Ustawaz dnia 13 kwietnia 1960 r.o utworzeniu Komitetu Pracy i Płac oraz o zmianach właściwości w dziedzinie ubezpieczeń
społecznych, rent, zaopatrzeń i opieki społecznej
Treść ustawy
Art. 1.
1.
Tworzy się Komitet Pracy i Płac, zwany w dalszym ciągu Komitetem.
2.
Komitet jest organem kolegialnym i działa przy Radzie Ministrów.
3.
Komitet jest naczelnym organem administracji państwowej w zakresie swojej działalności.
Art. 2.
1.
Komitet zapewnia realizację ustaleń narodowych planów gospodarczych i wytycznych Rady
Ministrów w dziedzinie polityki zatrudnienia i plac, opracowuje projekty przepisów
prawa pracy, zasady systemów plac i normowania pracy w gospodarce narodowej oraz wynagrodzeń
w administracji państwowej, jak również opracowuje projekty ogólnych zasad polityki
w zakresie ubezpieczeń społecznych i zaopatrzeń rentowych.
2.
Komitet współdziała z Centralną Radą Związków Zawodowych w wykonywaniu zadań określonych
niniejszą ustawą.
3.
Komitet współpracuje z ministrami i urzędami centralnymi dla zapewnienia należytej
koordynacji ich działalności w sprawach określonych w ust. 1.
4.
Komitet sprawuje nadzór nad organami prezydiów rad narodowych do spraw zatrudnienia
w zakresie ustalonym ustawą z dnia 25 stycznia 1958 r. o radach narodowych .
5.
Komitet organizuje i realizuje w zakresie swej działalności współpracę z zagranicą.
Art. 3.
Do zakresu działania Komitetu należą w szczególności następujące sprawy:
1)
współdziałanie przy opracowywaniu wytycznych dotyczących właściwych proporcji między
wydajnością pracy a poziomem plac oraz czuwanie nad realizacją tych proporcji ustalonych
w narodowych planach gospodarczych,
2)
inicjowanie i opracowywanie projektów w zakresie zmian systemów płac, uposażeń, normowania
pracy oraz zabezpieczenia dyscypliny płac w gospodarce narodowej,
3)
opracowywanie wniosków dla ustalania właściwych proporcji plac między:
-
-poszczególnymi działami gospodarki narodowej i administracji państwowej,
-
-w ramach poszczególnych działów gospodarki narodowej,
-
-między poszczególnymi grupami zawodowymi,
4)
opracowywanie w oparciu o ustalenia narodowych planów gospodarczych i wytyczne Rady
Ministrów projektów poprawy warunków placowych pracowników,
5)
inicjowanie i podejmowanie przedsięwzięć mających, na celu stosowanie norm pracy odpowiadających
aktualnemu poziomowi techniki, organizacji pracy i produkcji,
6)
opracowywanie wytycznych w zakresie zatrudnienia, pośrednictwa pracy i poradnictwa
zawodowego, zabezpieczających prawidłową realizację zadań wynikających z narodowych
planów gospodarczych oraz organizowanie badań w tym zakresie,
7)
współpraca z właściwymi organami państwowymi i organizacjami społecznymi w sprawach
szkolenia zawodowego i podnoszenia kwalifikacji zawodowych pracowników zatrudnionych
w gospodarce narodowej oraz zatrudnienia inwalidów,
8)
opracowywanie przy współpracy z Centralną Radą Związków Zawodowych i przedkładanie
Radzie Ministrów projektów przepisów prawa pracy i ubezpieczeń społecznych oraz innych
przepisów w sprawach należących do zakresu działania Komitetu,
9)
opracowywanie i wydawanie na podstawie ustaw w porozumieniu z Centralną Radą Związków
Zawodowych przepisów oraz podstawowych wyjaśnień w sprawach: zatrudnienia, płat, prawa
pracy, świadczeń w naturze, ubezpieczeń społecznych oraz rent i zaopatrzeń,
10)
sprawy związane z układami zbiorowymi pracy i ich rejestracja.
Art. 4.1 orzeczenie
1.
W skład Komitetu wchodzą: Przewodniczący, zastępcy Przewodniczącego oraz członkowie.
2.
Przewodniczący Komitetu powoływany jest na wniosek Prezesa Rady Ministrów w trybie
przewidzianym w art. 29 Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i wchodzi w skład Rady Ministrów.
3.
Zastępców Przewodniczącego Komitetu powołuje Prezes Rady Ministrów na wniosek Przewodniczącego
Komitetu.
4.
Członkami Komitetu są:
a)
przedstawiciele określonych przez Radę Ministrów naczelnych organów administracji
państwowej, powoływani i odwoływani przez Prezesa Rady Ministrów,
b)
Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych,
c)
przedstawiciele Centralnej Rady Związków Zawodowych, delegowani i odwoływani przez
jej Prezydium.
5.
Rada Ministrów określi liczbą członków Komitetu.
Art. 5.1 orzeczenie
1.
Organami Komitetu są:
1)
Prezydium i
2)
Przewodniczący.
2.
W skład Prezydium Komitetu wchodzą: Przewodniczący Komitetu, zastępcy Przewodniczącego
Komitetu oraz członkowie powołani przez Prezesa Rady Ministrów na wniosek Przewodniczącego
Komitetu.
Art. 6.1 orzeczenie
W sprawach należących do zakresu działania Komitetu rozporządzenia i zarządzenia w
przypadkach określonych ustawami wydaje Przewodniczący Komitetu.
Art. 7.
1.
Rada Ministrów określi w drodze rozporządzenia szczegółowy zakres i tryb działania
Komitetu oraz zakres współpracy Komitetu z innymi organami administracji państwowej.
2.
Zakres i zasady działania organów Komitetu oraz organizację aparatu wykonawczego Komitetu
określi statut nadany przez Radę Ministrów.
Art. 8.
1.
Sprawy ubezpieczeń społecznych oraz należące dotychczas do właściwości Ministra Pracy
i Opieki Społecznej sprawy rent i zaopatrzeń przechodzą do zakresu działania Centralnego
Zarządu Ubezpieczeń Społecznych, któremu nadaje się nazwę Zakład Ubezpieczeń Społecznych,
zwany w dalszym ciągu Zakładem.
2.
Na czole Zakładu stoi Prezes powołany przez Prezesa Rady Ministrów.
3.
Terenowymi organami Zakładu są jego oddziały.
4.
Rada Ministrów w porozumieniu z Centralną Radą Związków Zawodowych określi w drodze
rozporządzenia szczegółowy zakres i tryb działania Zakładu i jego oddziałów.
5.
Organizację Zakładu i jego oddziałów określi statut nadany przez Prezesa Rady Ministrów.
Art. 9.
1.
Prezydia rad narodowych wykonują w stosunku do terenowych organów Zakładu uprawnienia
wynikające z art. 56 ustawy z dnia 25 stycznia 1958 r. o radach narodowych .
2.
Prezydia wojewódzkich rad narodowych i miejskich rad narodowych miast wyłączonych
z województw rozpatrują ponadto periodyczne sprawozdania z działalności terenowych
organów Zakładu.
Art. 10.
1.
Działalność Zakładu i jego terenowych oddziałów, a zwłaszcza w zakresie świadczeń
ubezpieczeń społecznych, rent i zaopatrzeń nadzorują i kontrolują rady nadzorcze powołane
przy Zakładzie i jego oddziałach.
2.
Członków rady nadzorczej Zakładu powołuje w 25 Prezes Rady Ministrów, a w 3/5 Prezydium
Centralnej Rady Związków Zawodowych.
3.
Członków rad nadzorczych oddziałów Zakładu powołują w 2/5 prezydia wojewódzkich rad
narodowych (miast wyłączonych z województw), a w 3/5 wojewódzkie komisje związków
zawodowych.
4.
Przewodniczących rad nadzorczych Zakładu i jego oddziałów powołuje Prezes Rady Ministrów
w porozumieniu z Prezydium Centralnej Rudy Związków Zawodowych.
5.
Rada Ministrów określi w drodze wspólnej uchwały z Centralną Radą Związków Zawodowych
organizację zasady i tryb działania rad nadzorczych Zakładu i jego oddziałów.
Art. 11.
1.
Odwołania od decyzji oddziałów Zakłada w sprawach świadczeń z ubezpieczenia społecznego
na wypadek choroby i macierzyństwa, świadczeń z ubezpieczenia rodzinnego, objęcia
ubezpieczeniem społecznym i wymiaru składek rozstrzygają rady nadzorcze oddziałów
Zakładu.
2.
Odwołania od decyzji oddziałów Zakładu w sprawie rent i zaopatrzeń rozstrzygają rady
nadzorcze oddziałów Zakładu z wyjątkiem decyzji określających inwalidztwo i wliczających
do grup inwalidów.
3.
Orzeczenie, które w sposób oczywisty narusza przepisy prawa albo zostało wydane bez
należytego oparcia na wynikach postępowania dowodowego, może być zmienione przez radę
nadzorczą Zakładu na wniosek dyrektora oddziału Zakładu.
4.
Rada Ministrów w drodze rozporządzenia ustali postępowanie w sprawach, o których mowa
w ust. 1-3.
5.
Od decyzji rad nadzorczych w sprawach należących do właściwości sądów ubezpieczeń
społecznych przysługuje prawo wniesienia skargi do tych sądów.
Art. 12.10 orzeczeń
Wysokość składki na ubezpieczenia społeczne określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia.
w porozumieniu z Centralną Radą Związków Zawodowych, na wniosek Prezesa Zakładu uzgodniony
z Komitetem.
Art. 13.
1.
Znosi się urząd Ministra Pracy i Opieki Społecznej.
2.
Właściwość Ministra Pracy i Opieki Społecznej oraz innych organów w sprawach należących
do zakresu działania Komitetu lub Zakładu przechodzi odpowiednio na Komitet lub na
Zakład.
3.
Właściwość Ministra Pracy i Opieki Społecznej w sprawach pomocy społecznej, zawodowej
rehabilitacji inwalidów oraz przemysłu ortopedycznego przechodzi do zakresu działania
Ministra Zdrowia, którego urząd przekształca się w urząd Ministra Zdrowia i Opieki
Społecznej.
4.
Ustalony w dotychczasowych przepisach o sądach ubezpieczeń społecznych obowiązek Ministra
Sprawiedliwości działania łącznie lub w porozumieniu z Ministrem Pracy i Opieki Społecznej
zastępuje się warunkiem zasięgania przez Ministra Sprawiedliwości opinii Prezesa Zakładu.
5.
Określona w dotychczasowych przepisach o sądach ubezpieczeń społecznych uprawnienia
Ministra Pracy i Opieki Społecznej w stosunku do rzecznika interesu publicznego przechodzą
do zakresu działania Prezesa Zakładu z następującymi zmianami:
1)
powołanie rzecznika interesu publicznego i jego zastępców następuje na wniosek Prezesa
Rady Ministrów,
2)
tryb urzędowania rzecznika interesu publicznego określa regulamin wydany przez Prezesa
Zakładu w uzgodnieniu z Ministrem Sprawiedliwości.
Art. 14.
1.
Pracownicy zatrudnieni dotychczas w Ministerstwie Pracy i Opieki Społecznej przechodzą
do pracy odpowiednio w Komitecie, Ministerstwie Zdrowia i Opieki Społecznej i Zakładzie
Ubezpieczeń Społecznych.
2.
Pracownicy terenowych organów administracji państwowej nadzorowanych przez Ministra
Pracy i Opieki Społecznej, zatrudnieni dotychczas w dziale rent i zaopatrzeń, przechodzą
do pracy w organach terenowych Zakładu.
Art. 15.
W dekrecie z dnia 10 listopada 1954 r. o przejęciu przez związki zawodowe zadań w dziedzinie
wykonywania ustaw o ochronie, bezpieczeństwie i higienie pracy oraz sprawowania inspekcji
pracy w art. 2 skreśla się w ust. 1 pkt 2, w pkt 3 wyrazy „w pkt 2 oraz”, a także ust. 2.
Art. 16.
1.
Tracą moc dotychczasowe przepisy w sprawach unormowanych niniejszą ustawą, a w szczególności
dekret z dnia 2 lutego 1955 r. o przekazaniu wykonywania ubezpieczeń społecznych związkom
zawodowym .
2.
Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w niniejszej ustawie zachowują
moc przepisy wykonawcze wydane na podstawie dotychczas obowiązujących ustaw i dekretów
z mocą ustawy w przedmiotach określonych niniejszą ustawą, ze zmianami z niej wynikającymi.
Art. 17.
Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z wyjątkiem art. 11 ust. 2, który wchodzi
w życie z dniem 1 stycznia 1961 r.