Ustawaz dnia 8 stycznia 1951 r.o należnościach ławników za udział w posiedzeniach sądowych oraz o karach porządkowych
na ławników
Treść ustawy
Art. 1.
1.
Ławnicy, będący pracownikami, zachowują przez czas pełnienia obowiązków ławnika prawo
do wynagrodzenia lub uposażenia od pracodawcy. Inni ławnicy otrzymują na żądanie odszkodowanie
za utracony zarobek w wysokości ich przeciętnego dziennego zarobku, wszakże nie ponad
30 zł dziennie.
2.
Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Finansów może zmienić przewidzianą
w ust. 1 najwyższą granicę odszkodowania ławnika za utracony zarobek.
3.
Ławnicy zamieszkali poza miejscem urzędowania sądu otrzymują ponadto diety oraz zwrot
kosztów przejazdu i noclegu według norm, obowiązujących dla sędziów.
4.
Żądanie odszkodowania za utracony zarobek należy zgłosić przed upływem trzech dni
od ukończenia czynności, do której ławnik był powołany.
5.
Ławnikowi przyznaje jego należności kierownik sądu, do którego ławnik był powołany.
Art. 2.
1.
Ławnicy, którzy bez usprawiedliwionych powodów nie stawią się na posiedzenie sądowe
lub też stawią się z opóźnieniem, podlegają karze porządkowej do wysokości 60 zł oraz
obowiązani są do zwrotu wynikłych stąd kosztów sądowych.
2.
Kary porządkowe na ławników nakłada kierownik sądu, w którym ławnik pełni swe czynności
urzędowe. Kierownik tego sądu orzeka również o wysokości kosztów sądowych, podlegających
zwrotowi przez ławnika.
3.
Ławnik w terminie siedmiu dni od dnia zawiadomienia go o ukaraniu może złożyć usprawiedliwienie.
W przypadku należytego usprawiedliwienia kierownik sądu zwolni ławnika od nałożonej
na niego kary i od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych.
4.
Od orzeczeń kierownika sądu służy w terminie dni czternastu od dnia doręczenia ławnikowi
odpisu orzeczenia, nie uwzględniającego usprawiedliwienia ławnika, odwołanie do kierownika
sądu bezpośrednio przełożonego nad sądem, w którym ławnik pełni swe czynności urzędowe.
Orzeczenia, zapadłe na skutek odwołania, są ostateczne. Jeżeli sąd, w którym ławnik
pełni swe czynności urzędowe, nie podlega żadnemu wyższemu sądowi, o ukaraniu ławnika
i o zwrocie kosztów sądowych orzeka ostatecznie kierownik tego sądu.
Art. 3.
Przepisy niniejszej ustawy stosuje się do ławników w sądach powszechnych i w sądach
szczególnych oraz do ławników cywilnych w sądach wojskowych. Przepisów tych nie stosuje
się do ławników w sądach obywatelskich.
Art. 4.
Uchyla się:
1)
dekret z dnia 4 grudnia 1945 r. o należnościach ławników za udział w posiedzeniach
sądowych oraz o karach porządkowych na ławników ,
2)
art. 80 i §§ 2-5 art. 82 prawa o sądach ubezpieczeń społecznych z dnia 28 lipca 1939 r. ,
3)
§§ 4 i 5 art. 7 prawa o ustroju sądów powszechnych .
Art. 5.
Wykonanie ustawy porucza się Ministrom Sprawiedliwości i Obrony Narodowej w porozumieniu
z Ministrem Finansów.
Art. 6.
Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.