Ustawaz dnia 31 stycznia 1980 r.o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego
Spis treści
Treść ustawy
Rozdział 1
Naczelny Sąd Administracyjny
Art. 1.
1.
Tworzy się Naczelny Sąd Administracyjny z siedzibą w Warszawie.
2.
Naczelny Sąd Administracyjny działa w Warszawie i w ośrodkach zamiejscowych tworzonych
dla jednego lub kilku województw.
3.
Minister Sprawiedliwości w drodze rozporządzenia ustala siedziby i właściwość oraz
organizację ośrodków zamiejscowych.
Art. 2.
Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w sprawach skarg na decyzje administracyjne w
zakresie i w trybie określonym w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz w przepisach odrębnych.
Art. 3.
1.
W skład Naczelnego Sądu Administracyjnego wchodzą prezes, wiceprezesi oraz sędziowie.
2.
Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego powołuje Rada Państwa na wniosek Ministra
Sprawiedliwości.
3.
Rada Państwa, na wniosek Prezesa Rady Ministrów, powołuje prezesa i wiceprezesów Naczelnego
Sądu Administracyjnego spośród sędziów tego Sądu. Odwołanie następuje w tym samym
trybie.
Art. 4.1 orzeczenie
Sędziowie w zakresie orzekania są niezawiśli i podlegają tylko ustawom.
Art. 5.
Nadzór nad działalnością Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie orzekania sprawuje
Sąd Najwyższy poprzez:
1)
rozpoznawanie rewizji nadzwyczajnych od orzeczeń tego Sądu,
2)
ustalanie wytycznych wymiaru sprawiedliwości i praktyki sądowej,
3)
podejmowanie uchwał zawierających odpowiedzi na pytania prawne.
Art. 6.
1.
Na stanowisko sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego może być powołany ten, kto:
1)
daje gwarancję należytego wykonywania obowiązków sędziego w Polskiej Rzeczypospolitej
Ludowej,
2)
posiada obywatelstwo polskie i korzysta w pełni z praw cywilnych i obywatelskich,
3)
jest nieskazitelnego charakteru,
4)
ukończył uniwersyteckie studia prawnicze,
5)
ukończył trzydzieści pięć lat życia,
6)
pozostawał co najmniej przez dziesięć lat na stanowisku sędziego, prokuratora, arbitra,
notariusza lub radcy prawnego albo co najmniej przez dziesięć lat wykonywał zawód
adwokata lub pozostawał na samodzielnym stanowisku w organach administracji państwowej,
z którym związana była praktyka prawnicza,
7)
wykazuje się wysokim poziomem wiedzy w dziedzinie administracji państwowej oraz prawa
administracyjnego i innych dziedzin prawa związanych z działalnością administracji
państwowej.
2.
Wymóg, o którym mowa w ust. 1 pkt 6, nie dotyczy profesorów i docentów nauk prawnych
w polskich szkołach wyższych, w Polskiej Akademii Nauk oraz w innych placówkach naukowych
i naukowo-badawczych.
3.
W przypadkach wyjątkowych Rada Państwa, na wniosek Ministra Sprawiedliwości, może
zwolnić od wymagań określonych w ust. 1 pkt 6 także inne osoby niż wymienione w ust.
2.
Art. 7.
Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego zdaje Radzie Państwa sprawę z działalności
Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Art. 8.
1.
W Naczelnym Sądzie Administracyjnym działa Biuro Orzecznictwa, którym kieruje dyrektor
powołany przez Ministra Sprawiedliwości, na wniosek Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego,
spośród sędziów tego Sądu. Odwołanie następuje w tym samym trybie.
2.
W skład Biura Orzecznictwa wchodzą osoby mające kwalifikacje sędziowskie, powołane
przez Ministra Sprawiedliwości na wniosek Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Art. 9.
1.
Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego co najmniej raz w roku zwołuje zgromadzenie
ogólne sędziów tego Sądu.
2.
Zgromadzenie ogólne omawia działalność Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz problemy
wynikające z orzecznictwa tego Sądu.
3.
Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprasza do udziału w zgromadzeniu ogólnym
Ministra Sprawiedliwości, Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska,
Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego oraz Prokuratora Generalnego Polskiej Rzeczypospolitej
Ludowej; może zapraszać również inne osoby zainteresowane tematyką zgromadzenia.
4.
O istotnych problemach wynikających z działalności oraz orzecznictwa Naczelnego Sądu
Administracyjnego Prezes tego Sądu informuje Prezesa Rady Ministrów, a także Ministra
Sprawiedliwości.
Art. 10.
Jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, w sprawach dotyczących Naczelnego Sądu
Administracyjnego oraz sędziów i pracowników tego Sądu stosuje się odpowiednio przepisy
dotyczące sądów wojewódzkich oraz sędziów i pracowników tych sądów; jednakże w sprawach
wynagrodzeń stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące Sądu Najwyższego.
Rozdział 2
Zmiany w Kodeksie postępowania administracyjnego
Art. 11.2 orzeczenia
W ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego wprowadza się następujące zmiany:
A.
w dziale I:
1)
tytuł rozdziału 1 otrzymuje brzmienie:
Rozdział 1
Zakres obowiązywania
2)
art. 1 - 3 otrzymują brzmienie:
„
Art. 1.
§ 1.
Kodeks postępowania administracyjnego normuje postępowanie:
1)
przed organami administracji państwowej w należących do właściwości tych organów sprawach
indywidualnych, rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych,
2)
w sprawach rozstrzygania sporów o właściwość między organami administracji państwowej
a sądami,
3)
w sprawach zaskarżania decyzji administracyjnych do Naczelnego Sądu Administracyjnego
z powodu ich niezgodności z prawem,
4)
w sprawach wydawania zaświadczeń.
§ 2.
Kodeks stosuje się również w postępowaniu przed organami:
1)
przedsiębiorstw państwowych i innych państwowych jednostek organizacyjnych,
2)
organizacji zawodowych, samorządowych, spółdzielczych i innych organizacji społecznych
- gdy są one powołane z mocy prawa do załatwiania spraw określonych w § 1 pkt 1 i
4.
Art. 2.
Kodeks postępowania administracyjnego normuje ponadto postępowanie przed organami państwowymi, organami przedsiębiorstw
państwowych i innych państwowych jednostek organizacyjnych oraz przed organami organizacji
społecznych w sprawie skarg i wniosków (dział IV).
Art. 3.
§ 1.
Przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się do postępowania w sprawach:
1)
unormowanych przepisami o postępowaniu arbitrażowym,
2)
karnych skarbowych.
§ 2.
Przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się również do postępowania w sprawach:
1)
powszechnego obowiązku obrony,
2)
należących do właściwości wojskowych organów administracji państwowej,
3)
dyscyplinarnych,
4)
należących do właściwości polskich przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów konsularnych,
o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej.
§ 3.
Przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się także do postępowania w sprawach wynikających z:
1)
nadrzędności i podległości organizacyjnej w stosunkach między organami administracji
państwowej i innymi państwowymi jednostkami organizacyjnymi,
2)
podległości służbowej pracowników organów i jednostek organizacyjnych wymienionych
w pkt 1,
o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej.
§ 4.
Do postępowania w sprawach wymienionych w § 1, 2 i 3 pkt 2 stosuje się jednak przepisy
działu IV.
§ 5.
Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może rozciągnąć przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w całości lub w części na postępowania w sprawach wymienionych w § 2.
”
;
3)
po art. 3 dodaje się art. 31 i 32 w brzmieniu:
„
Art. 31.
Kodeks postępowania administracyjnego nie narusza szczególnych uprawnień wynikających z immunitetu dyplomatycznego i konsularnego
oraz umów i zwyczajów międzynarodowych.
Art. 32.
§ 1.
Jeżeli przepis prawa powołuje się ogólnie na przepisy o postępowaniu administracyjnym,
rozumie się przez to przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
§ 2.
Ilekroć w dalszych przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego jest mowa o:
1)
kodeksie - rozumie się przez to Kodeks postępowania administracyjnego,
2)
sądzie administracyjnym - rozumie się przez to Naczelny Sąd Administracyjny,
3)
organach administracji państwowej - rozumie się przez to także organy wymienione w
art. 1 § 2,
4)
ministrach i innych naczelnych organach administracji państwowej - rozumie się przez
to również urzędy centralne i inne równorzędne organy, a także kierowników tych urzędów
i organów,
5)
organizacjach społecznych - rozumie się przez to organizacje zawodowe, samorządowe,
spółdzielcze i inne organizacje społeczne.
”
;
4)
art. 4-12 stają się rozdziałem 11, którego tytuł otrzymuje brzmienie:
Rozdział 11
Zasady ogólne
5)
w art. 6 wyraz „powinny” zastępuje się wyrazami „obowiązane są”, a na końcu dodaje się wyrazy: „oraz świadomość i kulturę prawną obywateli”;
6)
art. 7 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 7.
Organy administracji państwowej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania
stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie
ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy
czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły
szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień
i wskazówek.
”
;
7)
w art. 8:
a)
§ 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Organy administracji państwowej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym
stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do
zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.
”
,
b)
dodaje się § 3 w brzmieniu:
„
§ 3.
Organ administracji państwowej obowiązany jest utrwalić w aktach sprawy, w drodze
adnotacji, przyczyny odstąpienia od zasady określonej w § 1.
”
;
8)
po art. 10 dodaje się art. 101 w brzmieniu:
„
Art. 101.
§ 1.
Sprawy, w których uczestniczą strony o spornych interesach, mogą być załatwiane w
drodze ugody sporządzonej przed organem administracji państwowej (ugoda administracyjna).
§ 2.
Organ administracji państwowej, przed którym toczy się postępowania w sprawie, powinien
w tych przypadkach podejmować czynności skłaniające strony do zawarcia ugody.
”
;
9)
po art. 11 dodaje się art. 111 w brzmieniu:
„
Art. 111.
Postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne.
”
;
10)
art. 12 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 12.1 orzeczenie
§ 1.
Decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne.
Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie
postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie.
§ 2.
Decyzje mogą być - na zasadach i w trybie określonym w kodeksie - zaskarżane do sądu
administracyjnego z powodu ich niezgodności z prawem.
”
;
11)
art. 13 i 14 otrzymują brzmienie:
„
Art. 13.8 orzeczeń
Organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu są:
1)
w stosunku do terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego - terenowe
organy administracji państwowej stopnia wojewódzkiego, zaś w stosunku do terenowych
organów administracji państwowej stopnia wojewódzkiego - właściwi w sprawie ministrowie,
2)
w stosunku do innych organów administracji państwowej, przedsiębiorstw państwowych
i innych państwowych jednostek organizacyjnych - odpowiednie organy nadrzędne i właściwi
ministrowie,
3)
w stosunku do organów organizacji społecznych - odpowiednie organy wyższego stopnia
tych organizacji, a w razie ich braku - organ państwowy sprawujący nadzór nad ich
działalnością.
Art. 14.4 orzeczenia
Organami naczelnymi w rozumieniu kodeksu są:
1)
w stosunku do organów administracji państwowej, przedsiębiorstw państwowych i innych
państwowych jednostek organizacyjnych - Prezes Rady Ministrów i właściwi ministrowie,
2)
w stosunku do organów organizacji społecznych - naczelne organy tych organizacji,
a w razie braku takiego organu - naczelny organ administracji państwowej, sprawujący
zwierzchni nadzór nad ich działalnością.
”
;
12)
w art. 17 § 1 w pkt 1 przecinek na końcu zastępuje się średnikiem i dodaje się wyrazy:
„jeżeli nieruchomość położona jest na obszarze właściwości dwóch lub więcej organów,
orzekanie należy do organu, na którego obszarze znajduje się większa część nieruchomości”;
13)
art. 18 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 18.1 orzeczenie
Spory o właściwość rozstrzygają:
1)
między terenowymi organami administracji państwowej stopnia podstawowego - wspólny
dla nich terenowy organ administracji państwowej stopnia wojewódzkiego,
2)
między terenowymi organami administracji państwowej stopnia podstawowego różnych województw
oraz między terenowymi organami administracji państwowej stopnia wojewódzkiego - Minister
Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska,
3)
między terenowymi organami administracji państwowej a innymi organami administracji
państwowej - Minister Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska po
porozumieniu z organem sprawującym nadzór nad organem pozostającym w sporze z terenowym
organem administracji państwowej,
4)
między organami administracji państwowej innymi niż wymienione w pkt 1-3 - wspólny
dla nich organ wyższego stopnia, a w razie braku takiego organu - Minister Administracji,
Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska,
5)
między organami administracji państwowej, o których mowa w pkt 3 i 4, gdy jednym z
nich jest naczelny organ administracji państwowej - Prezes Rady Ministrów.
”
;
14)
art. 20 skreśla się;
15)
w art. 21:
a)
po § 1 dodaje się § 11 w brzmieniu:
„
§ 11.
Powody wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu trwają także po ustaniu małżeństwa
(§ 1 pkt 2), przysposobienia, opieki lub kurateli (§ 1 pkt 3).
”
,
b)
§ 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony
albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione
istnienie okoliczności nie wymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwości co do
bezstronności pracownika.
”
;
16)
Art. 23 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 23.
§ 1.
W przypadku wyłączenia pracownika (art. 21) jego bezpośredni przełożony wyznacza innego
pracownika do prowadzenia sprawy.
§ 2.
W przypadku wyłączenia organu sprawę załatwia:
1)
w okolicznościach przewidzianych w art. 22 § 1 pkt 1 - organ wyższego stopnia nad
organem załatwiającym sprawę,
2)
w okolicznościach przewidzianych w art. 22 § 1 pkt 2 - organ wyższego stopnia nad
organem, w którym osoba wymieniona w tym przepisie zajmuje stanowisko kierownicze.
Organ wyższego stopnia może do załatwienia sprawy wyznaczyć inny podległy sobie organ.
W razie gdy osobą wymienioną w art. 22 § 1 pkt 2 jest osoba pełniąca funkcję naczelnego
organu administracji państwowej, organ właściwy do załatwienia sprawy wyznacza Prezes
Rady Ministrów.
”
;
17)
art. 26 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 26.
Stronami mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe jednostki
organizacyjne i organizacje społeczne - również jednostki nie posiadające osobowości
prawnej.
”
;
18)
w art. 27:
a)
w § 2 wyraz „Osoby” zastępuje się wyrazami „Osoby fizyczne”,
b)
dodaje się § 4 i 5 w brzmieniu:
„
§ 4.
W sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w razie zbycia prawa lub
śmierci strony w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy
prawni.
§ 5.
W sprawach dotyczących spadków nie objętych jako strony działają osoby sprawujące
zarząd majątkiem masy spadkowej, a w ich braku - kurator wyznaczony przez sąd na wniosek
organu administracji państwowej.
”
;
19)
art. 28 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 28.
§ 1.
Organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem:
1)
wszczęcia postępowania,
2)
dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu,
jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym
interes społeczny.
§ 2.
Organ administracji państwowej, uznając żądanie organizacji społecznej za uzasadnione,
postanawia o wszczęciu postępowania z urzędu lub o dopuszczeniu organizacji do udziału
w postępowaniu. Na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania lub dopuszczenia
do udziału w postępowaniu organizacji społecznej służy zażalenie.
§ 3.
Organizacja społeczna uczestniczy w postępowaniu na prawach strony.
§ 4.
Organ administracji państwowej, wszczynając postępowanie w sprawie dotyczącej innej
osoby, zawiadamia o tym organizację społeczną, jeżeli uzna, że może ona być zainteresowana
udziałem w tym postępowaniu ze względu na swoje cele statutowe, i gdy przemawia za
tym interes społeczny.
§ 5.
Organizacja społeczna, która nie uczestniczy w postępowaniu na prawach strony, może
za zgodą organu administracji państwowej przedstawić temu organowi swój pogląd w sprawie,
wyrażony w uchwale lub oświadczeniu jej organu statutowego.
§ 6.
Przepisy § 1-5 stosuje się odpowiednio do przewodniczącego komitetu kontroli społecznej,
jako rzecznika kontroli społecznej, zaś przepis § 5 odpowiednio do organów samorządu
mieszkańców.
”
;
20)
w art. 31:
a)
w § 1 wyrazy „może wystąpić” zastępuje się wyrazem „wystąpi”,
b)
w § 2 wyrazy „może dla osoby nieobecnej sam wyznaczyć” zastępuje się wyrazami „wyznacza dla osoby nieobecnej”, a po wyrazach „do działania” dodaje się wyrazy „w postępowaniu”;
21)
art. 32 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 32.
§ 1.
Organy administracji państwowej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki.
§ 2.
Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o
dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w
oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym
toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza
ten organ.
§ 3.
Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później
niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu
dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w
ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.
§ 4.
Organy wyższego stopnia mogą określać rodzaje spraw, które załatwiane są w terminach
krótszych niż określone w § 3.
§ 5.
Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych
w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania
oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od
organu.
”
;
22)
w art. 33 § 3 skreśla się;
23)
w art. 34 dotychczasową treść oznacza się jako § 1 i dodaje się § 2 w brzmieniu:
„
§ 2.
Organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin
załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia
sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu
terminów załatwiania spraw w przyszłości.
”
,
24)
art. 35 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 35.
Pracownik organu administracji państwowej, który z nieuzasadnionych przyczyn nie załatwił
sprawy w terminie lub nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 33 albo nie załatwił
sprawy w dodatkowym terminie ustalonym w myśl art. 34 § 2, podlega odpowiedzialności
porządkowej lub dyscyplinarnej albo innej odpowiedzialności przewidzianej w przepisach
prawa.
”
,
25)
art. 41 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 41.
W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 39 i 40 pismo składa
się na okres siedmiu dni w urzędzie pocztowo-telekomunikacyjnym lub w urzędzie terenowego
organu administracji państwowej stopnia podstawowego, a zawiadomienie o tym umieszcza
się na drzwiach mieszkania adresata albo biura lub innego pomieszczenia, w którym
adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w miejscu widocznym na nieruchomości,
której postępowanie dotyczy; w tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem
ostatniego dnia tego okresu.
”
;
26)
w art. 42 wyrazy: „organizacjom zawodowym, samorządowym, spółdzielczym oraz innym osobom prawnym i organizacjom
społecznym” zastępuje się wyrazami: „organizacjom społecznym oraz innym jednostkom organizacyjnym”;
27)
art. 44 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 44.
§ 1.
Jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu przez pocztę lub inny organ
albo w inny sposób, pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia
i datą odmowy. Pismo wraz z adnotacją włącza się do akt sprawy.
§ 2.
W przypadkach, o których mowa w § 1, uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu
odmowy jego przyjęcia przez adresata.
”
;
28)
art. 45 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 45.
§ 1.
Pisma skierowane do osób nie znanych z miejsca pobytu, dla których sąd nie wyznaczył
przedstawiciela, doręcza się przedstawicielowi ustanowionemu w myśl art. 31.
§ 2.
Pisma kierowane do osób korzystających ze szczególnych uprawnień wynikających z immunitetu
dyplomatycznego lub konsularnego doręcza się w sposób przewidziany w przepisach szczególnych,
w umowach i zwyczajach międzynarodowych.
”
;
29)
po art. 45 dodaje się art. 451 w brzmieniu:
„
Art. 451.
Strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji
państwowej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości
sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach
zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia
publicznego ogłoszenia.
”
;
30)
w art. 46:
a)
w § 2 wyrazy „dla strony” skreśla się,
b)
dodaje się § 3 w brzmieniu:
„
§ 3.
W przypadkach, w których osoba wezwana nie może stawić się z powodu choroby, kalectwa
lub innej nie dającej się pokonać przeszkody, organ może dokonać określonej czynności
lub przyjąć wyjaśnienie albo przesłuchać osobę wezwaną w miejscu jej pobytu, jeżeli
pozwalają na to okoliczności, w jakich znajduje się ta osoba.
”
;
31)
w art. 48 wyrazy: „innego organu gminnego lub miejskiego” zastępuje się wyrazami: „właściwego terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego”;
32)
w art. 50 w § 2 wyrazy „stopnia służbowego” zastępuje się wyrazami „stanowiska służbowego”;
33)
art. 51 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 51.
§ 1.
W sprawach nie cierpiących zwłoki wezwania można dokonać również telegraficznie lub
telefonicznie albo przy użyciu innych środków łączności, z podaniem danych wymienionych
w art. 50.
§ 2.
Wezwanie dokonane w sposób określony w § 1 powoduje skutki prawne tylko wtedy, gdy
nie ma wątpliwości, że dotarło do adresata we właściwej treści i w odpowiednim terminie.
”
;
34)
w art. 53 § 5 otrzymuje brzmienie:
„
§ 5.
Termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem nadano pismo w polskim urzędzie
pocztowo-telekomunikacyjnym albo złożono w polskim urzędzie konsularnym. Termin uważa
się za zachowany również w przypadku, gdy przed jego upływem żołnierz lub członek
załogi statku morskiego złożył je w dowództwie jednostki wojskowej lub kapitanowi
statku, a także gdy osoba pozbawiona wolności złożyła pismo w administracji zakładu
karnego.
”
;
B.
w dziale II:
35)
w art. 57 po § 1 dodaje się § 11 w brzmieniu:
„
§ 11.
Organ administracji państwowej może ze względu na szczególnie ważny interes strony
wszcząć z urzędu postępowanie także w sprawie, w której przepis prawa wymaga wniosku
strony. Organ obowiązany jest uzyskać na to zgodę strony w toku postępowania, a w
razie nieuzyskania zgody - postępowanie umorzyć.
”
;
36)
po art. 57 dodaje się art. 571 w brzmieniu:
„
Art. 571.
W sprawach, w których prawa lub obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego
oraz z tej samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ administracji
państwowej, można wszcząć i prowadzić jedno postępowanie dotyczące więcej niż jednej
strony.
”
;
37)
w art. 58 § 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) mogą być wnoszone pisemnie, telegraficznie
lub za pomocą dalekopisu, a także ustnie do protokołu.
”
;
38)
w art. 69:
a)
dotychczasową treść oznacza się jako § 1; w przepisie tym wyrazy „kierownik organu” zastępuje się wyrazem „organ”,
b)
dodaje się § 2 w brzmieniu:
„
§ 2.
Odmowa umożliwienia stronie przeglądania akt sprawy, sporządzania z nich notatek i
odpisów, uwierzytelnienia takich odpisów lub wydania uwierzytelnionych odpisów następuje
w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.
”
;
39)
w art. 70 w zdaniu drugim wyrazy: „oraz opinie biegłych” zastępuje się wyrazami: „opinie biegłych oraz oględziny”;
40)
po art. 70 dodaje się art. 701 w brzmieniu:
„
Art. 701.
§ 1.
Dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy
państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo
stwierdzone.
§ 2.
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzanych przez organy
innych państwowych jednostek organizacyjnych oraz organizacji społecznych w zakresie
poruczonych im z mocy prawa spraw wymienionych w art. 1 § 2.
§ 3.
Przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści
dokumentów wymienionych w tych przepisach.
”
;
41)
w art. 77 w § 1 dodaje się zdanie drugie w brzmieniu:
„
Prawo odmowy zeznań trwa także po ustaniu małżeństwa, przysposobienia, opieki lub
kurateli.
”
;
42)
w art. 78 w § 2 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
„
Biegły podlega wyłączeniu na zasadach i w trybie określonym w art. 21.
”
;
43)
po art. 79 dodaje się art. 791 w brzmieniu:
„
Art. 791.
Jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały nie wyjaśnione
fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji państwowej dla ich wyjaśnienia
może przesłuchać stronę. Do przesłuchania stron stosuje się przepisy dotyczące świadków,
z wyłączeniem przepisów o środkach przymusu.
”
;
44)
w art. 81 w § 1 wyrazy: „do 300 zł, a w razie ponownego niezastosowania się do wezwania - grzywną do 500 zł” zastępuje się wyrazami: „do 1000 zł, a w razie ponownego niezastosowania się do wezwania - grzywną do 1500
zł. Na postanowienie o ukaraniu grzywną służy zażalenie.”;
45)
art. 82 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 82.
§ 1.
Organ administracji państwowej przeprowadzi w toku postępowania rozprawę w każdym
przypadku, gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania bądź osiągnięcie
celu wychowawczego albo gdy wymaga tego przepis prawa.
§ 2.
Organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów
stron oraz gdy jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub
biegłych albo w drodze oględzin.
”
;
46)
w art. 89 wyrazy: „do 500 zł. Na postanowienie kierującego rozprawą o ukaraniu służy zażalenie.” zastępuje się wyrazami: „do 1000 zł. Na postanowienie o ukaraniu grzywną służy zażalenie.”;
47)
w art. 90 § 1 w pkt 1 po wyrazach: „nie jest możliwe” dodaje się wyrazy: „i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 27 § 5”;
48)
w art. 97 w § 1 na końcu kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się wyrazy: „chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej.”;
49)
w art. 98 dotychczasową treść oznacza się jako § 1 i dodaje się § 2 w brzmieniu:
„
§ 2.
Organ administracji państwowej może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona,
na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne
strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym.
”
;
50)
po art. 98 dodaje się art. 981 w brzmieniu:
„
Art. 981.
§ 1.
Jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ
(wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje
się po zajęciu stanowiska przez ten organ.
§ 2.
Organ załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, zawiadamia
o tym stronę.
§ 3.
Organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska, obowiązany jest przedstawić je
niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia mu
żądania, chyba że przepis prawa przewiduje inny termin.
§ 4.
Organ obowiązany do zajęcia stanowiska może w razie potrzeby przeprowadzić postępowanie
wyjaśniające.
§ 5.
Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy
stronie zażalenie.
§ 6.
W przypadku niezajęcia stanowiska w terminie określonym w § 3 stosuje się odpowiednio
przepisy art. 33-35.
”
;
51)
w art. 99:
a)
§ 1-3 otrzymują brzmienie:
„
§ 1.
Decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji państwowej, datę wydania,
oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie
faktyczne i prawne, pouczenie czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis
z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania
decyzji. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego
lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności
wniesienia powództwa lub skargi.
§ 2.
Przepisy szczególne mogą określać także inne składniki, które powinna zawierać decyzja.
§ 3.
Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów,
które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z
powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie
prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
”
,
b)
po § 3 dodaje się § 31 w brzmieniu:
„
§ 31.
Można odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony;
nie dotyczy to jednak decyzji rozstrzygających sporne interesy stron oraz decyzji
wydanych na skutek odwołania.
”
;
52)
w art. 100 § 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Rygor natychmiastowej wykonalności może być nadany decyzji również po jej wydaniu.
W tym przypadku organ wydaje postanowienie, na które służy stronie zażalenie.
”
;
53)
art. 103 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 103.
§ 1.
Strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać
jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku
do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo
sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach.
§ 2.
W przypadkach określonych w § 1 termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa
lub skargi biegnie od dnia doręczenia jej odpowiedzi.
”
;
54)
w art. 104 po wyrazie „odwołania” dodaje się wyrazy: „albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego”;
55)
po art. 105 dodaje się rozdział 71 w brzmieniu:
„
Rozdział 71
Ugoda
Art. 1051.
W sprawie, w której toczy się postępowanie przed organem administracji państwowej,
strony mogą zawrzeć ugodę - jeżeli przemawia za tym charakter sprawy, przyczyni się
to do uproszczenia lub przyspieszenia postępowania i nie sprzeciwia się temu przepis
prawa.
Art. 1052.
Ugoda może być zawarta przed organem administracji państwowej, przed którym toczy
się postępowanie w pierwszej instancji lub postępowanie odwoławcze, do czasu wydania
przez organ decyzji w sprawie.
Art. 1053.
§ 1.
Organ administracji państwowej odroczy wydanie decyzji i wyznaczy stronom termin do
zawarcia ugody, jeżeli złożą one zgodne oświadczenie o zamiarze jej zawarcia.
§ 2.
W przypadku zawiadomienia przez jedną ze stron o odstąpieniu od zamiaru zawarcia ugody
lub niedotrzymania przez strony terminu wyznaczonego w myśl § 1, organ administracji
państwowej załatwia sprawę w drodze decyzji.
Art. 1054.
§ 1.
Ugodę sporządza się w formie pisemnej. Powinna ona zawierać: oznaczenie organu, przed
którym została zawarta, datę sporządzenia, oznaczenie stron, przedmiot i treść ugody,
wzmiankę o jej odczytaniu i przyjęciu, podpisy stron oraz podpis pracownika organu
administracji państwowej, upoważnionego do sporządzenia ugody.
§ 2.
Organ administracji państwowej utrwala fakt zawarcia ugody w aktach sprawy, w formie
protokołu podpisanego przez osobę upoważnioną do sporządzenia ugody.
Art. 1055.
§ 1.
Ugoda wymaga zatwierdzenia przez organ administracji państwowej, przed którym została
zawarta.
§ 2.
Jeżeli ugoda dotyczy kwestii, których rozstrzygnięcie wymaga zajęcia stanowiska przez
inny organ, stosuje się odpowiednio przepis art. 981.
§ 3.
Organ administracji państwowej odmówi zatwierdzenia ugody zawartej z naruszeniem prawa,
nie uwzględniającej stanowiska organu, o którym mowa w § 2, albo naruszającej interes
społeczny bądź słuszny interes stron.
Art. 1056.
§ 1.
Zatwierdzenie bądź odmowa zatwierdzenia ugody następuje w drodze postanowienia, na
które służy zażalenie; postanowienie w tej sprawie powinno być wydane w ciągu siedmiu
dni od dnia zawarcia ugody.
§ 2.
W przypadku gdy ugoda zawarta została w toku postępowania odwoławczego, z dniem, w
którym stało się ostateczne postanowienie zatwierdzające ugodę, traci moc decyzja
organu pierwszej instancji, o czym zamieszcza się wzmiankę w tym postanowieniu.
§ 3.
Łącznie z postanowieniem zatwierdzającym ugodę doręcza się stronom odpis ugody.
Art. 1057.
§ 1.
Ugoda staje się wykonalna z dniem, w którym postanowienie o jej zatwierdzeniu stało
się ostateczne.
§ 2.
Organ administracji państwowej, przed którym została zawarta ugoda, potwierdza jej
wykonalność na egzemplarzu ugody.
Art. 1058.
Zatwierdzona ugoda wywiera takie same skutki, jak decyzja wydana w toku postępowania
administracyjnego.
Art. 1059.
W sprawach nie uregulowanych w niniejszym rozdziale do ugody i postanowienia w sprawie
jej zatwierdzenia lub odmowy zatwierdzenia stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące
decyzji.
”
;
56)
w art. 106 w § 2 na końcu kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się wyrazy: „chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej.”;
57)
art. 107 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 107.
§ 1.
Postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu administracji państwowej, datę jego
wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu,
powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy
na nie zażalenie, oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego
osoby upoważnionej do jego wydania.
§ 2.
Postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie
zażalenie oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie.
”
;
58)
w art. 109 powołanie: „art. 99 § 3 i 4 oraz art. 103-105” zastępuje się powołaniem: „art. 99 § 2-4 oraz art. 101-105.”;
59)
w art. 110:
a)
§ 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji państwowej wyższego stopnia,
chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy.
”
,
b)
w § 3 na końcu kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się wyrazy: „jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem
o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące
odwołań od decyzji.”,
c)
§ 4 skreśla się;
60)
art. 111 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 111.
Odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika,
że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Przepisy szczególne mogą ustalać
inne wymogi co do treści odwołania.
”
;
61)
w art. 112 § 3 otrzymuje brzmienie:
„
§ 3.
Przepisy szczególne mogą przewidywać inne terminy do wniesienia odwołania.
”
;
62)
w art. 113 § 4 otrzymuje brzmienie:
„
§ 4.
Ponadto decyzja podlega wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania, gdy
jest zgodna z żądaniem wszystkich stron.
”
;
63)
w art. 115 po § 1 dodaje się § 11 w brzmieniu:
„
§ 11.
Przepis § 1 stosuje się także w przypadku, gdy odwołanie wniosła jedna ze stron, a
pozostałe strony wyraziły zgodę na uchylenie lub zmianę decyzji zgodnie z żądaniem
odwołania.
”
;
64)
w art. 116 wyrazy „czternastu dni” zastępuje się wyrazami „siedmiu dni”;
65)
po art. 119 dodaje się art. 1191 w brzmieniu:
„
Art. 1191.
Strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Organ
odwoławczy nie uwzględni jednak cofnięcia odwołania, jeżeli prowadziłoby to do utrzymania
w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny.
”
;
66)
w art. 120:
a)
w § 1:
-
-pkt 2 otrzymuje brzmienie:„
2)
uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji albo”, -
-dodaje się pkt 3 w brzmieniu:„
3)
umarza postępowanie odwoławcze.”,
b)
w § 2 wyrazy: „dowodów, których przeprowadzenie bezpośrednio przed organem odwoławczym byłoby zbyt
uciążliwe lub połączone ze znacznymi kosztami” zastępuje się wyrazami: „postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ
ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu
sprawy.”;
67)
art. 121 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 121.
Organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba
że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny.
”
;
68)
w art. 127:
a)
w § 1:
-
-pkt 5 otrzymuje brzmienie:„
5)
wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję”, -
-po pkt 5 dodaje się pkt 51 w brzmieniu:„
51)
decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowisko innego organu”,
b)
§ 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed
stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub
innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste,
a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia
lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego.
”
,
c)
dodaje się § 3 w brzmieniu:
„
§ 3.
Z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 można wznowić postępowanie także w przypadku,
gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu
czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa.
”
;
69)
art. 128 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 128.
§ 1.
Uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 127 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić,
jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn
określonych w art. 127 § 1 pkt 3-7, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji
upłynęło pięć lat.
§ 2.
Nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania
mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
”
;
70)
art. 131 i 132 otrzymują brzmienie:
„
Art. 131.
§ 1.
Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia.
§ 2.
Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania
co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.
§ 3.
Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji.
Art. 132.
§ 1.
Organem administracji państwowej właściwym w sprawach wymienionych w art. 131 jest
organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji.
§ 2.
Jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest działalność organu wymienionego w §
1, o wznowieniu postępowania rozstrzyga organ wyższego stopnia, który równocześnie
wyznacza organ właściwy w sprawach wymienionych w art. 131 § 2.
§ 3.
Przepis § 2 nie dotyczy przypadków, gdy decyzję w ostatniej instancji wydał naczelny
organ administracji państwowej.
”
;
71)
po art. 132 dodaje się art. 1321 w brzmieniu:
„
Art. 1321.
§ 1.
Organ administracji państwowej, o którym mowa w art. 132, po przeprowadzeniu postępowania
określonego w art. 131 § 2 wydaje decyzję, w której:
1)
odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia
na podstawie art. 127 § 1, albo
2)
uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na
podstawie art. 127 § 1, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.
§ 2.
W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek
okoliczności, o których mowa w art. 128, organ administracji państwowej ograniczy
się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania
okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.
”
;
72)
art. 133 skreśla się;
73)
w art. 134 § 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Organ administracji państwowej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma
z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują
na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania.
”
;
74)
po art. 134 dodaje się art. 1341 w brzmieniu:
„
Art. 1341.
§ 1.
Stronie, która poniosła szkodę na skutek wydania decyzji z naruszeniem przepisu art.
127 § 1 albo uchylenia takiej decyzji w wyniku wznowienia postępowania, służy roszczenie
o odszkodowanie w zakresie i na zasadach określonych w przepisach Kodeksu cywilnego.
§ 2.
Dochodzenie odszkodowania następuje w postępowaniu przed sądem powszechnym.
”
;
75)
tytuł rozdziału 12 otrzymuje brzmienie:
Rozdział 12
Uchylenie, zmiana oraz stwierdzenie nieważności decyzji
76)
w art. 135:
a)
§ 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym
czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji państwowej, który ją wydał,
lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny
interes strony.
”
,
b)
w § 2 wyrazy: „o uchyleniu lub zmianie” zastępuje się wyrazami: „w sprawie uchylenia lub zmiany”;
77)
art. 136 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 136.
Decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za
zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji państwowej, który ją
wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają
się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub
słuszny interes strony; przepis art. 135 § 2 stosuje się odpowiednio.
”
;
78)
art. 137 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 137.
§ 1.
Organ administracji państwowej stwierdza nieważność decyzji, która:
1)
wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości,
2)
wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa,
3)
dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną,
4)
została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie,
5)
była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały,
6)
w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą,
7)
zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.
§ 2.
Nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i
7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy
decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne.
”
;
79)
w art. 138:
a)
w § 1 wyrazy: „do uchylenia nieważnej decyzji” zastępuje się wyrazami: „do stwierdzenia nieważności decyzji”,
b)
§ 2 i 3 otrzymują brzmienie:
„
§ 2.
Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądania strony
lub z urzędu.
§ 3.
Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji następują w drodze decyzji.
”
;
80)
po art. 138 dodaje się art. 1381 w brzmieniu:
„
Art. 1381.
§ 1.
Rozstrzygnięcia w sprawia stwierdzenia nieważności decyzji następuje w drodze decyzji.
§ 2.
Jeżeli nie można stwierdzić nieważności decyzji na skutek okoliczności, o których
mowa w art. 137 § 2, organ administracji państwowej ograniczy się do stwierdzenia
wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu
których nie stwierdził nieważności decyzji.
”
;
81)
w art. 139 § 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Organ administracji państwowej, właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji,
wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo,
że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 137 § 1.
”
;
82)
art. 140 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 140.1 orzeczenie
§ 1.
Stronie, która poniosła szkodę na skutek wydania decyzji z naruszeniem przepisu art.
137 § 1 albo stwierdzenia nieważności takiej decyzji, służy roszczenie o odszkodowanie
za poniesioną rzeczywistą szkodę, chyba że ponosi ona winę za powstanie okoliczności
wymienionych w tym przepisie.
§ 2.
Do odszkodowania stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego, z wyłączeniem art. 418 tego kodeksu.
§ 3.
Odszkodowanie przysługuje od organu, który wydał decyzję z naruszeniem przepisu art.
137 § 1, chyba że winę za powstanie okoliczności wymienionych w tym przepisie ponosi
inna strona postępowania dotyczącego tej decyzji; w tym ostatnim przypadku roszczenie
o odszkodowanie służy w stosunku do strony winnej powstania tych okoliczności.
§ 4.
O odszkodowaniu przysługującym od organu wymienionego w § 1 orzeka organ administracji
państwowej, który stwierdził nieważność decyzji z powodu naruszenia przepisu art.
137 § 1 albo stwierdził, w myśl art. 1381 § 2, że została ona wydana z naruszeniem przepisu art. 137 § 1. Dochodzenie odszkodowania
od strony winnej powstania okoliczności wymienionych w art. 137 § 1 następuje w postępowaniu
przed sądem powszechnym.
§ 5.
Strona niezadowolona z przyznanego jej odszkodowania przez organ administracji państwowej
wymieniony w § 4, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej
sprawie, może wnieść powództwo do sądu powszechnego.
§ 6.
Roszczenie o odszkodowanie przedawnia się z upływem trzech lat od dnia, w którym stała
się ostateczna decyzja stwierdzająca nieważność decyzji wydanej z naruszeniem przepisu
art. 137 § 1 albo decyzja, w której organ stwierdził, w myśl art. 1381 § 2, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 137 § 1.
”
;
83)
w art. 141:
a)
§ 2 i 3 otrzymują brzmienie:
„
§ 2.
Uprawnienie określone w § 1 w stosunku do decyzji wydanych przez terenowe organy administracji
państwowej stopnia podstawowego przysługuje także terenowemu organowi administracji
państwowej stopnia wojewódzkiego.
§ 3.
Stronie, która poniosła szkodę na skutek uchylenia lub zmiany decyzji, służy roszczenie
o odszkodowanie za poniesioną rzeczywistą szkodę od organu, który uchylił lub zmienił
tę decyzję; organ ten, w drodze decyzji, orzeka również o odszkodowaniu.
”
,
b)
dodaje się § 4 i 5 w brzmieniu:
„
§ 4.
Roszczenie o odszkodowanie przedawnia się z upływem trzech lat od dnia, w którym stała
się ostateczna decyzja uchylająca lub zmieniająca decyzję.
§ 5.
Do odszkodowania tego stosuje się odpowiednio przepisy art. 140 § 2 i 5.
”
;
84)
po art. 141 dodaje się art. 1411 w brzmieniu:
„
Art. 1411.
§ 1.
Organ administracji państwowej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza
jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja:
1)
stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis
prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony,
2)
została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona
nie dopełniła tego warunku.
§ 2.
Organ administracji państwowej, o którym mowa w § 1, uchyli decyzję, jeżeli została
ona wydana z zastrzeżeniem dopełnienia określonych czynności, a strona nie dopełniła
tych czynności w wyznaczonym terminie.
§ 3.
Organ stwierdza wygaśnięcie decyzji lub uchyla decyzję na podstawie przepisów § 1
i 2 w drodze decyzji.
”
;
C.
po dziale II:
85)
dodaje się dział II1 w brzmieniu:
„
Dział II1
Przepisy szczególne postępowania w sprawach zobowiązań podatkowych oraz ubezpieczeń społecznych
Art. 1421.
Rada Ministrów może ustalać właściwość miejscową organów podatkowych odmiennie, niż
to wynika z przepisu art. 17. Odmienne ustalenie tej właściwości w sprawach dotyczących
określonych grup podatników nie będących jednostkami gospodarki uspołecznionej następuje
w drodze rozporządzenia.
Art. 1422.
§ 1.
W postępowaniu w sprawach ustalania podstaw opodatkowania i podatków z organami podatkowymi
współdziałają organizacje samorządu społeczno-zawodowego i gospodarczego podatników.
§ 2.
Minister Finansów w drodze rozporządzenia określi organizacje samorządu społeczno-zawodowego
i gospodarczego, współdziałające z organami podatkowymi w sprawach, o których mowa
w § 1, rodzaje podatków, których współdziałanie to dotyczy, a także zakres i zasady
współdziałania.
Art. 1423.
W postępowaniu w sprawach ustalania podstaw opodatkowania i podatków zawieszenie postępowania
może nastąpić, jeżeli rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego
rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez właściwy organ lub sąd.
Art. 1424.
§ 1.
Czynności kontrolnych dokonuje się w obecności podatnika, osoby zastępującej podatnika
lub przez niego zatrudnionej, a w razie nieobecności tych osób - w obecności przywołanego
świadka.
§ 2.
Osoba dokonująca czynności kontrolnych obowiązana jest okazać pisemne upoważnienie
do dokonywania tych czynności.
§ 3.
Osoba dokonująca czynności kontrolnych w razie powzięcia uzasadnionego podejrzenia,
że okazane lub ujawnione księgi, zapiski lub inne dokumenty są nierzetelne oraz że
w razie ich pozostawienia na miejscu mogą być usunięte lub przerobione, może je odebrać
za pokwitowaniem na czas nie dłuższy niż miesiąc.
§ 4.
Kopię protokołu z czynności kontrolnych doręcza się podatnikowi, a gdy nie był obecny
przy czynnościach kontrolnych - osobie wymienionej w § 1, w obecności której dokonano
czynności kontrolnych.
§ 5.
Przepisu § 4 nie stosuje się do świadków przywołanych do czynności kontrolnych.
§ 6.
Jeżeli podatnik nie zgadza się z ustaleniami zawartymi w protokole, może zgłosić niezwłocznie
do protokołu odpowiednie wyjaśnienia bądź zastrzeżenia albo w terminie czternastu
dni od dnia jego doręczenia przedłożyć je w formie pisemnej; podatnik może równocześnie
wskazać, w miarę potrzeby, odpowiednie dowody.
Art. 1425.
§ 1.
Jeżeli podatnik jest obowiązany do złożenia zeznania, wykazu lub deklaracji, zwanych
dalej zeznaniem, wysokość zobowiązania podatkowego ustala się zgodnie z zeznaniem,
chyba że przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalania wysokości zobowiązania
podatkowego albo gdy zeznanie jest nierzetelne.
§ 2.
W razie wątpliwości co do rzetelności złożonego zeznania, organ podatkowy wzywa podatnika
do udzielenia niezbędnych wyjaśnień lub uzupełnienia zeznania, wyznaczając mu odpowiedni
termin oraz wskazując przyczyny, z powodu których zeznanie poddaje się w wątpliwość.
Art. 1426.
§ 1.
Księgi prowadzone przez podatnika stanowią dowód w postępowaniu podatkowym, jeżeli
są prowadzone rzetelnie i zgodnie z ustalonymi wymaganiami.
§ 2.
Organ podatkowy może nie uznać za dowód w postępowaniu podatkowym ksiąg prowadzonych
przez podatnika, jeżeli analiza tych ksiąg wykazuje istnienie sprzeczności poszczególnych
składników działalności gospodarczej prowadzonej przez podatnika lub znacznie niższy
obrót od przeciętnego osiąganego w danej branży i podobnych warunkach prowadzenia
działalności albo też dochód rażąco niższy od tego, jaki byłby konieczny dla pokrycia
wydatków ponoszonych przez podatnika, a podatnik tych okoliczności nie wyjaśnił. W
decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego organ podatkowy jest obowiązany
uzasadnić nieuznanie ksiąg za dowód.
Art. 1427.
Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji,
określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody
uzasadniające to żądanie.
Art. 1428.
Organ podatkowy, do którego wpłynęło odwołanie, przekazuje je wraz z aktami sprawy
właściwemu organowi odwoławczemu w terminie jednego miesiąca od dnia jego wpływu,
jeżeli w tym terminie nie wyda decyzji na podstawie art. 115. Organ podatkowy przekazując
sprawę obowiązany jest ustosunkować się do przedstawionych zarzutów.
Art. 1429.
Organ odwoławczy powinien załatwić sprawę nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od
dnia otrzymania odwołania.
Art. 14210.
§ 1.
Wniesienie odwołania od decyzji organu podatkowego nie wstrzymuje jej wykonania, jednakże
organ odwoławczy wstrzyma wykonanie decyzji w przypadku uzasadnionym interesem społecznym
lub ważnym interesem podatnika.
§ 2.
W przypadku niezałatwienia odwołania w terminie określonym w art. 1429 i niewykonania do tego czasu w całości lub w części zaskarżonej decyzji - jej wykonanie
ulega wstrzymaniu z mocy prawa, w granicach żądania będącego przedmiotem odwołania.
Art. 14211.
W przypadku gdy w toku postępowania odwoławczego organ rozpatrujący odwołanie stwierdzi,
że zobowiązanie podatkowe zostało ustalone w kwocie niższej, niż wynika to z obowiązujących
przepisów, zwraca sprawę organowi podatkowemu pierwszej instancji w celu dokonania
wymiaru uzupełniającego oraz zmiany w tym zakresie dotychczasowej decyzji. Od nowej
decyzji służy odwołanie, które podlega rozpatrzeniu łącznie z odwołaniem wniesionym
od decyzji ustalającej pierwotny wymiar.
Art. 14212.
§ 1.
Jeżeli obliczanie i pobranie podatku odbywa się za pośrednictwem płatnika, a podatnik
kwestionuje obliczenie bądź istnienie obowiązku podatkowego, może on w terminie jednego
miesiąca od dnia pobrania podatku przez płatnika wystąpić do organu podatkowego z
żądaniem sprostowania obliczenia podatku bądź uznania nieistnienia obowiązku podatkowego
oraz o zwrot niesłusznie pobranej kwoty. Od decyzji organu podatkowego służy odwołanie.
§ 2.
W zakresie podatku od wynagrodzeń pobieranego przez płatników będących jednostkami
gospodarki uspołecznionej uprawnienia, o których mowa w § 1, zastrzeżone dla organów
podatkowych przysługują również tym płatnikom. Wydanie decyzji w tych sprawach następuje
na żądanie podatnika, wniesione przed upływem roku od pobrania podatku. W tym samym
terminie płatnik może wydać decyzję z urzędu. Od wydanej decyzji służy podatnikowi
odwołanie do organu podatkowego.
Art. 14213.
§ 1.
Organem odwoławczym w sprawach niektórych podatków jest podatkowa komisja odwoławcza,
działająca przy terenowym organie administracji państwowej stopnia wojewódzkiego.
§ 2.
Minister Finansów w drodze rozporządzenia określa rodzaje podatków, o których mowa
w § 1, skład oraz tryb powoływania podatkowych komisji odwoławczych i ich organizację.
§ 3.
Decyzje podatkowej komisji odwoławczej są ostateczne.
§ 4.
Do uchylenia, zmiany oraz stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji podatkowej
komisji odwoławczej na podstawie przepisów art. 135-141 właściwy jest terenowy organ
administracji państwowej stopnia wojewódzkiego, przy którym działa ta komisja.
Art. 14214.
Żądanie uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ustalającej
zobowiązanie podatkowe, wniesione po upływie roku od doręczenia tej decyzji, nie podlega
rozpatrzeniu.
Art. 14215.
Do osobistego stawienia się w przypadkach określonych w art. 81 § 1 oraz do czynności
wymienionych w tym przepisie - w sprawach zobowiązań podatkowych stosuje się przepisy
prawa karnego skarbowego.
Art. 14216.
Rada Ministrów może ustalić inne niż określone w przepisach poprzedzających szczególne
przepisy o postępowaniu w sprawach zobowiązań podatkowych jednostek gospodarki uspołecznionej.
Art. 14217.
§ 1.
W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych stosuje się przepisy kodeksu, chyba że
przepisy dotyczące ubezpieczeń ustalają odmienne zasady postępowania w tych sprawach.
§ 2. Przez sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych rozumie się sprawy wynikające
z przepisów o ubezpieczeniach społecznych, o zaopatrzeniach emerytalnych i rentowych,
o funduszu alimentacyjnym, a także sprawy wynikające z przepisów o innych świadczeniach
wypłacanych z funduszów przeznaczonych na ubezpieczenia społeczne.
Art. 14218.
Organy odwoławcze właściwe w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych określają
przepisy odrębne; do postępowania przed tymi organami stosuje się odpowiednio przepis
art. 14217 § 1.
”
;
D.
w dziale III:
86)
w art. 144 dotychczasową treść oznacza się jako § 1 i dodaje się § 2 w brzmieniu:
„
§ 2.
Organ administracji państwowej zawiadamia prokuratora o wszczęciu postępowania oraz
o toczącym się postępowaniu w każdym przypadku, gdy uzna udział prokuratora w postępowaniu
za potrzebny.
”
;
87)
art. 145 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 145.
§ 1.
Prokuratorowi służy prawo wniesienia sprzeciwu od decyzji ostatecznej, jeżeli przepisy
kodeksu lub przepisy szczególne przewidują wznowienie postępowania, stwierdzenie nieważności
decyzji albo jej uchylenie lub zmianę.
§ 2.
Prokurator wnosi sprzeciw do organu właściwego do wznowienia postępowania, stwierdzenia
nieważności decyzji albo jej uchylenia lub zmiany.
§ 3.
Sprzeciw od decyzji wydanej przez naczelny organ administracji państwowej wnosi Prokurator
Generalny Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.
§ 4.
Jeżeli podstawą sprzeciwu jest naruszenie przepisu art. 127 § 1 pkt 4, wniesienie
sprzeciwu wymaga zgody strony.
”
;
88)
art. 147 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 147.
W przypadku wniesienia sprzeciwu przez prokuratora właściwy organ administracji państwowej
wszczyna w sprawie postępowanie z urzędu, zawiadamiając o tym strony.
”
,
89)
art. 150 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 150.
Prokurator, który wniósł skargę na decyzję organu administracji państwowej do sądu
administracyjnego, nie może z tych samych przyczyn wnieść sprzeciwu.
”
,
E.
po dziale III:
90)
dodaje się działy III1 - III3 w brzmieniu:
„
Dział III1
Rozstrzyganie sporów o właściwość między organami administracji państwowej a sądami
Art. 1501.
§ 1.
Spory o właściwość między organami administracji państwowej a sądami rozstrzyga Kolegium
Kompetencyjne przy Sądzie Najwyższym.
§ 2.
W przypadku powstania sporu przepis art. 19 stosuje się odpowiednio.
Art. 1502.
§ 1.
Kolegium Kompetencyjne tworzy trzech sędziów Sądu Najwyższego oraz przedstawiciele
Ministra Sprawiedliwości i ministra zainteresowanego ze względu na przedmiot sprawy.
§ 2.
Kolegium działa pod przewodnictwem sędziego.
§ 3.
Sędziów do Kolegium Kompetencyjnego, w tym sędziego przewodniczącego, wyznacza Pierwszy
Prezes Sądu Najwyższego każdorazowo po wniesieniu sprawy. Ministrowie wymienieni w
§ 1 wyznaczają swoich przedstawicieli do Kolegium w terminie siedmiu dni od dnia zawiadomienia
ich przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego o wniesieniu sprawy.
Art. 1503.
§ 1.
Z wnioskiem o rozpatrzenie sporu mogą występować:
1)
zainteresowany organ administracji państwowej lub sąd - gdy uznają się równocześnie
za właściwe do załatwienia sprawy (spór pozytywny),
2)
strona - gdy w sprawie za niewłaściwy uznaje się zarówno organ administracji państwowej,
jak i sąd (spór negatywny),
3)
Minister Sprawiedliwości,
4)
Prokurator Generalny Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.
§ 2.
Wniosek o rozpatrzenie sporu kieruje się do Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego. O
wpłynięciu wniosku Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego zawiadamia:
1)
naczelne organy administracji państwowej wymienione w art. 1502 § 1,
2)
Prokuratora Generalnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.
Art. 1504.
§ 1.
W rozprawie dotyczącej rozpatrzenia sporu o właściwość między organem administracji
państwowej a sądem bierze udział przedstawiciel organu administracji państwowej, którego
spór dotyczy, strona postępowania administracyjnego oraz przedstawiciel Prokuratora
Generalnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.
§ 2.
Osobom, o których mowa w § 1, służy prawo składania wyjaśnień i zgłaszania wniosków.
§ 3.
Nieobecność którejkolwiek z osób wymienionych w § 1 nie wstrzymuje rozprawy.
Art. 1505.
Rozstrzygnięcia Kolegium Kompetencyjnego nie podlegają zaskarżeniu.
Art. 1506.
W postępowaniu przed Kolegium Kompetencyjnym w zakresie nie uregulowanym w niniejszym
dziale stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego.
Dział III2
Zaskarżanie decyzji do sądu administracyjnego
Art. 1507.
§ 1.
Decyzja organu administracji państwowej może być zaskarżona do sądu administracyjnego
z powodu jej niezgodności z prawem.
§ 2.
Do sądu administracyjnego mogą być zaskarżane decyzje w sprawach:
1)
budownictwa, nadzoru budowlanego, materiałów budowlanych, urbanistyki i architektury,
2)
cen, opłat i stawek taryfowych,
3)
dróg publicznych, ich utrzymania i ochrony (w tym świadczeń osobistych na rzecz utrzymania
dróg), ruchu na drogach publicznych, komunikacji, łączności, żeglugi, transportu i
spedycji,
4)
działalności w dziedzinie wytwórczości, rzemiosła, usług nierzemieślniczych, handlu,
przemysłu gastronomicznego i żywienia zbiorowego oraz innych rodzajów działalności
gospodarczej,
5)
ewidencji ludności, dowodów tożsamości, aktów stanu cywilnego, imion i nazwisk oraz
obywatelstwa,
6)
geologii, geodezji i kartografii,
7)
gospodarki komunalnej i mieszkaniowej, gospodarki terenami, zasobami mieszkań i budynków
oraz utrzymania czystości w miastach i gminach,
8)
gospodarki paliwowo-energetycznej, surowcowej i materiałowej, wydobywania i pozyskiwania
w inny sposób kopalin i innych surowców naturalnych oraz ich zagospodarowywania, szkód
górniczych oraz obrotu surowcami, materiałami i wyrobami,
9)
gospodarki wodnej,
10)
gospodarki żywnościowej, żywności i żywienia,
11)
zobowiązań podatkowych i innych świadczeń pieniężnych, do których mają zastosowanie
przepisy o podatkach, oraz należności celnych, z wyłączeniem zobowiązań podatkowych
i należności celnych od państwowych jednostek organizacyjnych,
12)
obrotu nieruchomościami oraz składnikami majątku ruchomego,
13)
ochrony przyrody oraz środowiska,
14)
oświaty i wychowania, szkolnictwa wyższego, kultury i sztuki oraz dóbr kultury i muzeów,
jak również działalności artystycznej i rozrywkowej,
15)
planowania przestrzennego,
16)
rolnictwa i leśnictwa, w tym: gospodarki terenami rolniczymi i leśnymi, sposobu zagospodarowywania
i użytkowania tych terenów, scalania i wymiany gruntów, przejmowania nieruchomości
rolnych i leśnych na własność Państwa, własności i obrotu tymi nieruchomościami, produkcji
roślinnej i zwierzęcej, upraw, hodowli i nasiennictwa, ochrony zwierząt i roślin,
gospodarki łowieckiej oraz rybołówstwa,
17)
uprawnień do wykonywania określonych czynności i zajęć,
18)
wywłaszczeń nieruchomości i innych praw,
19)
zatrudnieniu i spraw socjalnych,
20)
zdrowia i opieki społecznej, wymagań sanitarno-epidemiologicznych, kultury fizycznej,
sportu i turystyki, jak również działalności sportowej.
§ 3.
Ustawy szczególne mogą przewidywać możliwość zaskarżania do sądu administracyjnego
z przyczyn określonych w § 1 decyzji administracyjnych także w innych sprawach niż
określone w § 2.
Art. 1508.
Skarga na decyzję organu administracji państwowej służy:
1)
stronie,
2)
organizacji społecznej, która brała udział w postępowaniu administracyjnym,
3)
prokuratorowi.
Art. 1509.
Skargę na decyzję organu administracji państwowej można wnieść do sądu administracyjnego
po wyczerpaniu toku instancji w postępowaniu administracyjnym, chyba że skargę wnosi
prokurator.
Art. 15010.
§ 1.
Skargę na decyzję organu administracji państwowej wnosi się do sądu administracyjnego
w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji.
§ 2.
Prokurator może wnieść do sądu administracyjnego skargę na decyzję w terminie sześciu
miesięcy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia stronie.
§ 3.
Nie można wnieść skargi do sądu administracyjnego na decyzję, jeżeli właściwy organ
administracji państwowej wszczął postępowanie w celu zmiany, uchylenia lub stwierdzenia
nieważności decyzji albo wznowił postępowanie.
Art. 15011.
§ 1.
Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu administracji państwowej,
który wydał zaskarżoną decyzję w ostatniej instancji.
§ 2.
Organ administracji państwowej, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę wraz z aktami
sprawy do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia.
Może też w tym terminie, jeżeli uzna w całości skargę za słuszną, zmienić lub uchylić
decyzję; w tym przypadku nie nadaje skardze dalszego biegu.
§ 3.
Organ administracji państwowej, przekazując skargę sądowi administracyjnemu, obowiązany
jest wnieść równocześnie odpowiedź na tę skargę.
Art. 15012.
§ 1.
Wniesienie skargi na decyzję administracyjną nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednakże
organ administracji państwowej przed przekazaniem skargi do sądu administracyjnego
może z urzędu lub na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.
§ 2.
Po przekazaniu skargi do sądu administracyjnego o wstrzymaniu wykonania decyzji orzeka
ten sąd na posiedzeniu niejawnym.
Art. 15013.
§ 1.
W postępowaniu sądowym stroną przeciwną w stosunku do skarżącego jest organ administracji
państwowej, który wydał decyzję.
§ 2.
Osoby, których praw dotyczy wynik postępowania mogą wziąć udział w postępowaniu sądowym
na prawach strony.
Art. 15014.
§ 1.
Postępowanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne toczy się z udziałem prokuratora,
gdy prokurator wniósł skargę, brał udział w postępowaniu administracyjnym albo gdy
zgłosił swój udział w postępowaniu przed sądem administracyjnym.
§ 2.
Sąd administracyjny zawiadamia prokuratora o wniesieniu skargi.
§ 3.
Nieobecność prokuratora nie wstrzymuje rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny.
Art. 15015.
§ 1.
Sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym odrzuci skargę wniesioną po upływie terminu
do jej wniesienia lub z innych przyczyn niedopuszczalną, a także gdy skarżący nie
uzupełnił w wyznaczonym terminie takich braków skargi, które uniemożliwiają nadanie
jej dalszego biegu.
§ 2.
Sąd administracyjny może na posiedzeniu niejawnym przywrócić termin do wniesienia
skargi z przyczyn i w trybie przewidzianym w Kodeksie postępowania cywilnego.
§ 3.
O terminie posiedzenia niejawnego zawiadamia się prokuratora.
Art. 15016.
Sąd administracyjny wyznacza rozprawę, jeżeli nie zachodzą okoliczności, o których
mowa w art. 15015 § 1.
Art. 15017.
Sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi.
Art. 15018.
§ 1.
Sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w
części, a w miarę potrzeby również decyzję wydaną przez organ pierwszej instancji,
albo stwierdza nieważność bądź niezgodność decyzji z prawem.
§ 2.
Decyzja podlega uchyleniu, jeżeli sąd administracyjny stwierdzi:
1)
naruszenie prawa materialnego, chyba że naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy,
2)
naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania z przyczyn określonych
w art. 127 § 1,
3)
inne naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które miały istotny wpływ
na wynik sprawy.
§ 3.
Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji, jeżeli zachodzą przyczyny określone
w art. 137 § 1.
§ 4.
Sąd administracyjny ogranicza się do stwierdzenia niezgodności z prawem decyzji wydanej
z naruszeniem przepisu art. 127 § 1 lub art. 137 § 1, jeżeli zachodzą okoliczności
przewidziane w art. 128 § 1 lub w art. 137 § 2.
§ 5.
W razie nieuwzględnienia skargi sąd administracyjny skargę oddala.
§ 6.
Sąd administracyjny odrzuca skargę, jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w
art. 15015 § 1.
Art. 15019.
W orzeczeniu uwzględniającym skargę sąd administracyjny orzeka od organu administracji
państwowej, który wydał zaskarżoną decyzję, zwrot kosztów postępowania na rzecz skarżącego.
Art. 15020.
Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego wiąże w sprawie ten sąd
oraz organ administracji państwowej.
Art. 15021.
Minister Sprawiedliwości, Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego oraz Prokurator Generalny
Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej może od orzeczenia sądu administracyjnego ze skargi
na decyzję wnieść rewizję nadzwyczajną do Sądu Najwyższego, jeżeli orzeczenie to rażąco
narusza prawo lub interes Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.
Art. 15022.
W sprawach nie uregulowanych w niniejszym dziale stosuje się odpowiednio przepisy
Kodeksu postępowania cywilnego; rozpoznanie skargi następuje według przepisów tego Kodeksu o postępowaniu rewizyjnym.
Art. 15023.
Od skargi na decyzję administracyjną pobiera się wpis. Rada Ministrów w drodze rozporządzenia
określi zasady pobierania wpisu i jego wysokość. W sprawach tych skarg stosuje się
odpowiednio także przepisy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.
Art. 15024.
Sąd administracyjny, po wydaniu orzeczenia i sporządzeniu jego uzasadnienia, zwraca
niezwłocznie akta sprawy organowi administracji państwowej. Termin do załatwienia
sprawy przez organ administracji państwowej przewidziany w kodeksie liczy się od dnia
zwrócenia mu akt sprawy.
Art. 15025.
W razie stwierdzenia w toku postępowania sądowego istotnego uchybienia w pracy organu
administracyjnego, który wydał zaskarżoną decyzję, albo wadliwości lub niezgodności
z ustawą przepisów aktu wykonawczego, stanowiącego podstawę wydania decyzji - sąd
administracyjny zawiadamia o tym organ, którego dotyczy skarga, oraz właściwy organ
wyższego stopnia, a gdy chodzi o niezgodność przepisów aktu wykonawczego z ustawą
- także organ, który wydał ten akt.
Art. 15026.
§ 1.
W przypadkach gdy sąd administracyjny w swoim orzeczeniu:
1)
uchyli zaskarżoną decyzję, a organ administracji państwowej, rozpatrując sprawę ponownie,
umorzy postępowanie,
2)
stwierdzi nieważność zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia przepisu art. 137 § 1
albo stwierdzi, w myśl art. 1381 § 2, że decyzja wydana została z naruszeniem przepisu art. 137 § 1, stronie, która
poniosła szkodę na skutek wydania lub uchylenia albo stwierdzenia nieważności tej
decyzji, służy roszczenie o odszkodowanie za poniesioną rzeczywistą szkodę, chyba
że ponosi ona winę za powstanie okoliczności stanowiących podstawę uchylenia lub stwierdzenia
nieważności decyzji bądź stwierdzenia, że decyzja wydana została z naruszeniem przepisu
art. 137 § 1.
§ 2.
Odszkodowanie przysługuje od organu, który wydał decyzję wymienioną w § 1 pkt 1 lub
pkt 2, chyba że winę za powstanie okoliczności stanowiących podstawę wadliwości decyzji
ponosi inna strona postępowania dotyczącego tej decyzji; w tym ostatnim przypadku
roszczenie o odszkodowanie służy w stosunku do strony winnej powstania tych okoliczności.
§ 3.
O odszkodowaniu od organu wymienionego w § 2 orzeka organ administracji państwowej
wyższego stopnia w stosunku do organu, który wydał decyzję. Dochodzenie odszkodowania
od innej strony postępowania następuje w postępowaniu przed sądem powszechnym.
§ 4.
Roszczenie o odszkodowanie przedawnia się z upływem trzech lat od dnia doręczenia
określonego w § 1 orzeczenia sądu administracyjnego.
§ 5.
Do odszkodowania tego stosuje się odpowiednio przepisy art. 140 § 2 i 5.
Art. 15027.
§ 1.
Do sądu administracyjnego można wnieść również skargę, gdy w ustalonym w przepisach
prawa terminie organ administracji państwowej nie wydał decyzji w postępowaniu w pierwszej
instancji lub w postępowaniu odwoławczym w sprawach, o których mowa w art. 1507.
§ 2.
Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków przewidzianych w art. 34.
§ 3.
Skarga może być wniesiona w każdym czasie po upływie terminu przewidzianego do załatwienia
sprawy, aż do chwili jej załatwienia.
§ 4.
Sąd administracyjny, gdy uzna skargę za uzasadnioną, zobowiązuje organ administracji
państwowej do wydania decyzji w określonym terminie. Sąd może też zwrócić uwagę organowi
administracji państwowej, a w razie potrzeby organowi wyższego stopnia, na rażące
zaniedbania obowiązków przy załatwianiu spraw.
§ 5.
W kwestiach nie unormowanych w § 1-4 do skargi na niewydanie w terminie decyzji stosuje
się odpowiednio przepisy niniejszego działu.
Dział III3
Wydawanie zaświadczeń
Art. 15028.
§ 1.
Organ administracji państwowej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się
o zaświadczenie.
§ 2.
Zaświadczenie wydaje się, jeżeli:
1)
urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa,
2)
osoba ubiegająca się o zaświadczenie uprawdopodobni swój interes prawny w urzędowym
potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.
§ 3.
Zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie
czternastu dni.
Art. 15029.
§ 1.
W przypadkach, o których mowa w art. 15028 § 2 pkt 2, organ administracji państwowej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy
chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez
ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.
§ 2.
Organ administracji państwowej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w
koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające.
Art. 15030.
§ 1.
Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą
się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.
Art. 15031.
Organ administracji państwowej nie może żądać zaświadczenia na potwierdzenie faktów
lub stanu prawnego, znanych organowi z urzędu bądź możliwych do ustalenia przez organ
na podstawie posiadanej ewidencji, rejestrów lub innych danych albo na podstawie przedstawionych
przez zainteresowanego do wglądu dokumentów urzędowych (dowodu osobistego, dowodów
rejestracyjnych i innych).
”
;
F.
w dziale IV:
91)
tytuł rozdziału 1 otrzymuje brzmienie:
Rozdział 1
Postanowienia ogólne
92)
w art. 151:
a)
w § 1 wyrazy: „zawodowym, samorządowym, spółdzielczym i innym organizacjom” skreśla się,
b)
po § 1 dodaje się § 11 w brzmieniu:
„
§ 11.
Skargi i wnioski dotyczące działalności organizacji społecznych mogą być składane
do organów tych organizacji.
”
;
93)
w art. 152 § 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Skargi i wnioski składane do:
1)
organów państwowych - mogą dotyczyć wszelkich spraw wchodzących w zakres zadań organów
państwowych i państwowych jednostek organizacyjnych oraz spraw załatwianych przez
organizacje społeczne w myśl art. 1 § 2 pkt 2,
2)
organów organizacji społecznych - mogą dotyczyć zadań wchodzących w zakres zadań i
działalności tych organizacji.
”
;
94)
art. 153 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 153.
§ 1.
Organy państwowe oraz organy organizacji społecznych rozpatrują i załatwiają skargi
i wnioski w ramach swojej właściwości.
§ 2.
Pracownik organu państwowego oraz organu organizacji społecznej, winny niewłaściwego
i nieterminowego załatwiania skarg i wniosków, podlega odpowiedzialności porządkowej
lub dyscyplinarnej albo innej odpowiedzialności przewidzianej w przepisach prawa.
”
;
95)
art. 154 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 154.
Ilekroć w przepisach niniejszego działu jest mowa o organach państwowych - rozumie
się przez to także organy przedsiębiorstw państwowych i innych państwowych jednostek
organizacyjnych.
”
;
96)
w art. 155 dotychczasową treść oznacza się jako § 1 i dodaje się § 2 w brzmieniu:
„
§ 2.
Organy państwowe oraz organy organizacji społecznych są obowiązane przeciwdziałać
hamowaniu krytyki i innym działaniom ograniczającym prawo obywateli do składania skarg
i wniosków bądź dostarczania informacji do publikacji o znamionach skargi lub wniosku.
”
;
97)
w art. 159:
-
-pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie:„
1)
rady narodowej stopnia podstawowego - prezydium rady narodowej stopnia wojewódzkiego, a w stosunku do rady narodowej stopnia wojewódzkiego - Rada Państwa,2)
prezydium rady narodowej - rada narodowa, której organem jest prezydium”, -
-pkt 4 i 5 otrzymują brzmienie:„
4)
innego organu centralnego i jego kierownika - organ, któremu podlega,5)
terenowego organu administracji państwowej stopnia wojewódzkiego w sprawach podlegających rozpatrzeniu według przepisów kodeksu - właściwy minister, a w innych sprawach - Prezes Rady Ministrów”, -
-po pkt 5 dodaje się pkt 51 w brzmieniu:„
51)
terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego - terenowy organ administracji państwowej stopnia wojewódzkiego.”;
98)
art. 160 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 160.
Do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań i działalności organizacji społecznej właściwy
jest organ bezpośrednio wyższego stopnia tej organizacji, a w stosunku do organu naczelnego
organizacji - naczelny organ administracji państwowej sprawujący nadzór nad działalnością
tej organizacji.
”
;
99)
w art. 161 po wyrazach: „obowiązany jest” dodaje się wyrazy: „niezwłocznie, nie później jednak niż”,
100)
w art. 165:
a)
w § 1 końcowe wyrazy: „podanie o wznowienie postępowania lub za żądanie uchylenia lub zmiany decyzji z urzędu” zastępuje się wyrazami: „żądanie wznowienia postępowania lub za żądanie stwierdzenia nieważności decyzji albo
jej uchy lenia lub zmiany z urzędu”,
b)
§ 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
W przypadkach określonych w § 1 żądanie zostanie uwzględnione, gdy zachodzą przewidziane
w kodeksie warunki do wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji albo
jej uchylenia lub zmiany.
”
;
101)
art. 166 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 166.
W przypadkach określonych w art. 163 i 164 organem właściwym do rozpatrzenia skargi
jest organ uprawniony do wszczęcia postępowania lub organ, przed którym toczy się
postępowanie, a w przypadkach określonych w art. 165 - organ właściwy do wznowienia
postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji albo do jej uchylenia lub zmiany.
”
;
102)
w art. 167:
a)
§ 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Organ właściwy do załatwienia skargi powinien załatwić skargę bez zbędnej zwłoki,
nie później jednak niż w ciągu miesiąca.
”
,
b)
po § 1 dodaje się § 11 w brzmieniu:
„
§ 11.
Posłowie na Sejm i radni rad narodowych, którzy wnieśli skargę we własnym imieniu
albo przekazali do załatwienia skargę innej osoby, powinni być zawiadomieni o sposobie
załatwienia skargi, a gdy jej załatwienie wymaga zebrania dowodów, informacji lub
wyjaśnień - także o stanie rozpatrzenia skargi, najpóźniej w terminie czternastu dni
od dnia jej wniesienia albo przekazania.
”
;
103)
po art. 167 dodaje się art. 1671 i 1672 w brzmieniu:
„
Art. 1671.
§ 1.
Zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi powinno zawierać: oznaczenie organu, od
którego pochodzi, wskazanie, w jaki sposób skarga została załatwiona, oraz podpis
z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego osoby upoważnionej do załatwienia
skargi. Zawiadomienie o odmownym załatwianiu skargi powinno zawierać ponadto uzasadnienie
faktyczne i prawne.
§ 2.
W zawiadomieniu, o którym mowa w § 1, w jednostkach organizacyjnych resortu obrony
narodowej można pominąć imię i nazwisko osoby upoważnionej do załatwienia skargi.
Art. 1672.
§ 1.
W przypadku gdy skarga, w wyniku jej rozpatrzenia, uznana została za bezzasadną i
jej bezzasadność wykazano w odpowiedzi na skargę, a skarżący ponowił skargę bez wskazania
nowych okoliczności - organ właściwy do jej rozpatrzenia może, w odpowiedzi na tę
skargę, podtrzymać swoje poprzednie stanowisko.
§ 2.
O załatwieniu w sposób określony w § 1 skargi wniesionej ponownie organ załatwiający
tę skargę zawiadamia organ wyższego stopnia; nie dotyczy to skarg załatwianych przez
organy naczelne.
”
;
104)
art. 168 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 168.
Gdy skarga dotyczy sprawy, która nie podlega rozpatrzeniu według przepisów kodeksu
(art. 3 § 1 i 2) albo nie należy do właściwości organów administracji państwowej,
przepisy art. 163-1672 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem, że w miejsce pozostałych przepisów kodeksu
stosuje się przepisy postępowania właściwego dla danej sprawy.
”
;
105)
w art. 170 § 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Wnioski w sprawach dotyczących zadań organizacji społecznych składa się do organów
tych organizacji.
”
,
106)
w art. 171 w zdaniu pierwszym wyrazy „czternastu dni” zastępuje się wyrazami „siedmiu dni”;
107)
art. 172 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 172.1 orzeczenie
§ 1.
W sprawie terminu załatwiania wniosków stosuje się przepis art. 167 § 1.
§ 2.
O sposobie załatwienia wniosku zawiadamia się równocześnie wnioskodawcę.
”
;
108)
po art. 174 dodaje się art. 1741 w brzmieniu:
„
Art. 1741.
Do wniosków stosuje się odpowiednio przepisy art. 160, 167 § 11 i art. 1671.
”
;
109)
art. 176 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 176.
Przepis art. 175 stosuje się odpowiednio do skarg i wniosków przekazanych przez organizacje
społeczne do organów właściwych w myśl art. 158-160 oraz art. 170.
”
110)
po art. 179 dodaje się rozdziały 41 i 42 w brzmieniu:
„
Rozdział 41
Przyjmowanie skarg i wniosków
Art. 1791.
§ 1.
Organy państwowe oraz organy organizacji społecznych obowiązane są przyjmować obywateli
w sprawach skarg i wniosków w ustalonych przez siebie dniach i godzinach.
§ 2.
Kierownicy organów wymienionych w § 1 lub wyznaczeni przez nich zastępcy obowiązani
są przyjmować obywateli w sprawach skarg i wniosków co najmniej raz w tygodniu.
§ 3.
Dni i godziny przyjęć powinny być dostosowane do potrzeb ludności, przy czym przynajmniej
raz w tygodniu przyjęcia powinny się odbywać w ustalonym dniu po godzinach pracy.
§ 4.
Informacja o dniach i godzinach przyjęć powinna być wywieszona na widocznym miejscu
w siedzibie danej jednostki organizacyjnej oraz w podporządkowanych jej jednostkach
organizacyjnych.
§ 5.
Naczelny organ państwowy oraz naczelny organ organizacji społecznej mogą ustalać sposób,
dni i godziny przyjmowania obywateli w sprawach skarg i wniosków przez podporządkowane
im organy i jednostki organizacyjne.
Art. 1792.
Skargi i wnioski składane i przekazywane do organów państwowych i organów organizacji
społecznych oraz związane z nimi pisma i inne dokumenty rejestruje się i przechowuje
w sposób ułatwiający kontrolę przebiegu i terminów załatwiania poszczególnych skarg
i wniosków.
Art. 1793.
§ 1.
We wszystkich handlowych, gastronomicznych i usługowych jednostkach organizacyjnych
skargi i wnioski mogą być zgłaszane przez ich wpisywanie do „Książki skarg i wniosków”.
Książki te powinny być udostępniane obywatelom bez jakichkolwiek ograniczeń w czasie
pracy danej placówki.
§ 2.
Prezes Rady Ministrów w drodze rozporządzenia określi tryb postępowania w sprawach
skarg i wniosków wpisanych do „Książki skarg i wniosków”, organy właściwe do ich rozpatrywania
oraz sprawowania nadzoru i kontroli nad przyjmowaniem i załatwianiem tych skarg i
wniosków.
Art. 1794.
Pracownik, który otrzymał skargę dotyczącą jego działalności, obowiązany jest przekazać
ją niezwłocznie swojemu przełożonemu służbowemu.
Rozdział 42
Nadzór i kontrola
Art. 1795.
Zwierzchni nadzór nad przyjmowaniem i załatwianiem skarg i wniosków składanych do
rad narodowych, sądów i organów prokuratury sprawuje Rada Państwa, zaś składanych
do innych organów i jednostek organizacyjnych - Prezes Rady Ministrów.
Art. 1796.
§ 1.
Nadzór i kontrolę nad przyjmowaniem i załatwianiem skarg i wniosków sprawują:
1)
ministrowie - gdy chodzi o skargi załatwiane przez ministerstwa i inne jednostki organizacyjne
bezpośrednio podległe ministrowi,
2)
właściwi rzeczowo ministrowie we współdziałaniu z. Ministrem Administracji, Gospodarki
Terenowej i Ochrony Środowiska - gdy chodzi o skargi załatwiane przez terenowe organy
administracji państwowej stopnia wojewódzkiego, zaś terenowe organy administracji
państwowej stopnia wojewódzkiego - gdy chodzi o skargi załatwiane przez terenowe organy
administracji państwowej stopnia podstawowego,
3)
terenowe organy administracji państwowej - gdy chodzi o skargi załatwiane przez jednostki
organizacyjne nadzorowane przez te organy,
4)
organy wyższego stopnia oraz właściwe organy naczelne - gdy chodzi o skargi załatwiane
przez pozostałe organy państwowe i organy państwowych jednostek organizacyjnych.
§ 2.
Nadzór i kontrolę nad przyjmowaniem i załatwianiem skarg i wniosków w organach organizacji
społecznych sprawują statutowe organy nadzorcze tych organizacji oraz organy wyższego
stopnia, zaś w organach naczelnych tych organizacji - naczelny organ administracji
państwowej sprawujący nadzór nad działalnością danej organizacji.
Art. 1797.
§ 1.
Organy, o których mowa w art. 1796, dokonują okresowo ocen przyjmowania i załatwiania skarg i wniosków przez organy
i jednostki organizacyjne poddane ich nadzorowi.
§ 2.
Terenowe organy administracji państwowej stopnia wojewódzkiego dokonują okresowo ocen
sposobu przyjmowania i załatwiania skarg i wniosków przez wszystkie organy administracji
państwowej i innych jednostek organizacyjnych oraz organizacji społecznych działających
na ich terenie.
§ 3.
W wyniku przeprowadzonych kontroli oraz ocen organy wymienione w § 1 i 2 obowiązane
są podejmować środki zmierzające do usunięcia przyczyn skarg oraz do pełnego wykorzystania
wniosków dla polepszenia działalności poszczególnych organów i innych państwowych
jednostek organizacyjnych oraz organizacji społecznych.
Art. 1798.
Tryb przyjmowania i załatwiania skarg i wniosków przez organy państwowe i organy innych
państwowych jednostek organizacyjnych oraz organizacji społecznych w gminach, miastach,
dzielnicach miast i województwach pozostaje pod społeczną kontrolą właściwych rad
narodowych.
”
;
G.
w dziale V:
111)
w art. 180 po § 2 dodaje się § 21 w brzmieniu:
„
§ 21.
Na postanowienie w sprawie zwrotu podania służy zażalenie.
”
;
H.
w dziale VI:
112)
tytuł działu otrzymuje brzmienie:
Dział VI
Przepisy końcowe
113)
art. 187 skreśla się;
114)
art. 188 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 188.
Rada Ministrów może swoje uprawnienia wynikające z art. 159 pkt 3 przekazać do właściwości
Prezesa Rady Ministrów.
”
;
115)
art. 189 skreśla się;
116)
art. 191-194 skreśla się;
Art. 12.1 orzeczenie
1.
Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, tracą moc wszelkie
przepisy dotyczące spraw unormowanych w Kodeksie postępowania administracyjnego.
2.
Pozostają w mocy:
1)
art. 2 ust. 2 dekretu z dnia 5 lipca 1946 r. o utworzeniu Głównego Urzędu Kontroli
Prasy, Publikacji i Widowisk ;
2)
art. 74 ust. 2, art. 77 ust. 1, art. 78 ust. 1 i art. 81 ust. 6 dekretu z dnia 6 maja
1953 r. - Prawo górnicze ;
3)
art. 16, 21-23, 26, 34 ust. 3 i art. 43 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach
i trybie wywłaszczania nieruchomości ;
4)
art. 29 ustawy z dnia 17 czerwca 1959 r. o paszportach ;
5)
art. 16 § 3 i 4 i art. 19 § 2 ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. o zwalczaniu alkoholizmu ;
6)
art. 8 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych ;
7)
art. 8 ust. 2 i 3 i art. 10 ust. 2-4 ustawy z dnia 29 marca 1962 r. o zgromadzeniach ;
8)
art. 48 pkt 1 ustawy z dnia 29 marca 1962 r. o drogach publicznych ;
9)
art. 5 ust. 2, art. 15 ust. 2 i 3, art. 18 i 23 ust. 2 ustawy z dnia 29 marca 1963 r.
o cudzoziemcach ;
10)
art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. o zatrudnianiu absolwentów szkół wyższych ;
11)
art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o miarach i narzędziach pomiarowych ;
12)
art. 6 i 18 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1968 r. o scalaniu i wymianie
gruntów ;
13)
art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 1968 r. o zezwoleniach na publiczną działalność
artystyczną, rozrywkową i sportową ;
14)
art. 26 ust. 5, art. 30-36, 46 ust. 4, art. 48, 63, 108 ust. 1 i art. 110 ust. 2 ustawy
z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości ;
15)
art. 54 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe ;
16)
art. 24 ust. 1, art. 36 ust. 2, art. 42 ust. 4, art. 62 ust. 2 i 3 i art. 63 ust.
1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane ;
17)
art. 31 ust. 1 i 2, art. 37, 38 ust. 1 i 2, art. 85 ust. 4 i art. 97 ust. 3 ustawy
z dnia 24 października 1974 r. - Prawo wodne .
3.
Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego o zaskarżaniu decyzji z powodu ich niezgodności z prawem do Naczelnego Sądu Administracyjnego
nie naruszają przepisów szczególnych dotyczących rozpoznawania przez sądy powszechne,
okręgowe sądy pracy i ubezpieczeń społecznych oraz przez organy Państwowego Arbitrażu
Gospodarczego - spraw rozstrzyganych w postępowaniu administracyjnym. Przepisy te
nie naruszają:
1)
art. 26 dekretu z dnia 8 czerwca 1955 r. - Prawo o aktach stanu cywilnego ;
2)
art. 11 ust. 3-5 ustawy z dnia 13 kwietnia 1960 r. o zmianach właściwości w dziedzinie
ubezpieczeń społecznych, rent, zaopatrzeń i opieki społecznej ;
3)
art. 37 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ;
4)
art. 32 ust. 2-4 ustawy z dnia 23 stycznia 1968 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników
kolejowych i ich rodzin ;
5)
art. 112 i 113 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości ;
6)
art. 38 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo wodne ;
7)
art. 37 ustawy z dnia 17 stycznia 1976 r. - Ordynacja wyborcza do Sejmu Polskiej Rzeczypospolitej
Ludowej i rad narodowych .
Art. 13.8 orzeczeń
1.
Postępowanie administracyjne wszczęte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy
i nie zakończone do tego dnia toczy się do zakończenia w danej instancji według przepisów
dotychczasowych.
2.
Roszczenie o odszkodowanie przewidziane w art. 140 i 15026 Kodeksu postępowania administracyjnego służy w przypadkach, gdy uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji bądź stwierdzenie,
że decyzja wydana została z naruszeniem przepisu art. 137 § 1, nastąpiło po wejściu
w życie niniejszej ustawy.
Art. 14.4 orzeczenia
Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego o zaskarżaniu do sądu decyzji administracyjnych z powodu ich niezgodności z prawem
stosuje się do decyzji wydanych w sprawach, w których postępowanie zostało wszczęte
po wejściu w życie niniejszej ustawy.
Rozdział 3
Zmiany w ustawie o Sądzie Najwyższym
Art. 15.
W ustawie z dnia 15 lutego 1962 r. o Sądzie Najwyższym wprowadza się następujące zmiany:
1)
art. 4 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 4.1 orzeczenie
Sąd Najwyższy dzieli się na: Izbę Cywilną i Administracyjną, Izbę Karną, Izbę Pracy
i Ubezpieczeń Społecznych oraz Izbę Wojskową.
”
;
2)
art. 7 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 7.
Izba Cywilna i Administracyjna sprawuje, w granicach i w trybie określonym przez właściwe
przepisy, nadzór nad orzecznictwem sądowym w sprawach cywilnych oraz w sprawach skarg
na decyzje administracyjne.
”
;
3)
w art. 29 w ust. 2 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
„
Wniosek o podjęcie uchwały może być postawiony przez Ministra Sprawiedliwości, Prokuratora
Generalnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego
lub prezesa Sądu Najwyższego, a ponadto: w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń
społecznych - przez Ministra Pracy, Płac i Spraw Socjalnych lub Centralną Radę Związków
Zawodowych, w sprawach skarg na decyzje administracyjne - przez Prezesa Naczelnego
Sądu Administracyjnego, a w sprawach z zakresu wynalazczości - przez Prezesa Urzędu
Patentowego.
”
;
4)
w art. 42 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Z zachowaniem przepisów prawa o ustroju sądów powszechnych Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z Pierwszym Prezesem Sądu Najwyższego, może
delegować sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego, sędziego sądu wojewódzkiego
lub sędziego okręgowego sądu pracy i ubezpieczeń społecznych - do pełnienia czynności
sędziowskich w Sądzie Najwyższym, a sędziego Sądu Najwyższego, w tym samym trybie
oraz za jego zgodą - do pełnienia czynności w Naczelnym Sądzie Administracyjnym, sądzie
wojewódzkim lub okręgowym sądzie pracy i ubezpieczeń społecznych albo w Ministerstwie
Sprawiedliwości. Delegowanie sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego do pełnienia
czynności sędziowskich w Sądzie Najwyższym wymaga ponadto porozumienia z prezesem
tego Sądu.
”
Rozdział 4
Przepisy końcowe
Art. 16.
1.
Traci moc dekret z dnia 16 maja 1946 r. o postępowaniu podatkowym .
2.
W ustawie z dnia 25 stycznia 1958 r. o radach narodowych skreśla się art. 57 ust. 2.
3.
Do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie upoważnień ujętych
w dziale II1 Kodeksu postępowania administracyjnego pozostają w mocy, nie dłużej niż przez okres dwóch lat od dnia wejścia w życie niniejszej
ustawy, przepisy w tych sprawach wydane na podstawie dekretu wymienionego w ust. 1.
Art. 17.
Prezes Rady Ministrów ogłosi, w drodze obwieszczenia, jednolity tekst ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem wydania
jednolitego tekstu, z zachowaniem ciągłej numeracji działów, rozdziałów, artykułów,
paragrafów i punktów.
Art. 18.1 orzeczenie
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 1980 r.