Ustawaz dnia 20 lipca 1950 r.o zniesieniu sankcji oraz ograniczeń w stosunku do obywateli, którzy zgłosili swą
przynależność do narodowości niemieckiej
Treść ustawy
Uwzględniając wkład w pracy nad odbudową kraju większości obywateli, którzy - ulegając
naciskowi okupanta hitlerowskiego - zgłosili swą przynależność do narodowości niemieckiej
oraz mając na uwadze wzmocnienie i ugruntowanie władzy ludowej i jej osiągnięcia we
wszystkich dziedzinach życia politycznego, gospodarczego i społecznego - Sejm Ustawodawczy
w szóstą rocznicę Odrodzenia Polski uznaje, że dojrzały warunki dla zniesienia w stosunku
do tych obywateli istniejących dotąd sankcji oraz ograniczeń w korzystaniu przez nich
z pełni praw obywatelskich.
Z tej przyczyny stanowi się, co następuje:
Art. 1.1 orzeczenie
1.
Nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza się, przeciwko obywatelom polskim,
którzy w czasie wojny pomiędzy 1 września 1939 r. a 9 maja 1945 r. zgłosili przynależność
do narodowości niemieckiej lub uprzywilejowanej przez okupanta, bądź też zgłosili
pochodzenie niemieckie.
2.
Kary, orzeczone za czyny, określone w ust. 1, w całości lub w części nie wykonane
oraz orzeczoną utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych - darowuje
się.
Art. 2.1 orzeczenie
Przepisy art. 1 nie mają zastosowania do osób, które popełniły przestępstwo z dekretu z dnia 31 sierpnia 1944 r. o wymiarze kary dla faszystowsko-hitlerowskich
zbrodniarzy, winnych zabójstw i znęcania się nad ludnością cywilną i jeńcami oraz
dla zdrajców Narodu Polskiego .
Art. 3.
Upoważnia się Radę Ministrów do wydania w drodze rozporządzenia przepisów dotyczących
wykonania ustawy.
Art. 4.
Wykonanie ustawy porucza się Prezesowi Rady Ministrów oraz wszystkim ministrom.
Art. 5.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 22 lipca 1950 r.