Ustawaz dnia 31 stycznia 1961 r.o planowaniu przestrzennym
Spis treści
Treść ustawy
Rozdział I
Przepisy ogólne
Art. 1.
1.
Celem planowania przestrzennego jest zapewnienie prawidłowego rozwoju poszczególnych
obszarów kraju z uwzględnieniem ich wzajemnych związków i interesów ogólnokrajowych
oraz ustalenie prawidłowych współzależności przestrzennych między urządzeniami produkcyjnymi
i usługowymi na tych obszarach i stworzenie w ten sposób warunków dla rozwoju produkcji,
wszechstronnego zaspokajania potrzeb ludności oraz ochrony naturalnych bogactw i walorów
przyrodniczych kraju.
2.
Zadaniem planowania przestrzennego jest ustalenie dla poszczególnych obszarów przeznaczenia
i sposobu zagospodarowania terenów na określone cele, z uwzględnieniem potrzeb bieżących
i przyszłych wynikających z programu rozwoju gospodarczego i społecznego.
3.
Ustalenia, o których mowa w ust. 1 i 2, powinny być oparte na planach perspektywicznych
rozwoju gospodarki narodowej, na wieloletnich narodowych planach gospodarczych oraz
na wynikach badań warunków przyrodniczych, demograficznych, gospodarczych i społecznych
danego obszaru i na niezbędnych opracowaniach technicznych.
Art. 2.
1.
Planowanie przestrzenne prowadzone jest:
1)
dla obszaru całego Państwa - w ramach perspektywicznych planów rozwoju gospodarki
narodowej,
2)
dla obszarów poszczególnych województw lub ich części - w ramach planów perspektywicznych
rozwoju województw lub ich części, zwanych w dalszych przepisach „planami regionalnymi”,
3)
dla obszarów poszczególnych jednostek osadniczych lub ich części, zespołów tych jednostek,
a w przypadkach szczególnych również dla miejscowości nie mających charakteru jednostek
osadniczych - w ramach miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, zwanych
w dalszych przepisach „planami miejscowymi”.
2.
Jednostką osadniczą w rozumieniu ustawy jest miasto bądź osiedle oraz wieś lub inna
miejscowość, która stanowi skupienie budynków mieszkalnych i wraz z powiązanymi z
nimi urządzeniami produkcyjnymi i usługowymi tworzy określone środowisko życia ludności.
Art. 3.1 orzeczenie
1.
Plany zagospodarowania przestrzennego mogą być sporządzane:
1)
na okres przekraczający okres planu perspektywicznego rozwoju gospodarki narodowej,
ze szczególnym uwzględnieniem okresu tego planu i z wyodrębnieniem okresu wieloletniego
narodowego planu gospodarczego (plany kierunkowe),
2)
na okres odpowiadający okresowi perspektywicznych planów rozwoju gospodarki narodowej
ze szczególnym uwzględnieniem okresu wieloletniego narodowego planu gospodarczego
(plany perspektywiczne),
3)
na okres odpowiadający okresowi bieżącego i najbliższego wieloletniego narodowego
planu gospodarczego (plany etapowe).
2.
Plany zagospodarowania przestrzennego podlegają okresowej analizie co do przyjętych
w nich założeń i ustaleń; stosownie do wyników tej analizy organy właściwe do sporządzania
planów dokonują odpowiedniej aktualizacji planów. Zmiany wprowadzone do planów w wyniku
ich aktualizacji przedstawiane są do zatwierdzenia właściwym organom.
Art. 4.
Oprócz planów wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 3 sporządzane są łącznie z projektami
inwestycji budowlanych plany zagospodarowania działek budowlanych bądź terenów, na
których zamierzone jest wykonanie inwestycji budowlanych, zwane w dalszych przepisach
„planami realizacyjnymi”.
Art. 5.
1.
Naczelnymi organami administracji państwowej w sprawach planowania przestrzennego
są:
1)
Komisja Planowania przy Radzie Ministrów - w zakresie zagospodarowania przestrzennego
całego kraju i planów regionalnych,
2)
Komitet Budownictwa, Urbanistyki i Architektury - w zakresie planów miejscowych.
2.
Wojewódzkimi względnie powiatowymi organami miejscowego planowania przestrzennego
są właściwe wydziały w prezydiach wojewódzkich względnie powiatowych rad narodowych.
3.
Właściwe organy prezydiów rad narodowych sporządzają projekty planów regionalnych
i planów miejscowych na podstawie opracowań własnych, jak również opracowań naczelnych
i terenowych organów administracji państwowej, właściwych organizacji spółdzielczych
oraz instytucji naukowych i placówek naukowo-badawczych.
4.
Właściwe instytucje naukowe prowadzą badania i studia naukowe niezbędne do rozwiązywania
zagadnień planowania przestrzennego według programów uzgodnionych z naczelnymi organami
administracji do spraw planowania przestrzennego.
Rozdział II
Plany regionalne
Art. 6.
1.
Plany regionalne określają kierunki wszechstronnego rozwoju gospodarczego i społecznego
danego terenu, drogi i etapy ich realizacji, zasady rozmieszczenia sił wytwórczych
i urządzeń usługowych, kształtowania sieci osadniczej i rozmieszczenia ludności oraz
przeznaczenie terenów na oznaczone cele.
2.
Plany regionalne sporządza się na okresy odpowiadające okresowi planu perspektywicznego
rozwoju gospodarki narodowej ze specjalnym uwzględnieniem okresu najbliższego wieloletniego
narodowego planu gospodarczego. Jednocześnie ze sporządzaniem projektów planów regionalnych
właściwe do ich sporządzania organy wykonują opracowania studialne w zakresie założeń
i hipotez zagospodarowania przestrzennego, a w szczególności rozmieszczenia zasadniczych
inwestycji na danym obszarze, w okresie następnego planu perspektywicznego rozwoju
gospodarki narodowej.
Art. 7.
1.
Plany regionalne sporządzane są jako plany ogólne oraz jako plany szczegółowe.
2.
Ogólny plan regionalny sporządza się dla każdego województwa. Plan ten obejmuje w
zasadzie obszary odpowiadające granicom administracyjnym województwa. Za zgodą Przewodniczącego
Komisji Planowania przy Radzie Ministrów i zainteresowanych prezydiów wojewódzkich
rad narodowych może być sporządzony ogólny plan regionalny dla określonego obszaru
nie odpowiadającego granicom województwa.
3.
Dla obszaru miasta wyłączonego z województwa oraz obszaru przyległego województwa
sporządza się łącznie ogólny plan regionalny.
4.
Szczegółowe plany regionalne sporządza się dla obszarów, stanowiących część województwa
bądź części województw przyległych, na których przewiduje się realizację poważnych
inwestycji albo innej działalności gospodarczej, wpływających w sposób zasadniczy
na kształtowanie rozwoju gospodarczego tego terenu.
Art. 8.
1.
Projekty planów regionalnych sporządzają wojewódzkie organy planowania gospodarczego.
2.
W pracach nad sporządzaniem planów regionalnych w zakresie podstawowych zasad tych
planów biorą udział powoływane przez właściwe prezydia wojewódzkich rad narodowych
komisje, w skład których wchodzą w szczególności przedstawiciele organów administracji
państwowej i instytucji naukowych oraz znawcy odpowiednich zagadnień.
3.
Jeżeli plan regionalny obejmuje obszary województwa i miasta wydzielonego z województwa
bądź obszary wchodzące w skład dwóch lub więcej województw, odpowiednią komisję powołuje
prezydium wojewódzkiej rady narodowej, którego organ sporządza dany plan, w porozumieniu
z zainteresowanymi prezydiami właściwych wojewódzkich rad narodowych.
4.
Komisje wymienione w ust. 2 i 3 są organami wnioskującymi, doradczymi i konsultacyjnymi.
Skład Komisji powinien być uzgodniony z Przewodniczącym Komisji Planowania przy Radzie
Ministrów.
Art. 9.
1.
Plany regionalne, po uzgodnieniu z zainteresowanymi organami administracji państwowej,
uchwalane są przez właściwe wojewódzkie, a w przypadkach określonych w art. 7 ust.
3 - przez wojewódzkie i miejskie rady narodowe, jako wnioski dla Rady Ministrów.
2.
Plany regionalne uchwalone przez właściwe rady narodowe podlegają zaopiniowaniu przez
Komisję Planowania przy Radzie Ministrów i Komitet Budownictwa, Urbanistyki i Architektury.
3.
Rada Ministrów zatwierdza podstawowe elementy planów regionalnych.
Art. 10.2 orzeczenia
Wydatki związane z opracowywaniem planów regionalnych pokrywane są z budżetów wojewódzkich
rad narodowych, których obszary objęte są planem.
Art. 11.
1.
Plany regionalne stanowią podstawę opracowania miejscowych planów zagospodarowania
przestrzennego.
2.
W oparciu o plany regionalne właściwe organy wydają decyzję o lokalizacji ogólnej
inwestycji budowlanych. Decyzje te określają w sposób przybliżony miejsca wykonania
inwestycji, a dla inwestycji liniowych - przebieg trasy.
Art. 12.
Przewodniczący Komisji Planowania przy Radzie Ministrów w porozumieniu z Przewodniczącym
Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury określi szczegółowy tryb, zasady
i metody opracowania oraz uzgadniania ogólnych i szczegółowych planów regionalnych,
a także zasady i tryb ustalania lokalizacji ogólnej.
Rozdział III
Miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego
Art. 13.
Miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego są:
1)
ogólne plany zagospodarowania przestrzennego jednostek osadniczych, zwane w dalszych
przepisach ustawy „planami ogólnymi”, oraz plany zagospodarowania przestrzennego obszarów
stanowiących zespoły jednostek osadniczych,
2)
szczegółowe plany zagospodarowania przestrzennego części jednostek osadniczych, a
w przypadkach uzasadnionych - całości tych jednostek, zwane w dalszych przepisach
ustawy „planami szczegółowymi”.
Art. 14.
1.
Plan ogólny określa w sposób wszechstronny podstawowe kierunki i skalę rozwoju oraz
zasady zagospodarowania przestrzennego terenu na cały okres planu, jak również program
i sposób zagospodarowania przestrzennego jednostki osadniczej w okresie najbliższego
wieloletniego narodowego planu gospodarczego.
2.
Plan ogólny powinien być sporządzony w zasadzie dla wszystkich okresów przewidzianych
w art. 3. Dla małych miast, osiedli oraz dla wsi plan ogólny może być sporządzony
jako plan perspektywiczny i etapowy bądź tylko jako plan etapowy.
3.
Plan ogólny stanowi podstawę gospodarki terenami i ustalania potrzeb inwestycyjnych
na obszarze danej jednostki osadniczej; obejmuje on podstawowe wytyczne dla opracowania
planów szczegółowych na tym obszarze, określa tereny wymagające takich opracowań w
odpowiedniej kolejności.
4.
Projekt planu ogólnego powinien być sporządzony dla całego obszaru objętego zamierzeniami
zagospodarowania danej jednostki osadniczej. W uzasadnionych przypadkach plan ogólny
może być sporządzony również dla wyodrębnionej części miasta. Plan ogólny wsi obejmuje
obszar gruntów przeznaczonych na gospodarkę rolną, pod zabudowę oraz grunty przeznaczone
na cele społeczne i inne.
Art. 15.
1.
Plany ogólne powinny być opracowane w zasadzie dla wszystkich jednostek osadniczych.
2.
Kolejność obejmowania poszczególnych jednostek osadniczych pracami w zakresie sporządzania
planów ustalają prezydia rad narodowych, których organy są właściwe do sporządzania
planów. Plany ogólne jednostek osadniczych odbudowywanych, przebudowywanych lub nowo
projektowanych powinny być opracowane przed przystąpieniem do odbudowy, przebudowy
lub budowy.
Art. 16.
Plan zagospodarowania przestrzennego zespołów jednostek osadniczych sporządza się
w przypadkach, gdy na określonym obszarze istnieje bądź powstaje zespół jednostek
osadniczych, które ze względu na powiązanie funkcjonalne stanowią całość gospodarczo-przestrzenną.
W szczególności plany takie należy sporządzać dla obszarów zespołów miast i osiedli
przemysłowych i portowych, jednostek osadniczych położonych w strefie podmiejskiej
dużych miast, wiejskich jednostek osadniczych w ramach powiatu lub jego części, miejscowości
uzdrowiskowych, wypoczynkowo-turystycznych itp.
Art. 17.1 orzeczenie
1.
Plan szczegółowy sporządza się dla części obszaru jednostki osadniczej, przewidzianej
do zagospodarowania (zabudowy, odbudowy, przebudowy) w okresie bieżącego i najbliższego
wieloletniego narodowego planu gospodarczego.
2.
Dla małych miast, osiedli oraz wsi szczegółowy plan zagospodarowania przestrzennego
może być sporządzony łącznie z planem ogólnym dla obszaru całej jednostki.
3.
Plan szczegółowy określa szczegółowo przeznaczenie terenów na poszczególne cele, wyznacza
linie rozgraniczające te tereny, ustala zasady uzbrojenia i urządzenia terenu, określa
linię zabudowy oraz dopuszczalną wysokość zabudowy, a w miarę potrzeby również inne
warunki i wytyczne kształtowania zabudowy.
4.
Dla obszaru wsi plan szczegółowy sporządzany jest tylko dla terenów przeznaczonych
pod zabudowę.
Art. 18.
1.
Plan szczegółowy sporządza się w oparciu o ustalenia planu ogólnego.
2.
W przypadku gdy powstaje pilna konieczność opracowania planu szczegółowego, a brak
jest zatwierdzonego planu ogólnego, plan szczegółowy powinien być opracowany w dostosowaniu
do wstępnie ustalonych założeń planu ogólnego.
Art. 19.
1.
Projekty planów ogólnych miast i osiedli oraz planów zespołów jednostek osadniczych
sporządzają właściwe wojewódzkie organy miejscowego planowania przestrzennego. Projekty
planów ogólnych innych jednostek osadniczych oraz projekty planów szczegółowych sporządzają
właściwe powiatowe organy planowania przestrzennego.
2.
Prezydia wojewódzkich rad narodowych mogą przekazywać sporządzenie planów ogólnych
miast i osiedli oraz planów zespołów wiejskich jednostek osadniczych właściwym powiatowym
organom planowania przestrzennego.
3.
Przewodniczący Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury może określić, które
projekty miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego powinny przed zatwierdzeniem
uzyskać jego akceptację.
4.
Wojewódzkie organy miejscowego planowania przestrzennego mogą określać, które projekty
miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, sporządzone przez organy powiatowe,
powinny przed zatwierdzeniem uzyskać akceptację wojewódzkiego organu miejscowego planowania
przestrzennego.
Art. 20.
Projekty planów miejscowych podlegają uzgodnieniu z zainteresowanymi wydziałami prezydiów
rad narodowych oraz terenowymi organami administracji państwowej nie podporządkowanymi
radom narodowym. W przypadkach nieosiągnięcia porozumienia decyzje podejmują właściwe
organy nadrzędne.
Art. 21.
1.
Każdy projekt planu ogólnego powinien być przed przedstawieniem do zatwierdzenia zaopiniowany
przez prezydium właściwej rady narodowej (miejskiej, osiedla bądź gromadzkiej, a w
miastach podzielonych na dzielnice - dzielnicowej).
2.
Przed zaopiniowaniem projektu planu ogólnego przez prezydium rady narodowej właściwy
organ tego prezydium powinien zorganizować dyskusję nad zasadami planu z przedstawicielami
miejscowych jednostek gospodarki uspołecznionej, organizacji społecznych i zawodowych,
stowarzyszeń oraz zgłaszającymi się do tej dyskusji osobami. Zgłoszone uwagi należy
rozważyć przy opiniowaniu i zatwierdzeniu planu.
3.
Projekt planu ogólnego wsi powinien być przed przedstawieniem do zatwierdzenia rozpatrzony
na zebraniu wiejskim danej wsi. Uwagi i wnioski do projektu planu zgłoszone na zebraniu
wiejskim - po zaopiniowaniu przez prezydium gromadzkiej rady narodowej - przedstawiane
są do decyzji prezydium powiatowej rady narodowej.
Art. 22.
1.
Projekty planów szczegółowych - po ich uzgodnieniu, a przed przedstawieniem do zatwierdzenia
- powinny być wyłożone do publicznego wglądu w siedzibie prezydium właściwej rady
narodowej (miejskiej, dzielnicowej, osiedla bądź gromadzkiej) na okres przynajmniej
14 dni.
2.
O wyłożeniu projektu planu do wglądu właściwy organ prezydium rady narodowej podaje
do publicznej wiadomości w lokalnym czasopiśmie oraz na tablicy ogłoszeń prezydium
właściwej rady narodowej.
3.
Zainteresowane jednostki gospodarki uspołecznionej, organizacje społeczne i zawodowe,
stowarzyszenia oraz osoby prawne i fizyczne mogą w okresie wyłożenia projektu planu
składać do prezydium rady narodowej uwagi i wnioski do projektu.
4.
Uwagi i wnioski powinny być rozpatrzone przez organ prezydium rady narodowej właściwy
do sporządzenia projektu planu i przedstawione prezydium rady narodowej, właściwej
do zatwierdzenia planu.
Art. 23.
1.
Ogólne plany wsi oraz plany zespołów wiejskich jednostek osadniczych zatwierdzają
prezydia powiatowych rad narodowych, inne plany ogólne i plany zespołów jednostek
osadniczych - prezydia wojewódzkich rad narodowych.
2.
Plany szczegółowe zatwierdzają prezydia powiatowych rad narodowych.
3.
Rada Ministrów określa, które plany miejscowe będą przedstawiane Radzie Ministrów
do akceptacji w zakresie podstawowych elementów tych planów. Plany te przedstawiane
są Radzie Ministrów po zaopiniowaniu przez Przewodniczącego Komitetu Budownictwa,
Urbanistyki i Architektury i Przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów.
Art. 24.
1.
Uchwały prezydium rady narodowej o zatwierdzeniu planów miejscowych ogłaszane są w
dzienniku urzędowym wojewódzkiej rady narodowej oraz na tablicy ogłoszeń prezydium
właściwej rady narodowej (gromadzkiej, miejskiej, osiedla). Ponadto należy w lokalnym
czasopiśmie ogłosić informację o zatwierdzeniu planu.
2.
W ogłoszeniach, o których mowa w ust. 1, należy wskazać te organy prezydium rady narodowej,
które obowiązane są udostępnić zainteresowanym przeglądanie planu i udzielać odpowiednich
informacji. W przypadku gdy udostępnienie planu do przeglądu jest niemożliwe ze względu
na przepisy o tajemnicy państwowej, właściwy organ planowania przestrzennego obowiązany
jest poinformować zainteresowanego na jego wniosek o tych postanowieniach planu, które
dotyczą jego interesów.
Art. 25.1 orzeczenie
1.
Plany miejscowe uzyskują moc powszechnie obowiązującą z dniem ogłoszenia w dzienniku
urzędowym wojewódzkiej rady narodowej uchwały o zatwierdzeniu danego planu.
2.
Odstępstwa od planów mogą być dokonywane jedynie za zgodą organu, który zatwierdził
dany plan. Odstępstwa te nie mogą obejmować zmiany podstawowych elementów planów.
Zmiany takie mogą być wprowadzane jedynie w trybie ustalonym dla opracowywania, uzgadniania
i zatwierdzania planów.
Art. 26.
Wydatki związane z opracowywaniem projektów planów miejscowych pokrywane są z budżetów
rad narodowych, których organy właściwe są do sporządzania tych planów.
Art. 27.
Rada Ministrów wyda w drodze rozporządzenia szczegółowe przepisy o uzgadnianiu projektów
planów (art. 20), opiniowaniu projektów planów przez prezydia rad narodowych, organizowaniu
dyskusji nad zasadami planów, rozpatrywaniu projektów planów wsi na zebraniach wiejskich
(art. 21) oraz o wykładaniu do wglądu projektów planów szczegółowych, zgłaszaniu i
rozpatrywaniu uwag i wniosków do planów (art. 22).
Art. 28.
Przewodniczący Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury w porozumieniu z Przewodniczącym
Komisji Planowania przy Radzie Ministrów i zainteresowanymi ministrami wyda szczegółowe
przepisy o sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego ustalające:
1)
szczegółowy zakres miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego,
2)
metodę, tryb i formę opracowania planów,
3)
wskazania, wytyczne i normatywy dla opracowania planów.
Art. 29.1 orzeczenie
1.
Projekty miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego mogą być opracowywane
przez osoby posiadające kwalifikacje fachowe, stwierdzone przez właściwe organy.
2.
Przewodniczący Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury w porozumieniu z zainteresowanymi
ministrami ustali w drodze rozporządzenia:
1)
rodzaje studiów wyższych, których ukończenie uprawnia do ubiegania się o stwierdzenie
kwalifikacji,
2)
zakres, okres czasu oraz sposób odbywania praktyki,
3)
organy właściwe do stwierdzenia kwalifikacji,
4)
tryb wydawania zaświadczeń o stwierdzeniu kwalifikacji i sposób prowadzenia ewidencji
osób, które otrzymały te zaświadczenia.
Rozdział IV
Właściwość organów planowania przestrzennego w sprawach wykorzystania terenu
Art. 30.34 orzeczenia
1.
Sprawy z zakresu wykorzystania określonych terenów należą do właściwości organów miejscowego
planowania przestrzennego.
2.
W szczególności organy planowania przestrzennego:
1)
ustalają lokalizację szczegółową inwestycji budowlanych, określając działkę budowlaną
bądź teren, na którym inwestycja może być wykonana, oraz - w miarę potrzeby - warunki
urbanistyczne, architektoniczne i budowlane, które powinny być spełnione przy wykonaniu
inwestycji,
2)
wyrażają zgodę na zmianę sposobu wykorzystania terenu bez dokonywania inwestycji,
ustalając - w miarę potrzeby - warunki, które mają być spełnione przy zmianie wykorzystania,
3)
ustalają strefy ochronne oraz sposób ich zagospodarowania, jeżeli na podstawie przepisów
szczególnych w sprawach tych nie są właściwe inne organy.
3.
Decyzje w sprawach wymienionych w ust. 2 pkt 1 i 2 obowiązane są uzyskiwać jednostki
gospodarki uspołecznionej, osoby prawne nie będące jednostkami gospodarki uspołecznionej
oraz osoby fizyczne. Decyzje w sprawach wymienionych w ust. 2 pkt 3 wydawane są z
urzędu bądź na wniosek zainteresowanych.
Art. 31.9 orzeczeń
1.
Podstawą do podejmowania decyzji w sprawach wymienionych w art. 30 ust. 2 pkt 1 są
zatwierdzone plany zagospodarowania przestrzennego.
2.
W przypadku gdy zachodzi pilna potrzeba wydania decyzji w sprawie lokalizacji szczegółowej
na terenach, dla których nie ma zatwierdzonego planu miejscowego, właściwy organ podejmuje
decyzje na podstawie posiadanych materiałów do planu, uzupełnionych niezbędnymi danymi
i po przeprowadzeniu uzgodnień z zainteresowanymi organami. W sprawach lokalizacji
szczegółowej inwestycji prywatnych wojewódzki organ planowania przestrzennego może,
na wniosek właściwego do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji powiatowego organu
planowania przestrzennego, odroczyć wydanie takiej decyzji do czasu zatwierdzenia
planu, nie dłużej jednak niż na 3 lata.
Art. 32.1 orzeczenie
1.
Sprawy ustalenia lokalizacji szczegółowej inwestycji oraz sprawy zmiany sposobu wykorzystania
terenu bez dokonywania inwestycji należą do właściwości powiatowych organów planowania
przestrzennego, jeżeli przepis szczególny nie przewiduje właściwości organu wojewódzkiego.
2.
W przypadkach braku zatwierdzonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,
którego opracowanie należy do wojewódzkiego organu planowania przestrzennego, projekt
decyzji o lokalizacji szczegółowej inwestycji wymaga akceptacji wojewódzkiego organu
planowania przestrzennego.
Art. 33.1 orzeczenie
Sprawy wymienione w art. 30 ust. 2 pkt 3 należą do organów miejscowego planowania
przestrzennego właściwych do ustalenia lokalizacji szczegółowej obiektów budowlanych
wymagających ustalenia strefy ochronnej.
Art. 34.
Rada Ministrów określi w drodze rozporządzenia minimalne odległości i warunki, jakie
powinny być zachowane w stosunku do dróg publicznych, linii kolejowych i lotnisk przy
wydawaniu decyzji o lokalizacji szczegółowej inwestycji budowlanych.
Art. 35.2 orzeczenia
Przewodniczący Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury wyda przepisy szczegółowe
ustalające zasady i tryb wydawania decyzji w sprawach wymienionych w art. 30 ust.
2, przepisy te określą inwestycje, które nie wymagają uzyskiwania decyzji o lokalizacji
szczegółowej, oraz przypadki, w których zmiana sposobu użytkowania terenu bez dokonywania
inwestycji wymaga pozwolenia organów planowania przestrzennego, ponadto mogą określić
inwestycje, dla których decyzje o lokalizacji wydają wojewódzkie organy planowania
przestrzennego.
Rozdział V
Plany realizacyjne
Art. 36.
Plany realizacyjne opracowuje się:
1)
dla poszczególnych działek budowlanych jako plany zagospodarowania terenu działek
lub plany usytuowania obiektów budowlanych,
2)
dla terenów przeznaczonych do zabudowy przez jednego inwestora lub przez zespół inwestorów
współdziałających - jako część projektu inwestycji budowlanej.
Art. 37.
1.
Podstawą do opracowania projektu planu realizacyjnego jest zatwierdzony szczegółowy
plan zagospodarowania przestrzennego jednostki osadniczej oraz ustalenia decyzji w
sprawie lokalizacji.
2.
W przypadku gdy planem realizacyjnym, o którym mowa w art. 36 pkt 2, mają być objęte
tereny, dla których nie ma zatwierdzonego szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego,
inwestor obowiązany jest opracować projekt takiego planu dla terenu objętego lokalizacją
danej inwestycji na podstawie wytycznych udzielonych przez właściwy organ miejscowego
planowania przestrzennego. Projekt tego planu podlega uzgodnieniu i zatwierdzeniu
zgodnie z ogólnie obowiązującymi przepisami.
Art. 38.2 orzeczenia
Szczegółowe zasady sporządzania planów realizacyjnych oraz tryb ich uzgadniania i
zatwierdzania ustali Przewodniczący Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury
w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami.
Art. 39.
Wydatki związane z opracowaniem planów realizacyjnych oraz szczegółowych planów zagospodarowania
przestrzennego, o których mowa w art. 37 ust. 2, ponosi inwestor.
Rozdział VI
Przepisy przejściowe i końcowe
Art. 40.1 orzeczenie
Plany zagospodarowania przestrzennego miast, osiedli i wsi zatwierdzone przed wejściem
w życie niniejszej ustawy są miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego w
rozumieniu niniejszej ustawy.
Art. 41.
1.
Ilekroć w ustawie jest mowa o wojewódzkich radach narodowych i ich prezydiach albo
wojewódzkich organach planowania gospodarczego i wojewódzkich organach miejscowego
planowania przestrzennego, należy przez to rozumieć również odpowiednie rady narodowe
miast wyłączonych z województw, prezydia tych rad i właściwe organy prezydiów tych
rad, a ilekroć jest mowa o powiatowych radach narodowych i ich prezydiach, powiatowych
organach planowania przestrzennego - należy przez to rozumieć również odpowiednie
miejskie rady narodowe miast stanowiących powiaty miejskie, rady narodowe miast wyłączonych
z województw, prezydia tych rad i właściwe ich organy.
2.
Prezydia rad narodowych miast wyłączonych z województw mogą przekazywać prezydiom
dzielnicowych rad narodowych i ich organom te czynności z zakresu planowania przestrzennego,
które w myśl przepisów ustawy na obszarach województw należą do zakresu działania
prezydiów powiatowych rad narodowych i ich organów.
Art. 42.
W ustawie z dnia 22 maja 1958 r. o terenach dla budownictwa domów jednorodzinnych w
miastach i osiedlach wprowadza się zmiany następujące:
1)
w art. 6:
a)
w ust. 1 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
„
1.
Po wyznaczeniu terenów budownictwa jednorodzinnego właściwy organ prezydium powiatowej
rady narodowej sporządza szczegółowy plan zagospodarowania przestrzennego całości
lub części tych terenów.
”
,
b)
skreśla się ust. 3, 4, 5 i 6;
2)
we wszystkich przepisach ustawy określenie „plan zagospodarowania terenu” zastępuje
się określeniem „szczegółowy plan zagospodarowania przestrzennego” w odpowiednim przypadku.
Art. 43.
1.
Traci moc dekret z dnia 2 kwietnia 1946 r. o planowym zagospodarowaniu przestrzennym kraju .
2.
Z dniem wejścia w życie przepisów wydanych na podstawie art. 34 tracą moc:
1)
art. 1, 2, 3 i 4 ustawy z dnia 13 marca 1934 r. o oddaleniu budowli, składów, zadrzewienia
i robót ziemnych od linii kolejowych oraz o pasach ochronnych przeciwpożarowych i
zasłonach odśnieżnych ,
2)
art. 15 ustawy z dnia 7 października 1921 r. o przepisach porządkowych na drogach
publicznych .
Art. 44.
Ustawa wchodzi w życie po upływie sześciu miesięcy od dnia ogłoszenia.