Ustawaz dnia 28 czerwca 1939 r.o zmianie niektórych przepisów w sprawach pracowniczych na ziemiach odzyskanych, włączonych
do województwa śląskiego
Treść ustawy
Art. 1.
Do czasu jednolitego unormowania sprawy przedstawicielstwa pracowniczego w zakładach
pracy, działalność rad zakładowych na obszarze ziem odzyskanych, włączonych do województwa
śląskiego, normować będą przepisy, stosowane w tym zakresie w górnośląskiej części
województwa śląskiego, jeżeli ustawa niniejsza nie stanowi inaczej.
Art. 2.
(1)
Zamiast komisyj pojednawczo-rozjemczych, przewidzianych w przepisach, określonych
w art. 1, tworzy się komisję rozjemczą, składającą się z obwodowego inspektora pracy,
jako przewodniczącego oraz dwóch ławników - jednego ze strony pracodawców, drugiego
ze strony pracowników. Ławników powołuje okręgowy inspektor pracy spośród osób, odpowiadających
warunkom, przewidzianym dla ławników sądów pracy i będącvch przedstawicielami pracodawców
i pracowników.
(2)
Podstawą zaskarżenia orzeczenia komisji rozjemczej mogą być tylko zarzuty:
1)
przekroczenia przez komisję Swej właściwości;
2)
pogwałcenia formalności postępowania, jeżeli uchybienia te mogły wpłynąć stanowczo
na wynik sprawy;
3)
naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie.
(3)
W przypadkach, wymienionych w ust. (2), służy w terminie dwutygodniowym od dnia ogłoszenia
orzeczenia odwołanie do sądu pracy, właściwego dla siedziby obwodowego inspektora
pracy, a do czasu powołania sądu pracy - do sądu okręgowego. Sąd pracy (sąd okręgowy)
wyrokiem bądź uchyla orzeczenie komisji rozjemczej i zwraca sprawę komisji do ponownego
rozpatrzenia, bądź odwołanie oddala. Od wyroku sądu pracy (sądu okręgowego) nie ma
środków odwoławczych. Komisja rozjemcza jest związana wykładnią prawa, zawartą w wyroku
sądu pracy (sądu okręgowego). Prawomocne orzeczenie komisji rozjemczej jest tytułem
egzekucyjnym. Klauzulę wykonalności nadaje sąd pracy (sąd okręgowy).
(4)
Postępowanie przed komisją rozjemczą jest wolne od kosztów i opłat. W postępowaniu
sądowym, przewidzianym w ust. (3), stosuje się przepisy 6 kosztach sądowych w sprawach,
wszczętych przed sądami pracy.
(5)
Minister Opieki Społecznej w porozumieniu z Ministrem Skarbu ustala w drodze zarządzeń
wynagrodzenie członków komisji oraz wysokość diet i kosztów podróży, a także sposób
pokrycia przez Skarb Państwa wydatków, związanych z działalnością komisji.
Art. 3.
(1)
Z majątku b. okręgowej rady górniczej oraz z majątku pracowniczych organizacyj zawodowych,
które działały na obszarze ziem wymienionych w art. 1, a zostały rozwiązane przez
władze polskie, tworzy się osobny fundusz, mający osobowość prawną. Fundusz ten służyć
będzie celom samopomocowym, opiekuńczym i kulturalno-oświatowym pracowników ziem wymienionych
w art. 1.
(2)
Rozporządzenie Ministra Opieki Społecznej, wydane w porozumieniu z Ministrami Spraw
Wewnętrznych i Sprawiedliwości, określa organizację funduszu, skład jego władz i współudział
w nich przedstawicieli pracodawców i pracowników, jak również zasady rozporządzania
należącym doń majątkiem.
(3)
Przepisanie na rzecz funduszu prawa własności nieruchomości, należących do b. okręgowej
rady górniczej i pracowniczych organizacyj zawodowych (ust. (1)) oraz przysługujących
im praw rzeczowych na nieruchomościach, następuje na podstawie ustawy niniejszej,
na wniosek władz funduszu, przy czym datę przeniesienia tych praw ustala się na dzień
11 października 1938 r. Postępowanie z tym związane wolne jest od wszelkich opłat.
(4)
Akty prawne, dokonane od dnia 11 października 1938 r. z naruszeniem przepisów ust.
(3), są nieważne. Spłaty długów, zabezpieczonych hipotecznie, dokonanie w dobrej wierze
na rzecz b. okręgowej rady górniczej lub pracowniczych organizacyj zawodowych (ust.
(1)) przed wejściem w życie ustawy niniejszej, zwalniają dłużnika od zobowiązań w
granicach dokonanych spłat.
(5)
Osoby, dotknięte zmianami wpisów w księgach wieczystych oraz skutkami zastosowania
innych przepisów artykułu niniejszego, nie mogą rościć z tego tytułu żadnych pretensji
do funduszu ani do Skarbu Państwa.
Art. 4.
(1)
Przedsiębiorstwa górnicze na obszarze ziem, wymienionych w art. 1, obowiązane są,
poczynając od dnia 1 stycznia 1939 r., niezależnie od świadczeń, przewidzianych w
przepisach, określonych w art. 1, przeznaczać odpowiednie środki na utrzymanie istniejących
dotychczas instytucyj i urządzeń pracowniczych.
(2)
Wysokość i rodzaj tych środków Ustala układ zbiorowy pracy, a w przypadku sporu -
orzeczenie komisji rozjemczej, przewidzianej w art. 2. Do egzekucji tych świadczeń
stosuje się przepisy o egzekucji podatków i danin publiczno-prawnych.
(3)
Przepisy ust. (2) stasuje się odpowiednio przy ustanawianiu i ściąganiu składek od
pracowników na rzecz instytucyj i urządzeń pracowniczych, określonych w ust. (1).
Art. 5.
(1)
Działalność rad zakładowych, powołanych przez władze polskie na ziemiach, wymienionych
w art. 1, kończy się z chwilą wybrania nowych rad zakładowych. Do tego czasu działają
one na podstawie przepisów, określonych w art. 1, z tym, że powoływanie i odwoływanie
całej rady albo poszczególnych jej członków należy do obwodowego inspektora pracy.
(2)
Wybór nowych rad zakładowych nastąpi w czasie do dnia 1 maja 1940 r. Terminy wyborów
w poszczególnych zakładach pracy ustali obwodowy inspektor pracy.
Art. 6.
Uprawnienia władz, określone w ustawie z dnia 21 grudnia 1937 r. o środkach przeciwko
unieruchamianiu zakładów pracy i przeciwko masowemu zwalnianiu pracowników, jak również
o normowaniu terminów wymówień pracownikom tych przedsiębiorstw (Zb. ust. i rozp.
państwa czesko-słowackiego nr 253), przekazuje się okręgowemu inspektorowi pracy.
Art. 7.
(1)
Z dniem wejścia w życie ustawy niniejszej tracą moc wszelkie przepisy w zakresie objętym
tą ustawą.
(2)
W szczególności tracą moc:
1)
ustawa z dnia 25 lutego 1920 r. o radach zakładowych i okręgowych w górnictwie (Zb.
ust. i rozp. państwa czesko-słowackiego nr 144);
2)
ustawa z dnia 12 sierpnia 1921 r. o delegacjach zakładowych (Zb. ust. i rozp. państwa
czesko-słowackiego nr 330);
3)
ustawa z dnia 24 lutego 1920 r. o uczestnictwie górników w zarządzaniu kopalniami
i o udziale w czystym zysku (Zb. ust. i rozp. państwa czesko-słowackiego nr 143),
przy czym uchyla się skutki działania tej ustawy od dnia 1 stycznia 1939 r.;
4)
§ 13 ustawy z dnia 21 grudnia 1937 r. o środkach przeciwko unieruchamianiu zakładów
pracy i przeciwko masowemu zwalnianiu pracowników, jak również o normowaniu terminów
wymówień pracownikom tych przedsiębiorstw (Zb. ust i rozp. państwa czesko- słowackiego
nr 253).
Art. 8.
Minister Opieki Społecznej w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości ogłosi w Dzienniku
Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej jednolite polskie teksty przepisów, wymienionych w
art. 1 i 6, z uwzględnieniem odpowiedniego podziału na części, rozdziały i tytuły,
nową numeracją artykułów, jak również ze zmianami, wynikającymi z ustawy niniejszej
oraz z przepisów, wydanych do dnia ogłoszenia jednolitych tekstów, przy równoczesnym
dostosowaniu brzmienia przepisów do obowiązującego stanu prawnego.
Art. 9.
Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Opieki Społecznej w porozumieniu
z właściwymi ministrami.
Art. 10.
Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.