Ustawaz dnia 23 stycznia 1968 r.o zmianie i uzupełnieniu przepisów w sprawie nieuzasadnionej absencji w pracy
Treść ustawy
Art. 1.
W ustawie z dnia 6 czerwca 1958 r. o zwalczaniu nadużyć w zakresie wykorzystywania zaświadczeń
o czasowej niezdolności do pracy wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 2 dotychczasowy przepis oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 i ust.
3 w brzmieniu:
„
2.
Kontrolę, o której mowa w ust. 1, mogą przeprowadzać określone w trybie przewidzianym
w ust. 3 organizacje społeczne. Przepisy wydane na podstawie art. 9 ust. 1 i 2 stosuje
się odpowiednio do organizacji społecznych.
3.
Rada Ministrów w porozumieniu z Centralną Radą Związków Zawodowych określi organizacje
społeczne uprawnione do przeprowadzania kontroli oraz zasady ich działania w tym zakresie.
”
;
2)
po art. 4 dodaje się art. 4a w brzmieniu:
„
Art. 4a.
1.
Pracownikowi zobowiązanemu według przepisów wydanych na podstawie art. 9 ust. 1 do
doręczenia w określonym terminie zakładowi pracy zaświadczenia o czasowej niezdolności
do pracy, a który doręczył to zaświadczenie po terminie, obniża się kwotę zasiłku
chorobowego lub wynagrodzenia o 25% za okres niezdolności do pracy przypadający do
dnia doręczenia zaświadczenia.
2.
Rada Ministrów określi przypadki, w których doręczenie zaświadczenia po terminie może
być uznane za usprawiedliwione i nie powodujące skutków określonych w ust. 1.
”
;
3)
w art. 8 dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
„
5.
Rada Ministrów może ustalić zasady i warunki zmniejszania wynagrodzenia kierownikom
zakładów pracy i pracownikom odpowiedzialnym za dyscyplinę pracy w razie nieuzasadnionego
przekroczenia ustalonych kredytów na wypłatę zasiłków chorobowych.
”
;
4)
w art. 9 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
„
3.
Rada Ministrów określi organy właściwe do przeprowadzania kontroli orzecznictwa lekarskiego.
”
Art. 2.
W ustawie z dnia 10 września 1956 r. w sprawie uchylenia przepisów o zabezpieczeniu
socjalistycznej dyscypliny pracy art. 3 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 3.
1.
Uspołecznione zakłady pracy określą dla ogółu pracowników w nich zatrudnionych, w
regulaminach pracy, środki stosowane wobec pracowników opuszczających pracę lub spóźniających
się do pracy bez usprawiedliwienia, znajdujących się przy pracy w stanie nietrzeźwym
oraz nie zachowujących obowiązujących terminów i zasad zawiadamiania o przyczynie
nieobecności w pracy - w granicach przewidzianych w przepisach dotyczących regulaminów
pracy dla robotników - według wytycznych wydanych przez Radę Ministrów w porozumieniu
z Centralną Radą Związków Zawodowych.
2.
W granicach i według zasad, o których mowa w ust. 1, środki te stosuje się również
wobec kierowników odpowiedzialnych za stosowanie środków regulaminowych, w razie zaniedbania
wystąpienia z wnioskiem o zastosowanie regulaminowej kary pieniężnej wobec pracownika
lub zaniedbania zastosowania tej kary, gdy jej zastosowanie jest obowiązkowe.
3.
Przewidziane w regulaminie pracy środki nie mogą być stosowane wobec pracowników po
upływie tygodnia od stwierdzenia przekroczenia, a po upływie dwóch tygodni - jeżeli
pracownik jest zatrudniony poza siedzibą zakładu pracy. Terminy te nie dotyczą przeniesienia
do pracy niżej zaszeregowanej oraz zwolnienia z pracy za wypowiedzeniem lub bez wypowiedzenia
z winy pracownika, a także środków przewidzianych w regulaminie pracy wobec kierowników
zakładów pracy.
”
Art. 3.
1.
W razie niezdolności do pracy spowodowanej nadużyciem alkoholu pracownik traci prawo
do zasiłku chorobowego lub do wynagrodzenia za pierwsze 3 dni okresu niezdolności
do pracy. To samo stosuje się w razie niezdolności do pracy, jeżeli niezdolność ta
zachodzi bezpośrednio po pobycie pracownika w izbie wytrzeźwień.
2.
Pracownik traci w całości lub w części zasiłek chorobowy lub wynagrodzenie za czas
niezdolności do pracy spowodowanej rozmyślnie lub przez udział z własnej winy w bójkach
lub czynach gwałtu.
3.
Rada Ministrów określi w drodze rozporządzenia zasady i warunki, w jakich następuje
pozbawienie zasiłku lub wynagrodzenia w całości lub w części w przypadkach, o których
mowa w ust. 2, a także może określić przypadki, gdy zasiłek lub wynagrodzenie będą
w całości lub w części wypłacane rodzinie pracownika.
Art. 4.
Traci moc art. 121 ustawy z dnia 28 marca 1933 r. o ubezpieczeniu społecznym .
Art. 5.
Przewodniczący Komitetu Pracy i Płac ogłosi w drodze obwieszczenia jednolity tekst
ustawy z dnia 6 czerwca 1958 r. o zwalczaniu nadużyć w zakresie wykorzystywania zaświadczeń
o czasowej niezdolności do pracy z uwzględnieniem zmian wprowadzonych do ustawy przed ogłoszeniem obwieszczenia i
przy zastosowaniu ciągłej numeracji artykułów i ustępów.
Art. 6.
Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.