Ustawaz dnia 23 stycznia 1937 r.o zmianie rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 4 czerwca 1927 r. o ochronie
rynku pracy
Treść ustawy
Art. 1.
W rozporządzeniu Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 4 czerwca 1927 r. o ochronie rynku
pracy (Dz. U. R. P. Nr 54, poz. 472) wprowadza się zmiany następujące:
1)
w art. 4 po ust. 3 dodaje się nowy ustęp następującej treści:
„
(4)
Zezwolenia mogą być cofnięte przed Upływem czasu, na jaki zostały wydane, jeżeli władza
uzna, że dalsze zatrudnienie pracowników cudzoziemskich może przynieść szkodę interesom
Państwa, a w szczególności jego interesom gospodarczym i społecznym.
”
,
2)
art. 5 otrzymuje brzmienie:
„
(1)
Decyzje, przewidziane w art. 4, wydaje wojewódzka władza administracji ogólnej, właściwa
ze względu na miejsce zatrudnienia pracownika cudzoziemskiego.
(2)
Odwołania od decyzji wojewódzkiej władzy administracji ogólnej rozstrzyga Minister
Opieki Społecznej w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych.
(3)
Decyzje nie będą wymieniać nazwisk pracowników cudzoziemskich.
”
,
3)
w art. 8 skreśla się w ust. 1 punkt 3 oraz ustęp 2,
4)
po art. 8 dodaje się jako art. 8a przepis następujący:
„
Art. 8a.
(1)
Pracownikom cudzoziemskim, którzy przynajmniej od dnia 1 stycznia 1922 r. przebywają
stale na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, wydawane będą przez powiatową władzę
administracji ogólnej specjalne zaświadczenia, uprawniające do wykonywania zatrudnienia
przez czas określony w zaświadczeniu.
(2)
Zaświadczenia te wydawane będą, o ile umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej, na
podstawie swobodnego uznania władzy.
(3)
Zaświadczenia powyższe wydawane będą na tych samych zasadach dzieciom pracowników
cudzoziemskich, o których mowa w ust. (1), chociażby urodziły się po 1 stycznia 1922 r.,
o ile przebywają stale na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej.
(4)
Zaświadczenia, o których mowa w artykule niniejszym, tudzież podania o te zaświadczenia
są wolne od opłat stemplowych.
(5)
Przy zatrudnianiu pracowników cudzoziemskich, posiadających zaświadczenia specjalne,
pracodawcy zwolnieni są od wyjednywania zezwoleń, przewidzianych w art. 4, są natomiast
obowiązani do zawiadamiania władzy o zatrudnieniu i zaprzestaniu pracy przez takich
pracowników (art. 6 i 7), tudzież do udzielania informacji, o których mowa w nalepie
ostatnim artykułu 4
”
.
Art. 2.
Upoważnia się Ministra Opieki Społecznej do ogłoszenia w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej
Polskiej jednolitego tekstu rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 4 czerwca
1927 r. o ochronie rynku pracy (Dz. U. R. P. Nr 54, poz. 472) z uwzględnieniem zmian,
wynikających z przepisów, wydanych do dnia ogłoszenia jednolitego tekstu.
Art. 3.
Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Opieki Społecznej w porozumieniu
z Ministrem Spraw Wewnętrznych oraz innymi interesowanymi ministrami.
Art. 4.
Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 1937 r.