Ustawaz dnia 14 kwietnia 1967 r.o Prokuraturze Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej
Spis treści
- Treść ustawy
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Organizacja Prokuratury
- Rozdział 3 - Działalność Prokuratury
- Rozdział 4 - Pracownicy Prokuratury
- Rozdział 5 - Przepisy szczególne dotyczące prokuratorów wojskowych i wojskowych jednostek organizacyjnych Prokuratury
- Rozdział 6 - Przepisy przejściowe i końcowe
Treść ustawy
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
Prokuraturę Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej stanowią: Prokurator Generalny Polskiej
Rzeczypospolitej Ludowej i podlegli mu prokuratorzy powszechnych i wojskowych jednostek
organizacyjnych Prokuratury.
Art. 2.
1.
Zadaniem Prokuratora Generalnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i podległych mu
prokuratorów jest strzeżenie praworządności ludowej, a w szczególności ściganie przestępstw,
czuwanie nad ochroną własności społecznej, zapewnienie poszanowania praw obywateli.
2.
Działalność Prokuratury ma na celu ochronę i umacnianie ustroju politycznego i społeczno-gospodarczego
Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.
Art. 3.
1.
Zadania określone w art. 2 Prokurator Generalny i podlegli mu prokuratorzy wykonują
przez:
1)
prowadzenie lub nadzorowanie postępowania przygotowawczego w sprawach karnych oraz
wnoszenie i popieranie oskarżenia przed sądami,
2)
wytaczanie powództw w sprawach karnych i cywilnych, a nadto udział w postępowaniu
cywilnym, jeżeli tego wymaga ochrona praworządności, praw obywateli, interesu społecznego
lub własności społecznej,
3)
podejmowanie przewidzianych prawem środków zmierzających do zapewnienia prawidłowego
i jednolitego stosowania prawa w postępowaniu sądowym, karno-administracyjnym i administracyjnym
oraz w innych rodzajach postępowania, o których stanowią ustawy,
4)
sprawowanie nadzoru nad wykonaniem wyroków w sprawach karnych, jak również nad wykonaniem
postanowień o tymczasowym aresztowaniu oraz innych orzeczeń o pozbawieniu wolności,
5)
prowadzenie badań w zakresie problematyki przestępczości,
6)
sprawowanie prokuratorskiej kontroli przestrzegania prawa przez terenowe organy administracji
państwowej, przedsiębiorstwa państwowe i inne państwowe jednostki organizacyjne, z
wyjątkiem sądów, oraz przez organizacje zawodowe, samorządowe, spółdzielcze i społeczne
w zakresie wykonywanych przez nie funkcji administracji państwowej lub innych funkcji
zleconych im przez ustawy,
7)
współdziałanie z terenowymi organami władzy państwowej w zakresie czuwania przez nie
nad przestrzeganiem praworządności ludowej, nad ochroną własności społecznej i zabezpieczeniem
praw obywateli,
8)
koordynowanie działalności w zakresie ścigania przestępstw, prowadzonej przez inne
organy państwowe,
9)
podejmowanie innych przewidzianych prawem czynności, niezbędnych dla umacniania praworządności
ludowej i zapobiegania przestępczości.
2.
W sprawach należących do zakresu działania sądów wojskowych oraz innych organów wojskowych
czynności, o których mowa w ust. 1, wykonują prokuratorzy wojskowi.
Art. 4.
1.
Prokurator Generalny podlega Radzie Państwa i działa zgodnie z jej wytycznymi.
2.
Prokurator Generalny zdaje sprawę Radzie Państwa z działalności Prokuratury.
Art. 5.
1.
Prokuratorzy są w sprawowaniu swych funkcji niezależni od terenowych organów władzy
oraz od organów administracji państwowej i podlegają jedynie prokuratorom przełożonym.
2.
W sprawowaniu swych funkcji prokuratorzy kierują się zasadą bezstronności i równego
traktowania wszystkich obywateli.
Art. 6.
1.
Terenowe organy władzy oraz organy administracji państwowej, a także państwowe, samorządów
i spółdzielcze jednostki organizacyjne oraz organizacje zawodowe i społeczne obowiązane
są do udzielania Prokuratorowi Generalnemu i podległym mu prokuratorom pomocy w sprawowaniu
ich funkcji.
2.
Na życzenie rady narodowej lub jej prezydium prokurator wojewódzki i powiatowy składają
informacje o stanie przestępczości i jej zwalczaniu oraz o ważniejszych wynikach prokuratorskiej
kontroli przestrzegania prawa na terenie województwa lub powiatu.
Rozdział 2
Organizacja Prokuratury
Art. 7.
1.
Prokuratora Generalnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej powołuje i odwołuje Rada
Państwa.
2.
Prokurator Generalny Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej jest naczelnym organem Prokuratury.
Prokurator Generalny:
1)
kieruje całokształtem działalności Prokuratury Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej,
2)
wydaje szczegółowe przepisy dotyczące działalności Prokuratury.
3.
Prokurator Generalny może przedsiębrać wszelkie czynności należące do zakresu działania
Prokuratury lub zlecać ich wykonanie podległym mu prokuratorom, chyba że ustawa zastrzega
określoną czynność wyłącznie jego właściwości.
Art. 8.
1.
Zastępców Prokuratora Generalnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej powołuje i odwołuje
Rada Państwa.
2.
Jednym z zastępców Prokuratora Generalnego jest Naczelny Prokurator Wojskowy, którego
powołuje i odwołuje Rada Państwa na wspólny wniosek Prokuratora Generalnego i Ministra
Obrony Narodowej. Naczelny Prokurator Wojskowy kieruje w zastępstwie Prokuratora Generalnego
działalnością wojskowych jednostek organizacyjnych Prokuratury.
Art. 9.
1.
Prokuratorowi Generalnemu podlegają zastępcy Prokuratora Generalnego, zastępcy Naczelnego
Prokuratora Wojskowego oraz prokuratorzy, zastępcy prokuratorów, wiceprokuratorzy
i podprokuratorzy odpowiednich powszechnych lub wojskowych jednostek organizacyjnych
Prokuratury, a także oficerowie śledczy wojskowych jednostek organizacyjnych Prokuratury.
2.
Prokurator przełożony może przedsiębrać czynności należące do jego zakresu działania
lub zlecać ich wykonanie podległym prokuratorom, asesorom prokuratorskim i oficerom
śledczym, chyba że ustawa zastrzega określoną czynność wyłącznie jego właściwości.
3.
Prokurator Generalny może powierzyć asesorowi prokuratorskiemu na czas określony pełnienie
czynności prokuratorskich, jednakże bez prawa:
1)
udziału w postępowaniu przed sądem wojewódzkim,
2)
sporządzania środków zaskarżania i wniosków do Sądu Najwyższego oraz występowania
przed tym sądem,
3)
stosowania tymczasowego aresztowania.
4.
Osoby wymienione w ust. 1 i 3, z wyjątkiem oficerów śledczych, są prokuratorami w
rozumieniu niniejszej ustawy oraz w rozumieniu przepisów postępowania karnego, cywilnego,
administracyjnego i karno-administracyjnego oraz innych rodzajów postępowania, o których
stanowią ustawy.
5.
Osoby wymienione w ust. 1 oraz asesorzy i aplikanci prokuratorscy są pracownikami
prokuratorskimi w rozumieniu niniejszej ustawy.
Art. 10.
1.
Na stanowisko prokuratora może być mianowany obywatel polski, który:
1)
daje rękojmię należytego wykonywania obowiązków prokuratora w Polskiej Rzeczypospolitej
Ludowej,
2)
korzysta z pełni praw obywatelskich i cywilnych,
3)
posiada odpowiednie kwalifikacje moralne,
4)
ukończył uniwersyteckie studia prawnicze,
5)
odbył aplikację w Prokuraturze i złożył egzamin prokuratorski,
6)
posiada odpowiedni staż: w powszechnych jednostkach organizacyjnych Prokuratury -
jeden rok pracy na stanowisku asesora, w wojskowych jednostkach organizacyjnych Prokuratury
- staż służby przewidziany w przepisach o służbie wojskowej oficerów Sił Zbrojnych,
7)
ukończył dwadzieścia pięć lat życia.
2.
Na stanowisko prokuratora w wojskowych jednostkach organizacyjnych Prokuratury może
być mianowany tylko oficer zawodowy lub oficer służby okresowej.
3.
Na stanowisko prokuratora może być mianowany również ten, kto odpowiada wymaganiom
ustawowym na stanowisko sędziego.
4.
Wymagania określone w ust. 1 pkt 1-5 i w ust. 2 stosuje się odpowiednio do mianowania
na stanowisko asesora prokuratorskiego lub oficera śledczego.
Art. 11.
Prokurator Generalny może w wyjątkowych wypadkach zwolnić określoną osobę od odbycia
aplikacji i złożenia egzaminu prokuratorskiego oraz od wymaganego stażu, jeżeli posiada
ona przygotowanie konieczne do wykonywania obowiązków na stanowisku prokuratora albo
asesora prokuratorskiego lub oficera śledczego.
Art. 12.
1.
Prokuratorów Prokuratury Generalnej i prokuratorów wojewódzkich mianuje i zwalnia
Rada Państwa na wniosek Prokuratora Generalnego.
2.
Zastępców Naczelnego Prokuratora Wojskowego, prokuratorów Naczelnej Prokuratury Wojskowej
i prokuratorów okręgów wojskowych mianuje i zwalnia Rada Państwa na wspólny wniosek
Prokuratora Generalnego i Ministra Obrony Narodowej.
3.
Pozostałych prokuratorów oraz asesorów prokuratorskich mianuje i zwalnia Prokurator
Generalny. Mianowanie i zwolnienie prokuratora w wojskowej jednostce organizacyjnej
Prokuratury następuje w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej.
Art. 13.
1.
Zwolnienie prokuratora ze służby w powszechnych lub wojskowych jednostkach organizacyjnych
Prokuratury następuje:
1)
w razie stwierdzenia, że nie daje on rękojmi należytego wykonywania obowiązków prokuratora,
przy czym przed powzięciem decyzji należy umożliwić zainteresowanemu złożenie w tym
przedmiocie wyjaśnień,
2)
w innych wypadkach, gdy ogólne przepisy o pracownikach państwowych albo przepisy o
służbie wojskowej oficerów Sił Zbrojnych przewidują obowiązkowe zwolnienie ze służby
państwowej lub z wojskowej służby zawodowej albo okresowej.
2.
Zwolnienie prokuratora ze służby w jednostkach organizacyjnych Prokuratury następuje
również w razie choroby, ułomności lub upadku sił, jeżeli okoliczności te spowodowały
trwałą niezdolność do pełnienia obowiązków prokuratora i zostały stwierdzone przez
właściwą komisję lekarską.
3.
W powszechnych jednostkach organizacyjnych Prokuratury zwolnienie następuje również,
gdy prokurator przekroczył sześćdziesiąt pięć lat życia, chyba że Prokurator Generalny
na wniosek zainteresowanego wyrazi zgodę na dalsze zajmowanie stanowiska, nie dłużej
jednak niż do ukończenia lat siedemdziesięciu. W odniesieniu do prokuratorów mianowanych
przez Radę Państwa zgody udziela Rada Państwa na wniosek Prokuratora Generalnego.
4.
W wypadkach wskazanych w ust. 1 pkt 1 oraz w ust. 2 i 3 rozwiązanie stosunku służbowego
z prokuratorem pełniącym służbę w powszechnych jednostkach organizacyjnych Prokuratury
następuje za trzymiesięcznym wypowiedzeniem.
5.
Postanowienia ust. 1-4 mają odpowiednie zastosowanie do zwolnienia ze służby asesora
prokuratorskiego oraz oficera śledczego.
Art. 14.
1.
Powszechnymi jednostkami organizacyjnymi Prokuratury są: Prokuratura Generalna oraz
prokuratury wojewódzkie i powiatowe.
2.
Wojskowymi jednostkami organizacyjnymi Prokuratury są: Naczelna Prokuratura Wojskowa,
prokuratury okręgów wojskowych oraz wojskowe prokuratury garnizonowe.
3.
W miarę potrzeby mogą być tworzone inne powszechne lub wojskowe jednostki organizacyjne
Prokuratury.
4.
Powszechne jednostki organizacyjne Prokuratury tworzy i znosi Prokurator Generalny,
a wojskowe Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Prokuratorem Generalnym.
Art. 15.
1.
W Prokuraturze Generalnej działa kolegium jako organ doradczy Prokuratora Generalnego,
powołany do wyrażania opinii w węzłowych zagadnieniach związanych z działalnością
Prokuratury.
2.
Członków kolegium powołuje i odwołuje Rada Państwa na wniosek Prokuratora Generalnego.
Art. 16.
1.
Wewnętrzną organizację powszechnych jednostek organizacyjnych Prokuratury określa
statut organizacyjny nadany przez Radę Państwa na wniosek Prokuratora Generalnego.
2.
Wewnętrzną organizację wojskowych jednostek organizacyjnych Prokuratury określa statut
nadany przez Radę Państwa na wniosek Ministra Obrony Narodowej przedstawiony w porozumieniu
z Prokuratorem Generalnym.
Art. 17.
Aplikacja w Prokuraturze polega na przygotowaniu aplikanta do należytego wykonywania
obowiązków prokuratora. Aplikacja trwa dwa lata.
Art. 18.
1.
Na stanowisko aplikanta prokuratorskiego może być mianowany obywatel polski, który
odpowiada wymaganiom określonym w art. 10 ust. 1 pkt 1-4.
2.
Na stanowisko aplikanta w wojskowych jednostkach organizacyjnych Prokuratury może
być mianowany tylko oficer zawodowy albo oficer służby okresowej.
3.
Aplikanta prokuratorskiego mianuje i zwalnia: w powszechnych jednostkach organizacyjnych
Prokuratury - prokurator wojewódzki, a w wojskowych jednostkach organizacyjnych Prokuratury
- Naczelny Prokurator Wojskowy.
4.
Zwolnienie aplikanta w powszechnych jednostkach organizacyjnych Prokuratury następuje
za trzymiesięcznym wypowiedzeniem.
Art. 19.
1.
Po ukończeniu aplikacji obowiązuje aplikanta złożenie egzaminu prokuratorskiego.
2.
Po złożeniu egzaminu prokuratorskiego aplikant zostaje mianowany na stanowisko asesora
prokuratorskiego lub oficera śledczego, o ile nie zachodzą okoliczności wymienione
w art. 13 ust. 1 i 2.
Art. 20.
Szczegółowe przepisy o przebiegu aplikacji w Prokuraturze oraz o egzaminie prokuratorskim
wydaje dla powszechnych jednostek organizacyjnych Prokuratury - Prokurator Generalny,
a dla wojskowych jednostek organizacyjnych Prokuratury - Minister Obrony Narodowej
w porozumieniu z Prokuratorem Generalnym.
Art. 21.
1.
Pracownikami administracyjnymi Prokuratury są w rozumieniu niniejszej ustawy osoby
zatrudnione w powszechnych jednostkach organizacyjnych Prokuratury, nie będące pracownikami
prokuratorskimi.
2.
Prokurator Generalny określa kwalifikacje pracowników administracyjnych wymagane dla
objęcia poszczególnych stanowisk.
Rozdział 3
Działalność Prokuratury
1. Ściganie przestępstw
Art. 22.
1.
Prokurator stosownie do przepisów ustawy wszczyna i prowadzi postępowanie przygotowawcze
albo zleca wszczęcie lub prowadzenie takiego postępowania właściwemu organowi ścigania.
2.
W toku postępowania przygotowawczego prokurator stosuje w wypadkach przewidzianych
w ustawie środki zapobiegające uchylaniu się od sądu.
3.
Tymczasowe aresztowanie może nastąpić tylko po uprzednim przesłuchaniu przez prokuratora
osoby podlegającej aresztowaniu, chyba że sprawca się ukrywa.
Art. 23.
Prokurator sprawuje nadzór nad postępowaniem przygotowawczym, prowadzonym przez Milicję
Obywatelską lub inny organ ścigania. Zarządzenia prokuratora w postępowaniu przygotowawczym
są dla organu ścigania wiążące.
Art. 24.
1.
W wypadku gdy postępowanie przygotowawcze ujawni istnienie okoliczności, sprzyjających
popełnianiu przestępstw lub utrudniających ich wykrycie, prokurator kieruje wystąpienie
do odpowiedniego organu.
2.
W wystąpieniu prokurator może żądać również przeprowadzenia kontroli, a także wszczęcia
przeciwko winnym postępowania w przedmiocie odpowiedzialności służbowej, dyscyplinarnej
lub materialnej.
3.
Do wystąpienia w tym trybie stosuje się odpowiednio przepisy art. 52 ust. 1 i art.
53.
Art. 25.
W razie umorzenia postępowania przygotowawczego prokurator może, stosownie do okoliczności,
przesłać sprawę właściwym organom w celu wszczęcia postępowania karno-administracyjnego,
dyscyplinarnego lub służbowego albo w celu rozpatrzenia sprawy przez sąd społeczny.
Art. 26.
Wydawane przez ministrów zarządzenia, instrukcje, rozkazy i wytyczne o charakterze
ogólnym, dotyczące postępowania przygotowawczego, wymagają uprzedniego uzgodnienia
z Prokuratorem Generalnym, a wydawane przez organy państwowe stopnia wojewódzkiego
i powiatowego - uzgodnienia z prokuratorem wojewódzkim lub powiatowym.
Art. 27.
1.
Prokurator Generalny może występować do naczelnych i centralnych organów administracji
państwowej o podjęcie środków w celu usprawnienia działalności podległych im organów
w zakresie postępowania przygotowawczego.
2.
Uprawnienia określone w ust. 1 przysługują odpowiednio prokuratorom wojewódzkim i
powiatowym w stosunku do organów państwowych stopnia wojewódzkiego i powiatowego.
Art. 28.
W sprawach należących do zakresu działania sądów wojskowych uprawnienia przewidziane
w art. 26 i 27 przysługują również Naczelnemu Prokuratorowi Wojskowemu oraz odpowiednio
- podległym mu prokuratorom wojskowym.
2. Udział prokuratora w postępowaniu sądowym
Art. 29.
1.
W postępowaniu karnym przed sądem prokurator wnosi i popiera oskarżenie. Prokurator
może również popierać oskarżenie w sprawach wniesionych przez innych oskarżycieli
oraz obejmować oskarżenie w tych sprawach.
2.
W wypadku gdy wyniki postępowania sądowego nie potwierdzają zarzutów oskarżenia, prokurator
odstępuje od oskarżenia.
3.
Prokurator wnosi w wypadkach przewidzianych w ustawie środki zaskarżenia od orzeczeń
sądu.
Art. 30.
Uznając, że tego wymaga ochrona praworządności, praw obywateli, interesu społecznego
lub własności społecznej, prokurator wytacza lub popiera powództwo cywilne w sprawach
karnych oraz, z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, wytacza powództwo
w postępowaniu cywilnym, a także może brać udział w każdym stadium postępowania toczącego
się przed sądem z czyjegokolwiek powództwa.
Art. 31.
Nadzwyczajne środki zaskarżenia od orzeczeń prawomocnych kończących postępowanie wnosi
do Sądu Najwyższego Prokurator Generalny. W sprawach należących do zakresu działania
sądów wojskowych uprawnienia te przysługują również Naczelnemu Prokuratorowi Wojskowemu.
Art. 32.
1.
Prokurator Generalny zgłasza Sądowi Najwyższemu i popiera wnioski w zakresie sprawowanego
przez Sąd Najwyższy nadzoru nad orzecznictwem sądów powszechnych i szczególnych.
2.
W szczególności Prokurator Generalny zgłasza wnioski o ustalenie wytycznych wymiaru
sprawiedliwości i praktyki sądowej oraz wnioski o wyjaśnienie przepisów prawnych,
które budzą wątpliwości albo których stosowanie wywołało rozbieżności w orzecznictwie.
3. Nadzór nad wykonaniem wyroków w sprawach karnych oraz orzeczeń o pozbawieniu wolności
Art. 33.
Prokurator sprawuje w granicach przewidzianych ustawą nadzór nad wykonaniem wyroków
w sprawach karnych, postanowień o tymczasowym aresztowaniu oraz innych orzeczeń i
decyzji o pozbawieniu wolności. Przepis ten nie narusza ustawowych uprawnień sądów.
Art. 34.
1.
Nadzór penitencjarny prokuratora nad zakładami, w których przebywają osoby pozbawione
wolności, obejmuje przede wszystkim kontrolę legalności osadzania w nich tych osób
oraz kontrolę legalności wykonywania kary pozbawienia wolności, jak również wszelkich
orzeczeń i decyzji o pozbawieniu wolności.
2.
Prokurator Generalny w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości, a w razie potrzeby
również z innymi właściwymi ministrami określi szczegółowo zakres prokuratorskiego
nadzoru penitencjarnego oraz tryb jego wykonywania.
Art. 35.
Prokuratorowi przysługuje prawo wstępu w każdym czasie do pomieszczeń zakładu, w którym
przebywają osoby pozbawione wolności, jak również przeglądania dokumentów i żądania
wyjaśnień od administracji zakładu, przeprowadzania rozmów z osobami osadzonymi w
zakładzie oraz badania ich skarg i wniosków.
Art. 36.
1.
W razie stwierdzenia faktu niezgodnego z prawem pozbawienia wolności prokurator zarządza
natychmiastowe zwolnienie.
2.
Prokurator może wstrzymać wykonanie każdej decyzji administracji zakładu, w którym
przebywają osoby pozbawione wolności, jeżeli decyzja ta dotyczy osoby pozbawionej
wolności i jest sprzeczna z prawem. O wstrzymaniu wykonania decyzji prokurator zawiadamia
niezwłocznie organ nadrzędny nad administracją zakładu.
Art. 37.
1.
Prokurator Generalny przedstawia Radzie Państwa wnioski w przedmiocie ułaskawienia
osób skazanych przez sądy.
2.
W odniesieniu do wniosków w przedmiocie ułaskawienia osób skazanych przez sądy wojskowe
uprawnienie określone w ust. 1 przysługuje również Naczelnemu Prokuratorowi Wojskowemu.
4. Badanie zagadnień przestępczości
Art. 38.
Prokurator Generalny prowadzi przez podległych mu prokuratorów badania dotyczące stanu
i przyczyn przestępczości oraz środków jej zwalczania.
Art. 39.
1.
Jeżeli wyniki badań to uzasadniają, Prokurator Generalny występuje z wnioskiem do
właściwego organu o wydanie lub zmianę odpowiednich przepisów albo o podjęcie innych
czynności w celu przeciwdziałania przestępczości.
2.
Zadania określone w ust. 1 wykonują również prokuratorzy wojewódzcy i powiatowi w
stosunku do organów terenowych.
Art. 40.
1.
W odniesieniu do przestępstw należących do zakresu działania sądów wojskowych czynności
określone w art. 38 i 39 ust. 1 podejmuje Naczelny Prokurator Wojskowy.
2.
Czynności określone w art. 39 mogą podejmować w zakresie swego działania również prokuratorzy
okręgów wojskowych i prokuratorzy garnizonowi.
5. Prokuratorska kontrola przestrzegania prawa
Art. 41.
Prokurator czuwa nad przestrzeganiem prawa przez terenowe organy administracji państwowej,
przedsiębiorstwa państwowe oraz przez inne jednostki organizacyjne i organizacje określone
w art. 3 ust. 1 pkt 6.
Art. 42.
1.
Prokurator Generalny informuje Prezesa Rady Ministrów i zainteresowanych ministrów
o ważniejszych wynikach prokuratorskiej kontroli przestrzegania prawa.
2.
W uzasadnionych wypadkach Prokurator Generalny zgłasza Prezesowi Rady Ministrów i
zainteresowanym ministrom propozycje i wnioski, zmierzające do usunięcia stwierdzonych
uchybień lub do usprawnienia działalności administracji i gospodarki.
3.
W wypadku gdy zwróci się o to Prezes Rady Ministrów lub właściwy minister, Prokurator
Generalny zarządza przeprowadzenie kontroli przestrzegania prawa przez określone organy
albo w określonych zagadnieniach.
Art. 43.
1.
W uzasadnionych wypadkach prokuratorzy wojewódzcy i powiatowi zgłaszają prezydiom
rad narodowych odpowiedniego stopnia propozycje i wnioski zmierzające do usunięcia
stwierdzonych uchybień lub do usprawnienia działalności administracji i gospodarki
na terenie województwa lub powiatu.
2.
Na wniosek prezydium rady narodowej odpowiedniego stopnia prokuratorzy wojewódzcy
lub powiatowi zarządzają przeprowadzenie kontroli przestrzegania prawa przez określone
organy albo w określonych zagadnieniach.
Art. 44.
1.
Prokurator czuwa nad stosowaniem prawa w postępowaniu administracyjnym oraz w innych
rodzajach postępowania, o których stanowią ustawy.
2.
Prokurator może domagać się wszczęcia postępowania określonego w ust. 1, a także brać
udział w takim postępowaniu w każdym jego stadium. Prokuratorowi przysługują wówczas
prawa strony, a ponadto prawo wnoszenia sprzeciwu i innych przewidzianych w przepisach
szczególnych środków zaskarżenia od ostatecznych lub prawomocnych decyzji oraz orzeczeń.
Art. 45.
1.
Powziąwszy wiadomość o naruszeniu prawa przez organ, jednostkę organizacyjną lub organizację,
określone w art. 3 ust. 1 pkt 6, prokurator podejmuje stosowne czynności, zmierzające
do wyjaśnienia sprawy.
2.
Prokurator wojskowy działa również w razie powzięcia wiadomości o naruszeniu przez
organ wojskowy rozkazów lub zarządzeń Ministra Obrony Narodowej o charakterze ogólnym.
3.
Prokurator może odstąpić od wyjaśnienia sprawy w wypadku niewyczerpania przez stronę
zwykłych środków prawnych, służących jej w postępowaniu przed właściwymi organami
lub w wypadku wkroczenia właściwego organu nadzoru.
Art. 46.
1.
Prokurator wnosi sprzeciw przeciwko niezgodnym z prawem aktom prawnym o charakterze
ogólnym oraz wytycznym, wydanym przez organy, jednostki organizacyjne i organizacje,
określone w art. 3 ust. 1 pkt 6.
2.
Prokurator wojskowy wnosi nadto sprzeciw przeciwko wydanym przez organy wojskowe rozkazom
lub zarządzeniom niezgodnym z rozkazami lub zarządzeniami Ministra Obrony Narodowej
o charakterze ogólnym.
Art. 47.
1.
Prokurator wnosi również sprzeciw przeciwko niezgodnym z prawem ostatecznym lub prawomocnym
decyzjom i innym rozstrzygnięciom w indywidualnych sprawach, wydanym przez organy,
jednostki organizacyjne i organizacje określone w art. 3 ust. 1 pkt 6, jeżeli decyzje
te lub rozstrzygnięcia mogą być zmienione lub uchylone na podstawie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisów.
2.
Prokurator, wnosząc sprzeciw, może w uzasadnionych wypadkach złożyć wniosek o wstrzymanie
wykonania decyzji lub innego rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie do czasu załatwienia
sprzeciwu.
Art. 48.
1.
Prokurator odpowiedniego stopnia wnosi sprzeciw do właściwego organu nadrzędnego albo
do organu, jednostki organizacyjnej lub organizacji, które wydały akt prawny o charakterze
ogólnym, wytyczne albo decyzje lub inne rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie, o
ile są one uprawnione do ich uchylenia lub zmiany.
2.
Sprzeciw przeciwko aktowi prawnemu o charakterze ogólnym, wytycznym oraz decyzji lub
innemu rozstrzygnięciu w indywidualnej sprawie, wydanym przez prezydium wojewódzkiej
rady narodowej albo przez przewodniczącego tego prezydium, wnosi Prokurator Generalny.
3.
Organ, który otrzymał sprzeciw prokuratora, zawiadamia o nim strony.
Art. 49.
1.
Sprzeciw powinien być załatwiony w terminie trzydziestu dni od daty jego wniesienia.
Jeżeli sprzeciw zawiera wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji lub innego rozstrzygnięcia
w indywidualnej sprawie do czasu załatwienia sprzeciwu, wniosek ten powinien być rozpoznany
niezwłocznie.
2.
Jeżeli do załatwienia sprzeciwu właściwy jest organ kolegialny, termin określony w
ust. 1 może być przedłużony do dnia najbliższego posiedzenia organu.
3.
Prokurator może być obecny przy rozpatrywaniu sprzeciwu przez organ kolegialny. O
terminie posiedzenia organ zawiadamia prokuratora.
Art. 50.
1.
O sposobie załatwienia sprzeciwu należy niezwłocznie zawiadomić prokuratora, który
wniósł sprzeciw.
2.
Jeżeli właściwy organ uzna sprzeciw za uzasadniony, powinien uchylić lub zmienić akt
prawny o charakterze ogólnym, wytyczne, decyzję lub inne rozstrzygnięcia w indywidualnej
sprawie albo spowodować ich uchylenie, zmianę lub wznowienie postępowania.
Art. 51.
1.
Prokurator kieruje wystąpienie w wypadku:
1)
gdy naruszenie prawa w akcie prawnym o charakterze ogólnym, w wytycznych albo decyzji
lub innym rozstrzygnięciu w indywidualnej sprawie nie daje podstaw do ich zmiany lub
uchylenia,
2)
gdy naruszenie prawa polega na bezczynności organu,
3)
gdy zmiana lub uchylenie wadliwej decyzji lub innego rozstrzygnięcia w indywidualnej
sprawie nie są możliwe w myśl obowiązujących przepisów albo gdy wniesienie sprzeciwu
lub innego przewidzianego w przepisach szczególnych środka zaskarżenia byłoby bezprzedmiotowe,
4)
gdy zachodzi potrzeba podjęcia przez organ nadzoru lub kontroli czynności, mających
na celu zapobieganie naruszeniom prawa, lub potrzeba zwrócenia uwagi na okoliczności
wpływające ujemnie na przestrzeganie prawa.
2.
Prokurator wojskowy kieruje ponadto wystąpienie w wypadku, gdy zachodzi potrzeba zwrócenia
uwagi na okoliczności wpływające ujemnie na stan dyscypliny wojskowej i porządku wojskowego.
Art. 52.
1.
Prokurator kieruje wystąpienie do organu jednostki organizacyjnej lub organizacji,
których działalności wystąpienie dotyczy, lub do ich organu nadrzędnego.
2.
W wystąpieniu prokurator może również żądać przeprowadzenia kontroli, a także wszczęcia
przeciwko winnym postępowania w przedmiocie odpowiedzialności służbowej, dyscyplinarnej
lub materialnej.
Art. 53.
1.
Organ, do którego skierowano wystąpienie, obowiązany jest w terminie trzydziestu dni
od daty otrzymania wystąpienia zawiadomić prokuratora o powziętej decyzji lub o zajętym
stanowisku.
2.
Do rozpatrywania wystąpień stosuje się odpowiednio przepisy art. 49 ust. 2 i 3.
Art. 54.
1.
W toku wykonywania prokuratorskiej kontroli przestrzegania prawa prokurator może:
1)
żądać nadesłania lub przedstawienia akt oraz wszelkich niezbędnych dokumentów i pisemnych
wyjaśnień,
2)
żądać złożenia wyjaśnień i przesłuchiwać świadków,
3)
zasięgać opinii biegłych,
4)
zbierać inne niezbędne materiały.
2.
Prokurator wojskowy może nadto:
1)
zaznajamiać się w zakresie niezbędnym dla danego wypadku z poszczególnymi zagadnieniami
wojskowymi,
2)
zwracać się do właściwych dowódców (szefów) o przeprowadzenie badań lub szczegółowej
kontroli działalności organów wojskowych.
3.
Do czynności przewidzianych w ust. 1 stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczące doręczania wezwań, terminów, prawa odmowy zeznań i odmowy odpowiedzi na
pytania, uprzedzenia o odpowiedzialności za złożenie fałszywych zeznań oraz skutków
niezastosowania się do żądań organu.
Art. 55.
1.
Jeżeli właściwy prokurator uważa uchwałę rady narodowej za niezgodną z prawem, zwraca
się on o uchylenie lub zmianę uchwały do rady narodowej, która tę uchwałę podjęła,
lub kieruje wniosek o uchylenie lub zawieszenie wykonania tej uchwały do organu właściwego
w myśl ustawy o radach narodowych.
2.
Wniosek o uchylenie lub zawieszenie wykonania niezgodnej z prawem uchwały wojewódzkiej
rady narodowej kieruje Prokurator Generalny.
3.
Przepisy art. 49, 50 i 54 ust. 1 i 3 stosuje się odpowiednio.
Art. 56.
1.
Jeżeli Prokurator Generalny uważa akt prawny o charakterze ogólnym lub wytyczne wydane
przez ministra za niezgodne z prawem, występuje do ministra o zmianę lub uchylenie
aktu lub wytycznych. Przepis art. 53 ust. 1 stosuje się odpowiednio.
2.
Postanowienia ust. 1 nie dotyczą rozporządzeń i zarządzeń, a w Siłach Zbrojnych także
rozkazów, regulaminów i innych przepisów, wydanych przez ministrów na podstawie ustaw
i w celu ich wykonania albo też w wykonaniu uchwał Rządu.
3.
Jeżeli Prokurator Generalny uważa ostateczną lub prawomocną decyzję albo inne rozstrzygnięcie
w indywidualnej sprawie wydane przez ministra za niezgodne z prawem, kieruje wystąpienie
do ministra na zasadach i w trybie art. 150 kodeksu postępowania administracyjnego.
Rozdział 4
Pracownicy Prokuratury
1. Obowiązki i prawa
Art. 57.
1.
Do pracowników prokuratorskich i administracyjnych w powszechnych jednostkach organizacyjnych
Prokuratury stosuje się ogólne przepisy dotyczące pracowników państwowych, o ile ustawa
niniejsza lub przepisy szczególne nie stanowią inaczej.
2.
Uposażenie pracowników wymienionych w ust. 1 ustala Rada Państwa.
Art. 58.
1.
Prokuratorowi nie wolno obok piastowanego stanowiska zajmować żadnego urzędu państwowego
z wyjątkiem stanowiska pracownika naukowo-dydaktycznego lub naukowo-badawczego albo
wykładowcy, jeżeli zajmowanie takiego stanowiska nie przeszkadza w pełnieniu obowiązków
prokuratora.
2.
Prokuratorowi nie wolno wykonywać zajęć ubocznych, które by przeszkadzały mu w pełnieniu
obowiązków prokuratora albo mogły uchybiać godności jego urzędu lub podważać zaufanie
do jego bezstronności.
3.
Prokurator Generalny decyduje o udzieleniu zezwolenia na zajęcie uboczne, jak również
o tym, czy zajmowanie stanowiska pracownika naukowo-dydaktycznego, naukowo-badawczego
lub wykładowcy nie przeszkadza w pełnieniu obowiązków prokuratora.
Art. 59.
1.
Jeżeli dobro służby tego wymaga, Prokurator Generalny może delegować prokuratora do
innej jednostki organizacyjnej Prokuratury na czas nie dłuższy niż sześć miesięcy
w ciągu roku.
2.
Delegację na okres do dwóch miesięcy w ciągu roku może zarządzić również prokurator
wojewódzki.
Art. 60.
1.
Nadużycie przez prokuratora wolności słowa przy wykonywaniu obowiązków służbowych,
stanowiące ściganą z oskarżenia prywatnego obrazę lub zniesławienie strony, jej pełnomocnika
lub obrońcy, świadka lub biegłego, podlega ściganiu wyłącznie w drodze dyscyplinarnej.
2.
Ściganie prokuratora w trybie karno-administracyjnym może nastąpić tylko za zgodą
właściwej komisji dyscyplinarnej. Przepis ten nie dotyczy postępowania mandatowego.
Art. 61.
Strój urzędowy prokuratorów biorących udział w rozprawach sądowych określa Prokurator
Generalny w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości.
Art. 62.
Przepisów art. 58, 59, 60 ust. 2 i art. 61 nie stosuje się do pracowników prokuratorskich
wojskowych jednostek organizacyjnych Prokuratury. Obowiązki i prawa tych pracowników
określają przepisy o służbie wojskowej oficerów Sił Zbrojnych.
2. Odpowiedzialność dyscyplinarna
Art. 63.
Za przewinienie służbowe i uchybienia godności urzędu (przewinienia dyscyplinarne),
za nadużycie wolności słowa określone w art. 60 ust. 1 prokuratorzy, asesorzy i oficerowie
śledczy Prokuratury oraz aplikanci powszechnych jednostek organizacyjnych Prokuratury
odpowiadają dyscyplinarnie na zasadach przewidzianych w niniejszej ustawie.
Art. 64.
Kary dyscyplinarne w powszechnych jednostkach organizacyjnych Prokuratury są następujące:
1)
nagana,
2)
surowa nagana,
3)
dyscyplinarne przeniesienie do innej miejscowości na równorzędne stanowisko służbowe,
4)
obniżenie uposażenia zasadniczego o jedną grupę,
5)
przeniesienie w tej samej lub innej miejscowości na niższe stanowisko służbowe z odpowiednim
obniżeniem uposażenia,
6)
wydalenie ze służby prokuratorskiej.
Art. 65.
1.
Nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego po upływie sześciu miesięcy od dnia
otrzymania przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnionym przewinieniu
ani po upływie pięciu lat od popełnienia przewinienia.
2.
Przełożonym dyscyplinarnym w powszechnych jednostkach organizacyjnych Prokuratury
jest Prokurator Generalny w stosunku do wszystkich pracowników prokuratorskich oraz
prokurator wojewódzki w stosunku do podległych mu pracowników prokuratorskich.
Art. 66.
1.
W sprawach dyscyplinarnych orzekają:
1)
w powszechnych jednostkach organizacyjnych Prokuratury:
a)
w pierwszej instancji - Komisja Dyscyplinarna w Prokuraturze Generalnej oraz komisje
dyscyplinarne w prokuraturach wojewódzkich,
b)
w drugiej instancji - Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna działająca w Prokuraturze Generalnej,
2)
w wojskowych jednostkach organizacyjnych Prokuratury - Komisja Dyscyplinarna w Naczelnej
Prokuraturze Wojskowej.
2.
Przewodniczących i członków komisji dyscyplinarnych, określonych w ust. 1 pkt 1, powołuje
na okres dwóch lat Prokurator Generalny po wysłuchaniu opinii kolegium Prokuratury
Generalnej.
3.
Przewodniczącego i członków Komisji Dyscyplinarnej w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej
powołuje na okres dwóch lat Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Prokuratorem
Generalnym.
4.
Członkowie komisji dyscyplinarnych są w zakresie orzekania niezawiśli i podlegają
tylko ustawom.
Art. 67.
1.
Pracownik prokuratorski, przeciwko któremu wszczęto postępowanie dyscyplinarne, może
być zawieszony w czynnościach, jeżeli z uwagi na charakter przewinienia konieczne
jest natychmiastowe odsunięcie go od wykonywania obowiązków.
2.
Prawo zawieszenia w czynnościach przysługuje: w powszechnych jednostkach organizacyjnych
Prokuratury - przełożonym dyscyplinarnym, a w wojskowych jednostkach organizacyjnych
Prokuratury - Naczelnemu Prokuratorowi Wojskowemu.
Art. 68.
1.
Za przewinienia dyscyplinarne mniejszej wagi, nie uzasadniające wszczęcia postępowania
dyscyplinarnego, przełożeni prokuratorzy wymierzają podległym sobie pracownikom prokuratorskim
kary porządkowe upomnienia.
2.
Od kary porządkowej upomnienia przysługuje ukaranemu odwołanie do prokuratora nadrzędnego.
3.
W wypadkach mniejszej wagi również komisja dyscyplinarna może wymierzyć karę porządkową
upomnienia zamiast kary określonej w art. 64 lub 75.
Art. 69.
1.
Szczegółowe przepisy o zasadach odpowiedzialności dyscyplinarnej, sposobie powoływania
i organizacji komisji dyscyplinarnych, o rzecznikach dyscyplinarnych oraz o trybie
postępowania dyscyplinarnego określa regulamin dyscyplinarny pracowników prokuratorskich.
2.
Regulamin wydaje Rada Państwa dla powszechnych jednostek organizacyjnych Prokuratury
- na wniosek Prokuratora Generalnego, a dla wojskowych jednostek organizacyjnych Prokuratury
- na wniosek Ministra Obrony Narodowej przedstawiony w porozumieniu z Prokuratorem
Generalnym.
Rozdział 5
Przepisy szczególne dotyczące prokuratorów wojskowych i wojskowych jednostek organizacyjnych Prokuratury
Art. 70.
1.
Wojskowe jednostki organizacyjne Prokuratury wchodzą w skład Sił Zbrojnych Polskiej
Rzeczypospolitej Ludowej.
2.
W zakresie służby wojskowej Naczelny Prokurator Wojskowy podlega Ministrowi Obrony
Narodowej, a inni prokuratorzy wojskowi właściwym dowódcom.
Art. 71.
1.
Naczelny Prokurator Wojskowy składa Ministrowi Obrony Narodowej sprawozdanie z działalności
prokuratorów wojskowych oraz informuje go bieżąco o ich pracy.
2.
Minister Obrony Narodowej może określać zadania prokuratorów wojskowych w zakresie
zapobiegania przestępczości oraz umacniania dyscypliny i porządku wojskowego.
Art. 72.
1.
Zwolnienie prokuratora ze służby w wojskowych jednostkach organizacyjnych Prokuratury
może nastąpić we wszystkich wypadkach, w których stosownie do przepisów o służbie
wojskowej oficerów Sił Zbrojnych może nastąpić zwolnienie oficera z wojskowej służby
zawodowej lub okresowej.
2.
Jeżeli prokurator wojskowy zwolniony ze służby w Prokuraturze z przyczyny określonej
w art. 13 ust. 1 pkt 1 nie zostanie wyznaczony na inne stanowisko służbowe w Siłach
Zbrojnych, może być zwolniony z wojskowej służby zawodowej lub okresowej z zachowaniem
wszelkich uprawnień, przysługujących oficerom zwolnionym ze służby z przyczyn, które
nie powodują pozbawienia tych uprawnień.
3.
Prokuratora wojskowego nie można zwolnić z wojskowej służby zawodowej przed zwolnieniem
go ze stanowiska prokuratorskiego.
Art. 73.
1.
Prokuratorów, zastępców prokuratorów, wiceprokuratorów i podprokuratorów w wojskowych
jednostkach organizacyjnych Prokuratury wyznacza, przenosi i zwalnia ze stanowisk
służbowych Minister Obrony Narodowej na wniosek Naczelnego Prokuratora Wojskowego
w trybie określonym w przepisach o służbie wojskowej oficerów Sił Zbrojnych.
2.
Oficerów śledczych mianuje, przenosi i zwalnia Naczelny Prokurator Wojskowy.
3.
Naczelny Prokurator Wojskowy może powierzyć czasowe pełnienie funkcji prokuratora
wojskowego lub oficera śledczego oficerowi rezerwy zaliczonemu do korpusu osobowego
oficerów sprawiedliwości i odbywającemu ćwiczenia wojskowe.
4.
Zasady wyznaczania oficerów i chorążych zawodowych, podoficerów zawodowych (nadterminowych)
oraz pracowników cywilnych na stanowiska nieprokuratorskie w wojskowych jednostkach
organizacyjnych Prokuratury oraz kwalifikacje wymagane do objęcia tych stanowisk określają
odrębne przepisy.
Art. 74.
1.
W odniesieniu do prokuratorów wojskowych i oficerów śledczych przepis art. 63 dotyczy
tylko takich przewinień dyscyplinarnych oraz czynów naruszających honor i godność
żołnierską, które popełnione zostały podczas lub w związku z wykonywaniem funkcji
prokuratorskich (oficera śledczego).
2.
Za inne przewinienia dyscyplinarne oraz czyny naruszające honor i godność żołnierską
prokuratorzy wojskowi i oficerowie śledczy odpowiadają na zasadach ogólnych określonych
w przepisach o odpowiedzialności dyscyplinarnej żołnierzy, z tym że prawo karania
ich za przewinienia dyscyplinarne przysługuje jedynie przełożonym prokuratorom oraz
Ministrowi Obrony Narodowej.
Art. 75.
Kary dyscyplinarne w wojskowych jednostkach organizacyjnych Prokuratury są następujące:
1)
nagana,
2)
surowa nagana,
3)
ostrzeżenie o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku,
4)
przeniesienie na niższe stanowisko,
5)
ostrzeżenie o niepełnej przydatności w służbie prokuratorskiej (w wykonywaniu funkcji
oficera śledczego),
6)
wydalenie ze służby prokuratorskiej (pozbawienie funkcji oficera śledczego).
Art. 76.
1.
Komisja dyscyplinarna wymierzająca karę wydalenia ze służby prokuratorskiej (pozbawienia
funkcji oficera śledczego) może wystąpić z wnioskiem do Ministra Obrony Narodowej
o zwolnienie ukaranego z wojskowej służby zawodowej lub o pozbawienie go stopnia oficerskiego.
W rozumieniu ustawy o służbie wojskowej oficerów Sił Zbrojnych zwolnienie takie równoznaczne jest ze zwolnieniem z powodu ukarania karą dyscyplinarną
usunięcia z wojskowej służby zawodowej, zaś wniosek o pozbawienie stopnia oficerskiego
jest równoznaczny z wnioskiem oficerskiego sądu honorowego w tym przedmiocie.
2.
Przewidziane w art. 67 zawieszenie w czynnościach służbowych prokuratorów wojskowych
i oficerów śledczych pociąga za sobą skutki zawieszenia na podstawie wojskowych przepisów
dyscyplinarnych.
Art. 77.
Do pracowników prokuratorskich wojskowych jednostek organizacyjnych Prokuratury stosuje
się, w sprawach nie uregulowanych niniejsza ustawą, przepisy o służbie wojskowej oficerów
Sił Zbrojnych.
Rozdział 6
Przepisy przejściowe i końcowe
Art. 78.
Osoby, które w dniu wejścia w życie ustawy były prokuratorami, oficerami śledczymi,
asesorami i aplikantami prokuratury powszechnej i wojskowej, stają się pracownikami
prokuratorskimi powszechnych i wojskowych jednostek organizacyjnych Prokuratury w
rozumieniu niniejszej ustawy.
Art. 79.
1.
Osoby, które nie spełniają warunku przewidzianego w art. 10 ust. 1 pkt 4, a na stanowisko
prokuratora lub oficera śledczego mianowane zostały przed dniem wejścia w życie ustawy,
obowiązane są go dopełnić w ciągu siedmiu lat od jej wejścia w życie.
2.
Prokurator Generalny może w uzasadnionych wypadkach udzielić zwolnienia od obowiązku
określonego w ust. 1.
Art. 80.
1.
Prokurator Generalny może w uzasadnionych wypadkach skrócić do półtora roku okres
aplikacji osobom, będącym aplikantami Prokuratury w chwili wejścia w życie ustawy.
2.
W odniesieniu do aplikantów wojskowych jednostek organizacyjnych Prokuratury uprawnienie
określone w ust. 1 przysługuje Naczelnemu Prokuratorowi Wojskowemu.
Art. 81.
Do pracowników prokuratorskich powszechnych jednostek organizacyjnych Prokuratury
nie stosuje się przepisów dekretu z dnia 14 maja 1946 r. o tymczasowym unormowaniu stosunku służbowego funkcjonariuszów
państwowych .
Art. 82.
Przepisy niniejszej ustawy, w których jest mowa:
1)
o ministrach - stosuje się również do przewodniczących komisji i komitetów sprawujących
funkcje naczelnych organów administracji państwowej oraz do kierowników urzędów centralnych,
2)
o wojewódzkich radach narodowych - stosuje się również do rad narodowych miast wyłączonych
z województw,
3)
o powiatowych radach narodowych - stosuje się również do rad narodowych miast stanowiących
powiaty oraz dzielnicowych rad narodowych w miastach wyłączonych z województw.
Art. 83.
W kodeksie postępowania karnego:
1)
w art. 51 skreśla się § 2,
2)
w art. 219 § 1 skreśla się wyrazy „referendarz śledczy”,
3)
w art. 235 § 1 i § 2 dwukrotnie skreśla się wyrazy „albo na jego zlecenie referendarz śledczy lub asesor prokuratury”,
4)
w art. 2452 skreśla się § 2,
5)
w art. 354 § 1 skreśla się wyrazy „referendarza śledczego i asesora prokuratury”.
Art. 84.
W prawie o ustroju sądów powszechnych wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 50:
a)
w lit. e) dodaje się na końcu wyrazy „lub prokuratorską”,
b)
w lit. f) dodaje się na końcu wyrazy „lub prokuratorski”,
c)
w lit. g) po wyrazach „asesora sądowego” dodaje się wyrazy „lub prokuratorskiego”,
2)
w art. 51 skreśla się § 2,
3)
w art. 135 przepisowi § 1 nadaje się brzmienie:
„
§ 1.
Aplikanta, który ukończył aplikację sądową lub prokuratorską i złożył egzamin sędziowski
lub prokuratorski, Minister Sprawiedliwości może mianować asesorem sądowym
”
.
Art. 85.
W ustawie z dnia 19 grudnia 1963 r. o ustroju adwokatury wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 64:
a)
w ust. 1 dodaje się po wyrazach „aplikacji sądowej” wyrazy „lub prokuratorskiej”, a po wyrazach „egzaminu sędziowskiego” wyrazy „lub prokuratorskiego”,
b)
w ust. 2 dodaje się po wyrazach „kwalifikacje sędziowskie” wyrazy „lub prokuratorskie”,
2)
w art. 66:
a)
w ust. 1 dodaje się po wyrazach „aplikacji sądowej” wyrazy „lub prokuratorskiej”, a po wyrazach „egzaminu sędziowskiego” wyrazy „lub prokuratorskiego”,
b)
w ust. 2 dodaje się po wyrazach „aplikację sądową” wyrazy „lub prokuratorską”, a po wyrazach „egzamin sędziowski” wyrazy „lub prokuratorski”.
Art. 86.
Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w niniejszej ustawie zachowują
moc obowiązującą dotychczasowe przepisy, jeżeli nie są z nią sprzeczne.
Art. 87.
Tracą moc:
1)
ustawa z dnia 20 lipca 1950 r. o Prokuraturze Rzeczypospolitej Polskiej ,
2)
dekret Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 23 września 1944 r. Prawo o
ustroju Sądów Wojskowych i Prokuratury Wojskowej w części dotyczącej Prokuratury Wojskowej z wyjątkiem art. 9 i 10 tego dekretu.
Art. 88.
Ustawa wchodzi w życie po upływie miesiąca od dnia ogłoszenia.