Ustawaz dnia 27 listopada 1961 r.o zmianie przepisów postępowania karnego
Treść ustawy
Art. 1.
W kodeksie postępowania karnego wprowadza się następujące zmiany:
1)
art. 17 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 17.
§ 1.
Sąd wojewódzki rozpoznaje w pierwszej instancji sprawy:
1)
o przestępstwa określone w rozdziałach XVIII, XIX oraz w art. 225-228 kodeksu karnego;
2)
o przestępstwa określone w rozdziale I oraz w art. 32 i 39 dekretu z dnia 13 czerwca 1946 r. o przestępstwach
szczególnie niebezpiecznych w okresie odbudowy Państwa, jednakże z wyjątkiem spraw o przestępstwa określone w art. 7 tego dekretu;
3)
o przestępstwa określone w art. 78-81 kodeksu karnego Wojska Polskiego;
4)
o przestępstwa określone w art. 3 ust. 1 i 2, w art. 4 ust. 1 i 2 oraz w art. 8 ust. 1 dekretu z dnia 26 października
1949 r. o ochronie tajemnicy państwowej i służbowej;
5)
o przestępstwa określone w dekrecie z dnia 31 sierpnia 1944 r. o wymiarze kary dla faszystowsko-hitlerowskich
zbrodniarzy winnych zabójstw i znęcania się nad ludnością cywilną i jeńcami oraz dla
zdrajców Narodu Polskiego;
6)
o przestępstwa określone w art. 3 § 2 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. o odpowiedzialności karnej za przestępstwa
przeciw własności społecznej;
7)
o inne przestępstwa określone w ustawie z dnia 18 czerwca 1959 r. o odpowiedzialności karnej za przestępstwa przeciw
własności społecznej, jeżeli szkoda przekracza 100.000 złotych;
8)
o przestępstwa na szkodę Państwa lub jednostki gospodarki uspołecznionej, jeżeli interesy
gospodarcze Państwa lub danej jednostki zostały narażone na szkodę przekraczającą
200.000 złotych;
9)
o przestępstwa, które z mocy przepisu szczególnego należą do właściwości sądu wojewódzkiego.
§ 2.
W sprawach o przestępstwa określone w art. 4 dekretu z dnia 13 czerwca 1946 r. o przestępstwach szczególnie niebezpiecznych
w okresie odbudowy Państwa prokurator wnosi akt oskarżenia do sądu powiatowego, jeżeli uzna, że zachodzą warunki
do zastosowania art. 4 § 2.
§ 3.
Sąd wojewódzki może na wniosek prokuratora rozpoznać jako sąd pierwszej instancji
sprawę o każde przestępstwo, jeżeli uzna to za wskazane ze względu na okoliczności
sprawy.
§ 4.
Sąd wojewódzki rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń sądów powiatowych oraz orzeka
w innych wypadkach, przewidzianych w ustawie.
”
;
2)
w art. 85:
a)
dodaje się nowy § 2 w brzmieniu:
„
§ 2.
Pełnomocnikiem organu państwowego, jednostki gospodarki uspołecznionej lub organizacji
społecznej może być także ich pracownik albo pracownik ich organu nadrzędnego.
”
;
b)
dotychczasowy § 2 staje się § 3 tego artykułu;
3)
art. 233 § 1 lit. d) otrzymuje brzmienie:
„
d)
zebranie niezbędnych danych o osobie podejrzanego oraz o jego stanie majątkowym;
”
;
4)
art. 234 § 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Śledztwo prowadzi się w sprawach o przestępstwa wymienione w art. 17 § 1 oraz w sprawach:
1)
o przestępstwa określone w art. 140, w rozdziale XXXIII, jeżeli zostały popełnione
umyślnie, z wyjątkiem przestępstwa określonego w art. 215 § 1, chyba że z przestępstwa
tego wynikła śmierć człowieka, jak również w art. 230, 240 § 2, 248 § 2 i 290 kodeksu
karnego;
2)
o przestępstwa określone w rozdziale II dekretu z dnia 13 czerwca 1946 r. o przestępstwach szczególnie niebezpiecznych
w okresie odbudowy Państwa;
3)
o przestępstwa na szkodę Państwa lub jednostki gospodarki uspołecznionej, jeżeli interesy
gospodarcze Państwa lub danej jednostki zostały narażone na szkodę przekraczającą
50.000 złotych.
”
;
5)
w art. 248 dodaje się nowy § 4 w brzmieniu:
„
§ 4.
Jednocześnie z wniesieniem do sądu aktu oskarżenia prokurator zawiadamia o tym pokrzywdzoną
instytucję państwową, jednostkę gospodarki uspołecznionej lub organizację społeczną
w celu wytoczenia powództwa cywilnego, a w razie niewytoczenia - w celu wyjaśnienia
prokuratorowi przyczyn.
”
;
6)
po art. 331 dodaje się nowy art. 3311 w brzmieniu:
„
Art. 3311.
§ 1.
W razie skazania za przestępstwo zagarnięcia mienia społecznego, jeżeli powództwa
cywilnego nie wytoczono, sąd na pokrycie wyrządzonej szkody zasądza z urzędu na podstawie
ujawnionych w sprawie materiałów na rzecz pokrzywdzonej instytucji państwowej, jednostki
gospodarki uspołecznionej lub organizacji społecznej odszkodowanie pieniężne odpowiadające
wartości zagarniętego mienia.
§ 2.
W razie skazania za inne przestępstwo, w którego wyniku została wyrządzona szkoda
w mieniu społecznym, sąd może z urzędu zasądzić odpowiednie odszkodowanie pieniężne.
§ 3.
Jeżeli wartość zagarniętego mienia (§ 1) lub wyrządzona w mieniu społecznym szkoda
(§ 2) jest wyższa od zasądzonego odszkodowania, pokrzywdzona instytucja państwowa,
jednostka gospodarki uspołecznionej lub organizacja społeczna może dochodzić różnicy
na drodze cywilnej.
§ 4.
Przepisów § 1 i 2 nie stosuje się:
1)
jeżeli wyjdzie na jaw, że proces o te same roszczenia już się toczy w postępowaniu
cywilnym lub został rozstrzygnięty w tym postępowaniu;
2)
w postępowaniu w sprawach nieletnich;
3)
w postępowaniu doraźnym.
§ 5.
Sąd może zabezpieczyć na mieniu oskarżonego odszkodowanie pieniężne, o którym mowa
w § 1 i 2. Koszty związane z wykonaniem postanowienia o zabezpieczeniu uiszcza strona,
na rzecz której nastąpiło zabezpieczenie.
§ 6.
W razie zasądzenia odszkodowania, o którym mowa w § 1 lub 2, sąd zasądza od skazanego
na rzecz Skarbu Państwa opłaty sądowe stosując odpowiednio przepisy kodeksu postępowania
cywilnego.
”
;
7)
w art. 367 dodaje się nowy § 3 w brzmieniu:
„
§ 3.
Do rewizji sporządzonej przez prokuratora lub przez osobę uprawnioną do występowania
przed sądem na podstawie przepisów prawa o ustroju adwokatury należy dołączyć odpowiednią
ilość odpisów dla stron, ich pełnomocników i obrońców, a w wypadku rewizji wniesionej
do Sądu Najwyższego nadto jeden odpis dodatkowy.
”
;
8)
w art. 380:
a)
dodaje się nowy § 2 w brzmieniu:
„
§ 2.
Brak potwierdzenia zawiadomienia oskarżonego o rozprawie rewizyjnej, jeżeli stawił
się jego obrońca, nie tamuje rozpoznania sprawy.
”
,
b)
dotychczasowe § 2 i 3 stają się § 3 i 4 tego artykułu.
Art. 2.
W sprawach o przestępstwa, które na podstawie przepisów niniejszej ustawy zostały
przekazane do właściwości sądu powiatowego, udział prokuratora na rozprawie w tym
sądzie, jako też na rozprawie przed sądem rewizyjnym, jest obowiązkowy.
Art. 3.
W ustawie z dnia 20 lipca 1950 r. o zmianie przepisów postępowania karnego wprowadza się następujące zmiany:
1)
art. 4 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 4.
W szczególnych przypadkach w sprawach mniej zawiłych prezes sądu wojewódzkiego może
zarządzić rozpoznanie rewizji przez jednego sędziego.
”
;
2)
art. 7 § 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie:
„
3)
zarządy lasów państwowych, nadleśnictwa państwowe i parki narodowe w sprawach o przestępstwa
z art. 5 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. o odpowiedzialności karnej za przestępstwa
przeciw własności społecznej ,
”
.
Art. 4.
Art. 3 § 1 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. o zmianie przepisów postępowania karnego otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
W razie wyrządzenia czynem przestępnym szkody w mieniu społecznym Milicja Obywatelska
może w toku dochodzenia lub śledztwa dokonać u podejrzanego tymczasowego zajęcia mienia
ruchomego dla zabezpieczenia roszczeń o naprawienie szkody, grożącej mu kary grzywny
lub przepadku majątku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo usunięcia tego mienia. U
osoby nie występującej w charakterze podejrzanego, lecz będącej z nim w bliskim stosunku
(art. 288 § 3 kodeksu zobowiązań) tymczasowemu zajęciu podlegają rzeczy i prawa majątkowe,
których na podstawie art. 6 i 7 ustawy z dnia 21 stycznia 1958 r. o wzmożeniu ochrony mienia społecznego
przed szkodami wynikającymi z przestępstwa dotyczy domniemanie, że należą do podejrzanego.
”
Art. 5.
Przepisy niniejszej ustawy stosuje się do spraw wszczętych przed dniem jej wejścia
w życie, z tym że sprawy, w których przed tym dniem wpłynął akt oskarżenia, toczą
się według dotychczasowych przepisów.
Art. 6.
Uchyla się art. 14 dekretu z dnia 26 października 1949 r. o ochronie tajemnicy państwowej i służbowej .
Art. 7.
Upoważnia się Ministra Sprawiedliwości do ogłoszenia w Dzienniku Ustaw Polskiej Rzeczypospolitej
Ludowej jednolitego tekstu kodeksu postępowania karnego z uwzględnieniem zmian wynikających
z przepisów ogłoszonych przed dniem wydania jednolitego tekstu.
Art. 8.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1962 r.