Ustawaz dnia 29 marca 1963 r.o służbie wojskowej chorążych Sił Zbrojnych
Spis treści
Treść ustawy
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
Tworzy się korpus chorążych Sił Zbrojnych.
Art. 2.
1.
Ustanawia się następujące kolejne stopnie wojskowe chorążych:
1)
chorąży, chorąży marynarki,
2)
starszy chorąży, starszy chorąży marynarki.
2.
Minister Obrony Narodowej może ustalić również inne nazwy stopni chorążych używanych
w poszczególnych rodzajach wojsk lub służb równoznaczne ze stopniami wymienionymi
w ust. 1 oraz ustanawiać w drodze rozporządzenia nowe stopnie w korpusie chorążych
i ustalać ich nazwy.
3.
Ilekroć ustawa używa określenia „chorążowie”, należy przez to rozumieć żołnierzy w
stopniach określonych w ust. 1 i 2.
Art. 3.
1.
Na stopnie w korpusie chorążych mianuje Minister Obrony Narodowej.
2.
Warunki mianowania na stopień chorążego (chorążego marynarki) są następujące:
1)
posiadanie wykształcenia co najmniej w zakresie szkoły podstawowej,
2)
przesłużenie w stopniu starszego sierżanta (starszego bosmana) 5 lat,
3)
posiadanie wzorowej opinii służbowej oraz
4)
posiadanie odpowiedniej zdolności fizycznej i psychicznej do służby wojskowej.
Art. 4.
1.
Minister Obrony Narodowej może tworzyć szkoły lub kursy chorążych, których absolwenci
mogą być mianowani na stopień chorążego niezależnie od spełnienia warunku określonego
w art. 3 ust. 2 pkt 2.
2.
Minister Obrony Narodowej określi warunki przyjmowania do szkół chorążych i przebieg
służby uczniów tych szkół.
3.
Do uczniów szkół chorążych zawodowych stosuje się odpowiednie przepisy o służbie wojskowej
uczniów oficerskich szkól zawodowych.
Art. 5.
Mianowanie na wyższy stopień w korpusie chorążych może nastąpić po przesłużeniu w
posiadanym stopniu 5 lat.
Art. 6.
Starszy sierżant (starszy bosman) może być mianowany na stopień chorążego, a chorążowie
na wyższe stopnie w korpusie chorążych w drodze wyróżnienia, chociażby nie spełniali
warunku określonego w art. 3 ust. 2 pkt 2 lub w art. 5.
Art. 7.
1.
Szczegółowe zasady i warunki mianowania na stopnie w korpusie chorążych określa Minister
Obrony Narodowej.
2.
Minister Obrony Narodowej może uzależnić mianowanie na pierwszy i wyższe stopnie w
określonych korpusach osobowych lub grupach albo specjalnościach wojskowych wymagających
specjalnej wiedzy fachowej od posiadania odpowiedniego wykształcenia lub złożenia
odpowiedniego egzaminu.
Art. 8.
Chorążowie mogą uzyskiwać stopnie oficerskie na warunkach określonych w przepisach
o służbie wojskowej oficerów Sił Zbrojnych.
Art. 9.
1.
Warunki mianowania na stopnie w korpusie chorążych określone w art. 3, 5, 6 i 7 stosuje
się w czasie pokoju.
2.
Warunki mianowania oraz organy wojskowe uprawnione do mianowania na stopnie w korpusie
chorążych w czasie wojny określa Minister Obrony Narodowej.
Art. 10.
1.
Za dokonanie czynu świadczącego o szczególnym męstwie lub za wyjątkowe zasługi można
mianować szeregowca lub podoficera na stopień w korpusie chorążych, a chorążych na
wyższe stopnie w tym korpusie albo na stopień oficerski, niezależnie od spełnienia
warunków wymaganych do mianowania.
2.
Przepis ust. 1 stosuje się, również do szeregowców lub podoficerów albo chorążych,
którzy zmarli lub utracili zdolność do służby wojskowej wśród okoliczności świadczących
o szczególnym męstwie lub o wyjątkowych zasługach.
Rozdział 2
Chorążowie zawodowi
Art. 11.
Do wojskowej służby zawodowej w korpusie chorążych powołuje i zwalnia z tej służby
Minister Obrony Narodowej lub organy przez niego upoważnione.
Art. 12.
Podoficer zawodowy staje się, chorążym zawodowym przez mianowanie go na pierwszy stopień
w korpusie chorążych.
Art. 13.
Do wojskowej służby zawodowej w korpusie chorążych powołuje się mianowanych na pierwszy
stopień w korpusie chorążych absolwentów szkoły lub kursu chorążych na ich prośbę
wniesioną przed przyjęciem do szkoły lub na kurs.
Art. 14.
Do wojskowej służby zawodowej można powołać żołnierzy rezerwy w stopniach chorążych
- na ich prośbę.
Art. 15.
1.
Dokumentem tożsamości chorążych zawodowych jest dowód osobisty.
2.
Wojskowym dokumentem osobistym chorążych stwierdzającym stosunek do służby wojskowej
i posiadany stopień wojskowy jest legitymacja chorążych.
Art. 16.
1.
Chorążowie zawodowi zostają zwolnieni z wojskowej służby zawodowej w przypadkach:
1)
ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do wojskowej służby zawodowej,
2)
osiągnięcia 60 lat życia, a przez chorążych - kobiety 50 lat życia,
3)
ukarania karą dyscyplinarną usunięcia z wojskowej służby zawodowej,
4)
utraty stopni chorążych.
2.
Minister Obrony Narodowej może na prośbę lub za zgodą zainteresowanego żołnierza pozostawić
go w wojskowej służbie zawodowej pomimo osiągnięcia granicy wieku określonej w ust.
1 pkt 2.
Art. 17.
Chorążowie zawodowi mogą być zwolnieni z wojskowej służby zawodowej:
1)
po osiągnięciu 50 lat życia, jeżeli nabyli prawo do zaopatrzenia emerytalnego z tytułu
wysługi lat,
2)
na prośbę zainteresowanego żołnierza, która powinna być rozpatrzona w ciągu trzech
miesięcy od jej wniesienia,
3)
na wniosek organów władzy lub administracji państwowej albo władz organizacji politycznych
lub społecznych, za zgodą zainteresowanego żołnierza - w razie powołania go do innej
służby publicznej,
4)
w razie niewyrażenia zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe,
5)
w razie otrzymania dwóch kolejnych okresowych opinii stwierdzających niewywiązywanie
się z obowiązków służbowych,
6)
w razie skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności.
Rozdział 3
Przepisy przejściowe i końcowe
Art. 18.
Żołnierze rezerwy i zwolnieni od powszechnego obowiązku wojskowego, posiadający w
dniu wejścia w życie ustawy stopień chorążego, stają się z mocy, prawa chorążymi (chorążymi
marynarki) w rozumieniu ustawy.
Art. 19.
Chorążowie rezerwy, którzy przed dniem wejścia w życie ustawy posiadali stopień oficerski
chorążego, mogą być w ciągu 5 lat od dnia wejścia w życia ustawy mianowani na stopień
podporucznika (podporucznika marynarki) pomimo niespełniania warunków określonych
w art. 13 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 13 grudnia 1957 r. o służbie wojskowej oficerów
Sił Zbrojnych , po odbyciu ćwiczeń wojskowych i złożeniu egzaminu w zakresie i trybie ustalonym
przez Ministra Obrony Narodowej.
Art. 20.
1.
W sprawach nie uregulowanych w ustawie do chorążych stosuje się odpowiednio przepisy
o służbie wojskowej oficerów Sił Zbrojnych.
2.
Ilekroć w przepisach o powszechnym obowiązku wojskowym i w innych obowiązujących przepisach
jest mowa o uprawnieniach i obowiązkach oficerów, przepisy te stosuje się odpowiednio
do chorążych.
Art. 21.
1.
Przewidziane w ustawie uprawnienia Ministra Obrony Narodowej i podległych mu organów
wojskowych przysługują w stosunku do chorążych wojsk wewnętrznych, Ministrowi Spraw
Wewnętrznych i podległym mu organom.
2.
Przepisy art. 102 ust. 2-5 ustawy z dnia 13 grudnia 1957 r. o służbie wojskowej oficerów Sił
Zbrojnych stosuje się odpowiednio.
Art. 22.
W ustawie z dnia 13 grudnia 1957 r. o służbie wojskowej oficerów Sił Zbrojnych wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 35 pkt 3 otrzymuje brzmienie:
„
3)
chorążych i podoficerów zawodowych - na ich prośbę wniesioną przed dopuszczeniem do
egzaminu na oficera
”
;
2)
w art. 59 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
Wysokość odprawy określonej w ust. 1 pkt 1 ulega zwiększeniu o 20% uposażenia wraz
z dodatkami za każdy dalszy rok wysługi ponad 5 lat nieprzerwanej służby w stopniu
oficerskim albo w stopniach chorążych zawodowych lub w charakterze podoficera zawodowego
(nadterminowego) - aż do wysokości pięciomiesięcznego uposażenia wraz z dodatkami
o charakterze stałym.
”
;
3)
uchyla się art. 91.
Art. 23.
Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.