Ustawaz dnia 14 kwietnia 1937 r.o szkodnictwie leśnym i polnym
Treść ustawy
Część I.
PRZEPISY MATERIALNE.
Rozdział I.
Przepisy ogólne.
Art. 1.
Do wykroczeń, przewidzianych w niniejszej ustawie, stosuje się przepisy części ogólnej
prawa o wykroczeniach, jeżeli przepisy dalsze nie stanowią inaczej,
Art. 2.
Podżeganie, pomocnictwo i usiłowanie pociąga za sobą odpowiedzialność według przepisów
kodeksu karnego (art. 23 - 30 kodeksu karnego).
Art. 3.
(1)
Za grzywny, nawiązki, opłaty i koszty postępowania karnego, nieściągalne od skazanego,
a nałożone: a) na nieletniego - odpowiadają majątkowo rodzice lub opiekun, pod którego
pieczą nieletni faktycznie pozostaje; b) na pastucha z powodu przestępstwa wypasu
lub przegonu zwierzęcia lub drobiu - odpowiada majątkowo posiadacz zwierzęcia lub
drobiu. Grzywna jednak nie podlega zamianie na areszt.
(2)
Osoby odpowiedzialne majątkowo mogą się zwolnić od odpowiedzialności za grzywnę, jeżeli
udowodnią, że pomimo spełniania swych obowiązków nadzoru, przestępstwu nie były w
stanie zapobiec.
(3)
Nawiązkę orzeka się na rzecz pokrzywdzonego.
(4)
Orzeczenie nawiązki nie pozbawia prawa dochodzenia dalszego odszkodowania na podstawie
ustaw cywilnych.
Art. 4.
(1)
Przedmioty, pochodzące bezpośrednio z przestępstwa, zwraca się pokrzywdzonemu.
(2)
Narzędzia, które służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa, mogą ulec
przepadkowi.
Art. 5.
Przepisy niniejszej ustawy stosuje się również do osób, wykonywających jakiekolwiek
prawa w stosunku do lasów i gruntów, jeżeli wykraczają poza zakres swoich uprawnień
w sposób, określony w niniejszej ustawie.
Rozdział II.
Szkodnictwo leśne.
Art. 6.
(1)
Kto dokonywa w cudzym lesie wyrębu drzewa, albo zabiera z cudzego lasu drzewo wyrąbane
lub powalone, podlega karze aresztu do 3 miesięcy i grzywny do 3.000 złotych, albo
jednej z tych kar.
(2)
Kto:
1)
dokonywa w cudzym lesie wyrębu gałęzi, korzeni lub krzewów, albo wyrywa je lub łamie,
2)
zabiera z cudzego lasu gałęzie, korzenie lub krzewy,
3)
karczuje w cudzym lesie pniaki, podlega karze aresztu do 2 tygodni i grzywny do 500
złotych, albo jednej z tych kar.
(3)
W razie zaboru drzewa, gałęzi, korzeni, krzewów lub pniaków, albo wyrobionych z nich
materiałów z miejsca ich przygotowania lub składów do przechowania, sprawca ulega
odpowiedzialności według przepisów kodeksu karnego o przestępstwach przeciwko mieniu.
Art. 7.
(1)
Kto nabywa lub w jakimkolwiek celu przyjmuje drzewo, gałęzie, korzenie, krzewy lub
pniaki, świadom ich pochodzenia z wykroczenia, określonego w art. 6 ust. (1) i (2),
albo pomaga do zbycia lub ukrycia tych przedmiotów,
podlega karze aresztu do 3 miesięcy i grzywny do 3.000 złotych, albo jednej z tych
kar.
(2)
Kto nabywa lub w jakimkolwiek celu przyjmuje drzewo, gałęzie, korzenie, krzewy lub
pniaki, o których na podstawie towarzyszących okoliczności powinien przypuszczać,
że zostały uzyskane za pomocą wykroczenia, określonego w art. 6 ust. (1) i (2), albo
pomaga do ich zbycia lub ukrycia,
podlega karze aresztu do 2 tygodni i grzywny do 500 złotych, albo jednej z tych kar.
Art. 8.
(1)
Przepisów art. 6 nie stosuje się do osób, powołanych do dozoru w lasach; osoby te
podlegają odpowiedzialności według przepisów kodeksu karnego.
(2)
Jeżeli osoba, powołana do dozoru w lesie, popełni przestępstwo, określone w art. 7,
podlega odpowiedzialności według art. 160 lub 161 kodeksu karnego.
Art. 9.
Kto w cudzym lesie wydobywa żywicę lub sok brzozowy, obrywa szyszki, zdziera korę,
nacina drzewo lub w inny sposób je uszkadza,
podlega karze grzywny do 100 złotych.
Art. 10.
Kto w cudzym lesie zbiera korę, wióry, darń, trawę, wrzos, mech, ściółkę, szyszki,
grzyby, jagody, owoce lub zioła,
podlega karze grzywny do 10 złotych.
Art. 11.
Kto w cudzym lesie pasie zwierzęta gospodarskie lub drób,
podlega karze aresztu do tygodnia i grzywny do 250 złotych, albo jednej z tych kar.
Art. 12.
Kto:
1)
wydobywa w cudzym lesie piasek, margiel, żwir, glinę lub torf,
2)
zwozi do cudzego lasu kamienie, śmiecie, padlinę lub nieczystości,
3)
niszczy sadzonki lub mrowisko w cudzym lesie,
4)
przechodzi, przejeżdża lub przegania zwierzęta gospodarskie albo drób przez cudzy
las w miejscach zabronionych,
podlega karze grzywny do 100 złotych.
Art. 13.
(1)
W przypadkach, przewidzianych w art. 6 ust. (1) i (2), orzeka się nawiązkę w wysokości
podwójnej wartości drzewa, gałęzi, korzeni, krzewów lub pniaków.
(2)
Wartość drzewa, gałęzi, korzeni, krzewów i pniaków określa się według cennika, ustalonego
dla lasów państwowych.
(3)
W przypadkach, przewidzianych w art. 11 i w art. 12 pkt 1) i 4), orzeka się nawiązkę
w wysokości:
1)
1 złotego od każdego zwierzęcia i 10 groszy od każdej sztuki drobiu (art. 11);
2)
dwukrotnej wartości wydobytego materiału (art. 12 pkt 1));
3)
50 groszy od każdego zwierzęcia i 5 groszy od każdej sztuki drobiu (art. 12 pkt 4)).
Art. 14.
Nie ma przestępstwa, jeżeli dokonano zaboru drzewa lub gałęzi w celu zaspokojenia
potrzeby, wynikłej niespodziewanie w podróży.
Rozdział III.
Szkodnictwo polne.
Art. 15.
(1)
Kto przejeżdża przez cudzą łąkę lub pastwisko, albo kto przegania przez nie zwierzęta
gospodarskie lub drób,
podlega karze grzywny do 25 złotych.
(2)
Kto przejeżdża przez cudze pole zaorano lub zasiane, bądź przez cudzą wodę zamkniętą
izarybioną, albo kto przez takie pole lub wodę przegania zwierzęta lub drób,
podlega karze grzywny do 100 złotych.
Art. 16.
Kto wbrew żądaniu osoby uprawnionej nie opuszcza cudzego pola, pastwiska, łąki lub
grobli,
podlega karze grzywny do 100 złotych.
Art. 17.
(1)
Kto:
1)
wydobywa na cudzym gruncie piasek, margiel, żwir, glinę lub torf,
2)
kopie na cudzym gruncie doły lub rowy,
3)
wyrzuca na cudzy grunt kamienie, śmiecie, padlinę lub nieczystości,
4)
pasie zwierzęta gospodarskie lub drób na cudzym gruncie,
5)
uszkadza drzewa lub krzewy na cudzym gruncie,
podlega karze grzywny do 100 złotych.
(2)
Jeżeli zwierzęta lub drób pasano na cudzym polu obsianym, sprawca podlega karze aresztu
do tygodnia i grzywny do 250 złotych, albo jednej z tych kar.
Art. 18.
Kto depcze zasiewy, sadzonki lub trawę na cudzym gruncie,
podlega karze grzywny do 20 złotych.
Art. 19.
(1)
Kto na cudzym gruncie ścina lub zrywa kłosy, albo zbiera pokłosie lub wykasza trawę
w nieznacznej ilości,
podlega karze grzywny do 50 złotych,
(2)
Tej samej karze podlega, kto zabiera z cudzego gruntu ziemiopłody w nieznacznej ilości
celem spożycia.
Art. 20.
(1)
W przypadkach, przewidzianych w art. 15 ust. (2), w art. 17 ust. (2) i art. 19 rzeka
się nawiązkę w wysokości:
1)
dwukrotnej wartości szkody, zrządzonej przez przejazd, lub przegon zwierząt lub drobiu
(art. 15 ust. (2));
2)
1 złotego od każdego zwierzęcia i 10 groszy od każdej sztuki drobiu (art. 17 ust.
(2));
3)
do 20 złotych - w pozostałych przypadkach (art. 19).
(2)
W przypadkach, przewidzianych w art. 15 ust. (1) i w art. 17 ust. (1) pkt 1) i 4),
orzeka się nawiązkę w wysokości:
1)
dwukrotnej wartości wydobytego materiału (art. 17 ust. (1) pkt 1));
2)
50 groszy od każdego zwierzęcia i 5 groszy od każdej sztuki drobiu (art. 15 ust. (1),
art. 17 ust. (1) pkt 4)).
Część II.
PRZEPISY PROCESOWE.
Art. 21.
Do orzekania w sprawach o wykroczenia, określone w niniejszej ustawie, powołane są
powiatowe władze administracji ogólnej.
Art. 22.
(1)
Ściganie następuje na wniosek pokrzywdzonego.
(2)
Postępowania karnego nie wszczyna się, a wszczęte podlega umorzeniu, jeżeli pokrzywdzony
cofnie wniosek o ściganie sprawcy przed uprawomocnieniem się orzeczenia karnego władzy
administracyjnej lub przed ogłoszeniem wyroku w sądzie okręgowym.
Art. 23.
(1)
W sprawach o wykroczenia, określone w niniejszej ustawie, a popełnione w lasach państwowych,
administracja lasów państwowych ma prawo prowadzić dochodzenie.
(2)
Jeżeli wyniki dochodzenia nie dają podstawy do wszczęcia postępowania karno-administracyjnego
lub administracja lasów państwowych nie zamierza wystąpić z wnioskiem o ściganie sprawcy,
to sama umarza dochodzenie.
(3)
Wniosek o ściganie sprawcy złożyć należy przy skierowaniu sprawy do władzy właściwej
do orzekania.
Art. 24.
(1)
U osób, podejrzanych o popełnienie wykroczenia, przewidzianego w art. 6 i 7, wolno
dokonywać rewizji.
(2)
Rewizji dokonać może władza właściwa do orzekania, albo z jej polecenia - policja
państwowa.
(3)
W przypadkach nie cierpiących zwłoki, jeżeli polecenie władzy orzekającej nie mogło
być wydane przed rewizją, należy zwrócić się do władzy tej o zatwierdzenie rewizji
i doręczyć je w ciągu 48 godzin po odbyciu rewizji osobie, u której ją przeprowadzono
w trybie, określonym przez art. 150 kodeksu postępowania karnego.
(4)
U osób, podejrzanych o popełnienie w lasach państwowych wykroczenia, przewidzianego
w art. 6 i 7, mogą dokonywać rewizji, w zastępstwie policji państwowej, funkcjonariusze
służby ochronnej w lasach państwowych; prawo to służy im na obszarze lasów, powierzonych
ich pieczy, a poza tym obszarem wtedy tylko, jeżeli policji państwowej nie ma na miejscu,
a zwłoka groziłaby zanikiem śladów lub dowodów przestępstwa.
(5)
O dokonaniu rewizji sporządza się protokół, w którym należy powołać podstawę prawną
oraz przytoczyć przebieg i wynik rewizji. Jako protokolanta, przybrać można również
funkcjonariusza służby ochronnej w lasach państwowych lub funkcjonariusza gminnego.
Jeśli nie ma na miejscu osoby, mogącej spełniać czynności protokolanta, ten, kto dokonywa
rewizji, może sam sporządzić protokół.
(6)
Przy dokonywaniu rewizji stosuje się przepisy art. 143 - 149, 151, 152 kodeksu postępowania
karnego.
Art. 25.
Funkcjonariusze służby ochronnej w lasach państwowych mają prawo legitymować i przymusowo
sprowadzać do najbliższego organu policji państwowej osoby, schwytane na gorącym uczynku
popełnienia w lasach państwowych wykroczenia, przewidzianego w niniejszej ustawie,
albo bezpośrednio po tym w czasie pościgu.
Art. 26.
(1)
W sprawach o przestępstwa, za które w myśl przepisów niniejszej ustawy można orzec
nawiązkę, stosuje się odpowiednio do pokrzywdzonego przepisy postępowania karno-administracyjnego
o wezwaniu obwinionego na rozprawę oraz o ogłoszeniu i doręczeniu obwinionemu orzeczenia
lub nakazu.
(2)
Skazany orzeczeniem karnym władzy administracyjnej oraz pokrzywdzony mogą żądać skierowania
sprawy na drogę postępowania sądowego celem rozpoznania jej w trybie art. 640 - 649
kodeksu postępowania karnego.
(3)
Żądanie skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego, złożone przez pokrzywdzonego,
powinno zawierać oznaczenie osoby oskarżonego i zarzucanego mu czynu. Pokrzywdzony,
który żądanie takie złożył, ma prawa strony, a zwłaszcza może popierać oskarżenie
zamiast lub obok prokuratora.
Art. 27.
Osoba odpowiedzialna majątkowo posiada uprawnienia oskarżonego; niestawiennictwo jej
na rozprawę nie tamuje atoli rozpoznania sprawy i nie czyni orzeczenia w stosunku
do niej zaocznym.
Część III.
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE.
Art. 28.
(1)
W sprawach o wykroczenia, określone w art. 9 - 12 i 15 -19, można wydawać nakazy karne
na podstawie wniosków pokrzywdzonych oraz orzekać nakazami karnymi nawiązki do 30
złotych i przepadek przedmiotów przestępstwa, których wartość nie przekracza 30 złotych.
(2)
Grzywny, ściągnięte na podstawie prawomocnych nakazów karnych, wydanych przez władze
samorządowe, wpływają na rzecz właściwych gmin na wydatki, związane z opieką społeczną.
Art. 29.
Sprawy o wykroczenia, przewidziane w niniejszej ustawie, a popełnione przed dniem
jej wejścia w życie, toczą się do końca według dotychczasowych przepisów procesowych.
Art. 30.
Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrom Spraw Wewnętrznych i Sprawiedliwości
oraz innym ministrom, każdemu we właściwym mu zakresie działania.
Art. 31.
(1)
Ustawa niniejsza wchodzi w życie po upływie 14 dni od ogłoszenia.
(2)
Z dniem tym tracą moc przepisy dotychczasowe, dotyczące przedmiotów unormowanych w
niniejszej ustawie. W Szczególności tracą moc obowiązującą:
1)
art. 624 - 627 i 630 - 634 kodeksu karnego z 1903 r.;
2)
przepisy karne i przepisy o odszkodowaniu, zawarte w ustawie z dnia 15 kwietnia 1878 r.
o kradzieżach leśnych (Zbiór ustaw prusk. str. 222) oraz w ustawie z dnia 1 kwietnia
1880 r. o policji polnej i leśnej (Zbiór ustaw prusk. str. 230);
3)
przepisy karne i przepisy o odszkodowaniu, zawarte w cesarskim patencie z dnia 3 grudnia
1852 r. - ustawa leśna (Dz. U. p. austr. Nr 250), oraz w galicyjskiej ustawie z dnia
17 lipca 1876 r. o ochronie własności polnej (Dz. u. kraj. Nr 28),