wzór użytkowy, uzyskanego przez osobę
nieuprawnioną (art. 55),
4)
uznanie patentu lub prawa ochronnego na wzór użytkowy za zależny,
5)
prawo korzystania z wynalazku lub wzoru użytkowego w przypadkach określonych w art.
43, 70 i 74,
6)
ustalenie, że wskazana produkcja nie jest objęta określonym patentem lub prawem ochronnym
na wzór użytkowy (art. 19),
7)
ustalenie, że wynalazek lub wzór użytkowy jest pracowniczym wynalazkiem lub wzorem
użytkowym,
8)
ustalenie, że zgłoszony i stosowany w jednostce gospodarki uspołecznionej projekt
jest projektem racjonalizatorskim,
9)
inne sprawy należące zgodnie z przepisami do właściwości Urzędu Patentowego, działającego
w trybie postępowania spornego.
2.
Urząd Patentowy orzeka w sprawach wymienionych w ust. 1 w kolegiach przy współudziale
przedstawicieli organizacji, o których mowa w art. 9.
Art. 115.
1.
Odwołania od decyzji Urzędu Patentowego i zażalenia na postanowienia tego Urzędu,
wymienione w art. 113, oraz odwołania od decyzji Urzędu Patentowego i zażalenia na
postanowienia tego Urzędu, wydawane w trybie określonym w art. 114, rozpatruje Komisja
Odwoławcza przy Urzędzie Patentowym. Komisja Odwoławcza orzeka w kolegiach przy współudziale
przedstawicieli organizacji, o których mowa w art. 9. W składzie kolegium Komisji
Odwoławczej nie mogą zasiadać osoby, które brały udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia.
2.
Rada Ministrów w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 7:
1)
utworzy Komisję Odwoławczą oraz określi skład i sposób powołania oraz wynagradzania
jej członków,
2)
określi zasady postępowania spornego przed Urzędem Patentowym oraz zasady postępowania
przed Komisją Odwoławczą.
Art. 116.
1.
Przy rozpatrywaniu spraw przez Urząd Patentowy w trybie określonym w art. 114 w kolegiach
przewodniczą sędziowie wyznaczeni przez Ministra Sprawiedliwości spośród sędziów sądów
wojewódzkich mających siedzibę na terenie m.st. Warszawy.
2.
Przy rozpatrywaniu spraw przez Komisję Odwoławczą przy Urzędzie Patentowym (art. 115)
w kolegiach przewodniczą sędziowie wyznaczeni przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego
spośród sędziów tego Sądu.
Art. 117.
Od każdego prawomocnego orzeczenia Urzędu Patentowego i Komisji Odwoławczej, kończącego
postępowanie w sprawie, a rażąco naruszającego prawo, Prezes Urzędu Patentowego, Pierwszy
Prezes Sądu Najwyższego oraz Prokurator Generalny Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej
może złożyć rewizję nadzwyczajną. Do rewizji nadzwyczajnej stosuje się odpowiednio
przepisy Kodeksu postępowania cywilnego.
Art. 118.
Sprawy nie objęte przepisami art. 113-117, a dotyczące roszczeń cywilnoprawnych z
zakresu spraw wynalazczości, rozstrzygane są w trybie postępowania sądowego i arbitrażowego.
Art. 119.
1.
Urząd Patentowy prowadzi rejestr patentowy i rejestr praw ochronnych na wzory użytkowe,
przeznaczone do wpisów przewidzianych w ustawie.
2.
Domniemywa się, że każdemu jest znana treść wpisów dokonanych w rejestrach.
3.
Prezes Urzędu Patentowego określi zasady prowadzenia rejestrów, warunki i tryb dokonywania
w nich wpisów, przeglądania rejestrów i otrzymywania z nich wyciągów.
Art. 120.
1.
W związku z ochroną wynalazków i wzorów użytkowych pobierane są opłaty jednorazowe
oraz opłaty okresowe, płatne w oznaczonych terminach przez cały czas ochrony.
2.
Rada Ministrów określi w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 7, zasady uiszczania
i wysokość opłat, terminy ich płatności, a także przypadki całkowitego lub częściowego
zwolnienia od tych opłat, jak również zasady odraczania terminów płatności opłat i
zasady przywracania terminów.
Dział VIII
Przepisy karne
Art. 121.
1.
Kto przypisuje sobie autorstwo cudzego projektu wynalazczego, podlega karze pozbawienia
wolności do roku, ograniczenia wolności albo grzywny.
2.
Tej samej karze podlega, kto w inny sposób narusza prawa twórcy projektu wynalazczego.
Art. 122.
1.
Kto oznacza przedmioty nie chronione patentem lub prawem ochronnym na wzór użytkowy
napisami lub rysunkami mającymi wywołać mylne mniemanie, jakoby przedmioty te korzystały
z takiej ochrony, podlega karze aresztu do 3 miesięcy, ograniczenia wolności do 3
miesięcy albo grzywny do 20.000 zł.
2.
Tej samej karze podlega ten, kto przedmioty, wymienione w ust. 1, z wiedzą o mylnym
ich oznaczeniu wprowadza do obrotu handlowego albo do celów obrotu handlowego przygotowuje
lub przechowuje, albo w ogłoszeniach, zawiadomieniach lub w inny sposób podaje wiadomości
mające wywołać mniemanie, jakoby te przedmioty korzystały z ochrony prawnej.
Art. 123.
1.
Kto przywłaszczając sobie cudze prawo do patentu lub do prawa ochronnego na wzór użytkowy
zgłasza cudzy wynalazek w celu uzyskania patentu lub cudzy wzór użytkowy w celu uzyskania
prawa ochronnego, podlega karze pozbawienia wolności do lat 2, ograniczenia wolności
albo grzywny.
2.
Kto w inny sposób narusza cudze prawo do patentu lub do prawa ochronnego, podlega
karze pozbawienia wolności do roku ograniczenia wolności albo grzywny.
Dział IX
Przepisy przejściowe i końcowe
Art. 124.1 orzeczenie
1.
Przepisy ustawy dotyczące jednostek gospodarki uspołecznionej stosuje się do jednostek
gospodarki uspołecznionej będących osobami prawnymi, jak również odpowiednio do państwowych
jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej oraz do organizacji
zawodowych, spółdzielczych, stowarzyszeń i innych organizacji społecznych w zakresie
ich działalności gospodarczej i naukowej.
2.
Państwowe jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej wykonują w imieniu
Skarbu Państwa prawa wynikające z zakresu ich działalności.
Art. 125.
1.
Minister Obrony Narodowej dostosuje przepisy wykonawcze wydane na podstawie ustawy
do struktury podległych mu jednostek organizacyjnych.
2.
Minister Spraw Wewnętrznych dostosuje przepisy wykonawcze wydane na podstawie ustawy
do struktury podległych mu organów i jednostek organizacyjnych oraz jednostek ochrony
przeciwpożarowej.
Art. 126.
W zakresie unormowanym w ustawie do usług i robót, wykonywanych na rzecz jednostek
gospodarki uspołecznionej, nie mają zastosowania przepisy o dostawach, robotach i
usługach na rzecz jednostek państwowych.
Art. 127.
1.
Wynagrodzenia za pracownicze projekty wynalazcze oraz za udzielenie pomocy technicznej,
a także nagrody, o których mowa w art. 98 ust. 6 i art. 111 ust. 2 i 3, wolne są od
wszelkich podatków i opłat. Przepis ten dotyczy także wynagrodzeń za niepracownicze
projekty wynalazcze zgłoszone na podstawie art. 94.
2.
Zapłata, opłata licencyjna lub inna opłata za przeniesienie prawa lub ustanowienie
prawa korzystania z niepracowniczego wynalazku lub wzoru użytkowego na rzecz jednostki
gospodarki uspołecznionej podlega opodatkowaniu według przepisów o podatku od wynagrodzeń,
jak wynagrodzenia z twórczości.
Art. 128.
Ilekroć w ustawie jest mowa o ministrach, należy przez to rozumieć również przewodniczących
komisji i komitetów sprawujących funkcje naczelnych organów administracji państwowej
oraz kierowników urzędów centralnych.