Ustawaz dnia 31 marca 1938 r.o zmianie ustawy o zaopatrzeniu inwalidzkim
Treść ustawy
Art. 1.
Wprowadza się w ustawie z dnia 17 marca 1932 r. o zaopatrzeniu inwalidzkim , zmienionej dekretem Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 listopada 1935 r. i ustawą z dnia 14 kwietnia 1937 r. zmiany następujące:
1)
w art. 3a pkt b) otrzymuje brzmienie:
„
osoby zmarłe w czasie pełnienia służby wojskowej lub w ciągu jednego roku po zwolnieniu
z wojska, jeżeli śmierć ich nastąpiła wskutek służby wojskowej lub wskutek uszkodzenia
zdrowia, pozostającego w związku przyczynowym ze służbą wojskową.
”
;
2)
w art. 6 ust. (1) dodaje się nowe zdanie trzecie w brzmieniu:
„
Utrzymuje się w mocy orzeczenia inwalidzkich komisyj o związku przyczynowym uszkodzenia
zdrowia ze służbą wojskową, doznanego przez osoby, wymienione w art. 2 ust. (1) lit.
c), w czasie pozostawania ich w niewoli po upływie terminów, określonych pod lit.
c) tegoż artykułu.
”
;
3)
w art. 22 ust. (4) wyrazy: „wskutek ułomności fizycznej lub psychicznej, powstałej” zastępuje się wyrazami: „z powodu kalectwa lub trwałej choroby, powstałych”;
4)
w art. 24 wyrazy: „na ten czas zawiesza się rentę” zastępuje się wyrazami: „rentę, należną sierocie za okres pobytu w zakładzie, wpłaca właściwa władza skarbowa
na rzecz sieroty do jednej z instytucyj finansowych, które określi Minister Skarbu.”;
5)
art. 50 otrzymuje brzmienie:
„
(1)
Inwalida ociemniały (art. 5a) otrzymuje:
a)
dodatek na utrzymanie psa przewodnika w wysokości 25 zł miesięcznie, niezależnie od
tego, czy psa posiada;
b)
psa przewodnika po ukończeniu kursu obchodzenia się z psem; w razie zawinionej utraty
psa przewodnika inwalida płaci za niego należność w trybie, określonym przez Ministra
Skarbu i nabywa ponownie prawo do utrzymania psa przewodnika.
(2)
Inwalida ociemniały, wyszkolony w dostępnym dla siebie zawodzie, otrzymuje narzędzia
pracy, potrzebne do wykonywania tego zawodu; ponadto - środki pomocnicze, niezależnie
od wyszkolenia lub wykonywania zawodu.
”
;
6)
art. 52a otrzymuje brzmienie:
„
Dzieci inwalidów, sieroty po nich oraz sieroty po poległych, zaginionych i zmarłych
w związku przyczynowym ze służbą wojskową, korzystają z ulg, przyznanych przez Ministra
Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego dzieciom funkcjonariuszów państwowych
w szkołach wyższych, średnich, ogólnokształcących i zawodowych.
”
;
7)
w art. 59 ust. (1) wyrazy: „zaś na każde 33 pracownic jedną wdowę” zastępuje się wyrazami: „lub jedną wdowę”;
8)
w art. 59 po ust. (3) wprowadza się nowy ustęp, jako (4), w brzmieniu:
„
Inwalida, zatrudniony na podstawie artykułu niniejszego, może za zgodą publicznej
instytucji pośrednictwa pracy zrzec się zatrudnienia na rzecz członka rodziny, będącego
na jego utrzymaniu.
”
;
9)
art. 59a otrzymuje brzmienie:
„
Pracodawca może wypowiedzieć umowę o pracę, zawartą z inwalidą lub wdową (art. 59),
tylko z ważnych przyczyn, a w szczególności:
a)
co do pracowników umysłowych tylko z ważnych przyczyn w rozumieniu art. 32, 33, 36 i 37 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 marca 1928 r.
o umowie o pracę pracowników umysłowych ,
b)
co do robotników tylko z ważnych powodów lub z winy w rozumieniu art. 13 - 16, 18 i 19 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 marca 1928 r.
o umowie o pracę robotników .
”
;
10)
w art. 60 wyrazy: „przepisu, zawartego w art. 59 lub rozporządzeń, na jego podstawie wydanych” zastępuje się wyrazami: „przepisów, zawartych w art. 59 i 59a lub rozporządzeń, na ich podstawie wydanych.”;
11)
w art: 69 wyrazy: „1 czerwca 1919 r.” zastępuje się wyrazami: „15 lipca 1919 r.”;
12)
art. 71 otrzymuje brzmienie:
„
(1)
Zawiesza się z dniem 31 marca 1934 r. prawo do zaopatrzenia pieniężnego inwalidów
z utratą zdolności zarobkowej poniżej 25%, wymienionych w art. 2 ust. (1) lit. c)
i e), z wyjątkiem prawa do zaopatrzenia pieniężnego inwalidów, pobierających dodatek
na pielęgnację (art. 14).
(2)
Zawieszenie prawa do zaopatrzenia pieniężnego inwalidów, wymienionych w ust. (1),
uchyla się w stosunku do inwalidów, którzy:
a)
pełnili służbę ochotniczą w wojsku Rzeczypospolitej Polskiej w czasie wojny lub w
uznanych przez Państwo Polskie wojskowych formacjach polskich przy armiach obcych
lub którzy brali udział w walkach orężnych przeciw państwom zaborczym i nieprzyjacielskim
o niepodległość Polski po dniu 1 sierpnia 1914 r., albo którym nadano order wojenny
„Virtuti Militari”, bądź Krzyż lub Medal Niepodległości, bądź Krzyż Walecznych; uchylenie
to następuje od pierwszego dnia miesiąca po udowodnieniu przez inwalidę wojennego
jednej z powyżej wymienionych okoliczności, nie wcześniej jednak, niż od dnia 1 stycznia
1935 r.,
b)
ukończyli 55 rok życia - od pierwszego dnia miesiąca, następującego po osiągnięciu
powyższej granicy wieku, nie wcześniej jednak, niż od dnia 1 czerwca 1937 r.,
c)
ukończyli 50 rok życia - od pierwszego dnia miesiąca, następującego po osiągnięciu
powyższej granicy wieku, nie wcześniej jednak, niż od dnia 1 lipca 1938 roku.
(3)
Obniża się z dniem 1 kwietnia 1934 r. o 10% rentę zasadniczą (art. 12) oraz zaopatrzenie
pieniężne pozostałych (art. 19, 22, 25, 32). Postanowienie to nie dotyczy inwalidów,
wymienionych w art. 2 ust. (1) lit. a), b) i d), w ust. (2) lit. a) oraz inwalidów,
wymienionych w art. 2 ust. (1) lit. c) i e) z utratą zdolności zarobkowej, wynoszącą
co najmniej 85%.
(4)
Obniżenie o 10% renty zasadniczej (art. 12) inwalidów, wymienionych w ust. (2) lit.
a), uchyla się od pierwszego dnia miesiąca po udowodnieniu przez inwalidę jednej z
okoliczności, określonych w powołanym przepisie, nie wcześniej jednak, niż od dnia
1 stycznia 1935 r.
(5)
Obniża się z dniem 1 kwietnia 1936 r. do kwoty 112.50 zł miesięcznie rentę zasadniczą
(art. 12) inwalidów, wymienionych:
a)
w art. 2 ust. (1) lit. a), b) i d),
b)
w art. 2 ust. (1) lit. c) i e) z utratą zdolności zarobkowej, wynoszącą co najmniej
85%,
c)
w ust. (2) lit. a) artykułu niniejszego.
(6)
Obniża się z dniem 1 kwietnia 1936 r. do kwoty 100 zł miesięcznie rentę zasadniczą
(art. 12) inwalidów, wymienionych w art. 2 ust. (1) lit. c) i e), z wyjątkiem osób,
wymienionych w ust. (5) lit. b) i c) artykułu niniejszego, jak również do kwoty 90
zł miesięcznie rentę zasadniczą inwalidów, wymienionych w art. 2 ust. (2) lit. a).
(7)
Podwyższa się z dniem 1 października 1938 r. do kwoty 118.75 zł, a z dniem 1 października
1939 r. do kwoty 125 zł miesięcznie rentę zasadniczą (art. 12) inwalidów, wymienionych
w ust. (5).
(8)
Podwyższa się z dniem 1 października 1938 r. do kwoty 106.25 zł, a z dniem 1 października
1939 r. do kwoty 112.50 zł miesięcznie rentę zasadniczą (art. 12) inwalidów, wymienionych
w art. 2 ust. (1) lit. c) i e), z wyjątkiem osób, wymienionych w ust. (5) lit. b)
i c) artykułu niniejszego.
(9)
Podwyższa się z dniem 1 października 1938 r. do kwoty 95 zł, a z dniem 1 października
1939 r. do kwoty 100 zł miesięcznie rentę zasadniczą (art. 12) inwalidów, wymienionych
w art. 2 ust. (2) lit. a).
(10)
Przepisy art. 17 mają zastosowanie przy obniżaniu i podwyższaniu zaopatrzeń pieniężnych
na podstawie artykułu niniejszego.
(11)
Upoważnia się Radę Ministrów:
a)
do całkowitego lub częściowego uchylania przepisów ust. (1) i (3),
b)
do podwyższania norm zaopatrzenia pieniężnego przed upływem terminów, przewidzianych
w ust. (7), (8) i (9),
c)
do podwyższania na pewien czas, bądź na stałe norm, wynikających z przepisów art.
17 dla miejscowości klasy B i C
”
.
Art. 2.
Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Skarbu w porozumieniu z właściwymi
ministrami.
Art. 3.
Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem 31 marca 1938 r.