Ustawaz dnia 13 listopada 1963 r.zmieniająca przepisy o służbie wojskowej żołnierzy Sił Zbrojnych
Treść ustawy
Art. 1.
W ustawie z dnia 13 grudnia 1957 r. o służbie wojskowej oficerów Sił Zbrojnych wprowadza się następujące zmiany:
1)
po art. 33 dodaje się art. 33a w brzmieniu:
„
Art. 33a.
1.
Oficer w czynnej służbie wojskowej, który wskutek wypadku zaistniałego podczas lub
w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych w czasie pokoju doznał uszkodzenia
zdrowia powodującego niezdolność do służby wojskowej oraz inwalidztwo I lub II grupy,
otrzymuje - niezależnie od zaopatrzenia emerytalnego lub inwalidzkiego oraz od innych
świadczeń przewidzianych w ustawie - jednorazowe odszkodowanie:
1)
oficer zawodowy lub służby okresowej - w wysokości dwunastomiesięcznego uposażenia
pobieranego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym wraz z dodatkami o charakterze
stałym,
2)
oficer rezerwy - w wysokości dwunastomiesięcznego uposażenia należnego w myśl przepisów
o uposażeniu żołnierzy oficerowi zawodowemu w tym samym stopniu według posiadanego
stopnia wojskowego i według stanowiska typowego dla tego stopnia wojskowego.
2.
Jeżeli oficer zmarł wskutek wypadku określonego w ust. 1 nie później niż w ciągu dwóch
lat od tego wypadku, a odszkodowania jeszcze nie otrzymał, odszkodowanie to otrzymują
pozostali po nim członkowie rodziny - niezależnie od zaopatrzenia przysługującego
stosownie do przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym lub inwalidzkim żołnierzy i członków
ich rodzin oraz od innych świadczeń przewidzianych w ustawie.
3.
Odszkodowanie nie przysługuje, jeżeli uszkodzenie zdrowia lub śmierć nastąpiły wskutek
winy umyślnej oficera.
4.
Członkami rodziny uprawnionymi do odszkodowania są:
1)
małżonek, który w chwili śmierci oficera pozostawał ze zmarłym we wspólności małżeńskiej,
2)
inni członkowie rodziny (dzieci, wnuki, rodzeństwo, rodzice) spełniający w chwili
śmierci oficera warunki do uzyskania renty rodzinnej w myśl przepisów o zaopatrzeniu
emerytalnym (inwalidzkim).
5.
Minister Obrony Narodowej określi w drodze rozporządzenia zasady oraz tryb przyznawania
i wypłaty odszkodowania, jak również organy wojskowe właściwe w tych sprawach”.
2)
w art. 55:
a)
dodaje się nowy ust. 2 w brzmieniu:
„
2.
Oficera w stopniu do pułkownika (komandora) włącznie, będącego samodzielnym pracownikiem,
nauki Minister Obrony Narodowej może zatrzymać w wojskowej służbie zawodowej mimo
osiągnięcia granicy wieku określonej w ust. I pkt 2 nie dłużej jednak niż do końca
roku kalendarzowego, w którym oficer ten kończy 65 lat życia.
”
,
b)
dotychczasowy ust. 2 oznacza się jako ust. 3 i na końcu zdania skreśla się kropkę
oraz dodaje się wyrazy „lub ust. 2.”;
3)
w art. 58 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Oficerom zwolnionym z wojskowej służby zawodowej w przypadkach określonych w art.
55 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz w art. 56 ust. 1 pkt 3-5, jak również członkom ich rodzin
oraz, członkom rodzin oficerów zmarłych w czasie pełnienia wojskowej służby zawodowej
- przysługuje prawo do bezpłatnej wojskowej pomocy leczniczej (art. 52) przez okres
jednego roku od zwolnienia oficera ze służby lub od jego śmierci.
”
;
4)
w art. 60 skreśla się ust. 2 oraz oznaczenie ust. 1;
5)
art. 61 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 61.
1.
Jeżeli oficer otrzymuje wynagrodzenie za pracę lub posiada dochód z innych źródeł
albo łącznie wynagrodzenie za pracę i dochód z innych źródeł, uposażenie określone
w art. 60 zmniejsza się o kwoty uzyskane z tego tytułu po potrąceniu podatku.
2.
Nadpłata uposażenia podlega potrąceniu wyłącznie z należności bieżących z tytułu tego
uposażenia.
3.
Za dochód w rozumieniu ust. 1 uważa się dochód, który stosownie do przepisów o zaopatrzeniu
emerytalnym żołnierzy zawodowych powoduje zmniejszenie renty za wysługę lat.
”
;
6)
art. 65 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 65.
1.
Oficerów zwolnionych z wojskowej służby zawodowej, którzy nie ukończyli: mężczyźni
55 lat życia, a kobiety 50 lat życia i nie zostali zaliczeni do jednej z grup inwalidów
- kieruje się na ich wniosek do pracy w organach administracji państwowej, przedsiębiorstwach,
zakładach lub instytucjach. Przepisu tego nie stosuje się do oficerów zwolnionych
z wojskowej służby zawodowej w przypadkach określonych w art. 55 ust. 1 pkt 4 i art.
56 ust. 1 pkt 6.
2.
Szczegółowe zasady i tryb kierowania oficerów do pracy określa Prezes Rady Ministrów.
”
;
7)
art. 67 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 67.
Oficer zwolniony z wojskowej służby zawodowej zostaje w zależności od wieku i zdolności
do służby wojskowej przeniesiony do rezerwy lub zwolniony od powszechnego obowiązku
wojskowego (obowiązku wojskowego kobiet).
”
Art. 2.
W ustawie z dnia 6 czerwca 1958 r. o służbie wojskowej szeregowców i podoficerów Sił
Zbrojnych wprowadza się następujące zmiany:
1)
art. 9 i 10 otrzymują brzmienie:
„
Art. 9.
Zasady i warunki mianowania na stopień starszego szeregowca i na stopnie podoficerskie,
z zastrzeżeniem art. 10, oraz organy wojskowe właściwe do mianowania na te stopnie
określa Minister Obrony Narodowej.
Art. 10.
1.
Mianowanie podoficera zawodowego na wyższy stopień może nastąpić w czasie pokoju:
1)
na stopień plutonowego - po przesłużeniu w stopniu kaprala co najmniej 2 lat,
2)
na stopień sierżanta - po przesłużeniu w stopniu plutonowego co najmniej 3 lat,
3)
na stopień starszego sierżanta - po przesłużeniu w stopniu sierżanta co najmniej 4
lat.
2.
Podoficera zawodowego można mianować na kolejny wyższy stopień w drodze wyróżnienia
mimo niespełniania warunku określonego w ust. 1, jeżeli spełnia pozostałe warunki
do mianowania (art. 9).
”
;
2)
po art. 29 dodaje się art. 29a w brzmieniu:
„
Art. 29a.
1.
Podoficerowie i szeregowcy w czynnej służbie wojskowej, którzy wskutek wypadku zaistniałego
podczas lub w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych w czasie pokoju doznali
uszkodzenia zdrowia powodującego niezdolność do służby wojskowej oraz inwalidztwo
I lub II grupy, otrzymują - niezależnie od zaopatrzenia emerytalnego lub inwalidzkiego
oraz od innych świadczeń przewidzianych w ustawie - jednorazowe odszkodowanie:
1)
podoficerowie zawodowi i nadterminowi - w wysokości dwunastomiesięcznego uposażenia
pobieranego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym wraz z dodatkami o charakterze
stałym,
2)
podoficerowie nie wymienieni w pkt 1 - w wysokości dwunastomiesięcznego uposażenia
podoficera nadterminowego w odpowiednim stopniu wojskowym i według stanowiska typowego
dla tego stopnia,
3)
szeregowcy i starsi szeregowcy - w wysokości dwunastomiesięcznego uposażenia kaprala
nadterminowego i według stanowiska typowego dla tego stopnia.
2.
Jeżeli podoficer lub szeregowiec zmarł wskutek wypadku określonego w ust. 1 nie później
niż w ciągu dwóch lat od tego wypadku, a odszkodowania jeszcze nie otrzymał, odszkodowanie
to otrzymują pozostali po nim członkowie rodziny niezależnie od zaopatrzenia przysługującego
stosownie do przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym lub inwalidzkim żołnierzy i członków
ich rodzin oraz od innych świadczeń przewidzianych w ustawie.
3.
Odszkodowanie nie przysługuje, jeżeli uszkodzenie zdrowia lub śmierć nastąpiły wskutek
winy umyślnej żołnierza.
4.
Członkami rodziny uprawnionymi do odszkodowania są:
1)
małżonek, który w chwili śmierci żołnierza pozostawał ze zmarłym żołnierzem we wspólności
małżeńskiej,
2)
inni członkowie rodziny (dzieci, wnuki, rodzeństwo, rodzice) spełniający w chwili
śmierci żołnierza warunki do uzyskania renty rodzinnej w myśl przepisów o zaopatrzeniu
emerytalnym (inwalidzkim).
5.
Minister Obrany Narodowej określi w drodze rozporządzenia zasady oraz tryb przyznawania
i wypłaty odszkodowania, jak również organy wojskowe właściwe w tych sprawach.
”
;
3)
w art. 46 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
„
3.
Podoficer powołany do wojskowej służby nadterminowej z rezerwy zachowuje prawo do
ostatnio pobieranego wynagrodzenia lub uposażenia z zakładu pracy do końca tego miesiąca
kalendarzowego, w którym został skierowany do jednostki wojskowej w celu pełnienia
służby.
”
;
4)
w art. 66 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
„
4.
Do podoficerów powołanych do wojskowej służby zawodowej z rezerwy stosuje się odpowiednio
przepis art. 46 ust. 3.
”
;
5)
po art. 66 dodaje się art. 66a w brzmieniu:
„
Art. 66a.
1.
Do wojskowej służby zawodowej mogą być powołane na własną prośbę; również kobiety,
które nie zostały zaliczone do rezerwy, jeżeli posiadają odpowiednią zdolność fizyczną
i psychiczną do służby wojskowej oraz kwalifikacje określone przez Ministra Obrony
Narodowej.
2.
Równocześnie z powołaniem do wojskowej służby zawodowej kobiety, o których mowa w
ust. 1, podlegają mianowaniu na odpowiedni stopień podoficerski.
3.
Zasady i warunki mianowania na stopnie podoficerskie kobiet, które mają być powołane
do wojskowej służby zawodowej, tryb powoływania do tej służby oraz organy wojskowe
właściwe w tych sprawach określi Minister Obrony Narodowej.
”
;
6)
po art. 76 dodaje się art. 76a w brzmieniu:
„
Art. 76a.
1.
Minister Obrony Narodowej może ze względu na potrzeby Sił Zbrojnych lub interes obrony
Państwa wyznaczyć w porozumieniu z właściwym ministrem podoficerów zawodowych do wykonywania
określonych zadań poza wojskiem na stanowiska ustalone przez Prezesa Rady Ministrów.
2.
Podoficerowie zawodowi wyznaczeni do wykonywania zadań poza wojskiem pozostają nadal
w czynnej służbie wojskowej. Podoficerowie ci mogą być przez Ministra Obrony Narodowej
w każdym czasie odwołani ze służby poza wojskiem.
3.
Zasady i tryb wyznaczania podoficerów zawodowych do wykonywania zadań poza wojskiem
oraz ich prawa i obowiązki związane z wykonywaniem tych zadań określi Rada Ministrów
w drodze rozporządzenia.
”
;
7)
po art. 77 dodaje się. art. 77a w brzmieniu:
„
Art. 77a.
Podoficer zawodowy - kobieta korzysta ze szczególnych uprawnień, które przysługują
pracownicom według przepisów prawa pracy.
”
;
8)
w art. 86 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
Podoficer zawodowy, który osiągnął 50 lat życia, może być na własną prośbę lub za
jego zgodą zatrzymany w wojskowej służbie zawodowej przez dowódcę wymienionego w art.
68 ust. 1.
”
;
9)
w art. 91 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Podoficerom zwolnionym z wojskowej służby zawodowej w przypadkach wymienionych w art.
86 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz w art. 87 ust. 1 pkt 1, 3 i 4, jak również członkom ich rodzin
oraz członkom rodzin podoficerów zmarłych w czasie pełnienia wojskowej służby zawodowej
- przysługuje prawo do bezpłatnej wojskowej pomocy leczniczej (art. 81 ust. 1 pkt
1) przez okres jednego roku od zwolnienia podoficera ze służby lub od jego śmierci.
”
;
10)
w art. 93 przepisy ust. 2 i 3 zastępuje się nowymi przepisami ust. 2-4 w brzmieniu:
„
2.
Jeżeli podoficer otrzymuje wynagrodzenie za prace lub posiada dochód z innych źródeł
albo łącznie wynagrodzenie za pracę i dochód z innych źródeł, uposażenie określone
w ust. 1 zmniejsza się o kwoty uzyskane z tego tytułu po potrąceniu podatku.
3.
Nadpłata uposażenia podlega potrąceniu wyłącznie z należności bieżących z tytułu tego
uposażenia.
4.
Za dochód w rozumieniu ust. 2 uważa się dochód, który stosownie do przepisów o zaopatrzeniu
emerytalnym żołnierzy zawodowych powoduje zmniejszenie renty za wysługę lat.
”
;
11)
art. 97 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 97.
1.
Podoficerów zwolnionych z wojskowej służby zawodowej, którzy nie ukończyli 55 lat
życia i nie zostali zaliczeni do jednej z grup inwalidów, kieruje się na ich wniosek
do pracy w organach administracji państwowej, przedsiębiorstwach, zakładach lub instytucjach.
Przepisu tego nie stosuje się do podoficerów zwolnionych z wojskowej służby zawodowej
w przypadkach określonych w art. 86 ust. 1 pkt 4 i w art. 87 ust. 1 pkt 5.
2.
Szczegółowe zasady i tryb kierowania podoficerów do pracy określa Prezes Rady Ministrów.
”
Art. 3.
Jednorazowe odszkodowanie przewidziano w przepisach art. 33a ustawy z dnia 13 grudnia 1957 r. o służbie wojskowej oficerów Sił Zbrojnych i art. 29a ustawy z dnia 6 czerwca 1958 r. o służbie wojskowej szeregowców i podoficerów
Sił Zbrojnych w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą przysługuje, jeżeli wypadek miał miejsce po
dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 4.
Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.